Η καλλιέργεια του φόβου

Χτες το βράδυ έγινε ένοπλη ληστεία σε πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ στη Νέα Σμύρνη. Ο υπάλληλος του πρακτορείου προσπάθησε να αποτρέψει τον ληστή, ο τελευταίος τον πυροβόλησε τρεις φορές, ο υπάλληλος έπεσε νεκρός.

Το πρωί στο μαγκαζίνο της ΕΡΤ, οι Λυριτζής-Οικονόμου (ο δεύτερος, για την ακρίβεια) σχολίαζαν την είδηση στη γνωστή γραμμή "πρωτοφανής έξαρση της εγκληματικότητας, κάτι πρέπει να γίνει επιτέλους".

Αν ο υπάλληλος του πρακτορείου δεν είχε προσπαθήσει να αντισταθεί, ο ληστής δεν θα τον είχε πυροβολήσει και το περιστατικό θα έπιανε μία παράγραφο στο αστυνομικό δελτίο της ημέρας. Μετά το φονικό, όμως, μπορεί να φτάσει μέχρι και στα πρωτοσέλιδα. Σαν αδίκημα, η ληστεία αποτελεί ούτως ή άλλως κακούργημα -και βέβαια αν είναι "μετά φόνου" τιμωρείται βαρύτερα. Ωστόσο η επικοινωνιακή της αντιμετώπιση από τα μήντια διαφοροποιείται δραματικά, αναλόγως αν χυθεί αίμα ή όχι.

Πρωτοφανής έξαρση της εγκληματικότητας: το αγαπημένο στόρυ του σύμπαντος της ελληνικής θεσμικής ενημέρωσης το τελευταίο τρίμηνο. Ληστείες, απαγωγές, κουκουλοφόροι που σπάνε βιτρίνες, τρομοκρατικές επιθέσεις, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών.

Αν τα δούμε το καθένα ξεχωριστά, τίποτα από αυτά δεν είναι πρωτοφανές. Τα έχουμε ξαναδεί όλα μα όλα στο παρελθόν. Είναι άκυρο να ρωτήσουμε αν υπάρχει εγκληματικότητα: ασφαλώς, πάντα υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Το αν, όμως, παρουσιάζει "έξαρση" και αν, ακόμα περισσότερο, αυτή η έξαρση είναι και "πρωτοφανής", είναι υπό συζήτηση.

Το έργο δεν το βλέπουμε πρώτη φορά. Στη δεκαετία του '90, υπήρξε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδος όπου συγκεκριμένα ΜΜΕ είχαν καθημερινά σχεδόν πηχιαίους τίτλους για την εισαγόμενη εγκληματικότητα των Αλβανών (ειδικά, των ξένων μεταναστών γενικότερα). Τίτλους που έσταζαν αίμα, ρεπορτάζ που απειλούσαν ότι οι πολίτες θα πάρουν τον νόμο στα χέρια τους, νοικοκυραίους με καραμπίνες στα χέρια. Τα θυμόμαστε όλοι, ή όχι;

Όταν κάποια στιγμή δημοσιεύτηκαν επίσημα στατιστικά στοιχεία της Αστυνομίας, οι αρμόδιοι επιστήμονες, οι εγκληματολόγοι δηλαδή, διαπίστωσαν ότι ναι μεν υπήρχε κάποια καταγεγραμμένη αύξηση της εγκληματικότητας, αλλά: α) δεν ήταν τόσο ραγδαία όσο την παρουσίαζαν τα μήντια, β) η συμμετοχή των μεταναστών σε αυτήν επίσης δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο παρουσιαζόταν, ούτε δυσανάλογη του ποσοστού των μεταναστών ως κατηγορίας του γενικού πληθσυμού, λαμβάνοντας υπ' όψη και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτοί βρέθηκαν και διαβιούσαν στη χώρα μας.

Μια και πιάσαμε σαν παράδειγμα τις ληστείες: το 2000 έγιναν συνολικά στη χώρα 1.581. Το 2008, έφτασαν τις 3.293 (επίσημα στοιχεία της Αστυνομίας). Μέσα σε 8 χρόνια, δηλαδή, ο αριθμός υπερδιπλασιάστηκε. Με εξαίρεση το 2005, ο αριθμός τους αυξάνεται κάθε χρόνο. Από το 2005 και μετά, η ετήσια αύξηση είναι της τάξης του 14-18 %.

Περίπου τρεις χιλιάδες τριακόσιες ληστείες πέρυσι, μας δίνουν μέσον όρο εννέα την ημέρα. Ερώτημα: έστω και σε επίπεδο τριμήνου, στοιχειωδώς βρε αδερφέ, έχει βάλει κανείς κάτω τους αριθμούς, να τεκμηριώσει ότι πράγματι η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί και σε ποιο βαθμό; Αν όχι, πώς μιλάμε για "πρωτοφανή έξαρση" -μία φράση που συνιστά πρωτίστως ποσοτική αξιολόγηση; Και κυρίως, γιατί τώρα, γιατί όχι πέρυσι ή πρόπερσι;

Πόσο συμπτωματικό είναι το γεγονός ότι όλη αυτή η συζήτηση για την εγκληματική έξαρση ακολουθεί τα γεγονότα του Δεκεμβρίου -που αυτά, ναι, υπήρξαν πράγματι πρωτοφανή; Πόσο συμπτωματικό είναι αυτό το τσουβάλιασμα, αυτή η σύγχυση βίας και εγκληματικότητας, όπου ένα μαζικό ξέσπασμα οργής (να μην το πω "εξέγερση" και συγχύσω κάποιους) όπως αυτό του Δεκεμβρίου μπαίνει στο ίδιο ζύγι με εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου, μπάχαλα και τρομοκρατικές επιθέσεις, με σκοπό να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα, ότι έχουμε γίνει Σικάγο της εποχής της ποτοαπαγόρευσης και πρέπει να φοβόμαστε να βγούμε στον δρόμο; Με ποια στοιχεία αναπτύχθηκε αυτή η (όχι και τόσο καινούργια) θεωρία του "ενιαίου κέντρου", από το οποίο "φεύγουν SMS" -που όμως κανείς δεν μας λέει ποιος τα στέλνει, σε ποιους και με ποιο σκοπό;

Σημασία έχει το αποτέλεσμα. Σαράντα κουκουλοφόροι κάνουν επιδρομή στο Κολωνάκι μέρα μεσημέρι, σπάνε βιτρίνες και αυτοκίνητα και φεύγουν ανενόχλητοι. Σε χρόνο dt ο υπουργός Δικαιοσύνης εξαγγέλλει την ποινικοποίηση της κουκούλας, και πριν διευκρινίσει τι ακριβώς εννοεί, πριν εξειδικεύσει τα μέτρα, πριν καλά καλά καταγραφούν οι σοβαρές αντιρρήσεις (που σημειωτέον προήλθαν και από δικηγορικούς συλλόγους, καθηγητές ποινικού δικαίου και άλλους, ουδεμία σχέση έχοντες με τον αντιεξουσιαστικό χώρο...), τσακ, εμφανίζεται δημοσκόπηση που μας ενημερώνει ότι η κοινή γνώμη "εγκρίνει" τα μέτρα. Και μετά από άλλες τρεις μέρες, τσακ, νά 'σου και ο υπουργός Δημοσίας Τάξης να σχεδιάζει τη λειτουργία καμερών ασφαλείας όλο το 24ωρο.

Σημασία έχει το αποτέλεσμα. Το επικοινωνιακό αποτέλεσμα. Σημασία έχει να καλλιεργηθεί στην κοινή γνώμη το αίσθημα της ανασφάλειας, να φοβηθούμε όλοι, κι ακόμα καλύτερα να πειστούμε κιόλας ότι υπάρχουν σκοτεινά κέντρα με θολά πολιτικά κίνητρα, ότι αυτή η εγκληματική έξαρση έχει και έναν ασύμμετρο χαρακτήρα, άρα η κοινή αστυνόμευση δεν επαρκεί. Άρα χρειάζονται ειδικά μέτρα, δρακόντεια, περιορισμός, χαλινάρι στις ελευθερίες, κάμερες, μικρόφωνα, πλαστικές σφαίρες, ειδικά σώματα, εμπειρογνώμονες από το εξωτερικό.

Σημασία έχει κυρίως να μη συζητάμε για τα αίτια. Να στεκόμαστε στα αποτελέσματα, να γίνουν όλα πολτός, το φαινόμενο να παρουσιάζεται ανεξήγητο, κανείς να μην καταλαβαίνει τίποτα παρά μόνο ότι κινδυνεύει. Ο καλύτερος τρόπος για να μη σκέφτεσαι ούτε την ανεργία, ούτε την ακρίβεια, ούτε την κρίση, είναι να φοβάσαι αν θα γυρίσεις σπίτι ζωντανός. Το μπουρδέλο σχολείο όπου στέλνεις το παιδί σου δεν θα σε απασχολεί τόσο, αν τρέμεις για την ίδια τη ζωή του παιδιού σου μόλις βγει από την πόρτα.

Σημασία έχει να ζητήσουμε από μόνοι μας αυτό που επιθυμούν να μας προσφέρουν: περισσότερη καταστολή, περισσότερη αστυνόμευση, περισσότερο έλεγχο. Και απ' ό,τι φαίνεται, είμαστε σε καλό δρόμο...





ΥΓ: Αφορμή γι' αυτό το ποστ έδωσαν ο Old boy, το βυτίο και αυτή η συζήτηση στο buzz. Μπορεί και να ξεχνάω και κανέναν...


.

Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι...

"Ακόμα και αν δεν τηγανίζουμε πολύ, όταν το κάνουμε, ρίχνουμε συνήθως το χρησιμοποιημένο λάδι στο νεροχύτη της κουζίνας. Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που μπορούμε να κάνουμε. Γιατί το κάνουμε? Γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει κανείς για να μας πει το σωστό τρόπο. Γι αυτό λοιπόν, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τοποθετούμε το λάδι σε ένα πλαστικό μπουκάλι (νερού, αναψυκτικού), να το κλείνουμε καλά και να το πετάμε στα κανονικά σκουπίδια... Κι αυτό, γιατί ΕΝΑ ΛΙΤΡΟ ΛΑΔΙΟΥ ΜΟΛΥΝΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΛΙΤΡΑ ΝΕΡΟΥ, ποσότητα η οποία είναι ικανή να καλύψει τις ανάγκες ενός ατόμου σε νερό για 14χρόνια!!!"

Αν έχετε e-mail (και προφανώς έχετε, αν διαβάζετε αυτό το κείμενο :)), σίγουρα θα έχετε λάβει το παραπάνω μήνυμα τουλάχιστον μία φορά -κι αν όχι, θα πει ότι τα spam filters που χρησιμοποιείτε κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους. Εμένα μου έχει έρθει τέσσερις-πέντε φορές, από διαφορετικούς αποστολείς.

Κανονικά ένα τέτοιο μήνυμα θα πρέπει να προκαλέσει πολλές εύλογες απορίες στον αναγνώστη: φερ' ειπείν, θα πρέπει να σκεφτεί κανείς ότι το λάδι και οι νεροχύτες είναι αρκετά παλιές εφευρέσεις, ως εκ τούτου -και με δεδομένο ότι ο περισσότερος κόσμος εδώ και πολλά πολλά χρόνια το χρησιμοποιημένο λάδι το αδειάζει, φευ, στο νεροχύτη- αν το μήνυμα λέει την αλήθεια, δεν θα έπρεπε να έχει μείνει ούτε ένα λίτρο καθαρό νερό στον πλανήτη.

Επιπλέον, το λάδι προϋπήρχε των νεροχυτών και των αποχετευτικών δικτύων, και αν δεν κάνω λάθος τα πολύυυυυ παλιά τα χρόνια ο κόσμος το έχυνε κατευθείαν στο χώμα, μια που τότε δεν υπήρχαν e-mail για να μάθει κανείς τον σωστό τον τρόπο, με (προφανώς) τραγικά αποτελέσματα για τον υδροφόρο ορίζοντα.

Και μια που είπα "αποχετευτικά δίκτυα": σε αυτά καταλήγουν, αν δεν απατώμαι, και άλλα υγρά και στερεά οικιακά απόβλητα, όπως λόγου χάρη όσα παίρνει το καζανάκι της τουαλέτας, να μην υπεισέρχομαι τώρα σε λεπτομέρειες, καταλαβαινόμαστε, ή τα νερά που ξεβγάζει το πλυντήριο με τις σαπουνάδες από τα απορρυπαντικά. Και στον νεροχύτη αδειάζουμε όχι μόνο το λάδι από το τηγάνι, αλλά και το λάδι που μένει στα πιάτα, και άλλα διάφορα. Γιατί ειδικά με το χρησιμοποιημένο λάδι υπάρχει πρόβλημα;

Για να μην τα πολυλογούμε, όλα δείχνουν ότι το συγκεκριμένο chain-mail είναι μούσι. Ακόμα περισσότερο αν σκεφτούμε ότι "υπογράφεται" από κάποιον Γεώργιο Καρούντζο, "χημικό, Μηχ., PhD, Υπεύθυνος Περιβαλλοντικής Διαχείρισης ΣΕΥ": για τον οποίον, αν γκουγκλίσετε το όνομα, θα βρείτε πάμπολλες παραπομπές -αλλά όλες σε αντίγραφα του παραπάνω μηνύματος, που έχει δημοσιευτεί σε κάμποσα μπλογκ και φόρουμ. Όσο για το ΣΕΥ, ο μόνος ορισμός που βρήκα είναι αυτός. Και βέβαια, το μήνυμα κλείνει με την επωδό: "Αν επιλέξεις να προωθήσεις αυτό το μήνυμα στους φίλους σου, το περιβάλλον θα σε ευγνωμονεί".

Για τα αλυσιδωτά μέηλ έχουμε ξαναπεί εδώ, και ένα πολύ καλό ποστ έγραψε και ο Τάλως καταδεικνύοντας πόσο εύκολα η κάθε παπαρίτσα που κυκλοφορεί στα ιντερνέτς μπορεί να τρυπώσει ακόμα και στους λόγους υπουργών (και μάλιστα της πολύπαθης Παιδείας). Επίσης μπορεί να τρυπώσει και στις στήλες εφημερίδων ευρείας κυκλοφορίας, όπως διαπίστωσα διαβάζοντας αυτό.

Επίλογος: δεν είναι κακό να εφαρμόσουμε τη μέθοδο που συνιστά το εν λόγω e-mail, ειδικά μάλιστα από τη στιγμή που υπάρχει και εταιρεία η οποία αναλαμβάνει την ανακύκλωση του χρησιμοποιημένου τηγανόλαδου (και που ας ελπίσουμε ότι δεν έχει καμία σχέση με την κυκλοφορία του μύθου...). Ωστόσο, ας (ξαναθυμηθούμε να) μην παίρνουμε τοις μετρητοίς και ό,τι σαχλαμάρα διαβάζουμε διαδικτυακώς, τουλάχιστον μέχρι να την διασταυρώσουμε.

Και η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: η προέλευση του μύθου ίσως κρύβεται σε τούτο εδώ το .pdf, όπου λέει πράγματι ότι "One Litre of Fuel Oil Can Contaminate One Million Litres of Water". Βέβαια, πέραν του ότι η πηγή δεν είναι απαραιτήτως αξιόπιστη, "fuel oil" είναι το πετρέλαιο θέρμανσης -και πάντως όχι το λάδι για τηγάνισμα...


.

Θα σας εξασφαλίσωμεν!

Αυτό το κάτι που έλειπε από την πολιτική ζωή του τόπου, ήρθε να μας το (ξανα)προσφέρει ο Στέφανος Μάνος. Ένα νέο κόμμα με το όνομα "Δράση" και με κεντρικό σύνθημα "Κοντογιαννόπουλος, Μάνος, Μπουτάρης και Εσύ" (δεν ξέρω ποιος το εμπνεύστηκε, αλλά μου φαίνεται επιεικώς κακόγουστο, για να μην πω ότι μου θυμίζει το λιγοκρασί λιγοθαλασσά και ταγοριμού).

Στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου για την ίδρυση του κόμματος, ο κ. Θάνος Βερέμης, ένας εκ των μελών, μας είπε ότι "η πραγματική κρίση είναι η μη ανανέωση του πολιτικού προσωπικού που, δυστυχώς, μας διοικεί τα τελευταία χρόνια.".

Τώρα, το πώς θα συνεισφέρει το νέο αυτό κόμμα στην ανανέωση με κορυφαία στελέχη ηλικίας κάπου μεταξύ 65 και 70, είναι ένα ερώτημα. Θα μου πείτε ότι η ανανέωση δεν είναι θέμα μόνο ηλικίας, και θα συμφωνήσω, αλλά εν προκειμένω δεν μιλάμε και για τίποτα καινούργιες παρουσίες, δεν μιλάμε για ανθρώπους χωρίς πολιτική ιστορία και βιογραφικό. Και ο Μάνος και ο Κοντογιαννόπουλος έχουν διατελέσει υπουργοί, έχουν πορεία δεκαετιών στην πολιτική, έχουν περάσει και από τα δύο κόμματα εξουσίας, ο δε Μάνος είχε ξανακάνει δικό του κόμμα που το έφαγε η μαρμάγκα. Ποιο ακριβώς είναι το νέο στοιχείο που κομίζουν με αυτήν τους την προσπάθεια, που θα οδηγήσει στην ανανέωση του πολιτικού σκηνικού;

Είπε ο κ. Μάνος στη συνέντευξη: "Είμαι ασφαλώς μεγαλύτερος από τους κυρίους Καραμανλή και Παπανδρέου, πιστεύω όμως ότι έχω νεότερες ιδέες."
Η πιο πρόσφατη από τις οποίες, θυμίζω, ήταν να κατέβει ο στρατός στους δρόμους να επιβάλλει την τάξη στα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Πολύ νέα ιδέα, πράγματι, πρωτοποριακή θα έλεγα.


Οι κ.κ. Μάνος και Κοντογιαννόπουλος δείχνουν να πιστεύουν για τον εαυτό τους, πως είχαν την κακή τύχη να ζήσουν σε μια χώρα που αδυνατεί να αναγνωρίσει το μεγαλείο τους. Αυτοί όμως, μεγαλόψυχοι, μας κάνουν τη χάρη να συνεχίσουν να προσπαθούν, να συνεχίσουν να ασχολούνται μαζί μας, με τον ευγενή σκοπό να μας σώσουν. Όσο για το γεγονός ότι την πολιτική τους ιδιοφυΐα δεν την αναγνωρίζει κανένας άλλος εκτός από τους ίδιους (εξαίρεση ο αγαπητός κατά τα άλλα Νίκος Δήμου), αυτό δεν φαίνεται να τους απασχολεί. Τώρα αυτό κάπως λέγεται στην ψυχολογία, αλλά δεν ξέρω πώς. Τέλος πάντων.

Αλλού όμως θέλω να σταθώ: μπαίνω στις ιστοσελίδες του νέου κόμματος, διαβάζω την ιδρυτική του διακήρυξη και διαπιστώνω ότι δεν περιλαμβάνει ούτε μία συγκεκριμένη πρόταση για οποιοδήποτε θέμα, πέρα από γενικόλογες διαπιστώσεις και προτροπές που χωράνε άνετα στο πρόγραμμα οποιουδήποτε από τα υπάρχοντα κόμματα. Διότι βέβαια, η κεντρική θέση "δεν πάει άλλο" δεν λέει απολύτως τίποτα, όπως και το να βαφτίζεις το κόμμα σου "καταλύτη" (πες το και Ροναλντίνιο άμα θες).

Νέο κόμμα χωρίς διακριτή πολιτική πρόταση, που δήλωσε ότι θα κατέβει και στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου, σε δυόμιση μήνες από τώρα: να υποθέσω ότι μέχρι τότε θα έχουν διαμορφώσει και πρόγραμμα; Τόσο σύντομα;

Μπα, απίθανο μου φαίνεται. Μάλλον θα μείνουμε με τη διαβεβαίωση του κ. Μάνου, ότι το νέο κόμμα θα μας προσφέρει "ηθική πολιτική". Ψηφίστε μας, προτάσεις μπορεί να μην έχουμε, αλλά έχουμε ήθος -τουλάχιστον, περισσότερο από τους άλλους.

Ευχαριστώ, μας τά 'παν κι άλλοι και είδαμε τα χαΐρια μας...


.

Κεκαλυμμένες σκέψεις

"Ο Έλληνας πολίτης δεν κρύβει τα χαρακτηριστικά του και δεν φοβάται να δείξει το πρόσωπό του, ιδίως όταν διαμαρτύρεται".

Επεκτείνοντας αυτή τη σκέψη, ο Έλληνας πολίτης δεν κρύβει το ονοματεπώνυμό του και δεν φοβάται να δείξει το πρόσωπό του όταν γράφει την άποψή του (άρα να απαγορέψουμε και τα ανώνυμα μπλογκ).

Ο Έλληνας πολίτης είναι νομοταγής και δεν έχει κάτι να κρύψει όταν βρίσκεται σε δημόσιους χώρους (άρα να γεμίσουμε τους δρόμους με κάμερες).

Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, κάποιος θα βρεθεί να υποστηρίξει με το ίδιο σκεπτικό και την εμφύτευση στον Έλληνα πολίτη μικροτσίπ γεωγραφικού εντοπισμού.

Άπαξ και μπεις σε αυτό το δρόμο σκέψης, η βαλίτσα μπορεί να πάει πολύ μακριά γιατί η σοφιστεία που κρύβεται από πίσω είναι πάντα η ίδια: αν δεν έχεις κάτι να κρύψεις, γιατί σε ενδιαφέρει να έχεις τη δυνατότητα να κρυφτείς; Αφού σε ενδιαφέρει, θα πει ότι έχεις κάτι να κρύψεις. Και επομένως το Κράτος, που βέβαια μεριμνά πάντα για την προστασία του κοινωνικού συνόλου, θα πρέπει να σου αφαιρέσει αυτή τη δυνατότητα. Προληπτικώς.

Χρειάστηκαν αιώνες εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού για να επιτευχθεί η δικαιϊκή κατάκτηση που ονομάζουμε τεκμήριο της αθωότητας. Απ' ό,τι φαίνεται, θα χρειαστεί πολύ λιγότερος χρόνος για τη διάβρωση αυτής της κατάκτησης με την θέσπιση επιμέρους τεκμηρίων ενοχής, βάσει των οποίων η μία ή η άλλη συμπεριφορά θα ποινικοποιείται με τον άλφα ή βήτα τρόπο, όχι γιατί από μόνη της βλάπτει το κοινωνικό σύνολο, αλλά γιατί υπό προϋποθέσεις και σε συγκεκριμένες συνθήκες ενδέχεται να επιτείνει τον κίνδυνο για την εμφάνιση άλλων αντικοινωνικών συμπεριφορών.

Το όχημα για να νομιμοποιούνται τέτοιες συζητήσεις ήταν πάντοτε η ασφάλεια του πολίτη: του εργαζομένου, του υπαλλήλου, του μικρομαγαζάτορα. Κι αν η συζήτηση αυτή ανοίγει όψιμα στη χώρα μας, αλλού γίνεται εδώ και χρόνια -ιδίως μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Ελευθερία και ασφάλεια μπαίνουν στο ζύγι, και όλο και περισσότερο η δεύτερη υπερισχύει της πρώτης. Όλο και περισσότερο ο πολίτης καλείται να γίνει διάφανος απέναντι στο Κράτος, ενώ αντίθετα το Κράτος επιφυλάσσει για τον εαυτό του το δικαίωμα να μην είναι και τόσο διάφανο απέναντι στον πολίτη: αντιστρέφοντας το απόφθεγμα του υπουργού Δένδια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Έλληνας αστυνομικός δεν κρύβει τα χαρακτηριστικά του (π.χ. τα διακριτικά της στολής του) και δεν φοβάται να δείξει το πρόσωπό του (που το κρύβει με την κάσκα του δικαστή Ντρεντ) όταν εκτελεί ευσυνείδητα το καθήκον του, και ιδίως απέναντι σε διαμαρτυρόμενους πολίτες. Αλλά βέβαια δεν το λέμε, γιατί θα πέσει φωτιά να μας κάψει, πιθανώς υπό τη μορφή πρετεντέρειων αφορισμών και επικρίσεων ότι προσπαθούμε να δέσουμε τα χέρια της αστυνομίας, και τότε ποιος θα προστατέψει το γιώτα-χι του μεροκαματιάρη;

Με δεδομένη την ανικανότητα αυτής της κυβέρνησης, φαντάζει υπερβολικός ο φόβος ότι θα μας φορέσει καπέλο τον Μεγάλο Αδελφό (του Όργουελ, όχι του Μικρούτσικου). Ωστόσο, κάθε βηματάκι προς αυτό το δρόμο σκέψης κλέβει λίγα γραμμάρια στο ζύγι από την Ελευθερία και τα προσθέτει στην Ασφάλεια. Με ή χωρίς εισαγωγικά. Κι όπως έχει πει και κάποιος πριν από πολλά χρόνια, όποιος είναι πρόθυμος να θυσιάσει την ελευθερία του για την ασφάλειά του, δεν αξίζει καμία από τις δύο.


.

Άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε

- Ο Φ. Κουβέλης θα είναι υποψήφιος ή δεν το επιτρέπει το καταστατικό σας;

- Δεν είμαι αφελής να μη θέλω τον Φώτη, όπως και όλα τα άξια στελέχη, σε θέση μάχης στις επόμενες εκλογές. Ακούστε, το καταστατικό ζήτημα στο οποίο αναφέρεστε ούτως ή άλλως δεν θα αφορά την επόμενη εκλογική μάχη. Οταν έρθει η ώρα του, θα το αντιμετωπίσουμε όπως πρέπει.

*********************

Οι Βουλευτές και οι Ευρωβουλευτές μετά από 2 θητείες (ελάχιστος χρόνος παραμονής 6 χρόνια) δεν μπορούν να είναι υποψήφιοι. Μετά τη διακοπή μπορούν να είναι για άλλες 2 θητείες. (Άρθρο 13, παρ.ε' του Καταστατικού του Συνασπισμού).

*********************

Για την αξία του πολιτικού Φώτη Κουβέλη, όπως και του ανθρώπου Φώτη Κουβέλη, στο μέτρο των όσων γνωρίζω γι' αυτόν, δεν έχω καμία απολύτως αντίρρηση στα όσα λέει ο Αλέξης Τσίπρας.

Έχω όμως ένα θεματάκι όταν διαπιστώνω ότι διαστρεβλώνεται η πραγματικότητα τόσο εύκολα, για λόγους επικοινωνιακής ή άλλης σκοπιμότητας. Το καταστατικό του Συνασπισμού είναι ένα κείμενο δημοσιευμένο στο διαδίκτυο, οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται μπορεί να ανατρέξει σε αυτό και να δει τι προβλέπει και με ποιες προϋποθέσεις. Και με το συμπάθειο, αλλά δεν βλέπω από πού προκύπτει ότι το καταστατικό αυτό ζήτημα "δεν αφορά την επόμενη εκλογική μάχη": αυτό αποτελεί ερμηνεία Τσίπρα, την οποία θα χαρακτήριζα (με μια νομικογενή λατινικούρα) contra legem.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα θέλαμε τον Φώτη Κουβέλη υποψήφιο στις επόμενες εκλογές -προσωπικά θα τον ήθελα, και θα τον ήθελα και βουλευτή στην επόμενη Βουλή. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι, κατά πόσο ένα κόμμα που διεκδικεί την ψήφο του ελληνικού λαού για να μπει στη Βουλή και ενδεχομένως στην Κυβέρνηση, δηλαδή για να νομοθετήσει και να εφαρμόσει νομοθεσία, μπορεί να εφαρμόζει επιλεκτικά τη δική του εσωτερική νομοθεσία.

Το καταστατικό ενός κόμματος, οποιουδήποτε κόμματος, δεν είναι αγία γραφή. Αν το κόμμα ως συλλογικός πολιτικός φορέας κρίνει ότι κάποιες διατάξεις του το δυσκολεύουν, ότι δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της στρατηγικής του, τις αλλάζει. Αν δεν τις αλλάξει, όμως, το να τις εφαρμόζει κατά το δοκούν δεν συνιστά σοβαρή πολιτική πρακτική. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, βέβαια.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο θα μπορούσε να τεθεί και το ερώτημα, αν τελικά ο Συνασπισμός είναι κόμμα αρχών ή προσώπων. Αν ισχύει το πρώτο όλη αυτή η φιλολογία είναι άσκοπη, αν ισχύει το δεύτερο... Προτιμώ να μην συνεχίσω.

Η ακροτελεύτια διάταξη του καταστατικού πάντως είναι η εξής (τονισμός δικός μου): "Η εφαρμογή του καταστατικού του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ βασίζεται στην πολιτική βούληση, την ωριμότητα, το αίσθημα ευθύνης και τη δημοκρατική και κοινωνική ευαισθησία των μελών του".

Όπερ έδει δείξαι.


.

Generation γκαπ (γκουπ!)

Εναλλακτικός τίτλος: Το χάσμα των γενεών for dummies


Η ιστορία που ακολουθεί είναι πραγματική και μου τη διηγήθηκε χτες η αδερφή μου. Η οποία κατά καιρούς κατεβάζει διάφορες ιδέες, ολίγον πειραγμένες. Εν προκειμένω, ήθελε να κάνει ένα πρωτότυπο δωράκι σε κάποιον φίλο της που γιορτάζει αυτές τις μέρες, φίλο πολύ παλιό, από τα χρόνια του δημοτικού σχολείου μιλάμε.

Σκέφτηκε λοιπόν να του ετοιμάσει ένα μπλουζάκι, με στάμπα το παλιό σήμα της ΕΡΤ. Υποθέτω ότι ο άνω-των-τριάντα-ετών αναγνώστης θα το θυμάται: ένας ατσούμπαλος πολύχρωμος κύκλος με ρολόι σε γκρι καρώ φόντο, το σήμα που έπαιζε μέχρι τις 5 και το χαζεύαμε για λίγα λεπτά κάθε απόγευμα, μέχρι να ακουστεί η φλογέρα και τα τροκάνια που σήμαιναν έναρξη προγράμματος και να αρχίσει ο Ροζ Πάνθηρας. Τέλος πάντων, αυτό:


Εδώ που τα λέμε η ιδέα της αδερφής μου δεν ήταν ακριβώς ορίτζιναλ, κάποιον άλλον είδε να φοράει ένα τέτοιο μπλουζάκι και το ξεσήκωσε. Και το κόνσεπτ υποτίθεται πως είναι ένα σύμβολο από την αθώα παιδική μας ηλικία, τότε που η μόνη μας έννοια ήταν να ξεπετάξουμε τα μαθήματα γρήγορα για να δούμε Ροζ Πάνθηρα και Γούντυ Τρυποκάρυδο, και μετά να κατέβουμε να παίξουμε μπάλα στο παραδίπλα αδειανό οικόπεδο (που πλέον φιλοξενεί εξαώροφο τέρας). Εν πάση περιπτώσει, κάτι τέτοιο (κι όπως έχει πει κάποτε κι ένας φίλος, καλή του ώρα, "πού πήγε η χαμένη παιδική μας αθωότητα;").

Οπότε λοιπόν η αδερφούλα μου πήρε σβάρνα τα μαγαζιά του κέντρου που τυπώνουν μπλουζάκια για να περάσει στην υλοποίηση της ιδέας. Δυσκολεύτηκε περισσότερο απ' όσο περίμενε, γιατί προέκυψε ότι το σήμα αυτό οι περισσότεροι μαγαζάτορες δεν το είχαν στα έτοιμα που κρατάνε στους υπολογιστές τους. Κάποιος όμως φιλοτιμήθηκε και το βρήκε στο ίντερνετ, το κατέβασε και έφτιαξε το μπλουζάκι.

Την ώρα που η αδερφή μου ετοιμαζόταν να πληρώσει, μπαίνει στο μαγαζί μια κοπελίτσα, βλέπει τη στάμπα στο μπλουζάκι και ρωτάει αθώα:

- Τι είναι αυτό;

Η αδερφή μου γυρίζει, την κοιτάει, και της αντιγυρίζει το ερώτημα:

- Δε μου λες πουλάκι μου, πότε γεννήθηκες εσύ;
- Το ογδονταεφτά, απαντάει η κοπελίτσα.
- Α καλά, τι να σου εξηγώ τώρα, εσύ δεν ξέρεις ούτε τον Καμπούρη.

Και βέβαια δεν εννοούσε αυτόν τον καμπούρη:


Αλλά αυτόν:


Επιμύθιο: ναι, αγαπητέ αναγνώστη, το χάσμα των γενεών υπάρχει. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η γενιά μας βρίσκεται πλέον στην αποκεί μεριά του. Καλό Σαββατοκύριακο -και καλή ψυχή :))



ΥΓ: Αύριο βράδυ από τις 8 μέχρι τις 10 θα είμαστε ξανά στις επάλξεις του radioneverland.gr, σε ένα μουσικό ταξίδι στη Λατινική Αμερική: με βάση την Κορδιγιέρα των Άνδεων και με μουσικές με διαφορετικό χρώμα. Αν δεν έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε, ελάτε να μας κάνετε παρέα!


.

Dura lex

"Δίκιο είναι ο νόμος του λαού της ΑΕΚ".

Τάδε έφη ένας κάποιος κύριος Χατζηχρήστος, φερόμενος ως πρόεδρος της ερασιτεχνικής ΑΕΚ και αναφερόμενος στην προσπάθεια που κάνει η ομάδα να ξαναφτιάξει γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Για να μην ξεχνιόμαστε, η ΑΕΚ είχε γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια, αλλά το γκρέμισε στο άψε σβήσε γιατί κάποιος πονηρός πρόεδρος της ΠΑΕ θεώρησε ότι με αυτόν τον τρόπο θα ανάγκαζε την Πολιτεία να σκύψει πάνω στο πρόβλημα της ιστορικής ομάδας. Με άλλα λόγια, άφησε την ομάδα άστεγη, ώστε να μπορεί μετά να κατηγορεί το κράτος που δεν επιτρέπει στο σύμβολο της προσφυγιάς να αποκτήσει τη δική του στέγη!

Και καλά το σκέφτηκε, η Πολιτεία -στo πρόσωπο της τότε υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Βάσως Παπανδρέου- έσπευσε να βοηθήσει με τη γνωστή μέθοδο της τροπολογίας: άλλαξε τους όρους δόμησης στη Νέα Φιλαδέλφεια, τρώγοντας κι ένα κομματάκι του άλσους, προκειμένου να γίνει καινούργιο γήπεδο ευρωπαϊκών προδιαγραφών -στην πραγματικότητα, για να γίνει κι ένα εμπορικό υπερκέντρο από δίπλα, ώστε να καταστεί ελκυστική η επένδυση.

Μόνο που το γλυκό χάλασε όταν αντέδρασε η τοπική κοινωνία, μαζί με τον Δήμο Νέας Φιλαδέλφειας, που κατάλαβε ότι το φαραωνικό πρότζεκτ θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα στην καθημερινότητα των κατοίκων της περιοχής, κυρίως λόγω της τεράστιας αύξησης του κυκλοφοριακού φόρτου. Προσφυγή στο ΣτΕ, τα σχέδια πάγωσαν, η διοίκηση της ΑΕΚ στο μεταξύ άλλαξε κανα-δυό φορές, κάτι ακούστηκε για τα Άνω Λιόσια, τελικά όμως όλα ξαναγυρνάν εκεί απ' όπου ξεκίνησαν.

Καταπώς φαίνεται, ο Δήμος άλλαξε στάση και πλέον επιθυμεί τη δημιουργία νέου γηπέδου στην περιοχή. Υποτίθεται, στη λογική των αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας. Αυτό όμως μένει να το δούμε όταν θα σφίξουν τα γάλατα. Προβλέπω ότι θα έχουμε επανάληψη της ιστορίας του Ελαιώνα, με τον Δήμαρχο Νέας Φιλαδέλφειας του αύριο να γίνεται ο Κακλαμάνης του σήμερα και τον Πρετεντέρη να ξιφουλκεί κατά των ανάλγητων δικαστών του ΣτΕ και των γνωστών αντιδραστικών τάχα-ευαίσθητων πολιτών που εμποδίζουν την πρόοδο.

"Δίκιο είναι ο νόμος του λαού της ΑΕΚ", είπε ο κύριος Χατζηχρήστος, μάλλον ανάποδα ήθελε να το πει, "νόμος είναι το δίκιο του λαού της ΑΕΚ". Ο λαός της ΑΕΚ και η επιχείρηση ΑΕΚ, όλα μπερδεύονται γλυκά, το δίκιο του ενός είναι το συμφέρον της άλλης, κι όποιον δεν το καταλαβαίνει τον περιμένει δημόσια διαπόμπευση κατά τα πρότυπα που τέθηκαν προσφάτως με την υπόθεση της Διπλής Ανάπλασης. You know the drill.

Δόξα τω δικεφάλω, προηγούμενο υπάρχει: χαριστικές ρυθμίσεις χρεών, άρθρα 44, αλλαγές κανονισμών, γήπεδα χάρισμα. Όχι μόνο για την ΑΕΚ, αλλά και για τον ΠΑΟΚ, τον Ολυμπιακό, τον Άρη, τη Λάρισα. Μαλακίες μας λέγανε οι καθηγητές μας στη Νομική, ότι τάχα "δεν υπάρχει ισότης εν τη παρανομία". Πώς δεν υπάρχει -για τις ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες, υπάρχει και παραϋπάρχει.

Νόμος είναι το δίκιο του λαού της ΑΕΚ. Θα το τυπώσω με μεγάλα γράμματα, θα το κάνω κορνίζα και θα το κρεμάσω πάνω από το γραφείο μου.


.

Στιγμιότυπα: Ομόνοια, 8:50 π.μ.

...με το που μπαίνω στη στοά, βλέπω δυο κνίτισσες να πουλάνε Ριζοσπάστη. Στη στοά του Ειρηνοδικείου. Στην Ομόνοια. Στις εννιά παρά δέκα το πρωί. Στα τρία μέτρα από τον πάγκο του εφημεριδοπώλη που βρίσκεται ακριβώς στην είσοδο της στοάς, στα δέκα μέτρα από άλλα δύο περίπτερα της πλατείας, και εν πάση περιπτώσει για την Ομόνοια μιλάμε, αν θες ντε και καλά να διαβάσεις Ριζοσπάστη πρωί πρωί με τον καφέ σου, μπορείς να τον προμηθευτείς από καμιά πενηνταριά σημεία. Έχεις την εντύπωση, συντρόφισσα, ότι δεν τον αγοράζω επειδή δυσκολεύομαι να τον βρω; Ότι αν μου τον κολλήσεις στη μούρη την ώρα που περνάω μισοτρέχοντας να πάω στο δικαστήριο θα διευκολύνεις την έξοδό μου από το κοινωνικοπολιτικό προτσές στο οποίο με έχει εντάξει κακήν κακώς ο ιμπεριαλιστικός και ανθρωποφάγος καπιταλισμός, η αδηφάγος πλουτοκρατία, τα διευθυντήρια της ευρωπαϊκής ένωσης; Ότι θα με βοηθήσεις να κάνω ένα νέο ελπιδοφόρο ξεκίνημα, με όραμα, αισιοδοξία, με συναίσθηση των δυσκολιών, αλλά με διάθεση και ικανότητα να τις αντιμετωπίσω, και να βοηθήσω στην οικοδόμηση ενός ισχυρού ΚΚΕ στην εργατική τάξη και στις άλλες λαϊκές δυνάμεις;

Και όλα αυτά στις εννέα το πρωί, Δευτεριάτικο;

Βρε σύντροφοι, ρυθμίστε λίγο τα ρολόγια σας γιατί μάλλον πάνε πίσω. Όχι πολύ. Καμιά τριανταριά χρονάκια.


.

Το αφεντικό τρελάθηκε

Περίπου 2.000.000 στρέμματα 100.000 καταπατημένων εκτάσεων του Δημοσίου προβλέπεται να αποδοθούν στους αυθαιρέτους κατόχους τους, με νομοσχέδιο που σχεδιάζει να καταθέσει στη Βουλή το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών εντός του τρέχοντος έτους. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες θα αποκτήσουν το δικαίωμα να εξαγοράσουν από το κράτος τις εδαφικές εκτάσεις που καταπάτησαν έναντι τιμημάτων τα οποία θα υπολογίζονται με βάση τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων και με έκπτωση 0,25% για κάθε έτος κατοχής πριν από την 31η-12-2008.

Είναι γεγονός πως όταν η περιφρόνηση απέναντι στο νόμο γίνεται μαζική, τότε η επιβολή της νομιμότητας γίνεται εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση. Εκατό χιλιάδες καταπατημένες εκτάσεις σημαίνει ότι πρέπει να εκδοθούν και να εκτελεστούν εκατό χιλιάδες πρωτόκολλα διοικητικής αποβολής, που σημαίνει να ανοίξουν πιθανόν εκατό χιλιάδες δίκες, από αυτές που κρατάνε χρόνια ολόκληρα, και ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι. Οπότε, κάποιος λαμπρός εγκέφαλος του Υπουργείου Οικονομίας σκέφτηκε να τις βγάλει στο σφυρί, για να τακτοποιηθούν οι αναξιοπαθούντες καταπατητές και να βγάλει και το ντοβλέτι κανέναν παρά.

Δεν σκέφτηκε όμως μερικές άλλες λεπτομέρειες. Όπως:

α) Ότι με αυτόν τον τρόπο απευθύνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα "είσαι μαλάκας" στον πολίτη που δεν σκέφτηκε να καταπατήσει δημόσια γη για να βάλει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, παρά φεσώθηκε στις τράπεζες, δανείστηκε, πούλησε τα αμπελάκια του παππού του, πλήρωσε φόρο μεταβίβασης, έξοδα συμβολαίου, τέλη μεταγραφής, κοινώς ξεπαραδιάστηκε για να αποκτήσει στέγη. Και βέβαια τώρα θα αυτοφασκελώνεται βλέποντας να δικαιώνεται ο καταπατητής, και βέβαια αν αύριο του δοθεί η ευκαιρία θα γίνει και ο ίδιος καταπατητής: όταν το Κράτος από μόνο του φροντίζει να εδραιωθεί η αίσθηση, ποια αίσθηση, η βεβαιότητα της ανομίας στην κοινωνία, τότε χαιρετίσματα. Σήμερα διαολιζόμαστε όταν διαπιστώνουμε ότι ο νόμος δεν είναι ίδιος για όλους και οι ευνοημένοι είναι τίποτα περίεργοι καλόγεροι, τίποτα υπουργοί και βουλευτές. Φανταστείτε τι θα γίνει αύριο, όταν ο ευνοημένος θα είναι ο γείτονας της διπλανής πόρτας -κι εμείς μονίμως τα κορόιδα.

β) Ότι αυτή η νομιμοποίηση των καταπατητών ανοίγει τον δρόμο στην επόμενη γενιά καταπατήσεων, όπως ακριβώς έχει γίνει πολλάκις με τα αυθαίρετα. Όσο οι περιστάσεις που ευνοούν τις καταπατήσεις δεν αίρονται, όσο το κτηματολόγιο μένει ανολοκλήρωτο, όσο ο χωροταξικός σχεδιασμός μένει στα συρτάρια, όσο το Δημόσιο δεν ξέρει καλά-καλά ποια είναι η περιουσία του, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι την πρώτη γενιά των καταπατητών θα την ακολουθήσει η δεύτερη, η τρίτη και πάει λέγοντας. Χώρια που στρώνεται το χαλί και στους καλοθελητές εμπρηστές του καλοκαιριού, αφού τα δάση κατά κανόνα είναι δημόσιες εκτάσεις και σαφώς πιο εύκολα καταπατούνται καμμένα παρά άκαυτα.

γ) Ότι ακόμα και σαν εισπρακτικό μέτρο κατά πάσα πιθανότητα θα αποτύχει. Η εικασία ότι οι χιλιάδες καταπατητές περιμένουν μόνο μια ευκαιρία για να γίνουν νόμιμοι πληρώνοντας μπιρ-παρά είναι αβάσιμη. Όταν ένα Κράτος, έστω αυτό το ξεφτιλισμένο το ελληνικό, παραδέχεται ανοιχτά ότι δεν μπορεί να επιβάλει τη νομιμότητα και παζαρεύει με αυτούς που το κλέβουν, τότε οι τελευταίοι βρίσκονται σε θέση ισχύος. Γιατί να τρέξουν να πληρώσουν; Μήπως έρθει το Δημόσιο και τους διώξει από τα καταπατημένα; Μα αν μπορούσε, αν ήθελε, θα το είχε κάνει τόσα χρόνια. Κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά ένα Κράτος που παζαρεύει με τον κλέφτη -απόδειξη οι τελευταίες "ρυθμίσεις" ληξιπροθέσμων χρεών, που δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, οι διατάξεις για τον "επαναπατρισμό" κεφαλαίων (λέγεται και ξέπλυμα στην πιάτσα) που επίσης δεν συγκίνησαν, και πάει λέγοντας και κλαίγοντας.

Για να δέσει το γλυκό, προβλέπονται και ειδικές εκπτώσεις (!) για όσους έχουν χτίσει στα καταπατημένα πρώτη κατοικία, για ανάπηρους και πολύτεκνους. Κοινωνική πολιτική δια της κλεψιάς δηλαδή: αφού το Κράτος δεν μπορεί να ενισχύσει όπως πρέπει, με επιδόματα, με προγράμματα απασχόλησης, κοινωνικής υποστήριξης, επιδότησης στέγης και ενοικίου, κάνει τα στραβά μάτια στους κλέφτες. Ωραία πράγματα.

Εύκολα κάνω κριτική, θα μου πείτε. Ποιος μπορεί να επιβάλει τη νομιμότητα στην προκειμένη περίπτωση; Ποιος μπορεί να αναλάβει το δεδομένο πολιτικό κόστος; Και μήπως δεν φταίνε οι προηγούμενες κυβερνήσεις γι' αυτήν την κατάσταση, μήπως ξαφνικά καταπατήθηκαν δύο εκατομμύρια στρέμματα επί Νέας Διακυβέρνησης;

Όχι, προφανώς. Αλλά από την άλλη, αυτή η περίφημη συναίνεση που ζητιανεύει εσχάτως ο Καταλληλότερος, γιατί άραγε δεν μπορεί να ζητηθεί για τέτοιες περιπτώσεις; Γιατί δεν μπορούν τα κόμματα να μοιραστούν το πολιτικό κόστος κόβοντας μαχαίρι, με συνεννόηση μεταξύ τους, αυτή την άρρωστη κατάσταση μαζικής παρανομίας;

Απλή η απάντηση: γιατί δεν θέλουν. Γιατί και οι καταπατητές ψηφοφόροι είναι, και οι εμπρηστές, και οι αυθαιρετούχοι, και μια τέτοια εξυπηρέτηση στην κατάλληλη στιγμή μπορεί να φέρει ψηφαλάκια που πάντα χρειάζονται. Και κανένα κόμμα, δυστυχώς, δεν θέλει να χάσει την ευχέρεια για τέτοιες εξυπηρετήσεις.

Το μεγάλο πλιάτσικο της Ελλάδας συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς -και τα μοντέρνα ονόματά του είναι "τακτοποίηση", "ρύθμιση", "νομιμοποίηση". Αν μπορούσαν, οι λέξεις θα κοκκίνιζαν από την ντροπή τους...


.

Τριήμερο

* Σάββατο μεσημέρι στην Εθνική, λίγα χιλιόμετρα πριν από τα διόδια της Ελευσίνας αρχίζει το μποτιλιάρισμα. Μισή ώρα πρώτη-νεκρό, πιάνεται ο αστράγαλος. Πάλι την πάτησα σαν μαλάκας, πάλι θα ξαναπώ το χιλιοειπωμένο "δεν ξαναφεύγω τριήμερο, αφού κάθε φορά την πατάω, πού πάμε όλοι σαν τα ζωντόβολα" και λοιπά. Πάλι θα το ξεχασω την επόμενη φορά...

* Απόγευμα στο Ναύπλιο. Κάνουμε βόλτα στα στενά γύρω από τις απανωτές πλατείες. Δεν λέω, ωραία τα στενά, ωραία και τα σπίτια με τα ξύλινα πατζούρια και τα μικρά μπαλκονάκια και οι ταμπέλες των καταστημάτων οι ζωγραφισμένες στο χέρι, ωραία όλα, αλλά αυτό το "γραφικό Ναύπλιο" σα νά 'χει ξεχειλώσει λιγουλάκι: πολλά μαγαζάκια που πουλάνε απροσδιόριστα σουβενίρ-μπιχλιμπίδια αμφιβόλου χρησιμότητας, πολλά ταβερνάκια με "σπιτική" κουζίνα όπως-Πλάκα αλλά χωρίς τσολιάδες και syrtaki dance, πολλά κομπολόγια...

* Παραλία Ναυπλίου, βράδυ, μέγκα-καφετέριες η μία δίπλα στην άλλη, ένα αδιάκοπο ντάμπα-ντούμπα σε χτυπάει στο στομάχι. Ούτε που καταλαβαίνεις τι ακούς και από πού το ακούς. Γιατί ρε παιδιά;

* Ευτυχώς το ξενοδοχείο είναι λίγο μακριά από το σαματά. Κοιμόμαστε τις ώρες που μας λείπουν από την Αθήνα -και κάτι παραπάνω.

* Μας λένε για το γλέντι της Καθαρής Δευτέρας στο Ληγουριό, ότι έχει αλευρομουτζουρώματα και τρελό κέφι, να πάμε. Αλλάζουμε διαδρομή λοιπόν στην επιστροφή και πάμε. Και κάνουμε μια βόλτα, βλέπουμε τα άρματα που ετοιμάζονται για την παρέλαση και τον κόσμο στους δρόμους. Αλλά κι εδώ, ναι, ακόμα και στο Ληγουριό, έχει φτάσει η μόδα των ντεσιμπέλ και τα τσαμπιά των ηχείων κρεμασμένα σε γερανούς κοπανάνε στη διαπασών ψευτοβραζιλιάνικα ψευτοαποκριάτικα ρεμίξ. "Σάμπαααα", "Μπρασίλ", τι λε ρε παιδί μου, πολύ παραδοσιακό το γλέντι, Ληγου-Ρίο ντε Τζανέιρο ένα πράμα. Παίρνουμε δρόμο άρον άρον.

* Μια που την κάναμε την παράκαμψη, λέμε να το πάμε μέχρι τέλος. Παίρνουμε το δρόμο της Παλιάς Επιδαύρου, ωραία διαδρομή όλο στροφιλίκια. Πιάνουμε άκρη να προσπερνάνε οι βιαστικοί. Και μετά παίρνουμε την παλιά εθνική, από Κόρινθο για Αθήνα. Περνάμε τον Ισθμό από την παλιά τη γέφυρα και την Κακιά Σκάλα από τον φιδογυριστό δρόμο που κρέμεται πάνω από τη θάλασσα. Έχουμε αφήσει την ΕΡΑ να παίζει στο ραδιόφωνο και τραγουδάμε, "εις τον αφρό-εις τον αφρό της θάλασσαααααας...".

* Πιο πολλά αυτοκίνητα φεύγουν από Αθήνα παρά γυρίζουν. Το απόγευμα όλοι αυτοί θα κάνουν χιλιόμετρα ουρές στην Εθνική. Εμείς τη γλιτώσαμε αυτή τη φορά, λέμε.

* Ησυχία στη γειτονιά, βρίσκω εύκολα να παρκάρω είκοσι μέτρα από το σπίτι. Σαν δεκαπενταύγουστος.

* Εντάξει, τελικά δεν περάσαμε κι άσχημα.


.