Απόψε...

...το βράδυ, στην εκπομπή "Sombra de la sombra" στο radioneverland,

θα έχουμε ένα καταπληκτικό (-κόψε κάτι ρε! -όχι, αλήθεια, καταπληκτικό σου λέω!) αφιέρωμα στον Robert Johnson, τον μεγάλο bluesman του Μισισιπή, τον θρύλο της αμερικάνικης μαύρης μουσικής, με αφορμή τη συμπλήρωση 71 χρόνων, 3 μηνών και 2 ημερών από τον θάνατό του.



(όχι, μαλακίες λέω, καμία αφορμή: θα το κάνουμε γιατί έτσι μας αρέσει :))

Σταυροδρόμια, συμφωνίες με το διάβολο, μπέρμπον, βάλτοι, γυναίκες, κιθάρες, φωνές βαθιές, βαμβάκι, υγρασία, ιδρώτας, τα πάντα όλα θα έχει μέσα. Πρωτότυπες ηχογραφήσεις από τη δεκαετία του '30 και μερικές επιλεγμένες διασκευές από τις πολλές που έχουν γίνει προς τιμήν του μεγάλου αυτού μπλουζίστα.
Μην το χάσετε :-)


.

Δύο κλικ

# Κολωνός, σήμερα το πρωί. Περπατώντας προς το γραφείο, περνάω κοντά από ένα δημοτικό σχολείο. Από τα μεγάφωνα ακούγεται η φωνή της Δαμανάκη, "εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο", είναι φαίνεται η ώρα της καθιερωμένης τελετής, κάποιο ηχητικό ντοκουμέντο, μπορεί να παίζουν και κανένα βίντεο, ποιος ξέρει. Η ηχογράφηση σταματάει και ακούγεται απ' τα μεγάφωνα η φωνή (προφανώς) του διευθυντή του σχολείου, που φωνάζει στα παιδάκια επιτακτικά:

- Περάστε να κάνετε γραμμές. ΠΕΡΑΣΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΓΡΑΜΜΕΣ!

Μου ακούγεται ειρωνικό. Σήμερα είναι μέρα μνήμης γι' αυτούς ακριβώς που δεν έκαναν γραμμές, που έσπασαν τις γραμμές, τις γραμμές του φόβου, τις γραμμές της βολεψιάς, τις ταξικές τους γραμμές, τις κομματικές τους γραμμές. Αν τους θυμόμαστε σήμερα σαν ήρωες, είναι ακριβώς επειδή έσπασαν τις γραμμές. Κι όμως, τα παιδάκια του δημοτικού καλούνται να κάνουν γραμμές για να τιμήσουν τη μνήμη τους...

# Πολυτεχνείο, μεσημέρι. Παντού η αφίσα της ΚΝΕ:


Ας μην τα κάνουμε όλα ίσωμα, σύντροφοι. Όχι, δεν είναι ίδιος ο εχθρός "και τότε και τώρα": για να φέρουμε ένα απλό παράδειγμα, ο τότε εχθρός δεν θα σας είχε επιτρέψει να γεμίσετε το κέντρο της Αθήνας με αυτήν την αφίσα. Ο τωρινός το επιτρέπει. Αυτό μπορεί να σημαίνει πολλά ή λίγα, μπορεί ο τωρινός εχθρός να είναι πιο πονηρός, ή αδιαφανής, ή καλύτερα κρυμμένος, μπορεί να είναι καλύτερος ή χειρότερος από τον τότε, αλλά ίδιος δεν είναι. Μπορούμε να συζητάμε επί ώρες ολόκληρες για τα ελλείμματα της σημερινής καπιταλιστικής δημοκρατίας, και δεν εννοώ τα οικονομικά, αλλά πάντως μπορούμε να συζητάμε. Ανοιχτά, φανερά, δημόσια. Τότε δεν μπορούσαν. Τότε υπήρχε γύψος, μυστρί, τανκς. Η εξίσωση του τότε με το τώρα δεν είναι απλώς υπερβολή ούτε ατυχής ρητορεία: είναι πλαστογραφία. Προσβάλλει τόσο αυτούς που έπεσαν τότε, όσο κι εμάς που τους θυμόμαστε σήμερα.

Κάπως λιγότερη αμετροέπεια δεν θα έβλαφτε, σύντροφοι.


.

Μεγάλη φτωχομάνα

Νωρίς το πρωί, με τον πρώτο καφέ της ημέρας, ξεφυλλίζω τη χτεσινή Athens Voice. Αφιέρωμα στη Θεσσαλονίκη. Μάλιστα. Δεν το λες και πολύ πρωτότυπο, κάθε αθηναϊκό έντυπο που σέβεται τον εαυτό του φιλοξενεί τουλάχιστον ένα κάθε χρόνο, συνήθως με αφορμή το Φεστιβάλ Κινηματογράφου ή τη Διεθνή Έκθεση.

Γυρίζω τις σελίδες αδιάφορα. Αυτά τα αφιερώματα έχουν ένα κοινό στοιχείο, σχεδόν πάντοτε είναι γραμμένα για τους Αθηναίους. Ως εκ τούτου, η εικόνα της Θεσσαλονίκης που παρουσιάζουν οφείλει να συμπίπτει λίγο-πολύ με τα εκάστοτε κλισέ που έχουμε στο μυαλό μας εμείς εδώ για τη νύφη του Θερμαϊκού: παλιά το κλισέ ήταν η ερωτική πόλη, πιο μετά η φραπεδούπολη και το χαλλλαρά, και διαχρονικά είναι η πόλη όπου συμβαίνουν πράγματα και που υπόγεια ρεύματα ξεβγάζουν ακατέργαστα διαμάντια και καλά κρυμμένα μυστικά, που ο οξυδερκής δημοσιογράφος ανακαλύπτει και φέρνει στο φως.

Τη Θεσσαλονίκη τη γνώρισα φοιτητής. Φεύγαμε τότε από Κομοτηνή, με το ΚΤΕΛ ή με το μουτζούρη, και κατεβαίναμε σε φίλους, φίλους φίλων και συγγενείς που σπούδαζαν στη συμπρωτεύουσα. Στρωματσάδες, ατέλειωτες τσάρκες για καφέ, τάβλι-σκάκι-τρίβιαλ, ρετσίνες, χάζι στις βιτρίνες, σάντουιτς με γύρο και μπουγάτσες με τυρί. Αστειάκια, τον είπα και με είπε, μου πήρε τηλέφωνο, να σε φέρω κιμά να με κάνεις κεφτέδες. Αθώα, χιλιοειπωμένα, ένα ακόμα κλισέ, η κόντρα μεταξύ καρντάσηδων και χαμουτζήδων. Στο μεταξύ, απολαμβάναμε την ανοιχτωσιά της πόλης προς τη θάλασσα, τα κάστρα, την άπλα της Αριστοτέλους και τις καβάτζες στη Ναυαρίνου. Λάιβ στον Μύλο, αυτοσχέδιες μαζώξεις με κιθάρες, πειρατικές κασέτες (ναι, κασέτες!) στην Πανεπιστημιούπολη, τσουρέκια Τερκενλή.

Με δυο λόγια, ήμασταν κάτι σαν τουρίστες. Ειδικά εμείς, Αθηναίοι μεν αλλά που ερχόμασταν από το ηρωικό ΔουΠουΘου, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης ("Δεν Περάσαμε Θεσσαλονίκη", κατ' άλλη εκδοχή).

Διαβάζοντας αυτά τα αφιερώματα, μου φαίνεται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Οι περισσότεροι Αθηναίοι βλέπουν ακόμα τη Θεσσαλονίκη σαν μέρος για ρέμπελο τουρισμό, χαλάρωμα, οφθαλμόλουτρο στις καφετέριες της παραλίας. Αλλάζουν λίγο τα ονόματα και τα στέκια, Λαδάδικα, Μοδιάνο, Μπιτ μπαζάρ, κατά τα άλλα μία από τα ίδια. Βλέπω στις σελίδες της AV γνώριμες φάτσες. Ο Σταρόβας, ο Στάθης Παναγιωτόπουλος, ο Χρήστος Πορτοκάλογλου. Χαμογελάω, την πρώτη φορά που άκουσα το όνομα "Χρήστος Πορτοκάλογλου" ήταν κατά σύμπτωση, όταν η αδερφή μου νοίκιασε το διαμέρισμα όπου προηγουμένως έμενε αυτός, σ' ένα στενό κοντά στη Ναυαρίνου. "Έμενε ένας ντι-τζέι που είχε βάψει μαύρους τους τοίχους!". Τότε, στα μέσα της δεκαετίας του '90, όλοι αυτοί ήταν new entries για τους Αθηναίους. Σήμερα έχουν αναβαθμιστεί, τα έντυπα τους χαρακτηρίζουν πατριάρχες. Πατριάρχες του αλτέρνατιβ, ή κάτι τέτοιο, θα σας γελάσω.

Αλτέρνατιβ; Καλά, λέμε τώρα. Μάλλον λατέρνατιβ θα έπρεπε να το λέμε. Το αφιέρωμα περιλαμβάνει και συνέντευξη του Νίκου Καρατζά, του κυρίου "Ιανός". Ο οποίος "Ιανός" μπορεί κάποτε να ξεκίνησε σαν μικρό, ψαγμένο βιβλιοπωλείο με το μεράκι του βιβλιόφιλου ιδιοκτήτη του, αλλά σήμερα είναι γκράντε επιχείρηση, με μαγαζί στη Σταδίου πρώτη μούρη, προσωπικό που φοράει στολές και υποκατάστημα στο Golden Hall. Αύριο μεθαύριο μπορεί να μπει και στο χρηματιστήριο, που λέει ο λόγος, γιατί έτσι είναι η ζωή και τα πράγματα αλλάζουν, αλλά αυτά τα αφιερώματα τέτοιες λεπτομέρειες τις προσπερνούν, στη γενική εικόνα της Θεσσαλονίκης που θέλουν να παρουσιάζουν ο ρομαντικός βιβλιοπώλης ταιριάζει, ο πετυχημένος επιχειρηματίας ίσως όχι και τόσο, άρα εκεί θα εστιάσουμε.

Τέλος πάντων, μ' έχει πιάσει η γκρίνια και μπορεί να γίνομαι και άδικος, όμως αυτό το καλλιεργούμενο hype περί Θεσσαλονίκης έχει αρχίσει και με κουράζει. Δεν είναι ρε παιδιά ούτε Βαρκελώνη, ούτε Βερολίνο (με παχύ λάμδα), τι να κάνουμε τώρα, με το ζόρι δηλαδή; Εντάξει, συμβαίνουν πράγματα, αλλά σε κάθε πόλη αυτού του μεγέθους "συμβαίνουν πράγματα". Δεν είναι αυτό το θέμα, ή πάντως όχι μόνο αυτό. Γιατί, εκτός που συμβαίνουν πράγματα, η Θεσσαλονίκη είναι και η πόλη που ανέχεται τόσα χρόνια δήμαρχο τον Παπαγεωργόπουλο, που βγάζει νομάρχη τον Ψωμιάδη, που την εγκαταλείπει κόσμος για νά 'ρθει να ζήσει στην Αθήνα. Πού; Στην Αθήνα, for crying out loud. Ξέρω τουλάχιστον τρεις-τέσσερις περιπτώσεις, συμφοιτητές μου στη σχολή, λαμπρά παιδιά, μια χαρά μυαλά, που ζουν και δουλεύουν εδώ. Ε, για κάποιον λόγο έφυγαν, έτσι δεν είναι; Αλλά αυτά είναι στενάχωρα πράγματα, δεν χωράνε στα αφιερώματα των αθηναϊκών περιοδικών. Καλύτερα να μας δίνουν μικρά μυστικά, πού θα φάμε τον καλύτερο γύρο και το πιο φρέσκο καζάν ντιπί, κόζυ μπαράκια, τρέντυ φατσούλες και φάνκυ καταστάσεις.

Εν πάση περιπτώσει. Το κόβω εδώ, όχι άλλη γκρίνια, έξω έχει λιακάδα κι έρχεται Σαββατοκύριακο. Γιατί να χαλάμε τις καρδιές μας; Ας διαβάσουμε για την άλλη Θεσσαλονίκη, την ωραία, κι ας αγνοήσουμε την καθαυτό Θεσσαλονίκη. Ας κάνουμε πως δεν τη βλέπουμε, βρε αδερφέ.

Είναι κι αυτή μια άποψη.


.

Είκοσι χρόνια ιδιωτική τηλεόραση...

...για να φτάσουμε στο σημείο να απολαμβάνουμε, κάνοντας ζάπινγκ στα μαύρα τα μεσάνυχτα, τη φάτσα του κρατικοδίαιτου εκδότη Τράγκα (aka "Σάλιαγκας", ή "Γουστέρας", ή "Ποντικομαμής") που του τρέχουνε τα σάλια καθώς χαζεύει τη σιλικόνη στα βυζά ενός από τα αγνώστων λοιπών στοιχείων ξέκωλα που μοστράρει συνήθως στους άντρ(ακλ)ες καλεσμένους του ο κατάδικος εκδότης Θέμος (aka "Κομιστής", ή "Λουκουμάς", ή "Οσφυοκάμπτης"). Και στη συνέχεια να παραδίδουν μάθημα σύγχρονης πολιτικής ιστορίας στο απορημένο ξέκωλο που κοιτάζει με μάτι νυσταγμένης αγελάδας, ενώ παράλληλα έχουν βγάλει τη Μεγάλη Γλώσσα για να γλείψουν τ' απαυτά του Σαμαρά, ναι βέβαια, από τώρα, διότι των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν και οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει. Το ίδιο και η κρατική διαφήμιση.

Μέχρι πέντε λεπτά το αντέχεις. Στο έκτο, ξερνάει ακόμα και το πιο γερό στομάχι.



ΥΓ: Να μην το ξεχάσω: τα συγχαρίκια στη βουλευτή επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, κ. Μάγια Τσόκλη του ποιοτικού και του έντεχνου, που δεν έχασε την ευκαιρία να παρασταθεί στην ίδια εκπομπή για να κάνει διάλογο ουσίας με τον οικοδεσπότη. Πάντα τέτοια βρε.


.

Η φάμπρικα

Διάβαζα χτες στου Νίκου Σαραντάκου αυτό το ποστ σχετικά με τις αγωγές που έχει καταθέσει ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ εναντίον του Λύο Καλοβυρνά και του Γιάννη Χάρη, με τις οποίες ζητά χρηματική ικανοποίηση ενός και δέκα εκατομμυρίων, αντίστοιχα, για δημοσιεύματα που θεωρεί ότι θίγουν την προσωπικότητά του. Αγωγές που πρόκειται να εκδικαστούν, καλώς εχόντων των πραγμάτων, η μία στις 19 Νοεμβρίου και η άλλη τον ερχόμενο Δεκέμβριο.

Μολονότι συμμερίζομαι τα αγανακτισμένα σχόλια πολλών σχολιαστών, θα ήθελα να εξετάσουμε το θέμα και από μία άλλη σκοπιά: κι αυτό γιατί πιστεύω ότι η κίνηση του Σεραφείμ μπορεί τελικά να αποβεί σε καλό όλων μας.

Όχι, δεν τρελάθηκα, θα εξηγήσω τι εννοώ -αφού όμως πρώτα διευκρινίσω ότι μιλάει ο δικηγόρος και όχι ο άνθρωπος :)

Είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας έχει ανοίξει μια φάμπρικα τέτοιων αγωγών, με τις οποίες δημόσια πρόσωπα που θεωρούν ότι θίγονται από το άλφα ή βήτα δημοσίευμα γυρεύουν της παναγιάς τα μάτια προκειμένου να αποκαταστήσουν την τιμή και την υπόληψή τους που λερώθηκε. Άλλοι δικαιώνονται από τα Δικαστήρια, άλλοι όχι, αλλά το θέμα μας δεν είναι η περιπτωσιολογία: το θέμα είναι να ξεκαθαρίσουμε, στο μέτρο του δυνατού, πού βρίσκεται το όριο της ελευθερίας της έκφρασης, και από ποιο σημείο και μετά αυτό το όριο αρχίζει να ξεπερνιέται με αθέμιτο (και επομένως κολάσιμο) τρόπο.

Η απάντηση δεν είναι εύκολη, τέτοιου είδους όρια συνήθως είναι ρευστά και μετακινούνται ανάλογα με την εποχή και την κοινωνία. Όμως κάπου πρέπει να υπάρχει ένας τυφλοσούρτης: το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο και προστατεύεται από διεθνείς συνθήκες σαν θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα. Οι περιορισμοί του, επομένως, πρέπει να γίνονται με φειδώ και με διαφανή κριτήρια, κι όσο κι αν η κάθε περίπτωση θα πρέπει να αντιμετωπίζεται in concreto, επιβάλλεται να τεθούν ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές γενικής εφαρμογής.

Τέτοιες γραμμές έχει θέσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με τη νομολογία του. Όπου, μεταξύ άλλων, έχει κάνει την ουσιώδη διάκριση ανάμεσα σε άποψη (που μπορεί να εκφέρεται πιο ελεύθερα) και είδηση (που πρέπει να τεκμηριώνεται). Έχει ορίσει τον ρόλο του Τύπου ως "μαντρόσκυλου της κοινωνίας", στο οποίο επιτρέπεται ενίοτε να γαυγίζει και πιο φάλτσα. Έχει διατυπώσει την αρχή ότι τα πρόσωπα που καταλαμβάνουν δημόσιο βήμα και εκφέρουν δημόσιο λόγο οφείλουν να ανέχονται εντονότερη και οξύτερη κριτική από τον απλό πολίτη. Και έχει αναγνωρίσει την ανάγκη να λαμβάνεται πάντοτε υπ' όψη και το πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος για οποιοδήποτε θέμα, το context που λέμε και στο χωριό μου, ανάλογα με το οποίο κάποιες εκφράσεις μπορεί άλλοτε να είναι θεμιτές και άλλοτε όχι.

Οι νομικές αυτές σκέψεις του ΕΔΔΑ δεν είναι ακριβώς καινούργιες, ωστόσο στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν δεν μας είχαν απασχολήσει ιδιαίτερα, διότι είχαν διατυπωθεί σε αποφάσεις του Δικαστηρίου που αφορούσαν άλλα κράτη και όχι την Ελλάδα. Πρόσφατα όμως επαναδιατυπώθηκαν και σε υποθέσεις με ελληνικό ενδιαφέρον, στις οποίες μάλιστα η χώρα μας καταδικάστηκε στο Στρασβούργο επειδή ακριβώς οι Έλληνες δικαστές δεν έλαβαν υπ' όψη τους αυτές τις αρχές (π.χ. υπόθεση Βελόπουλου-Αυγής).

Χωρίς καμία διάθεση να προκαταβάλω τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων, μου φαίνεται πάντως ότι οι αρχές αυτές μπορούν κάλλιστα να εφαρμοστούν στις δύο υποθέσεις του Μητροπολίτη Σεραφείμ: έχουμε ένα de facto δημόσιο πρόσωπο, που εξέφρασε δημόσια απόψεις για ένα θέμα ευρύτερου ενδιαφέροντος, και για τις απόψεις του αυτές έγινε αντικείμενο κριτικής με οξείς χαρακτηρισμούς. Και που, ειρήσθω εν παρόδω, έθεσε ο ίδιος το πλαίσιο της αντιπαράθεσης κάνοντας λόγο για "ψυχοπαθολογικές" και "παρανοϊκές" καταστάσεις. Διότι κι αυτοί οξύτατοι χαρακτηρισμοί είναι, κι όταν ξεκινάς μια δημόσια αντιπαράθεση χρησιμοποιώντας τους, οφείλεις να περιμένεις ότι θα λάβεις απαντήσεις σε ανάλογο ύφος.

Είμαι περίεργος λοιπόν να δω πώς θα εκτιμήσει τις υποθέσεις αυτές η ελληνική Δικαιοσύνη. Θα αγνοήσουν οι δικαστές μας τις επιταγές του Στρασβούργου, με κίνδυνο να οδηγήσουν την Ελλάδα σε μία ακόμη καταδίκη, ή θα συμμορφωθούν; Ελπίζω και εύχομαι το δεύτερο -και σε μια τέτοια περίπτωση, θεωρώ απίθανο το ενδεχόμενο να γίνουν δεκτές οι αγωγές του Μητροπολίτη.

Και ποιο είναι τελικά το "καλό όλων μας", που έλεγα στην αρχή; Ότι, αν η έκβαση των υποθέσεων αυτών είναι αίσια, θα αποκτήσουμε δική μας, εγχώρια νομολογία στη σωστή κατεύθυνση, που θα βοηθήσει να σκιαγραφηθούν τα όρια της ελευθερίας της έκφρασης. Και που πιθανόν θα βοηθήσει να μπει ένα χαλινάρι σ' αυτή τη φάμπρικα με τις αγωγές που έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια, με αιτούμενα ποσά που έχουν μοναδικό προφανή σκοπό να τρομοκρατήσουν και όχι βέβαια να αποκαταστήσουν την τιμή και την υπόληψη οποιουδήποτε. Το ζητούμενο δεν είναι βέβαια η ατιμώρητη ασυδοσία, αλλά ούτε το άλλο άκρο -η υπερβολική (αυτο)λογοκρισία.

Στο σημείο αυτό μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι το (αβέβαιο) όφελος θα είναι μεν κοινό για όλους μας, αν προκύψει, αλλά το (βέβαιο) κόστος, ψυχικό και οικονομικό, θα το σηκώσουν συγκεκριμένοι άνθρωποι μόνοι τους: ο Λύο Καλοβυρνάς, ο Γιάννης Χάρης. Σ' αυτό δεν έχω τίποτε να αντιτάξω: είπαμε, μιλάει ο δικηγόρος, όχι ο άνθρωπος. Δυστυχώς, σε αυτούς έλαχε ο κλήρος -κι αν δεν ήταν αυτοί, θα ήταν κάποιοι άλλοι, όπως έχουν υπάρξει κι άλλοι στο παρελθόν. Όπως κι αν έχει, με κάποια τέτοια αφορμή μπορεί να τεθούν κάποια όρια, άλλος τρόπος δεν υπάρχει, κι ας μην επαναλάβουμε κοινοτοπίες με ομελέτες και σπασμένα αυγά.

Αυτά.



ΥΓ: Στο ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου υπάρχουν λινκ προς τα επίμαχα δημοσιεύματα. Επίσης, για το ίδιο θέμα γράφει και ο e-lawyer, από άλλη νομική σκοπιά.


.

Τζούρα και εικοσάλεπτο

Οι Μεγάλες Αντιφάσεις της σύγχρονης πολιτικής:

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθε μία από τις κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα επέβαλαν τουλάχιστον από μία αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα ποτά και στα τσιγάρα.


Πέρα από την έλλειψη πρωτοτυπίας, το γεγονός αυτό δείχνει ότι ο εκάστοτε αρμόδιος υπουργός θεωρεί αυτονόητο πως οι σχετικές δαπάνες έχουν ανελαστικό χαρακτήρα για τον μέσο Έλληνα: όσο και να του το ακριβύνεις το τσιγάρο, δεν θα το κόψει. Ergo η αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης είναι ένα μέτρο με εγγυημένη αποτελεσματικότητα: τα αυξημένα έσοδα για τα δημόσια ταμεία θα έρθουν οπωσδήποτε, ενώ αντίθετα αν τα περιμένεις από, λέμε τώρα ένα τυχαίο παράδειγμα, τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και την πάταξη της φοροδιαφυγής, ε, όσο να πεις δεν είναι και τόσο σίγουρα. Αυτό λέει η ιστορία τουλάχιστον.

Με τη διάφορα ότι πρόσφατα η Ελλαδίτσα μας μπήκε, με μεγάλη καθυστέρηση είναι η αλήθεια και με κολοβό τρόπο, στον πόλεμο για τον εξοβελισμό του επάρατου τσιγαρακίου από τους χώρους συνάθροισης κοινού, με σκοπό βεβαίως την προστασία της δημόσιας υγείας, αλλά και την μείωση των δαπανών που προκαλούν οι σχετικές με το κάπνισμα παθήσεις στο ταλαίπωρο ασφαλιστικό μας σύστημα.

Νιώθετε την λεπτή ειρωνεία;

Δηλαδή την ώρα που η Μαριλίζα θα αγωνίζεται να επιβάλλει την εφαρμογή των μέτρων απαγόρευσης του καπνίσματος, ο Παπακωνσταντίνου θα εύχεται να αποτύχουν τα μέτρα ώστε να μαζέψει τα 150 εκατομμύρια ευρώ που αναμένεται χοντρικά να αποδώσει η αύξηση της φορολογίας στα τσιγάρα;

Κι εμείς οι δύσμοιροι καπνιστές θα βρεθούμε προ του ιστορικού διλήμματος:

Να ενστερνιστούμε το πνεύμα της απαγόρευσης και να το κόψουμε το ρημάδι, ή έστω να το ελαττώσουμε, όχι μόνο για να κάνουμε καλό στην υγεία μας, αλλά και για να βοηθήσουμε (μακροπρόθεσμα) την εθνική οικονομία;

Ή να το συνεχίσουμε, προκειμένου πάλι να βοηθήσουμε (βραχυπρόθεσμα) την εθνική οικονομία αυξάνοντας τα έσοδα του κράτους από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης καπνού; (Άμα είναι να γλιτώσουμε από την χρεωκοπία, βρε αδερφέ, κομμάτια να γίνουν και τα πνευμόνια μας!)

Να ζει κανείς ή να μη ζει;

Δύσκολα διλήμματα. Σηκώνουν τσιγάρο.

εικονογράφηση από εδώ

.