Η ανταγωνιστικότητα είναι η ζωή μας

"Η ανταγωνιστικότητα είναι η ζωή μας, δεν υπάρχει εργασία χωρίς ανταγωνιστικότητα και παραγωγή. Είναι εθνικό χρέος να γίνουμε ανταγωνιστικοί γιατί, σε διαφορετική περίπτωση, θα έχουμε μισθούς Βουλγαρίας. Είναι υποκρισία αν δεν αναγνωρίζουμε την πραγματικότητα" σημείωσε.

Ας αναγνωρίσουμε λοιπόν την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα που πρέπει να αναγνωρίσουμε είναι ότι η Ελληνική Επιχείρηση είναι εξωστρεφής, επενδύει σε έρευνα και ανάπτυξη, αγκαλιάζει την καινοτομία, χρησιμοποιεί τεχνολογίες αιχμής, χτίζει το καλό της όνομα και το αναβαθμίζει σε brand name διεθνούς κύρους, παράγει προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας, παρέχει πρωτοποριακές υπηρεσίες, είναι βρε αδερφέ απ' όποια μεριά και να το δει κανείς ένας περήφανος αετός έτοιμος να ανοίξει τα φτερά του και να κυριεύσει τους αιθέρες της παγκόσμιας αγοράς,

και το μόνο που της δένει τα πόδια, ή μάλλον της τσαλακώνει τα φτερά, για να μείνουμε στην παρομοίωση με τον αετό, είναι το υψηλό μισθολογικό κόστος, το δώρο Χριστουγέννων, το δώρο Πάσχα, το επίδομα αδείας. Σε κάθε χαμοκέλα στα Πετράλωνα, κάτω από τη στέγη από ελενίτ κρύβεται μια εν δυνάμει Apple η οποία θα αρχίσει να ανθίζει αμέσως μόλις καταργηθεί ο κατώτατος μισθός, που επιμένει να προκαλεί από το δυσθεώρητο ύψος των 592 ευρώ στο χέρι.

Αυτή είναι η πραγματικότητα, και φτου μας που είμαστε υποκριτές και δεν την αναγνωρίζουμε.

(εικόνα από εδώ)

.

Το παραμύθι του Καταλληλότερου

Φαίνεται ότι οι προστακτικές έχουν γίνει της μόδας τελευταία: μετά το περίφημο "τολμήστε" που ξεσήκωσε ένα σχετικό σούσουρο πριν κανά εξάμηνο, νάσου τώρα ο Σταύρος Θεοδωράκης να κραυγάζει στον πρωθυπουργό από τις επάλξεις του protagon.gr: "κυβέρνησε ή φύγε"!

Στην ουσία βέβαια κι ο Θεοδωράκης τόλμη ζητάει -το άρθρο του καταλήγει ως εξής: "Ο Παπαδήμος λοιπόν πρέπει να τολμήσει. Πρέπει να «σκοτώσει» τους αρχηγούς πριν τον «σκοτώσουν» εκείνοι... Δεν είμαι σίγουρος ότι ξέρει, δεν είμαι σίγουρος ότι θέλει. Και ακόμη χειρότερο δεν είμαι σίγουρος ότι μπορεί να κυβερνήσει αυτή την γαλέρα. Θέλω όμως να το ζήσω".

Σε αυτές τις λίγες γραμμές, αγαπητέ αναγνώστη, οι οποίες εδώ που τα λέμε δεν διακρίνονται για το ορθολογικό πνεύμα και το βάθος της επιχειρηματολογίας τους, έχουμε μια εξαιρετική επιτομή του πολιτικού δράματος που ζούμε τον τελευταίο καιρό.

Η ιδέα ότι ο Λουκάς Παπαδήμος, συγκεκριμένα αυτός και μόνον αυτός, ήταν ο πλέον κατάλληλος άνθρωπος για να αναλάβει την πρωθυπουργία τη δεδομένη χρονική στιγμή που την ανέλαβε ήταν δημιούργημα των καθεστωτικών ΜΜΕ, αποκλειστικά και μόνο. Οι "θετικές γνώμες του 80 % των πολιτών", τις οποίες επικαλείται ο Θεοδωράκης, υπήρξαν προϊόν ανηλεούς προπαγάνδας από κανάλια όπως ο Σκάι και το Μέγκαμου τις ημέρες εκείνες που ακολούθησαν την ηρωική έξοδο του Γιωργάκη μέσω του δημοψηφίσματος, ανάμεσα σε ακατάσχετο name dropping που περιελάμβανε προσωπικότητες τύπου Πετσάλνικου και Απόστολου Κακλαμάνη (όπου εύλογα έρχεται στο νου η σοφή παροιμία "στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος"). Εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα μας τάισαν Παπαδήμο μέχρι σκασμού, ο τεχνοκράτης, ο σοβαρός, ο άφθαρτος, ο έτσι και γιουβέτσι, μέχρι να ανακράξουμε "ναι, αυτός είναι ο άνθρωπός μας".

Δεν ήταν η πρώτη φορά. Τα καθεστωτικά ΜΜΕ στη χώρα μας έχουν δημιουργήσει μακρά παράδοση να φιλοτεχνούν το πορτρέτο ενός πολιτικού-σούπερμαν, που θα αναλάβει την πρωθυπουργία και με τα στιβαρά του μπράτσα θα κρατήσει γερά το τιμόνι της χώρας και θα την οδηγήσει σε ασφαλή νερά και απάνεμα λιμάνια. Προηγήθηκαν ο Γιωργάκης, ο Κωστάκης, ο Σημίτης. Το παραμύθι του Καταλληλότερου έχει πέραση, πουλάει, γι' αυτό και επαναλαμβάνεται -είναι όμως ένα παραμύθι με προδιαγεγραμμένο τέλος, και δυστυχώς τέλος κακό. Ο εκάστοτε Καταλληλότερος ζωγραφίζεται σαν τον Αϊ-Γιώργη που λογχίζει τον δράκο -έρχεται όμως μετά η άτιμη η πραγματικότητα και τα κάνει όλα κεραμιδαριό, κι ο γενναίος Αϊ-Γιώργης μετατρέπεται σε κολοκύθα.

Ο λόγος είναι απλός και δεν θέλει παρά μια στάλα λογικής σκέψης για να τον καταλάβει κανείς: ο (όποιος) πρωθυπουργός δεν είναι σούπερμαν. Ειδικά σε μια κυβέρνηση όπως η σημερινή, που είναι ο ορισμός του διαβολομαζώματα-ανεμοσκορπίσματα. Που φτιάχτηκε όπως-όπως υπό την πίεση των καθεστωτικών ΜΜΕ και των "κοινωνικών εταίρων" για μια τάχα μου "κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας", που αποτελείται από την ίδια πλήρη συλλογή αποτυχημένων υπουργών που αποτελούσαν και την προηγούμενη κυβέρνηση, με την προσθήκη ορισμένων προσωπικοτήτων της δεξιάς πολυκατοικίας όπως ο Αβραμόπουλος, ο Άδωνις και ο Αστέριος Ροντούλης, κι έχει στο κεφάλι της έναν τύπο ο οποίος μέχρι την προηγουμένη της ορκομωσίας του ήταν σύμβουλος του Γιωργάκη -τόσο άφθαρτος. Και τον οποίο, όπως γίνεται πλέον φανερό, οι αρχηγοί των τριών κομμάτων που στηρίζουν -υποτίθεται- την κυβέρνησή του τον βλέπουν ως τον άνθρωπο που θα κάνει τα νταλαβέρια με τους ξένους, που τον αγκαλιάζει και του κάνει χαρούλες κοτζάμ Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, ενώ εντός των τειχών θα κάνουν παιχνίδι οι ίδιοι. Τι παιχνίδι θα κάνουν; Ο καθένας το δικό του.

Μόλις χτες, εντελώς ξαφνικά, ανακάλυψε το δελτίο ειδήσεων του Μέγκαμου ότι στη βάση της κυβερνητικής λυκοσυμμαχίας δεν υπάρχει προγραμματική συμφωνία. Τα ίδια και η Καθημερινή. Τρομερή οξυδέρκεια, δεν λέω -αν τολμούσε κανείς να ψελλίσει κάτι τέτοιο πριν από ένα μήνα, αφοριζόταν ως υποστηρικτής του "κόμματος της δραχμής". Κι όμως, οι ίδιοι άνθρωποι που φώναζαν τότε ότι πρέπει να σχηματιστεί πάση θυσία μια κυβέρνηση "ευρείας συναίνεσης", ακόμα και χωρίς να υπάρχει το πλαίσιο της συναίνεσης (πέρα από την εφαρμογή μιας συμφωνίας που έχει ήδη καταστεί παρωχημένη, και από το εξαιρετικά ασαφές "η σωτηρία της χώρας™"), έρχονται τώρα και ξαναφωνάζουν επειδή αυτή η κυβέρνηση που σχηματίστηκε στο πόδι δεν τραβάει.

Ε, δεν πρόκειται να τραβήξει. Καθώς το μαγικό ραβδί του Παπαδήμου αποδεικνύεται σκέτο σκουπόξυλο, η επικοινωνιακή φούσκα που στήθηκε γύρω από το όνομά του θα ξεφουσκώνει κάθε μέρα και περισσότερο. Αν ο Σταύρος Θεοδωράκης πίστεψε το παραμύθι που έφτιαξε ο ίδιος και μερικοί ακόμα έγκριτοι συνάδελφοί του, κακό του κεφαλιού του. Στο τέλος, όπως συμβαίνει πάντα και παντού, η άτιμη η πραγματικότητα πάλι θα επικρατήσει.


.

Πούλιτζερ

Παρακολούθησα χτες το βράδυ ένα μέρος της συνέντευξης του σερ Μαρκεζίνη στον Μανώλη Καψή, στο Μέγκαμου (όχι όλη -είπαμε μαζόχας, αλλά μέχρις ενός σημείου). Πολλά θα μπορούσε να σχολιάσει κανείς σχετικά με τον συνεντευξιαζόμενο, τις απόψεις του και την επίπλωση του σπιτιού του, και για λίγη (;) ώρα στο twitter έγινε ο απαιτούμενος χαβαλές, όμως εγώ θα ήθελα να σταθώ σε μια ατάκα-ερώτηση του συνεντευξιαστή (αν και αναγνωρίζω ότι το να χλευάζεις τον Μανώλη Καψή είναι λίγο σαν να κλέβεις εκκλησία), την εξής: "Μήπως σας αντιμετωπίζω πολύ αυστηρά;"

Όπου αντιλαμβάνεται κανείς για πολλοστή φορά για ποιο λόγο η δημοσιογραφία έχει περιπέσει σε τέτοια ανυποληψία στη χώρα μας, ιδίως η μέινστρημ -ας την πούμε έτσι- δημοσιογραφία. Διότι, αν ο δημοσιογράφος έχει στο μυαλό του πώς να μην στεναχωρήσει τον καλεσμένο, αν αυτό που τον ενδιαφέρει είναι το κομιλφώ του πράγματος, οι καλοί τρόποι, η διακριτικότητα, τότε μπορεί μεν να είναι καλός συζητητής σε επίπεδο φιλολογικού τέιου, καλός δημοσιογράφος πάντως δεν είναι. Άκου εκεί, μήπως σας αντιμετωπίζω πολύ αυστηρά... Τι παναπεί δηλαδή "πολύ αυστηρά"; Δημόσιο λόγο εκφέρει ο κύριος, μια χαρά προβεβλημένος είναι, κι αν έχεις σκληρές ερωτήσεις να του κάνεις κοπάνα τον χάμω σαν χταπόδι, σιγά μην του ζητήσεις και την άδεια. Ας όψεται όμως η τακτική που έχουν καθιερώσει άλλοι συνάδελφοι του Καψή, που μάλιστα πλασάρονται και ως Μεγάλοι Διαμορφωτές της κοινής γνώμης: κι αν κάνουμε κάποια στιγμή μια δύσκολή ερώτηση, από αυτές που μπορεί να φέρουν σε δύσκολη θέση τον καλεσμένο, μετά χαλαρώνουμε, του αφήνουμε χώρο να ελιχθεί, να αρχίσει τις κοινοτοπίες, τις απεραντολογίες, τα ναι μεν αλλά, κι έτσι έχουμε και την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο. Τη στιγμή εκείνη ο τηλεθεατής μένει με την εντύπωση ότι ο δημοσιογράφος είναι και πολύ μάγκας, τον στρίμωξε στα σκοινιά τον καλεσμένο, κι αν αργότερα κάτσει να το σκεφτεί λίγο καλύτερα θα δει ότι σιγά πια, δεν έσταξε κι η ουρά του γαϊδάρου. Αλλά δεν θα κάτσει.

Κι όταν αυτήν την τακτική την έχει κάνει τέχνη κοτζάμ Πρετεντέρης, όταν την ακολουθεί ευχαρίστως κι ο αλτέρνατιβ-και-καλά Σταύρος Θεοδωράκης (θυμάστε πόσο τον ζόρισε τον Βορίδη; όχι, ε; λογικό είναι -δεν τον ζόρισε), ίσως πάει πολύ να έχεις τέτοιου είδους απαιτήσεις από τον Μανωλάκη. Στο κάτω κάτω, αυτόν τον έχουν στο Μέγκαμου ίσα ίσα για να συμπληρώνει τη σκηνοθετική γεωμετρία στο καφενείο του δελτίου της Όλγας, κάποιος πρέπει να γεμίζει το πέμπτο παράθυρο πάνω δεξιά, ας είναι ο Μανώλης, που έχει πια και αδερφό κυβερνητικό εκπρόσωπο.


.

Τρίπλες

Λοιπόν, για να μη λέμε πολλά λόγια: Χίλια δίκια μπορεί να έχει η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων σε όσα αναφέρει στην ανακοίνωσή της της 15ης Οκτωβρίου, ή πεντακόσια δίκια και πεντακόσια άδικα, λίγη σημασία έχει. Αυτό που έχει σημασία, όμως, είναι η απόφαση στην οποία κατέληξε: "από την Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2011 έως και την Τακτική Γενική Συνέλευση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, τα Δικαστήρια θα διακόπτουν τις συνεδριάσεις τους καθημερινά, από ώρα 12.00 έως ώρα 15.00".

Ως γνωστόν, το Σύνταγμα απαγορεύει την απεργία "με οποιαδήποτε μορφή" στους δικαστικούς λειτουργούς. Πονηρά σκεπτόμενοι λοιπόν οι δικαστές, ξέροντας ότι το να προκηρύξουν κανονική απεργία θα συνιστούσε ευθεία παραβίαση συνταγματικής διάταξης και αναγνωρίζοντας ότι -τέλος πάντων- σε όλα υπάρχει κι ένα όριο, αποφασίζουν να εκμεταλλευτούν τη δικονομία: αξιοποιούν το γεγονός ότι, όσον αφορά τις συνεδριάσεις των δικαστηρίων, ο Δικαστής είναι ο απόλυτος άρχων της διαδικασίας και έχει τη δυνατότητα να διακόψει τη συνεδρίαση ανά πάσα στιγμή, για οποιονδήποτε λόγο, και για όσο χρόνο κρίνει σκόπιμο.

Όταν όμως την απόφαση για τη διακοπή δεν την παίρνει ο δικαστής που βρίσκεται εκείνη τη στιγμή στην έδρα, όταν η απόφαση είναι προειλημμένη από το συλλογικό όργανο εκπροσώπησης των δικαστικών λειτουργών, με αξίωση μάλιστα να τη σεβαστούν και να την εφαρμόσουν απαρέγκλιτα όλα τα μέλη, τότε ας μην κοροϊδευόμαστε κύριε πρόεδρε, κύριε εισαγγελεύ, κύριοι δικαστές, τότε πρόκειται για άτσαλα μασκαρεμένη μορφή απεργίας, για μια τρίπλα με την οποία παρακάμπτεται η συνταγματική απαγόρευση. Σε τέτοιες τρίπλες μας έχουν συνηθίσει υπουργοί, οι οποίοι ευχαρίστως γράφουν το Σύνταγμα στα παλιά τους τα παπούτσια, μας έχουν συνηθίσει οι βουλευτές της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας, οι οποίοι αντί να νομοθετούν περιορίζονται να επικυρώνουν τις αποφάσεις της κυβέρνησης, καταργώντας στην πράξη τη συνταγματικά κατοχυρωμένη διάκριση των εξουσιών... και ακριβώς σε αυτό το σημείο είναι που εμείς, οι πολίτες αυτής της χώρας, έχουμε την αξίωση από εσάς τους δικαστές να μπλοκάρετε αυτές τις τρίπλες, να αποκαθιστάτε τη συνταγματική τάξη και να βάζετε τα πράγματα στη θέση τους. Δεν γίνεται όμως με το ένα χέρι να προστατεύεις τη συνταγματική τάξη και με το άλλο να τη διασαλεύεις, δεν γίνεται με το ένα πόδι να κόβεις τις τρίπλες του κάθε Βενιζέλου και με το άλλο να κάνεις δικές σου.

Και δυστυχώς, λίγη σημασία έχει πλέον το αν η απόφαση αυτή θα εφαρμοστεί στην πράξη, που ελπίζω να μην εφαρμοστεί: το γεγονός ότι πάρθηκε αυτή η απόφαση συνιστά από μόνο του θεσμικό ατόπημα και πλήγμα στο κύρος της μόνης από τις εξουσίες στην οποία μπορούσε (;) ακόμη να ελπίζει ο πολίτης.


.

Μικρή συντακτική ανάλυση

Με αφορμή τη χτεσινοβραδινή κοκορομαχία συζήτηση Παπακωνσταντίνου-Παπαθανασίου στην εκπομπή του Πρετεντέρη.


Το βασικό συντακτικό σχήμα της ελληνικής γλώσσας -νομίζω και κάθε άλλης γλώσσας- είναι το σχήμα υποκείμενο-ρήμα-αντικείμενο, όπου το ρήμα είναι ενεργητικό και μεταβατικό. Όταν όμως μιλάνε στην τηλεόραση υπουργοί, εν ενεργεία ή πρώην, και αναφέρονται σε λάθη, παραλείψεις, καθυστερήσεις, το σχήμα αυτό εξοβελίζεται από τη γλώσσα (τους). Τα λάθη, οι παραλείψεις, οι καθυστερήσεις, μεταφέρονται σε θέση υποκειμένου, το ρήμα γίνεται μεσοπαθητικό (και κάπως αόριστο), ενώ το ποιητικό αίτιο που κανονικά θα έπρεπε να συμπληρώνει την πρόταση απουσιάζει παντελώς. Παραδείγματα: έγιναν λάθη, υπήρξαν καθυστερήσεις. Ποιος τα έκανε τα λάθη, ποιος προκάλεσε τις καθυστερήσεις; Κανείς, έγιναν από μόνα τους, και επομένως δεν χρειάζεται να απολογηθεί κανείς γι' αυτά, μάλλον οφείλονται σε κάποια άγνωστη ανωμαλία του χωροχρονικού ασυνεχούς. Ή, για να το πούμε όπως θα τό 'λεγε και ο Μέγας Διανοητής κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου, "λάθη δεν κάνουν μόνο όσοι δεν κάνουν τίποτα" (η Εσχάτη Δικαιολογία των Ανίκανων και Ανεπαρκών).

Πάει καλά. Να μην εκπλήσσονται όμως οι κύριοι κύριοι υπουργοί, πρώην και νυν, που η άλλη όψη αυτού του συντακτικού φαινομένου είναι η χρήση του ρήματος "πέφτει" ως κατά συνθήκην απρόσωπου: πέφτει βρισίδι, πέφτουν γιαούρτια, ενίοτε πέφτει και ξύλο. Έτσι πάνε αυτά τα πράγματα.


.

Η τέχνη του ευφημισμού

"Η δεύτερη τροπολογία αφορά ένα τεχνικό θέμα: τον τρόπο με τον οποίο θα εισπράττεται, σε συνδυασμό με την είσπραξη των φόρων, η εισφορά αλληλεγγύης, η οποία τώρα επιβλήθηκε αναδρομικά και έχει ταλαιπωρήσει διάφορους συμπολίτες μας, ιδίως αυτούς που καταβάλλουν ένα σεβαστό ποσό, ενώ τώρα αυτό θα εισπράττεται σταδιακά μέσα από την παρακράτηση του φόρου. Και αυτό, όμως, δεν συνιστά καμία περαιτέρω επιβάρυνση, είναι τα ποσά τα οποία έχουν ψηφισθεί και ισχύουν, απλώς είναι η τεχνική μέθοδος της μηνιαίας καταβολής του ποσού".

Ότι οι κυβερνητικοί μας αστέρες έχουν εφεύρει μια νέα γλώσσα, ένα πασοκικό ιδιόλεκτο που βαφτίζει άσπρο το μαύρο, φεγγάρι τον ήλιο και ψάρι το κρέας, το έχουμε εμπεδώσει νομίζω όλοι. Ότι ο Βενιζέλος είναι πρωτομάστορας σε αυτήν την τέχνη, επίσης. Εδώ μας δίνεται άλλη μια ευκαιρία να θαυμάσουμε το οργουελικής έμπνευσης newspeak του αντιπροέδρου, ο οποίος στην προκειμένη περίπτωση κάνει χρήση ενός εξαιρετικά ουδέτερου και αποφορτισμένου όρου ("τεχνικό θέμα") για να συγκαλύψει τα ουσιώδη. Και ποια είναι τα ουσιώδη; Όχι, δεν λέω μόνο για το προφανές, ότι δηλαδή από τον Ιανουάριο οι εργαζόμενοι σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα θα παίρνουν ακόμη λιγότερα λεφτά. Υπάρχουν κι άλλα:

Πρώτον, μειώνονται οι τρέχουσες ανάγκες του Δημοσίου σε ρευστό. Προσοχή, εδώ: δεν μειώνεται το μισθολογικό κόστος, αφού οι ονομαστικοί μισθοί παραμένουν από λογιστικής πλευράς οι ίδιοι (λέμε τώρα...), εφόσον όμως τα χρήματα που θα παίρνει στο χέρι ο υπάλληλος του στενού, ευρύτερου και ευρύτατου δημόσιου τομέα είναι λιγότερα, έπεται ότι το Δημόσιο θα χρειάζεται λιγότερα μετρητά για να καλύψει τις υποχρεώσεις του (αφού οι πάσης φύσεως παρακρατήσεις είναι απλώς νούμερα που γράφονται σε κωδικούς και δεν είναι απαραίτητο να καλύπτονται επιτόπου από πραγματικό χρήμα). Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι, σε περίπτωση που καθυστερήσει η εκταμίευση μιας δόσης του δανείου (καληώρα), ή που κάποια έκδοση έντοκων γραμματίων δεν αποφέρει τα αναμενόμενα, το ταμειακό πρόβλημα του Δημοσίου θα είναι μικρότερο. Επίσης σημαίνει ότι θα μένουν περισσότερα μετρητά διαθέσιμα για να δίνονται εκεί που πρέπει. Από την άλλη, σε ακραίες περιπτώσεις (εργαζομένων που από το μισθό τους παρακρατούνται δόσεις δανείων του Παρακαταθηκών, οφειλές σε καταναλωτικούς συνεταιρισμούς κ.ο.κ.), ενδέχεται στο τέλος του μήνα ο εργαζόμενος να πηγαίνει στο ταμείο όχι για να πληρωθεί, αλλά για να πληρώσει.

Δεύτερον, κόβεται μαχαίρι το "δεν πληρώνω", τουλάχιστον για τον δημόσιο τομέα. Με τη φετινή διαδικασία των έκτακτων εκκαθαριστικών που ταχυδρομήθηκαν Σεπτέμβριο-Οκτώβριο, ο φορολογούμενος που είχε πραγματική αδυναμία πληρωμής μπορούσε απλώς να μην πάει στην εφορία και να κάτσει να περιμένει την αντίδραση του Δημοσίου (κατασχέσεις και άλλα τέτοια δραματικά, που ο διαλυμένος φοροεισπρακτικός μηχανισμός δυσκολεύεται-παύλα-αδυνατεί να τα διαχειριστεί). Από του χρόνου δεν θα μπορεί. Παρεμπιπτόντως, μου κάνει εντύπωση που κανένα από τα τιμημένα ΜΜΕ δεν έχει κάνει κάποιο ρεπορτάζ σχετικά με τα επίπεδα προσέλευσης των φορολογουμένων στις εφορίες αυτό το δίμηνο -εκτός πια κι αν μου έχει ξεφύγει- σίγουρα όμως ο Βενιζέλος θα τα έχει τα σχετικά στοιχεία. Κρίνοντας από την "τεχνική μέθοδο", εικάζω ότι δεν θα είναι και πολύ ευχάριστα.

Τρίτον, όλα τα τυχόν λάθη της εφορίας πέφτουν στην καμπούρα του φορολογούμενου: Φέτος, όσοι διαπίστωσαν λάθη στην εκκαθάριση της έκτακτης εισφοράς είχαν τη δυνατότητα να ζητήσουν διορθώσεις πριν πληρώσουν. Του χρόνου, με την παρακράτηση στην πηγή, αν τυχόν υπάρξουν λάθη ο φορολογούμενος θα τα διαπιστώσει το καλοκαίρι του 2013, όταν θα πάρει το εκκαθαριστικό για τα εισοδήματα του 2012, κι εφόσον δικαιούται κάποια επιστροφή θα την πάρει αν και όταν ευαρεστηθεί το Δημόσιο να του τη δώσει. Να δούμε κι άλλο ένα παράδειγμα, μέσα απ' τη ζωή βγαλμένο: έστω εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα με ετήσιο εισόδημα το 2011 γύρω στις 20.000 ευρώ. Από τον Ιανουάριο, ο εργοδότης του αρχίζει να παρακρατά επιπλέον μέρος του μισθού για την κάλυψη της έκτακτης εισφοράς. Τον Απρίλιο ο εργαζόμενος απολύεται, και μέχρι το τέλος του χρόνου δεν ξαναβρίσκει δουλειά. Τα εισοδήματά του το 2012 μένουν κάτω από τις 12.000 ευρώ, κι έτσι δεν έχει υποχρέωση καταβολής της έκτακτης εισφοράς, ωστόσο τα λεφτά που του έχουν παρακρατηθεί κατά το πρώτο τετράμηνο του 2012 θα τα πάρει πίσω το δεύτερο εξάμηνο του 2013 (στην καλύτερη περίπτωση). Αν ζει.

Τέταρτον, για να μείνουμε στον ιδιωτικό τομέα, αντί το Δημόσιο να περιμένει έναν-έναν εργαζόμενο να περάσει από το ταμείο για τα περαιτέρω, αναθέτει τη δουλειά στους εργοδότες. Βέβαια, κανείς δεν εγγυάται ότι οι εργοδότες που θα παρακρατήσουν τα ποσά της έκτακτης εισφοράς θα μπουν και στον κόπο να τα αποδώσουν στο δημόσιο ταμείο. Θεωρητικά μιλώντας, είναι πιο βολικό για την εφορία να κυνηγάει μερικές χιλιάδες εργοδότες αντί για μερικές δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους. Πρακτικά μιλώντας, δημιουργεί περισσότερες και καλύτερες ευκαιρίες για συνδιαλλαγή και λάδωμα, δίνει κι άλλη ώθηση στη μαύρη εργασία, και κατά πάσα πιθανότητα θα έχει σαν αποτέλεσμα να αυξηθούν κι άλλο οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο.

Συμπεράσματα: θα συμφωνήσουμε νομίζω ότι όλα αυτά δεν είναι απλώς "ένα τεχνικό θέμα" που λέει ο Βενιζέλος. Ο όρος "έκτακτη εισφορά" ήταν σκέτος ευφημισμός ήδη από τον Ιούνιο που ψηφίστηκε το Μεσοπρόθεσμο: εφόσον έχει καθιερωθεί νομοθετικά για μια πενταετία, πρόκειται για κανονική, τακτικότατη φορολόγηση του εισοδήματος -του ίδιου εισοδήματος που ξαναφορολογείται. Αν υπήρχε ένα φύλλο συκής που δικαιολογούσε τον ευφημισμό, αυτό ήταν η διαφορετική διαδικασία είσπραξης. Τώρα πάει περίπατο κι αυτή. Να μην αρχίσω τώρα να λέω πάλι για το Σύνταγμα, και για το αν επιτρέπεται να φορολογείται για δεύτερη φορά το ίδιο εισόδημα με αυτή τη διαδικασία, χωρίς τροποποίηση του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος και τα λοιπά -νιώθω πια ότι γίνομαι γραφικός, άλλωστε η κυβέρνηση με έχει πείσει εντελώς ότι το Σύνταγμα το έχει γραμμένο εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Να παρατηρήσω μόνο ένα πράγμα: με την βενιζέλεια "τεχνική μέθοδο", φορολογικά έσοδα που κανονικά (δηλαδή με βάση τον εφαρμοστικό νόμο του Μεσοπρόθεσμου, ο οποίος -θυμίζω- ψηφίστηκε πριν από μόλις τρεις μήνες) θα εισπράττονταν το 2013, μεταφέρονται πλέον στο 2012, παρέα με τις δόσεις για την έκτακτη εισφορά του 2010 και το σύνολο του ποσού για την έκτακτη εισφορά του 2011. Και φυσικά, αυτά τα συγκεκριμένα έσοδα θα λείψουν το 2013. Δεν ξέρω πώς το βλέπεις εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, εμένα πάντως με βάζει σε υποψίες: μήπως το ζητούμενο του Βενιζέλου είναι να καβατζάρουμε όπως-όπως την επόμενη χρονιά, και μετά να βαρέσουμε ένα μεγαλόπρεπο κανόνι; Καλομελέτα κι έρχεται.


.