Από τη μία λες ότι δεν είναι δυνατόν να βρεθούν στον ίδιο χώρο διακόσια μπουκάλια αδειανά, δύο μπιτόνια κηροζίνη, μια ντουζίνα αντιασφυξιογόνες μάσκες κ.ο.κ. και να μην τρέχει τίποτα.
Από την άλλη σκέφτεσαι: είναι δυνατόν όλα αυτά τα αμαρτωλά υλικά να μαζεύτηκαν μέσα σε μία μέρα, και την ίδια μέρα η αστυνομία να πήρε μυρωδιά τι γίνεται, να οργάνωσε και να εκτέλεσε την έφοδο με όλους τους τύπους; Κι αν δεν έγινε έτσι, αν το Ρεσάλτο το είχαν βάλει στο μάτι από πριν, αν υπήρχαν "πληροφορίες της Δ/νσης Ασφάλειας Αττικής ότι ο συγκεκριμένος χώρος λειτουργούσε ως παρασκευαστήριο εκρηκτικών υλικών και ορμητήριο επιθέσεων", τότε γιατί περίμεναν να του την πέσουν προχτές και όχι νωρίτερα;
Κι από την άλλη σκέφτεσαι ότι έχουμε ξανακούσει να ανακαλύπτονται γιάφκες στην Αθήνα, αλλά είναι η πρώτη φορά που ταυτοποιείται ως γιάφκα ένας χώρος ανοιχτός στο κοινό, με ωράριο λειτουργίας, με δική του σελίδα στο ίντερνετ, με έντυπο που κυκλοφορεί τακτικά και αναγράφει φαρδιά-πλατιά τη διεύθυνσή του. Βρε αδερφέ, όσοι ασχολούνται με την κατασκευή παράνομων εκρηκτικών μηχανισμών συνήθως είναι κάπως πιο διακριτικοί, δεν βάζουν ντουντούκα να το φωνάξουν, "ελάτε μάγκες, εδώ είμαστε και φτιάχνουμε μολότοφ".
Ομολογώ ότι με έχει προβληματίσει αυτή η ιστορία. Μπορεί να είναι όλα όπως φαίνονται, μπορεί και όχι. Την ώρα όμως που καθόμαστε και συζητάμε αν τα μπουκάλια τα είχαν για ανακύκλωση ή όχι, αν την κηροζίνη την είχαν για τη σόμπα ή όχι, αν η χειροβομβίδα κρότου-λάμψης ήταν καινούργια ή σκασμένη που την είχαν μαζέψει για σουβενίρ, οι εικοσιδύο που μπουζουριάστηκαν στο στέκι έχουν παραπεμφθεί στον Εισαγγελέα και έχει ασκηθεί σε βάρος τους ποινική δίωξη για σοβαρά κακουργήματα -σύσταση και συμμορία, αν πιστέψουμε τα δημοσιεύματα.
Εδώ υπάρχει ένα ζήτημα. Οι κατηγορούμενοι βρέθηκαν μεν στον ίδιο χώρο με τα επίμαχα υλικά, αλλά ο χώρος αυτός δεν είναι π.χ. το σπίτι τους: είναι ένας "αυτοοργανωμένος χώρος", παναπεί ανοιχτός στο κοινό, που χρησιμοποιείται από έναν αόριστο αριθμό ατόμων, πιθανότατα ευρύτερο από τους εν λόγω εικοσιδύο που βρέθηκαν εκεί το Σάββατο το απόγευμα. Αν η αστυνομία ανακαλύψει σε ένα μπαρ τρία κιλά κοκαΐνη, θα πάει κατηγορούμενους όλους τους θαμώνες για κατοχή και χρήση; Όχι, είναι η προφανής απάντηση. Εδώ όμως συμβαίνει κάτι ανάλογο, και δικαιούται κανείς να αναρωτηθεί: προέκυψαν αποχρώσες ενδείξεις ότι αυτοί οι συγκεκριμένοι συλληφθέντες είχαν άμεση σχέση με αυτά τα συγκεκριμένα υλικά, και δεν έτυχε απλώς να βρεθούν στο στέκι εκείνη την ώρα;
Για να καταλάβουμε λίγο τις προεκτάσεις του θέματος: ξεκινάμε από την καλόπιστη υπόθεση ότι η αστυνομία και ο εισαγγελέας έκαναν κανονικά και σωστά τη δουλειά τους. Αν όμως, ΑΝ λέω, δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα, τότε υπάρχει το εξής ζήτημα: με την προληπτική αυτή ενέργεια των διωκτικών αρχών τυλίγονται σε μια κόλλα χαρτί κάποιοι συμπολίτες μας που τυχαίνει να έχουν συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση. Δεν σημαίνει ότι όσοι έχουν τη συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση, στον αντιεξουσιαστικό χώρο δηλαδή, είναι και δυνάμει εγκληματίες -το έχουμε πει πολλές φορές ότι μεγάλο μέρος των αναρχικών πάσης φύσεως είναι κατά της βίαιης πάλης. Ας μπούμε λοιπόν στη θέση των λοιπών συμπολιτών μας, που πιθανόν μέχρι χτες σύχναζαν σε παρόμοια στέκια διάσπαρτα στην πόλη, στα Εξάρχεια, στα Πατήσια, στα Πετράλωνα ή οπουδήποτε, κι ας σκεφτούμε: θα ξαναπηγαίναμε αύριο στο "στέκι", αν ξέραμε ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να μπουκάρει η αστυνομία και, ανακαλύπτοντας ένα καφάσι μπίρες κι ένα μπιτόνι πετρέλαιο για τη σόμπα, να μας τραβολογάει στο Κακουργοδικείο;
Και μη μου πει κανείς ότι καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται κι ότι η Αλήθεια θα λάμψει κλπ., γιατί θα βάλω τα γέλια, καθότι μέχρι να λάμψει η Αλήθεια μπορεί να έχουν περάσει και καμιά δεκαριά χρόνια.
Κοντολογίς, το ηθικό δίδαγμα για τους αντιεξουσιαστές συμπολίτες μας -που διαβάζουν ανάμεσα στις γραμμές- είναι ότι καλά θα κάνουν να κόψουν τις βεγγέρες στα στέκια του είδους, διαφορετικά ρισκάρουν να βρεθούν αντιμέτωποι με δυσάρεστες καταστάσεις. Φερ' ειπείν, να προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες, την ώρα που αστυνομία και εισαγγελία τους ζωγραφίζουν με προβοσκίδα, χαυλιόδοντες και μεγάλα αυτιά.
Αυτά τα ολίγα για την ώρα, και αναμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τη συνέχεια της ιστορίας. Στο μεταξύ, λέω να κάνω μια εκκαθάριση στο σπίτι. Έχω παρατημένα στο πίσω μπαλκόνι μερικά άδεια γυάλινα μπουκάλια, έχω ζάχαρη και υγρό απορρυπαντικό για τα πιάτα (υλικά κατασκευής μολότοφ). Επίσης, κάτι παλιά σώβρακα, που τα έχουμε κάνει κουρελούδες αλλά θα μπορούσαν κάλλιστα να μετατραπούν και σε στουπιά. Εύφλεκτο υγρό δεν έχω, εκτός κι αν υπάρχει πουθενά ξεχασμένο κανένα μπουκαλάκι με υγρό αναπτήρα, έχω όμως δύο φιαλίδια για το γκαζάκι που ψήνουμε τον καφέ, επιμελώς κρυμμένα στο ντουλάπι κάτω από τον νεροχύτη της κουζίνας. Και, τώρα που το ξανασκέφτομαι, έχω στην κατοχή μου και περίπου είκοσι λίτρα βενζίνης, σατανικά κρυμμένα στο ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου. Χμμμ.
.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα griots. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα griots. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
07 Δεκεμβρίου 2009
14 Ιανουαρίου 2009
Κεραμίδα
Διαβάζω σήμερα στην Ελευθεροτυπία για το αυριανό συλλαλητήριο των αστυνομικών στην Πλατεία Συντάγματος. Διαβάζω και τα αποσπάσματα της ανακοίνωσης (πάνω πάνω, 13-1-2009) που εξέδωσαν η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας, και αισθάνομαι την ανάγκη να μεταφέρω κι εδώ τα εξής (με έμφαση δική μου):
"Με αφορμή τα δραματικά γεγονότα του Δεκεμβρίου και όσα έκτοτε διαδραματίζονται, επισημάνθηκαν οι ευθύνες κυρίως της πολιτείας για τη μη έγκαιρη αντιμετώπιση των παθογενειών της Ελληνικής Αστυνομίας και τονίστηκε ότι είναι λάθος να επιζητείται η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων με κατασταλτικά μέτρα".
Το ποστ αυτό θα μπορούσε και να μην γραφτεί. Θέλω να πω, δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς σοβαρά σκεπτόμενος άνθρωπος που να πιστεύει ότι "καλός μπάτσος είναι μόνο ο νεκρός μπάτσος", ή που να χρειάζεται να του υποδείξει κάποιος ότι "ορίστε, υπάρχουν και καλοί αστυνομικοί". Τουλάχιστον, κανείς που να διαβάζει αυτό το ιστολόγιο -ελπίζω.
Θέλω όμως να σταθώ σε δύο σημεία: πρώτον, οι πλέον αρμόδιοι άνθρωποι, οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των ίδιων των αστυνομικών, αναγνωρίζουν ότι ναι, υπάρχουν παθογένειες στην Ελληνική Αστυνομία. Παθογένειες -όχι "μεμονωμένα περιστατικά". Άρα δεν είμαστε τρελοί όλοι εμείς που φωνάζουμε, οι ίδιοι οι συνδικαλιστές ζητούν από όλα τα πολιτικά κόμματα "να υποστηρίξουν την πρόταση του συνδικαλιστικού κινήματος για τη σύσταση διακομματικής επιτροπής για την αστυνομία, μια πρόταση που είχε τεθεί από το 2007 από την ΠΟΑΣΥ". Προφανώς, κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας -εκτός πια κι αν βρεθεί κανείς να κατηγορήσει (και) τους αστυνομικούς ότι ρίχνουν λάδι στη φωτιά της βίας.
Δεύτερο, και μάλλον το πιο σημαντικό: η εξόχως πολιτική θέση ότι "είναι λάθος να επιζητείται η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων με κατασταλτικά μέτρα". Μια γενναία θέση, που βάζει τους συνδικαλιστικούς φορείς της αστυνομίας απέναντι από την πολιτική ηγεσία της, ίσως απέναντι και από τα ανώτερα κλιμάκια της διοίκησής της, και από τις πολιτικές και στρατηγικές επιλογές τους όπως τις είδαμε στην πράξη την περασμένη Παρασκευή.
Υποπτεύομαι ότι αυτή η κίνηση της ΠΟΑΣΥ και της ΠΟΑΞΙΑ θα φέρει πολύ κόσμο σε δύσκολη θέση. Υποπτεύομαι ότι θα προσπαθήσουν να τη θάψουν, αλλιώς να τη λοιδωρήσουν, υποπτεύομαι ότι θα ακούσουμε διάφορα για πράσινους ή κόκκινους συνδικαλιστές, κλαδικά αιτήματα, παιχνίδια κάτω από το τραπέζι και τα λοιπά. Ακόμα κι αν έχουν κάποια δόση αλήθειας (αλίμονο, δεν μας παίρνει πια να είμαστε εύπιστοι), θα είναι λάθος να εστιάσουμε εκεί. Θα χάσουμε την ουσία.
Με την κίνησή τους αυτή τα μέλη της αστυνομίας απευθύνουν ένα μήνυμα στην κοινωνία. Είναι σημαντικό η κοινωνία να το ακούσει. Με κάθε δυσπιστία, έστω -αλλά να το ακούσει.
.
"Με αφορμή τα δραματικά γεγονότα του Δεκεμβρίου και όσα έκτοτε διαδραματίζονται, επισημάνθηκαν οι ευθύνες κυρίως της πολιτείας για τη μη έγκαιρη αντιμετώπιση των παθογενειών της Ελληνικής Αστυνομίας και τονίστηκε ότι είναι λάθος να επιζητείται η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων με κατασταλτικά μέτρα".
Το ποστ αυτό θα μπορούσε και να μην γραφτεί. Θέλω να πω, δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς σοβαρά σκεπτόμενος άνθρωπος που να πιστεύει ότι "καλός μπάτσος είναι μόνο ο νεκρός μπάτσος", ή που να χρειάζεται να του υποδείξει κάποιος ότι "ορίστε, υπάρχουν και καλοί αστυνομικοί". Τουλάχιστον, κανείς που να διαβάζει αυτό το ιστολόγιο -ελπίζω.
Θέλω όμως να σταθώ σε δύο σημεία: πρώτον, οι πλέον αρμόδιοι άνθρωποι, οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των ίδιων των αστυνομικών, αναγνωρίζουν ότι ναι, υπάρχουν παθογένειες στην Ελληνική Αστυνομία. Παθογένειες -όχι "μεμονωμένα περιστατικά". Άρα δεν είμαστε τρελοί όλοι εμείς που φωνάζουμε, οι ίδιοι οι συνδικαλιστές ζητούν από όλα τα πολιτικά κόμματα "να υποστηρίξουν την πρόταση του συνδικαλιστικού κινήματος για τη σύσταση διακομματικής επιτροπής για την αστυνομία, μια πρόταση που είχε τεθεί από το 2007 από την ΠΟΑΣΥ". Προφανώς, κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας -εκτός πια κι αν βρεθεί κανείς να κατηγορήσει (και) τους αστυνομικούς ότι ρίχνουν λάδι στη φωτιά της βίας.
Δεύτερο, και μάλλον το πιο σημαντικό: η εξόχως πολιτική θέση ότι "είναι λάθος να επιζητείται η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων με κατασταλτικά μέτρα". Μια γενναία θέση, που βάζει τους συνδικαλιστικούς φορείς της αστυνομίας απέναντι από την πολιτική ηγεσία της, ίσως απέναντι και από τα ανώτερα κλιμάκια της διοίκησής της, και από τις πολιτικές και στρατηγικές επιλογές τους όπως τις είδαμε στην πράξη την περασμένη Παρασκευή.
Υποπτεύομαι ότι αυτή η κίνηση της ΠΟΑΣΥ και της ΠΟΑΞΙΑ θα φέρει πολύ κόσμο σε δύσκολη θέση. Υποπτεύομαι ότι θα προσπαθήσουν να τη θάψουν, αλλιώς να τη λοιδωρήσουν, υποπτεύομαι ότι θα ακούσουμε διάφορα για πράσινους ή κόκκινους συνδικαλιστές, κλαδικά αιτήματα, παιχνίδια κάτω από το τραπέζι και τα λοιπά. Ακόμα κι αν έχουν κάποια δόση αλήθειας (αλίμονο, δεν μας παίρνει πια να είμαστε εύπιστοι), θα είναι λάθος να εστιάσουμε εκεί. Θα χάσουμε την ουσία.
Με την κίνησή τους αυτή τα μέλη της αστυνομίας απευθύνουν ένα μήνυμα στην κοινωνία. Είναι σημαντικό η κοινωνία να το ακούσει. Με κάθε δυσπιστία, έστω -αλλά να το ακούσει.
.
12 Ιανουαρίου 2009
Υπερενεργητική αστυνόμευση
Όσοι εμπιστεύονται στοιχειωδώς έστω το διαδίκτυο για την ενημέρωσή τους έχουν πιστεύω μια αρκετά πλήρη εικόνα των γεγονότων που έλαβαν χώρα την περασμένη Παρασκευή, κατά τη διάρκεια και κυρίως μετά το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο.
Συνοπτικά: Μετά το τέλος του συλλαλητηρίου, που έγινε σε απόλυτα ειρηνικό κλίμα, ένας ένστολος φρουρός της έννομης τάξης θεώρησε σκόπιμο να ανάψει τα αίματα, και με μία κροτίδα πυροδότησε μικρής έκτασης επεισόδια στον άξονα της Πανεπιστημίου, μπροστά από τα Προπύλαια.
Στα επεισόδια αυτά τα ΜΑΤ εφάρμοσαν την προσφάτως αγαπημένη τους τακτική της "παθητικής αστυνόμευσης", με άλλα λόγια χάζευαν τον πετροπόλεμο μιας χούφτας κουκουλοφόρων, ψεκάζοντας κατά διαστήματα με τα γνωστά αβλαβή χημικά για να διατηρείται ψηλά το κέφι.
Αντίθετα, στην οδό Ασκληπιού, λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα δηλαδή, οι εκεί διμοιρίες αποφάσισαν να διαφοροποιήσουν την τακτική τους προς μία πιο "ενεργητική αστυνόμευση", βάζοντας στο στόχαστρο ειρηνικούς διαδηλωτές που αποχωρούσαν και που καμία σχέση δεν είχαν με τα επεισόδια. Αφού τους περιέλαβαν με τα γκλομπ, τους εγκλώβισαν στην είσοδο μιας πολυκατοικίας και ακολούθησαν τα γνωστά περιστατικά, με χάιλάιτ τον προπηλακισμό μιας ηλικιωμένης κυρίας με μαντήλι στο κεφάλι, που -υποθέτω- την πέρασαν για την μετενσάρκωση της Ουλρίκε Μάινχοφ. Το πάρτι ολοκληρώθηκε με το μπουζούριασμα καμιάς δεκαπενταριάς δικηγόρων (κατ' άλλες πηγές, δεκαοκτώ) και την προσαγωγή τους στη ΓΑΔΑ, προφανώς για καφέ και κουβεντούλα.
Γιατί το λέω αυτό; Μα γιατί κανείς δεν είπε στους συναδέλφους ότι τους προσαγάγουν για κάποιον άλλον λόγο, εναντίον κανενός δεν ασκήθηκε ποινική δίωξη, καμία σύλληψη δεν έγινε. Τι συμπέρασμα βγαίνει;
Θα μου πείτε, καλά, σε έπιασε η ευαισθησία επειδή πιάσανε δεκαπέντε συναδέλφους σου; Αν πιάνανε δεκαπέντε οικοδόμους, ή δεκαπέντε φαρμακοποιούς, ή δεκαπέντε κλειδαράδες, θα άλλαζε κάτι;
Πρώτα απ' όλα, δεν θυμάμαι ποτέ στο παρελθόν να έχει γίνει, σε ανάλογη περίπτωση, προσαγωγή δεκαπέντε οικοδόμων, ή φαρμακοποιών, ή κλειδαράδων.
Δεύτερον, οι συνάδελφοι που μπουζουριάστηκαν δεν ήταν κουκουλοφόροι, αλλά δήλωσαν εξαρχής την επαγγελματική τους ιδιότητα και επέδειξαν τις δικηγορικές τους ταυτότητες.
Τρίτον, ναι μεν έχουν υπάρξει στο παρελθόν και εγκληματίες δικηγόροι, αλλά ομολογουμένως το να βρεθούν στο ίδιο σημείο δεκαπέντε εγκληματίες δικηγόροι, που π.χ. να συμμετείχαν σε επεισόδια, να πετούσαν πέτρες ή μολότοφ, να σπάγανε βιτρίνες ή κεφάλια, αν μη τι άλλο θα συνιστούσε τουλάχιστον εξαιρετικά πρωτότυπο περιστατικό.
Τέταρτον και σημαντικότερον, το είπα ήδη και το ξαναλέω, κανείς δεν κατηγορήθηκε για κανένα αδίκημα. Συνεπώς, σε κανενός τον χαρτοφύλακα δεν βρέθηκαν μολότοφ, ή καλάσνικοφ, ή αντιαρματικές ρουκέτες, ή σιδερολοστοί. Δεν κατάφεραν καν οι φρουροί της έννομης τάξης να στοιχειοθετήσουν έστω μια πλημμεληματική κατηγορία για αντίσταση κατά της αρχής, η αντικειμενική υπόσταση της οποίας πληρούται όταν, φερ' ειπείν, τρεις κρανοφόροι νταγλαράδες σε τραβολογάνε με ελάχιστη λεπτότητα από το μαλλί κι εσύ προσπαθήσεις να αποσπάσεις την κώμη σου από τις χερούκλες τους.
Παρά ταύτα, τους συναδέλφους τους κράτησαν στο υπέροχο μέγαρο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας για περίπου τρεις ώρες, και χρειάστηκε η παρέμβαση του προέδρου του Δ.Σ.Α., Δημήτρη Παξινού (σεσημασμένου αντιεξουσιαστή, γνωστού στους κύκλους του αγώνα με το επιχειρησιακό ψευδώνυμο "καπετάν-Γιώτης") για την απελευθέρωσή τους, ενώ παράλληλα έξω από το ως άνω μέγαρο είχαμε μαζευτεί και τουρτουρίζαμε καμιά ογδονταριά-εκατοστή νοματαίοι, δικηγόροι ως επί το πλείστον.
Συμπεράσματα: Να υποθέσουμε ότι επρόκειτο για απλό λάθος της ΕΛ.ΑΣ., για υπερβολικό ζήλο που κατέληξε σε παράνομες προσαγωγές των δικηγόρων; Δεν μου πολυπροκύπτει. Αν ήταν λάθος, κάποιος θα έπρεπε να το πάρει χαμπάρι νωρίτερα και να διατάξει την απελευθέρωσή τους χωρίς να μεσολαβήσει όλο αυτό το νταβαντούρι, πριν κινητοποιηθούν οι συνδικαλιστές μας και -κυρίως- πριν η είδηση διαρρεύσει ευρέως στα μήντια.
Αν πάλι δεν ήταν λάθος, ήταν μια σκόπιμη, συνειδητή ενέργεια. Κι αν ήταν συνειδητή η ενέργεια, ο σκοπός της ήταν να περάσει ένα μήνυμα: εσείς, που νομίζετε ότι έχετε το ελεύθερο να γυρνάτε στους δρόμους και να καταγράφετε τις δικές μας αυθαιρεσίες, κάνετε σφάλμα μέγα και να τα ξεχάσετε αυτά που ξέρατε, γιατί πλέον δεν τα σηκώνουμε. Θα σας μπουζουριάζουμε κι εσάς όπως τους άλλους όποτε μας γουστάρει. Οπότε, καλύτερα καθίστε στα γραφεία σας.
Το μήνυμα αυτό κολλάει θαυμάσια και με το άλλο μήνυμα που έστειλαν σε μία άλλη, συμπαθή στην αστυνομία επαγγελματική τάξη, αυτή των δημοσιογράφων. Που πήραν και αυτοί το μερτικό τους στις μπούφλες.
Την κρατική πανδαισία της περασμένης Παρασκευής την ολοκλήρωσε με τον καλύτερο τρόπο το δελτίο ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης που προβλήθηκε τα μεσάνυχτα. Ούτε κουβέντα για την προσαγωγή των δικηγόρων, ούτε κουβέντα για τον προπηλακισμό δημοσιογράφων. Προφανώς, αυτά δεν θεωρούνται ειδήσεις στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής. Μπράβο στους δημοσιογράφους που έχουν την ευθύνη της σύνταξης του δελτίου, άξιος ο μισθός τους (πληρωμένος από εμάς), ο Γκαίμπελς θα ήταν υπερήφανος για λογαριασμό τους.
Και κάπου εδώ τελειώνει η αφήγηση. Το ποστ αυτό θα μπορούσε να έχει γραφτεί την Παρασκευή το βράδυ ή το Σάββατο το πρωί, οπότε πιθανότατα θα είχε πολύ πιο οργισμένο ύφος και θα έκλεινε με καμία πολεμική ιαχή, του τύπου "αν η κυβέρνηση θέλει πόλεμο, πόλεμο θα έχει". Κατόπιν ψυχραιμότερης σκέψης, δεν το έγραψα τότε και δεν θα το κλείσω έτσι. Θα το κλείσω όμως με ένα ρητορικό ερώτημα:
Ο ανώνυμος κουκουλοφόρος που πετάει μολότοφ και σπάει βιτρίνες χαρακτηρίζεται κίνδυνος για τη δημοκρατία. Ο ανώνυμος τρομοκράτης που κινείται στις σκιές και πυροβολεί με καλάσνικοφ χαρακτηρίζεται επίσης κίνδυνος για τη δημοκρατία. Ο ανώνυμος ΜΑΤατζής που φοράει κουκούλα ή μάσκα, που δεν φέρει διακριτικά, ώστε να μην μπορεί να αναγνωριστεί, και που κοπανάει με το ρόπαλο, προπηλακίζει γριούλες, ψεκάζει χημικά επί δικαίους και αδίκους, μπουζουριάζει κόσμο κατά το κέφι του και τον κρατάει παράνομα, και μετά αρνείται να δώσει τα στοιχεία του ώστε να ελεγχθεί για την νομιμότητα των πράξεών του, για τον τρόπο που ασκεί την εξουσία του, που δεν είναι δική του αλλά δική μας, τόσο ο ίδιος όσο και οι ανώτεροί του, πώς ακριβώς πρέπει να χαρακτηρισθεί για τη δημοκρατία; Κόσμημα;
Αν η απάντηση στην τρομοκρατία των κουκουλοφόρων είναι η τρομοκρατία των ΜΑΤ, πολύ φοβάμαι ότι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.
.
08 Ιανουαρίου 2009
Απολογία ενός ψευτοδημοκράτη μπλόγκερ
Στις 18 Δεκεμβρίου έλαβα ένα chain-mail με τη γνωστή πλέον ιστορία του αστυνομικού Παναγιώτη Τομαρά, που είχε ξυλοκοπηθεί πέρισυ το καλοκαίρι σε συναυλία στο Ελληνικό, και που τάχα "έσβησε αθόρυβα" εκείνες τις μέρες. Το mail ξεκινούσε με κάτι δακρύβρεχτα του τύπου "δεν ανήκε στη γενιά των 700 ευρώ, γιατί έβγαζε 750" και κατέληγε με την επωδό:
"Γι' αυτό το γεγονός όμως, κανένας δημοσιογράφος δε θα φωνάξει, κανένα μίντια δε θα γράψει αράδες, κανένας ψευτοδημοκράτης μπλογκερ δε θα αναρτήσει έστω και μία γραμμή".
Η ιστορία αποδείχτηκε μούσι πολύ γρήγορα, μια που ο Παναγιώτης Τομαράς συμβαίνει να ζει ο άνθρωπος, κι έτσι τα ποντίκια που κυκλοφόρησαν το συγκεκριμένο mail γύρισαν στις τρύπες τους χωρίς να έρθουν να ζητήσουν τα ρέστα. Από προχτές ωστόσο, με αφορμή τη δολοφονική απόπειρα κατά των αντρών των ΜΑΤ στα Εξάρχεια, πήραν θάρρος και ξαναβγήκαν στο σεργιάνι.
Λίγο με νοιάζει για τα ποντίκια, αλλά η κουτοπόνηρη αυτή συλλογιστική τους έγινε γρήγορα του συρμού στον δημόσιο λόγο, αναπαράγεται από τα μήντια και από τους πολιτικούς, και δυστυχώς βρίσκει ευήκοον ους και σε καλοπροαίρετους πολίτες, όπως φερ' ειπείν σε ορισμένους μπλόγκερ, που διάβασα τα παράπονά τους ότι τάχα η ευαισθησία μας έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Λοιπόν, δεν μου πέφτει λόγος να ασχοληθώ με την ευαισθησία κανενός άλλου, αλλά νομίζω ότι οφείλω να δικαιολογήσω γιατί η δική μου ευαισθησία έχει πράγματι δύο μέτρα και δύο σταθμά, και ποια είναι αυτά.
Η συλλογιστική αυτή της τάχα διπρόσωπης ευαισθησίας στηρίζεται στην παραδοχή ότι τα δύο περιστατικά, η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και η δολοφονική απόπειρα κατά του Διαμαντή Μαντζούνη, είναι πάνω κάτω όμοια ή έστω ανάλογα. Η παραδοχή αυτή είναι εντελώς λανθασμένη: οι διαφορές μεταξύ των δύο περιστατικών είναι τόσο μεγάλες, που οι όποιες ομοιότητές τους καθίστανται αυτομάτως εντελώς δευτερεύουσες.
Και δεν μιλάω καν για την πραγματική διαφορά, ότι στη μία περίπτωση έχουμε έναν 15χρονο μαθητή αμετάκλητα νεκρό ενώ στην άλλη όχι (και να ευχηθώ εδώ με κάθε ειλικρίνεια ο 21χρονος αστυνομικός να διαφύγει οριστικά τον κίνδυνο).
Η βασική διαφορά είναι άλλη. Ο θύτης του πρώτου περιστατικού, ο ειδικός φρουρός Επ. Κορκονέας, δεν είναι "ένας εργαζόμενος όπως όλοι μας, και χαμηλόμισθος μάλιστα", κατά την περιγραφή των ποντικών. Είναι, όπως και κάθε αστυνομικό όργανο, ένας φορέας εξουσίας. Και όχι όποιας όποιας εξουσίας, αλλά της απεχθέστερης όλων, της εξουσίας να ασκεί φυσική βία και μάλιστα νόμιμη και μονοπωλιακού χαρακτήρα (κατά τον ορισμό του Max Weber για το Κράτος). Την εξουσία αυτή δεν τη βρίσκει ο κάθε αστυνομικός να φυτρώνει στο χωράφι του παππού του. Η εξουσία αυτή, όπως και κάθε άλλη εξουσία, πηγάζει από τον ελληνικό λαό, υπάρχει υπέρ αυτού και ασκείται πάντοτε για να τον υπηρετεί. Τον ελληνικό λαό. Εσένα κι εμένα, δηλαδή.
Που παναπεί ότι έχουμε όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να ζητάμε τον λόγο για το πώς ασκείται αυτή η εξουσία. Έχουμε όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να διαμαρτυρόμαστε έντονα για κάθε κατάχρηση αυτής της εξουσίας, γιατί η εξουσία αυτή μας ανήκει, αυτός που την ασκεί την ασκεί στο όνομά μας, και σε μας οφείλει να λογοδοτήσει. Και η υποχρέωσή μας αυτή πολλαπλασιάζεται όταν διαπιστώνουμε ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, όπως θέλουν ορισμένοι να το παρουσιάζουν, παρά για ένα ακόμα σε μια μακρά σειρά παρόμοιων περιστατικών αστυνομικής αυθαιρεσίας, που αποτελούν απότοκο της κυριαρχίας μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας, ατιμωρησίας και διαφυγής από κάθε έλεγχο.
"Γιατί γινόμαστε στόχος;", αναρωτήθηκε προχτές ο γενικός γραμματέας της Ένωσης Αστυνομικών Αττικής, Σπήλιος Κρικέτος (εννοώντας από την κοινωνία και όχι από τους τρομοκράτες, να εξηγούμαστε). Ας ψάξει την απάντηση στα αραχνιασμένα συρτάρια της υπηρεσίας του όπου έχουν θαφτεί δεκάδες ΕΔΕ. Δεν υπάρχει κανένα πάνδημο μίσος κατά της αστυνομίας γενικά, δεν έγιναν ξαφνικά αντιεξουσιαστές όλοι οι Έλληνες και ανακάλυψαν εν έτει 2008 ότι δεν γουστάρουν την αστυνομία. Υπάρχει δικαιολογημένη οργή για συγκεκριμένες πρακτικές και συγκεκριμένες νοοτροπίες, εκδήλωση των οποίων -ακραία μεν, αλλά πάντως εκδήλωση- υπήρξε και η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Κατά συνέπεια, όταν ο θύτης του εγκλήματος είναι αστυνομικός, η ευαισθησία μας δεν μπορεί να μπαίνει στο ζύγι: οφείλει να είναι αυξημένη σε υπερθετικό βαθμό, γιατί αυτό επιβάλλει στους πολίτες το καθήκον συμμετοχής στα κοινά μιας δημοκρατίας -με όλα τα κουσούρια της, όπως είναι η δική μας.
Κι όταν ο αστυνομικός είναι το θύμα; Δεν πρέπει να μας περισσέψει και γι' αυτόν τόση δα ευαισθησία; θα αναρωτηθεί κανείς. Ασφαλώς και πρέπει. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση ο θύτης του εγκλήματος, είτε λέγεται "Επαναστατικός Αγώνας" (my ass) είτε όπως αλλιώς, δεν εκπροσωπεί την κοινωνία, όπως αντίθετα κάνει ο αστυνομικός κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας του. Εξ ορισμού ο τρομοκράτης κινείται στο περιθώριο της κοινωνίας και ερήμην αυτής. Οπότε τι να κάνουμε; Να καταδικάσουμε την τρομοκρατία -"απροκάλυπτα", κατά την μπουρδολογική και κενή νοήματος διατύπωση του Δημάρχου μας κ. Κακλαμάνη; Να το κάνουμε. Θεωρώ πάντως κάτι τέτοιο λίγο εκ του περισσού, όταν μιλάμε για ανθρώπους που έχουν συνειδητά επιλέξει σαν όπλο τους τον Λόγο και όχι τα καλάσνικοφ, όπως οι μπλόγκερ.
Πιστεύω ότι καθήκον του κάθε πολίτη είναι να παίρνει τις αποστάσεις του από το ανθρώπινο δράμα, που, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, αφορά μόνο τους οικείους του εκάστοτε θύματος, αυτούς δηλαδή που κλαίνε γύρω από τον τάφο του ή ξαγρυπνούν στο προσκέφαλό του, και να βλέπει στα σωστά της μέτρα την πολιτική διάσταση κάθε γεγονότος. Αν θεωρούμε ότι η τρομοκρατία αποτελεί πραγματικό κίνδυνο για τη Δημοκρατία μας, τότε κατά τη γνώμη μου η μόνη απάντηση είναι αυτή που έδωσαν προ ετών οι πολίτες της Ισπανίας: έξω στους δρόμους. Να δηλώσουμε ότι το συμβολικό πεδίο των κοινωνικών αγώνων, οι δρόμοι της πόλης δηλαδή, ανήκει σε μας και δεν το παραχωρούμε στους τρομοκράτες. Το ακριβώς αντίθετο από αυτό που μας προτρέπει να κάνουμε ο κουτοπόνηρος Καρατζαφέρης και ο απίθανος Πλεύρης υιός. Από εκεί και πέρα, κάθε εξομοίωση ανόμοιων γεγονότων, κάθε συμψηφισμός, είναι εκ του πονηρού. Και επικίνδυνος.
.
"Γι' αυτό το γεγονός όμως, κανένας δημοσιογράφος δε θα φωνάξει, κανένα μίντια δε θα γράψει αράδες, κανένας ψευτοδημοκράτης μπλογκερ δε θα αναρτήσει έστω και μία γραμμή".
Η ιστορία αποδείχτηκε μούσι πολύ γρήγορα, μια που ο Παναγιώτης Τομαράς συμβαίνει να ζει ο άνθρωπος, κι έτσι τα ποντίκια που κυκλοφόρησαν το συγκεκριμένο mail γύρισαν στις τρύπες τους χωρίς να έρθουν να ζητήσουν τα ρέστα. Από προχτές ωστόσο, με αφορμή τη δολοφονική απόπειρα κατά των αντρών των ΜΑΤ στα Εξάρχεια, πήραν θάρρος και ξαναβγήκαν στο σεργιάνι.
Λίγο με νοιάζει για τα ποντίκια, αλλά η κουτοπόνηρη αυτή συλλογιστική τους έγινε γρήγορα του συρμού στον δημόσιο λόγο, αναπαράγεται από τα μήντια και από τους πολιτικούς, και δυστυχώς βρίσκει ευήκοον ους και σε καλοπροαίρετους πολίτες, όπως φερ' ειπείν σε ορισμένους μπλόγκερ, που διάβασα τα παράπονά τους ότι τάχα η ευαισθησία μας έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Λοιπόν, δεν μου πέφτει λόγος να ασχοληθώ με την ευαισθησία κανενός άλλου, αλλά νομίζω ότι οφείλω να δικαιολογήσω γιατί η δική μου ευαισθησία έχει πράγματι δύο μέτρα και δύο σταθμά, και ποια είναι αυτά.
Η συλλογιστική αυτή της τάχα διπρόσωπης ευαισθησίας στηρίζεται στην παραδοχή ότι τα δύο περιστατικά, η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και η δολοφονική απόπειρα κατά του Διαμαντή Μαντζούνη, είναι πάνω κάτω όμοια ή έστω ανάλογα. Η παραδοχή αυτή είναι εντελώς λανθασμένη: οι διαφορές μεταξύ των δύο περιστατικών είναι τόσο μεγάλες, που οι όποιες ομοιότητές τους καθίστανται αυτομάτως εντελώς δευτερεύουσες.
Και δεν μιλάω καν για την πραγματική διαφορά, ότι στη μία περίπτωση έχουμε έναν 15χρονο μαθητή αμετάκλητα νεκρό ενώ στην άλλη όχι (και να ευχηθώ εδώ με κάθε ειλικρίνεια ο 21χρονος αστυνομικός να διαφύγει οριστικά τον κίνδυνο).
Η βασική διαφορά είναι άλλη. Ο θύτης του πρώτου περιστατικού, ο ειδικός φρουρός Επ. Κορκονέας, δεν είναι "ένας εργαζόμενος όπως όλοι μας, και χαμηλόμισθος μάλιστα", κατά την περιγραφή των ποντικών. Είναι, όπως και κάθε αστυνομικό όργανο, ένας φορέας εξουσίας. Και όχι όποιας όποιας εξουσίας, αλλά της απεχθέστερης όλων, της εξουσίας να ασκεί φυσική βία και μάλιστα νόμιμη και μονοπωλιακού χαρακτήρα (κατά τον ορισμό του Max Weber για το Κράτος). Την εξουσία αυτή δεν τη βρίσκει ο κάθε αστυνομικός να φυτρώνει στο χωράφι του παππού του. Η εξουσία αυτή, όπως και κάθε άλλη εξουσία, πηγάζει από τον ελληνικό λαό, υπάρχει υπέρ αυτού και ασκείται πάντοτε για να τον υπηρετεί. Τον ελληνικό λαό. Εσένα κι εμένα, δηλαδή.
Που παναπεί ότι έχουμε όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να ζητάμε τον λόγο για το πώς ασκείται αυτή η εξουσία. Έχουμε όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να διαμαρτυρόμαστε έντονα για κάθε κατάχρηση αυτής της εξουσίας, γιατί η εξουσία αυτή μας ανήκει, αυτός που την ασκεί την ασκεί στο όνομά μας, και σε μας οφείλει να λογοδοτήσει. Και η υποχρέωσή μας αυτή πολλαπλασιάζεται όταν διαπιστώνουμε ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, όπως θέλουν ορισμένοι να το παρουσιάζουν, παρά για ένα ακόμα σε μια μακρά σειρά παρόμοιων περιστατικών αστυνομικής αυθαιρεσίας, που αποτελούν απότοκο της κυριαρχίας μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας, ατιμωρησίας και διαφυγής από κάθε έλεγχο.
"Γιατί γινόμαστε στόχος;", αναρωτήθηκε προχτές ο γενικός γραμματέας της Ένωσης Αστυνομικών Αττικής, Σπήλιος Κρικέτος (εννοώντας από την κοινωνία και όχι από τους τρομοκράτες, να εξηγούμαστε). Ας ψάξει την απάντηση στα αραχνιασμένα συρτάρια της υπηρεσίας του όπου έχουν θαφτεί δεκάδες ΕΔΕ. Δεν υπάρχει κανένα πάνδημο μίσος κατά της αστυνομίας γενικά, δεν έγιναν ξαφνικά αντιεξουσιαστές όλοι οι Έλληνες και ανακάλυψαν εν έτει 2008 ότι δεν γουστάρουν την αστυνομία. Υπάρχει δικαιολογημένη οργή για συγκεκριμένες πρακτικές και συγκεκριμένες νοοτροπίες, εκδήλωση των οποίων -ακραία μεν, αλλά πάντως εκδήλωση- υπήρξε και η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Κατά συνέπεια, όταν ο θύτης του εγκλήματος είναι αστυνομικός, η ευαισθησία μας δεν μπορεί να μπαίνει στο ζύγι: οφείλει να είναι αυξημένη σε υπερθετικό βαθμό, γιατί αυτό επιβάλλει στους πολίτες το καθήκον συμμετοχής στα κοινά μιας δημοκρατίας -με όλα τα κουσούρια της, όπως είναι η δική μας.
Κι όταν ο αστυνομικός είναι το θύμα; Δεν πρέπει να μας περισσέψει και γι' αυτόν τόση δα ευαισθησία; θα αναρωτηθεί κανείς. Ασφαλώς και πρέπει. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση ο θύτης του εγκλήματος, είτε λέγεται "Επαναστατικός Αγώνας" (my ass) είτε όπως αλλιώς, δεν εκπροσωπεί την κοινωνία, όπως αντίθετα κάνει ο αστυνομικός κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας του. Εξ ορισμού ο τρομοκράτης κινείται στο περιθώριο της κοινωνίας και ερήμην αυτής. Οπότε τι να κάνουμε; Να καταδικάσουμε την τρομοκρατία -"απροκάλυπτα", κατά την μπουρδολογική και κενή νοήματος διατύπωση του Δημάρχου μας κ. Κακλαμάνη; Να το κάνουμε. Θεωρώ πάντως κάτι τέτοιο λίγο εκ του περισσού, όταν μιλάμε για ανθρώπους που έχουν συνειδητά επιλέξει σαν όπλο τους τον Λόγο και όχι τα καλάσνικοφ, όπως οι μπλόγκερ.
Πιστεύω ότι καθήκον του κάθε πολίτη είναι να παίρνει τις αποστάσεις του από το ανθρώπινο δράμα, που, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, αφορά μόνο τους οικείους του εκάστοτε θύματος, αυτούς δηλαδή που κλαίνε γύρω από τον τάφο του ή ξαγρυπνούν στο προσκέφαλό του, και να βλέπει στα σωστά της μέτρα την πολιτική διάσταση κάθε γεγονότος. Αν θεωρούμε ότι η τρομοκρατία αποτελεί πραγματικό κίνδυνο για τη Δημοκρατία μας, τότε κατά τη γνώμη μου η μόνη απάντηση είναι αυτή που έδωσαν προ ετών οι πολίτες της Ισπανίας: έξω στους δρόμους. Να δηλώσουμε ότι το συμβολικό πεδίο των κοινωνικών αγώνων, οι δρόμοι της πόλης δηλαδή, ανήκει σε μας και δεν το παραχωρούμε στους τρομοκράτες. Το ακριβώς αντίθετο από αυτό που μας προτρέπει να κάνουμε ο κουτοπόνηρος Καρατζαφέρης και ο απίθανος Πλεύρης υιός. Από εκεί και πέρα, κάθε εξομοίωση ανόμοιων γεγονότων, κάθε συμψηφισμός, είναι εκ του πονηρού. Και επικίνδυνος.
.
16 Δεκεμβρίου 2008
Ο τυφλοσούρτης του πιστολέρο
Σκαλίζοντας χτες βράδυ, αφού τελείωσα με τις δουλειές του γραφείου, ανακάλυψα στον δικτυακό τόπο της Ελληνικής Αστυνομίας έναν νόμο του οποίου αγνοούσα παντελώς την ύπαρξη -και κακώς. Πρόκειται για τον νόμο 3169 του 2003 με τίτλο "Οπλοφορία, χρήση πυροβόλων όπλων από αστυνομικούς, εκπαίδευση τους σε αυτά και άλλες διατάξεις".
Πρόκειται για πολύ ενδιαφέροντα νόμο και συνιστώ σε όλους την ανάγνωσή του (το πλήρες κείμενο εδώ σε αρχείο .pdf), μολονότι γνωρίζω ότι τα νομικά κείμενα είναι συνήθως πολύ βαρετά για τους μη νομικούς αναγνώστες (και για τους νομικούς ενίοτε). Για αρχή, διάλεξα μερικά αποσπάσματα και θα ήθελα να τα σχολιάσουμε.
Άρθρο 3, τίτλος: "Χρήση πυροβόλου όπλου και αρχές που τη διέπουν", κείμενο:
1. Ο αστυνομικός επιτρέπεται κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας του να προτάσσει το πυροβόλο όπλο, εφόσον συντρέχει κίνδυνος ένοπλης επίθεσης σε βάρος αυτού ή τρίτου.
2. Ο αστυνομικός επιτρέπεται να κάνει χρήση πυροβόλου όπλου, εφόσον αυτό απαιτείται για την εκπλήρωση του καθήκοντος του και συντρέχουν οι παρακάτω προϋποθέσεις:
α. Εχουν εξαντληθεί όλα τα ηπιότερα του πυροβολισμού μέσα, εκτός αν αυτά δεν είναι διαθέσιμα ή πρόσφορα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ηπιότερα μέσα είναι ιδίως παραινέσεις, προτροπές, χρήση εμποδίων, σωματικής βίας, αστυνομικής ράβδου, επιτρεπτών χημικών ουσιών ή άλλων ειδικών μέσων, προειδοποίηση για χρήση πυροβόλου όπλου και απειλή με πυροβόλο όπλο.
β. Εχει δηλώσει την ιδιότητα του και έχει απευθύνει σαφή και κατανοητή προειδοποίηση για την επικείμενη χρήση πυροβόλου όπλου, παρέχοντας επαρκή χρόνο ανταπόκρισης, εκτός αν αυτό είναι μάταιο υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες ή επιτείνει τον κίνδυνο θανάτου ή σωματικής βλάβης.
γ. Η χρήση πυροβόλου όπλου δεν συνιστά υπερβολικό μέτρο σε σχέση με το είδος της απειλούμενης βλάβης και την επικινδυνότητα της απειλής.
Σχόλιο: Ο νομοθέτης καθιστά σαφέστατη την πρόθεσή του, ότι η χρήση του πυροβόλου όπλου πρέπει να είναι η απολύτως τελευταία καταφυγή του αστυνομικού, αφού έχει προηγουμένως εξαντλήσει κάθε άλλο ηπιότερο μέσο, και αφού έχει προειδοποιήσει για την πρόθεσή του να το χρησιμοποιήσει.
Πιο κάτω, στην επόμενη παράγραφο (3) του ίδιου άρθρου αναφέρεται: "Όταν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της προηγούμενης παραγράφου επιβάλλεται η ηπιότερη χρήση του πυροβόλου όπλου, εκτός αν αυτό είναι μάταιο υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες ή επιτείνει τον κίνδυνο θανάτου ή σωματικής βλάβης. Ως ηπιότερη χρήση πυροβόλου όπλου νοείται η κατά το εδάφιο δ' του άρθρου 1 κλιμάκωση της χρήσης του με τη μικρότερη δυνατή και αναγκαία προσβολή."
Απαραίτητη επεξήγηση: ως "κλιμάκωση της χρήσης" ο νομοθέτης εννοεί ότι θα πρέπει πρώτα να γίνεται εκφοβιστικός πυροβολισμός (όπου "δεν στοχεύεται η πλήξη οποιουδήποτε στόχου"), μετά πυροβολισμός κατά πραγμάτων (όπου "στοχεύεται η πλήξη πραγμάτων"), μετά πυροβολισμός ακινητοποίησης (όπου "στοχεύεται η πλήξη μη ζωτικών σημείων του σώματος ανθρώπου και ιδίως των κάτω άκρων αυτού") και τέλος πυροβολισμός εξουδετέρωσης (όπου "στοχεύεται η πλήξη ανθρώπου και πιθανολογείται ακόμη και ο θάνατος του"). Με απλά λόγια: πρώτα στον αέρα, μετά στα ντουβάρια, μετά στα πόδια και μετά στο ψαχνό.
Στην παράγραφο 4 αναφέρεται ότι "ο εκφοβιστικός πυροβολισμός ή ο πυροβολισμός κατά πραγμάτων επιτρέπεται, ιδίως σε περιπτώσεις κινδύνου από ζώο ή προειδοποίησης για πυροβολισμό εναντίον ανθρώπου, εφόσον έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να μην πληγεί άνθρωπος από αστοχία ή εξοστρακισμό του βλήματος", και στην παράγραφο 7 (εδώ έχει πολύ ενδιαφέρον) αναφέρεται ότι: "Πυροβολισμός ακινητοποίησης ή εξουδετέρωσης απαγορεύεται: (α) εφόσον υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να πληγεί τρίτος από αστοχία ή εξοστρακισμό του βλήματος, (β) εναντίον ενόπλου πλήθους, εφόσον υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να πληγούν άοπλοι, (γ) εναντίον ανηλίκου, εκτός αν αποτελεί το μοναδικό μέσο για την αποτροπή επικείμενου κινδύνου θανάτου. Ως ανήλικος θεωρείται το πρόσωπο που δεν έχει συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας του, (δ) εναντίον προσώπου που τρέπεται σε φυγή, όταν καλείται να υποστεί νόμιμο έλεγχο".
Με άλλα λόγια, αυτός ο νόμος καθορίζει το σύνολο των κανόνων που στις αμερικάνικες ταινίες αναφέρονται ως "rules of engagement", κανόνες εμπλοκής σαναλέμε, και ξεκαθαρίζει ότι, ακόμη και στην περίπτωση που ο αστυνομικός αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει το όπλο του, και πάλι πρέπει να λάβει κάθε αναγκαίο μέτρο ώστε να αποφύγει εξοστρακισμούς, τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις, αστοχίες του βλήματος και λοιπά.
Σε αυτό το σημείο η αυθόρμητη αντίδραση είναι να ανατρέξει κανείς στο απολογητικό υπόμνημα του κατηγορουμένου ειδικού φρουρού και να ψάξει να βρει τι απ' όλα τα παραπάνω αναφέρει ότι έκανε και, πολύ περισσότερο, τι παραδέχεται έστω και σιωπηρά ότι δεν έκανε. Όμως εγώ θα ήθελα να πάμε λίγο μακρύτερα.
Ενώ λοιπόν ο νομοθέτης μάς τα λέει πολύ καλά ίσαμε δω, αναρωτιέται κανείς εύλογα: ωραία, και σε περίπτωση που ο αστυνομικός δεν ακολουθεί τους αυστηρούς αυτούς κανόνες εμπλοκής, τι επιπτώσεις έχει;
Η απάντηση στο άρθρο 6: "Αστυνομικός που απειλεί παρανόμως με πυροβόλο όπλο ή εκτελεί παρανόμως εκφοβιστικό πυροβολισμό ή πυροβολεί παρανόμως κατά πραγμάτων τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. Αστυνομικός που εκτελεί παρανόμως πυροβολισμό ακινητοποίησης ή εξουδετέρωσης τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών".
Δηλαδή, τίποτα. Απλά πλημμελήματα, και με πλαίσιο ποινής μάλλον ελαφρύ, θα έλεγα. Πιο αυστηρά τιμωρείται, ας πούμε, η ψευδής καταμήνυση, από την οποία στο κάτω κάτω της γραφής δεν κινδυνεύει και να σκοτωθεί κανείς, ή ο ταχυδρομικός υπάλληλος που ανοίγει παράνομα ξένη επιστολή.
Διαβάζω λοιπόν αυτές τις διατάξεις και απορώ: αντί να καθόμαστε να ψάχνουμε κάθε φορά αν η σφαίρα εποστρακίστηκε, αν το όπλο εκπυρσοκρότησε τυχαία, αν το θύμα άρπαξε τη σφαίρα καθώς έπεφτε (από μόνο του) στο έδαφος, και άλλα παρόμοια, δεν θα ήταν απλούστερο, λογικότερο και πιο συνεπές με το σκεπτικό του νομοθέτη να φτιάχναμε ένα πιο αυστηρό πλαίσιο ποινής, βάσει του οποίου η χρήση του πυροβόλου όπλου από τα αστυνομικά όργανα αντίθετα με τους πιο πάνω κανόνες θα επισύρει ποινή ανάλογη της ζημιάς που προκλήθηκε; Με απλά λόγια, αν σου εποστρακιστεί η σφαίρα, κύριε αστυφύλαξ, ενδεχόμενο που όφειλες να προβλέψεις και να αποφύγεις με κάθε τρόπο, και αν παρ' ελπίδα καρφωθεί στην καρδιά ή στο κεφάλι του "υπόπτου" και τον στείλει στα θυμαράκια, θα καθήσεις στο σκαμνί για κακούργημα και δεν τη γλιτώνεις με λιγότερα από πέντε χρονάκια.
Οι κοινές διατάξεις του ποινικού δικαίου περί ανθρωποκτονίας, δόλου και αμελείας, νόμιμης άμυνας και ορίων αυτής, "βρασμού ψυχής" και δεν συμμαζεύεται, υποτίθεται ότι είναι γενικού χαρακτήρα, κοινές για όλες τις περιπτώσεις, για κάθε πολίτη. Όμως το αστυνομικό όργανο δεν είναι "κάθε πολίτης": το κουμπούρι το βαστάει θεσμικά, το βαστάει ασκώντας εξουσία που του έχουμε εμπιστευθεί όλοι εμείς. Λογικά θα πρέπει να φέρει μεγαλύτερη ευθύνη για το πώς το χρησιμοποιεί απ' ό,τι, ξερωγώ, ο απατημένος σύζυγος που πάνω στη φούρια του καθάρισε τη σύζυγο (ή το αντίθετο), ή ο σουρωμένος Κρητικός που έπαιζε στον κήπο με το πιστόλι του παππού του και κατά λάθος πέτυχε τη θεία του την Αγλαΐα.
Στην εισηγητική έκθεση του νόμου 3169, που δυστυχώς δεν κατάφερα να την εντοπίσω στο διαδίκτυο, αναγνωρίζεται ότι "η χρήση πυροβόλων όπλων από αστυνομικούς συνιστά μία από τις πιο έντονες και περισσότερο επαχθείς κρατικές επεμβάσεις στα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών". Πολύ σωστά. Και πιο κάτω, ότι "η χρήση πυροβόλων όπλων συνιστά πράξη, για τη δικαιολόγηση της οποίας απαιτείται, σύμφωνα με την αρχή της νομιμότητας, να ορίζονται ειδικότερα στο νόμο οι προϋποθέσεις νόμιμης ενέργειάς της". Κι εδώ σύμφωνοι. Αλλά τότε, όταν οι προϋποθέσεις αυτές δεν γίνονται σεβαστές, γιατί να ξαναγυρνάμε στο κοινό ποινικό δίκαιο για να κρίνουμε τον δράστη; Γιατί να μην υπάρχει ένα ενιαίο ρυθμιστικό πλαίσιο, που θα περιλαμβάνει και την ποινή ανάλογα με το αποτέλεσμα της παράνομης πράξης;
Θα αναρωτηθεί ίσως κανείς, και λογικά, "καλά ρε Χασοδίκη, πιστεύεις δηλαδή ότι αυτό που μας λείπει είναι το ρυθμιστικό πλαίσιο, κι άμα το αλλάξουμε θα λυθούν όλα μας τα προβλήματα"; Η απάντηση είναι όχι. Όμως έχει διαπιστωθεί ότι το ισχύον πλαίσιο αφήνει ανοιχτά κάμποσα παράθυρα που χάσκουν, και νομίζω ότι η αφορμή αυτή, τραγική δυστυχώς αλλά μόνο με τέτοια αφορμή θα άνοιγε αυτή η συζήτηση, δίνει την ευκαιρία να τα κλείσουμε.
Ίσως, ίσως λέω, ο επόμενος αστυφύλαξ που θα έμπαινε σε πειρασμό να τραβήξει το όπλο του απέναντι στα "κωλόπαιδα που του πετάνε μπουκάλια" να το σκεφτόταν δύο φορές αν ήξερε ότι, έτσι και του ξεφύγει μία σφαίρα, θα αρπάξει πέντε χρονάκια εγγυημένα και δεν θα τον σώσει καμία κολώνα και καμία μαρκίζα.
Ίσως επίσης να είναι καιρός για μια ανάλογη ρύθμιση της χρήσης και άλλων όπλων, πλην πυροβόλων, όπως τα γκλομπ ή και τα δακρυγόνα ακόμα. Ίσως να πρέπει με κάποιον τρόπο τα όργανα της τάξης να πειστούν ότι περισσεύει η τρίτη ροπαλιά εκεί όπου αρκούν δύο, ή το δεύτερο ψέκασμα εκεί όπου ένα κάνει τη δουλειά, προ του κινδύνου να στείλουν κανέναν στον άλλον κόσμο μέσω αναπνευστικού επεισοδίου ή εγκεφαλικού οιδήματος.
Ίσως τότε το περίσσευμα αδρεναλίνης του κάθε ράμπο να έβρισκε άλλες διεξόδους, και το γαργάλημα των δακτύλων πάνω στη σκανδάλη ή η φαγούρα στις παλάμες να μην οδηγούσαν κατευθείαν στις κουμπουριές.
Ίσως, λέω. Μπορεί και όχι. Μπορεί να κλείσουν αυτά τα παραθυράκια και να ανοίξουν άλλα, μπορεί να προκύψουν άλλα προβλήματα, μπορεί και όχι. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το ισχύον πλαίσιο το έχουμε δοκιμάσει επί πολλά χρόνια, και φαίνεται ότι δεν δουλεύει όπως θα θέλαμε. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο κ. Πρετεντέρης ανατριχιάζει και με τη σκέψη ακόμα να διαλυθούν τα ΜΑΤ, και παράλληλα διαρρηγνύει τα ιμάτιά του που δεν προβάλλονται "πολιτικές προτάσεις", οπότε να, ορίστε μία πολιτική πρόταση, ο αυστηρότερος ποινικός κολασμός της αστυνομικής αυθαιρεσίας. Αυτήν την εξόχως πολιτική συζήτηση μπορούμε να την κάνουμε; Μας ενδιαφέρει; Μας την επιτρέπει ο κ. Πρετεντέρης;
.
Πρόκειται για πολύ ενδιαφέροντα νόμο και συνιστώ σε όλους την ανάγνωσή του (το πλήρες κείμενο εδώ σε αρχείο .pdf), μολονότι γνωρίζω ότι τα νομικά κείμενα είναι συνήθως πολύ βαρετά για τους μη νομικούς αναγνώστες (και για τους νομικούς ενίοτε). Για αρχή, διάλεξα μερικά αποσπάσματα και θα ήθελα να τα σχολιάσουμε.
Άρθρο 3, τίτλος: "Χρήση πυροβόλου όπλου και αρχές που τη διέπουν", κείμενο:
1. Ο αστυνομικός επιτρέπεται κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας του να προτάσσει το πυροβόλο όπλο, εφόσον συντρέχει κίνδυνος ένοπλης επίθεσης σε βάρος αυτού ή τρίτου.
2. Ο αστυνομικός επιτρέπεται να κάνει χρήση πυροβόλου όπλου, εφόσον αυτό απαιτείται για την εκπλήρωση του καθήκοντος του και συντρέχουν οι παρακάτω προϋποθέσεις:
α. Εχουν εξαντληθεί όλα τα ηπιότερα του πυροβολισμού μέσα, εκτός αν αυτά δεν είναι διαθέσιμα ή πρόσφορα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ηπιότερα μέσα είναι ιδίως παραινέσεις, προτροπές, χρήση εμποδίων, σωματικής βίας, αστυνομικής ράβδου, επιτρεπτών χημικών ουσιών ή άλλων ειδικών μέσων, προειδοποίηση για χρήση πυροβόλου όπλου και απειλή με πυροβόλο όπλο.
β. Εχει δηλώσει την ιδιότητα του και έχει απευθύνει σαφή και κατανοητή προειδοποίηση για την επικείμενη χρήση πυροβόλου όπλου, παρέχοντας επαρκή χρόνο ανταπόκρισης, εκτός αν αυτό είναι μάταιο υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες ή επιτείνει τον κίνδυνο θανάτου ή σωματικής βλάβης.
γ. Η χρήση πυροβόλου όπλου δεν συνιστά υπερβολικό μέτρο σε σχέση με το είδος της απειλούμενης βλάβης και την επικινδυνότητα της απειλής.
Σχόλιο: Ο νομοθέτης καθιστά σαφέστατη την πρόθεσή του, ότι η χρήση του πυροβόλου όπλου πρέπει να είναι η απολύτως τελευταία καταφυγή του αστυνομικού, αφού έχει προηγουμένως εξαντλήσει κάθε άλλο ηπιότερο μέσο, και αφού έχει προειδοποιήσει για την πρόθεσή του να το χρησιμοποιήσει.
Πιο κάτω, στην επόμενη παράγραφο (3) του ίδιου άρθρου αναφέρεται: "Όταν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της προηγούμενης παραγράφου επιβάλλεται η ηπιότερη χρήση του πυροβόλου όπλου, εκτός αν αυτό είναι μάταιο υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες ή επιτείνει τον κίνδυνο θανάτου ή σωματικής βλάβης. Ως ηπιότερη χρήση πυροβόλου όπλου νοείται η κατά το εδάφιο δ' του άρθρου 1 κλιμάκωση της χρήσης του με τη μικρότερη δυνατή και αναγκαία προσβολή."
Απαραίτητη επεξήγηση: ως "κλιμάκωση της χρήσης" ο νομοθέτης εννοεί ότι θα πρέπει πρώτα να γίνεται εκφοβιστικός πυροβολισμός (όπου "δεν στοχεύεται η πλήξη οποιουδήποτε στόχου"), μετά πυροβολισμός κατά πραγμάτων (όπου "στοχεύεται η πλήξη πραγμάτων"), μετά πυροβολισμός ακινητοποίησης (όπου "στοχεύεται η πλήξη μη ζωτικών σημείων του σώματος ανθρώπου και ιδίως των κάτω άκρων αυτού") και τέλος πυροβολισμός εξουδετέρωσης (όπου "στοχεύεται η πλήξη ανθρώπου και πιθανολογείται ακόμη και ο θάνατος του"). Με απλά λόγια: πρώτα στον αέρα, μετά στα ντουβάρια, μετά στα πόδια και μετά στο ψαχνό.
Στην παράγραφο 4 αναφέρεται ότι "ο εκφοβιστικός πυροβολισμός ή ο πυροβολισμός κατά πραγμάτων επιτρέπεται, ιδίως σε περιπτώσεις κινδύνου από ζώο ή προειδοποίησης για πυροβολισμό εναντίον ανθρώπου, εφόσον έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να μην πληγεί άνθρωπος από αστοχία ή εξοστρακισμό του βλήματος", και στην παράγραφο 7 (εδώ έχει πολύ ενδιαφέρον) αναφέρεται ότι: "Πυροβολισμός ακινητοποίησης ή εξουδετέρωσης απαγορεύεται: (α) εφόσον υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να πληγεί τρίτος από αστοχία ή εξοστρακισμό του βλήματος, (β) εναντίον ενόπλου πλήθους, εφόσον υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να πληγούν άοπλοι, (γ) εναντίον ανηλίκου, εκτός αν αποτελεί το μοναδικό μέσο για την αποτροπή επικείμενου κινδύνου θανάτου. Ως ανήλικος θεωρείται το πρόσωπο που δεν έχει συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας του, (δ) εναντίον προσώπου που τρέπεται σε φυγή, όταν καλείται να υποστεί νόμιμο έλεγχο".
Με άλλα λόγια, αυτός ο νόμος καθορίζει το σύνολο των κανόνων που στις αμερικάνικες ταινίες αναφέρονται ως "rules of engagement", κανόνες εμπλοκής σαναλέμε, και ξεκαθαρίζει ότι, ακόμη και στην περίπτωση που ο αστυνομικός αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει το όπλο του, και πάλι πρέπει να λάβει κάθε αναγκαίο μέτρο ώστε να αποφύγει εξοστρακισμούς, τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις, αστοχίες του βλήματος και λοιπά.
Σε αυτό το σημείο η αυθόρμητη αντίδραση είναι να ανατρέξει κανείς στο απολογητικό υπόμνημα του κατηγορουμένου ειδικού φρουρού και να ψάξει να βρει τι απ' όλα τα παραπάνω αναφέρει ότι έκανε και, πολύ περισσότερο, τι παραδέχεται έστω και σιωπηρά ότι δεν έκανε. Όμως εγώ θα ήθελα να πάμε λίγο μακρύτερα.
Ενώ λοιπόν ο νομοθέτης μάς τα λέει πολύ καλά ίσαμε δω, αναρωτιέται κανείς εύλογα: ωραία, και σε περίπτωση που ο αστυνομικός δεν ακολουθεί τους αυστηρούς αυτούς κανόνες εμπλοκής, τι επιπτώσεις έχει;
Η απάντηση στο άρθρο 6: "Αστυνομικός που απειλεί παρανόμως με πυροβόλο όπλο ή εκτελεί παρανόμως εκφοβιστικό πυροβολισμό ή πυροβολεί παρανόμως κατά πραγμάτων τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. Αστυνομικός που εκτελεί παρανόμως πυροβολισμό ακινητοποίησης ή εξουδετέρωσης τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών".
Δηλαδή, τίποτα. Απλά πλημμελήματα, και με πλαίσιο ποινής μάλλον ελαφρύ, θα έλεγα. Πιο αυστηρά τιμωρείται, ας πούμε, η ψευδής καταμήνυση, από την οποία στο κάτω κάτω της γραφής δεν κινδυνεύει και να σκοτωθεί κανείς, ή ο ταχυδρομικός υπάλληλος που ανοίγει παράνομα ξένη επιστολή.
Διαβάζω λοιπόν αυτές τις διατάξεις και απορώ: αντί να καθόμαστε να ψάχνουμε κάθε φορά αν η σφαίρα εποστρακίστηκε, αν το όπλο εκπυρσοκρότησε τυχαία, αν το θύμα άρπαξε τη σφαίρα καθώς έπεφτε (από μόνο του) στο έδαφος, και άλλα παρόμοια, δεν θα ήταν απλούστερο, λογικότερο και πιο συνεπές με το σκεπτικό του νομοθέτη να φτιάχναμε ένα πιο αυστηρό πλαίσιο ποινής, βάσει του οποίου η χρήση του πυροβόλου όπλου από τα αστυνομικά όργανα αντίθετα με τους πιο πάνω κανόνες θα επισύρει ποινή ανάλογη της ζημιάς που προκλήθηκε; Με απλά λόγια, αν σου εποστρακιστεί η σφαίρα, κύριε αστυφύλαξ, ενδεχόμενο που όφειλες να προβλέψεις και να αποφύγεις με κάθε τρόπο, και αν παρ' ελπίδα καρφωθεί στην καρδιά ή στο κεφάλι του "υπόπτου" και τον στείλει στα θυμαράκια, θα καθήσεις στο σκαμνί για κακούργημα και δεν τη γλιτώνεις με λιγότερα από πέντε χρονάκια.
Οι κοινές διατάξεις του ποινικού δικαίου περί ανθρωποκτονίας, δόλου και αμελείας, νόμιμης άμυνας και ορίων αυτής, "βρασμού ψυχής" και δεν συμμαζεύεται, υποτίθεται ότι είναι γενικού χαρακτήρα, κοινές για όλες τις περιπτώσεις, για κάθε πολίτη. Όμως το αστυνομικό όργανο δεν είναι "κάθε πολίτης": το κουμπούρι το βαστάει θεσμικά, το βαστάει ασκώντας εξουσία που του έχουμε εμπιστευθεί όλοι εμείς. Λογικά θα πρέπει να φέρει μεγαλύτερη ευθύνη για το πώς το χρησιμοποιεί απ' ό,τι, ξερωγώ, ο απατημένος σύζυγος που πάνω στη φούρια του καθάρισε τη σύζυγο (ή το αντίθετο), ή ο σουρωμένος Κρητικός που έπαιζε στον κήπο με το πιστόλι του παππού του και κατά λάθος πέτυχε τη θεία του την Αγλαΐα.
Στην εισηγητική έκθεση του νόμου 3169, που δυστυχώς δεν κατάφερα να την εντοπίσω στο διαδίκτυο, αναγνωρίζεται ότι "η χρήση πυροβόλων όπλων από αστυνομικούς συνιστά μία από τις πιο έντονες και περισσότερο επαχθείς κρατικές επεμβάσεις στα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών". Πολύ σωστά. Και πιο κάτω, ότι "η χρήση πυροβόλων όπλων συνιστά πράξη, για τη δικαιολόγηση της οποίας απαιτείται, σύμφωνα με την αρχή της νομιμότητας, να ορίζονται ειδικότερα στο νόμο οι προϋποθέσεις νόμιμης ενέργειάς της". Κι εδώ σύμφωνοι. Αλλά τότε, όταν οι προϋποθέσεις αυτές δεν γίνονται σεβαστές, γιατί να ξαναγυρνάμε στο κοινό ποινικό δίκαιο για να κρίνουμε τον δράστη; Γιατί να μην υπάρχει ένα ενιαίο ρυθμιστικό πλαίσιο, που θα περιλαμβάνει και την ποινή ανάλογα με το αποτέλεσμα της παράνομης πράξης;
Θα αναρωτηθεί ίσως κανείς, και λογικά, "καλά ρε Χασοδίκη, πιστεύεις δηλαδή ότι αυτό που μας λείπει είναι το ρυθμιστικό πλαίσιο, κι άμα το αλλάξουμε θα λυθούν όλα μας τα προβλήματα"; Η απάντηση είναι όχι. Όμως έχει διαπιστωθεί ότι το ισχύον πλαίσιο αφήνει ανοιχτά κάμποσα παράθυρα που χάσκουν, και νομίζω ότι η αφορμή αυτή, τραγική δυστυχώς αλλά μόνο με τέτοια αφορμή θα άνοιγε αυτή η συζήτηση, δίνει την ευκαιρία να τα κλείσουμε.
Ίσως, ίσως λέω, ο επόμενος αστυφύλαξ που θα έμπαινε σε πειρασμό να τραβήξει το όπλο του απέναντι στα "κωλόπαιδα που του πετάνε μπουκάλια" να το σκεφτόταν δύο φορές αν ήξερε ότι, έτσι και του ξεφύγει μία σφαίρα, θα αρπάξει πέντε χρονάκια εγγυημένα και δεν θα τον σώσει καμία κολώνα και καμία μαρκίζα.
Ίσως επίσης να είναι καιρός για μια ανάλογη ρύθμιση της χρήσης και άλλων όπλων, πλην πυροβόλων, όπως τα γκλομπ ή και τα δακρυγόνα ακόμα. Ίσως να πρέπει με κάποιον τρόπο τα όργανα της τάξης να πειστούν ότι περισσεύει η τρίτη ροπαλιά εκεί όπου αρκούν δύο, ή το δεύτερο ψέκασμα εκεί όπου ένα κάνει τη δουλειά, προ του κινδύνου να στείλουν κανέναν στον άλλον κόσμο μέσω αναπνευστικού επεισοδίου ή εγκεφαλικού οιδήματος.
Ίσως τότε το περίσσευμα αδρεναλίνης του κάθε ράμπο να έβρισκε άλλες διεξόδους, και το γαργάλημα των δακτύλων πάνω στη σκανδάλη ή η φαγούρα στις παλάμες να μην οδηγούσαν κατευθείαν στις κουμπουριές.
Ίσως, λέω. Μπορεί και όχι. Μπορεί να κλείσουν αυτά τα παραθυράκια και να ανοίξουν άλλα, μπορεί να προκύψουν άλλα προβλήματα, μπορεί και όχι. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το ισχύον πλαίσιο το έχουμε δοκιμάσει επί πολλά χρόνια, και φαίνεται ότι δεν δουλεύει όπως θα θέλαμε. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο κ. Πρετεντέρης ανατριχιάζει και με τη σκέψη ακόμα να διαλυθούν τα ΜΑΤ, και παράλληλα διαρρηγνύει τα ιμάτιά του που δεν προβάλλονται "πολιτικές προτάσεις", οπότε να, ορίστε μία πολιτική πρόταση, ο αυστηρότερος ποινικός κολασμός της αστυνομικής αυθαιρεσίας. Αυτήν την εξόχως πολιτική συζήτηση μπορούμε να την κάνουμε; Μας ενδιαφέρει; Μας την επιτρέπει ο κ. Πρετεντέρης;
.
13 Δεκεμβρίου 2008
Ιπτάμενοι δίσκοι
Δηλαδή σύμφωνα με τον πρωθυπουργό πάλι δεν τίθεται θέμα πολιτικής ευθύνης. Προς θεού. Κάτι δεν πήγε καλά με το επιχειρησιακό σχέδιο, θα το αξιολογήσουμε οπωσδήποτε, ενδεχομένως να το αλλάξουμε κιόλας.
Τώρα βέβαια, δικαιούται να αναρωτηθεί κάθε πολίτης: μα καλά, αυτά τα περίφημα επιχειρησιακά σχέδια που όλο αποτυγχάνουν, μόνα τους εκπονούνται; Η πολιτική ηγεσία δεν έχει λόγο στις προβλέψεις τους και στην εφαρμογή τους; Κι αν όχι, τότε σε τι ακριβώς χρειάζεται η πολιτική ηγεσία; Σε τι ακριβώς χρειάζεται η κυβέρνηση;
Για τις πυρκαγιές φταίνε οι οργανωτικές δυσλειτουργίες των δυνάμεων πυρόσβεσης, για τα Βατοπέδια φταίνε οι ανεπάρκειες των γνωμοδοτικών οργάνων, για τα επεισόδια φταίνε τα επιχειρησιακά σχέδια. Φταίει επίσης πάντοτε το ΠΑΣΟΚ, φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ασύμμετρες απειλές, ο στρατηγός άνεμος, και -όσα δεν τολμάει να πει ο πρωθυπουργός, τα λέει για λογαριασμό του η συντρόφισσα Αλέκα- τα ξένα κέντρα αποσταθεροποίησης, αυτά τα ίδια που φταίγανε και του μακαρίτη του Ανδρέα πριν από είκοσι τόσα χρόνια. Οι υπουργοί δεν φταίνε ποτέ. Οι υπουργοί απλώς υπογράφουν ό,τι τους βάλουν μπροστά τους και εκφράζουν τη θλίψη τους post rem.
Επίσης φταίει και η τηλεόραση, που τα χοντραίνει (ποιος φταίει για την τηλεόραση, ας μην ρωτήσουμε). Πράγματι. Αυτό που σου δακρύζει τα μάτια τόσες μέρες, ανόητε πολίτη της Αθήνας, δεν είναι η γλυκιά οσμή των δακρυγόνων, είναι ανοιξιάτικη γύρη. Το είπε ο πρωθυπουργός. Ε-τε-λείωσε.
Καλό Σαββατοκύριακο...
.
Τώρα βέβαια, δικαιούται να αναρωτηθεί κάθε πολίτης: μα καλά, αυτά τα περίφημα επιχειρησιακά σχέδια που όλο αποτυγχάνουν, μόνα τους εκπονούνται; Η πολιτική ηγεσία δεν έχει λόγο στις προβλέψεις τους και στην εφαρμογή τους; Κι αν όχι, τότε σε τι ακριβώς χρειάζεται η πολιτική ηγεσία; Σε τι ακριβώς χρειάζεται η κυβέρνηση;
Για τις πυρκαγιές φταίνε οι οργανωτικές δυσλειτουργίες των δυνάμεων πυρόσβεσης, για τα Βατοπέδια φταίνε οι ανεπάρκειες των γνωμοδοτικών οργάνων, για τα επεισόδια φταίνε τα επιχειρησιακά σχέδια. Φταίει επίσης πάντοτε το ΠΑΣΟΚ, φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ασύμμετρες απειλές, ο στρατηγός άνεμος, και -όσα δεν τολμάει να πει ο πρωθυπουργός, τα λέει για λογαριασμό του η συντρόφισσα Αλέκα- τα ξένα κέντρα αποσταθεροποίησης, αυτά τα ίδια που φταίγανε και του μακαρίτη του Ανδρέα πριν από είκοσι τόσα χρόνια. Οι υπουργοί δεν φταίνε ποτέ. Οι υπουργοί απλώς υπογράφουν ό,τι τους βάλουν μπροστά τους και εκφράζουν τη θλίψη τους post rem.
Επίσης φταίει και η τηλεόραση, που τα χοντραίνει (ποιος φταίει για την τηλεόραση, ας μην ρωτήσουμε). Πράγματι. Αυτό που σου δακρύζει τα μάτια τόσες μέρες, ανόητε πολίτη της Αθήνας, δεν είναι η γλυκιά οσμή των δακρυγόνων, είναι ανοιξιάτικη γύρη. Το είπε ο πρωθυπουργός. Ε-τε-λείωσε.
Καλό Σαββατοκύριακο...
.
11 Δεκεμβρίου 2008
In dire straits
Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της μπλογκόσφαιρας διαβάζω οργίλες αντιδράσεις για τις γνωστές δηλώσεις Κούγια, για το απολογητικό υπόμνημα που συνέγραψε και υπέβαλε στον ανακριτή για λογαριασμό του Επαμεινώνδα Κορκονέα, τις "αποκλίνουσες συμπεριφορές" και όλα τα συμπαρομαρτούντα.
Είναι δικαιολογημένες. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι τελικά εξυπηρετούν τον ίδιο τον Κούγια και τον πελάτη του.
Και εξηγούμαι:
Ήδη οι δύο κατηγορούμενοι ειδικοί φρουροί κρίθηκαν προφυλακιστέοι. Αν ρίξουμε μια ματιά στην ποινική δικονομία, στις διατάξεις για την προσωρινή κράτηση, θα δούμε ότι προβλέπουν τα εξής (σχόλια δικά μου με καφέ χρώμα): "Προσωρινή κράτηση μπορεί να επιβληθεί αντί για περιοριστικούς όρους, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις της πρώτης παραγράφου του άρθρου αυτού [σ.σ. "αν προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις ενοχής του κατηγορουμένου"]
μόνο αν ο κατηγορούμενος διώκεται για κακούργημα [διώκεται]
και δεν έχει γνωστή διαμονή στη χώρα [έχει]
ή έχει κάνει προπαρασκευαστικές ενέργειες για να διευκολύνει τη φυγή του [δεν έχει]
ή κατά το παρελθόν υπήρξε φυγόδικος ή κρίθηκε ένοχος για απόδραση κρατουμένου ή παραβίαση περιορισμών διαμονής [δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι, αλλά κατά 99 % δεν θα υπήρξε]
ή κρίνεται αιτιολογημένα ότι αν αφεθεί ελεύθερος είναι πολύ πιθανό, όπως προκύπτει από ειδικά μνημονευόμενα περιστατικά της προηγούμενης ζωής του ή από τα συγκεκριμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πράξης για την οποία κατηγορείται, να διαπράξει και άλλα εγκλήματα [εδώ είναι το κουμπί].
Μόνο η κατά το νόμο βαρύτητα της πράξης δεν αρκεί για την επιβολή προσωρινής κράτησης."
Με απλά λόγια, οι προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος για την επιβολή προσωρινής κράτησης στον κατηγορούμενο δεν συντρέχουν στην περίπτωση των δύο ειδικών φρουρών. Παρόλα αυτά, κρίθηκαν προφυλακιστέοι. Γιατί; Για προφανείς λόγους: γιατί αν αφήνονταν ελεύθεροι αυτή τη στγμή θα είχαν καεί διπλάσια καταστήματα απ' όσα κάηκαν, μαζί και τα δικαστήρια, και δεν θα είχε μείνει τζαμαρία όρθια σε ακτίνα δέκα χιλιομέτρων από το κέντρο της Αθήνας. Επιπλέον, δεν είναι αβάσιμη η εικασία ότι, αν ο Κορκονέας είχε αφεθεί ελεύθερος, θα κινδύνευε η ζωή του.
Όλα αυτά όμως δεν καθιστούν την προφυλάκιση νόμιμη, όπως και να το κάνουμε. Και επειδή το ένταλμα προσωρινής κράτησης (αυτός είναι ο ορθός τεχνικά όρος) του ανακριτή πρέπει να είναι "ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένο", ο ανακριτής θα πρέπει να εφεύρει μια αιτιολογία που να βασίζεται στην τελευταία προϋπόθεση, ότι δηλαδή αν ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος είναι πολύ πιθανό να διαπράξει και άλλα εγκλήματα. Κι αυτό γιατί στις υπόλοιπες προϋποθέσεις δεν χωράει "ναι μεν αλλά", είναι φανερό αν συντρέχουν ή όχι.
Κι εδώ είναι η δυσκολία: πώς θα αιτιολογηθεί "ειδικά και εμπεριστατωμένα" ότι πράγματι ο κατηγορούμενος είναι πολύ πιθανό να διαπράξει και άλλα εγκλήματα; Από πού προκύπτει κάτι τέτοιο;
Ένα το κρατούμενο.
Τίποτα δεν δικαιολογεί τον τρόπο απολογίας του ανθρώπου που οδήγησε στο θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, δήλωσε ο Προκόπης Παυλόπουλος από το βήμα της Βουλής. Απαντώντας σε επίκαιρες ερωτήσεις του βουλευτή του ΚΚΕ Σπ.Χαλβατζή και του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλ.Αλαβάνου σχετικώς με τον θάνατο του μαθητή, ο κ. Παυλόπουλος καταδίκασε τη "δολοφονική πράξη" και εξέφρασε την πίστη ότι "ο πέλεκυς της δικαιοσύνης θα είναι βαρύς".
Για το σώμα της Αστυνομίας, τόνισε ο κ. Παυλόπουλος, "αυτός ο άνθρωπος, και με τον τρόπο με τον οποίο έδρασε και με τον τρόπο με τον οποίο εν συνεχεία απολογείται, ήδη έχει καταδικαστεί".
Εδώ έχουμε δεύτερο πρόβλημα. Ο (καθηγητής νομικής, ας μην ξεχνάμε) υπουργός από το βήμα της Βουλής χαρακτηρίζει νομικά την πράξη προκαταλαμβάνοντας την απόφαση της Δικαιοσύνης, μιλάει για καταδίκη, και κάνει κριτική μέχρι και στον τρόπο απολογίας του κατηγορουμένου, που βέβαια δεν έχει καμία δουλειά να την κάνει. Γιατί το κάνει; Είναι προφανές: προσπαθεί να ικανοποιήσει την κοινή γνώμη, λέει αυτό που ο κόσμος θέλει να ακούσει.
Λέγαμε εδώ πριν από μερικές μέρες (πού να φανταζόμουν τότε πόσο γρήγορα θα χρειαζόταν να ανατρέξουμε σε αυτές τις γραμμές): "η υπέρμετρη ενασχόληση -σε καφενειακό επίπεδο- της κοινής γνώμης με κάποια υπόθεση που απασχολεί τη δικαιοσύνη σπανίως έχει ευεργετικά αποτελέσματα για την κρίση των δικαστών. Γεγονός που, με τη σειρά του, μπορεί να οδηγήσει και σε πλημμελή απονομή δικαιοσύνης, διότι ο δικαστής που αγχώνεται να μη δυσαρεστήσει το κοινό περί δικαίου αίσθημα καταλήγει μερικές φορές να δυσαρεστεί τον νόμο, να εφευρίσκει ακροβατικές αιτιολογίες ή να κάνει διαδικαστικές τσαπατσουλιές, και όλα αυτά τα καλούδια είναι βούτυρο στο ψωμί του καλού συνηγόρου υπεράσπισης, που μπορεί και να πετύχει μια απαλλαγή του πελάτη του στον Άρειο Πάγο μεθαύριο, όταν πια το εκάστοτε (πρώτο) θέμα θα έχει επικοινωνιακά ξεφουσκώσει".
Δεν θέλω να γίνω μάντης κακών, αλλά φοβάμαι πολύ ότι ο Κούγιας, που μόνο ανόητος δεν είναι, έχει πολύ συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό του σχετικά με την υπεράσπιση του πελάτη του. Δεν μου φαίνεται τυχαίο που το απολογητικό υπόμνημα κυκλοφόρησε παντού πριν καν φτάσει στα χέρια του ανακριτή (υποτίθεται ότι η ανάκριση δεν είναι δημόσια διαδικασία και τα έγγραφα δεν κόβουν βόλτες στο ίντερνετ). Δεν μου φαίνεται απλή αστοχία το ότι περιλαμβάνει ισχυρισμούς, όπως η αποβολή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τη Σχολή Μωραΐτη, που θα διαψεύδονταν αμέσως.
Όλο το κείμενο του περιβόητου υπομνήματος δίνει την αίσθηση ότι η υπεράσπιση ρίχνει λάδι σε μια φωτιά ήδη γερά αναμμένη. Ότι προσπαθεί να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη αγανάκτηση. Και μέχρι στιγμής το πετυχαίνει.
Και γιατί όλη αυτή η προσπάθεια;
Γιατί η δίκη δεν θα αρχίσει ούτε αύριο ούτε μεθαύριο. Γιατί μέχρι να ολοκληρωθεί η ανάκριση, ανάμεσα σε πράξεις του ανακριτή, προσφυγές και κόντρα προσφυγές, βουλεύματα, ένδικα μέσα κατά των βουλευμάτων, σε ατέλειωτες διαδρομές από την Ευελπίδων στο Εφετείο, από το Εφετείο στον Άρειο Πάγο και ξανά πίσω, με αναβολές, προθεσμίες, απεργίες, διακοπές λόγω ωραρίου, δικαστικές διακοπές και χίλιες δυο άλλες καθυστερήσεις που προκαλεί το δικονομικό μας σύστημα, που σοφά μεν προβλέπονται αλλά παρατραβάνε λόγω των γνωστών προβλημάτων της Δικαιοσύνης, όταν η υπόθεση φτάσει κάποια στιγμή στο ακροατήριο οι γωνίες της θα έχουν από καιρό αμβλυνθεί, οι στάχτες θα έχουν κρυώσει, οι τζαμαρίες θα έχουν επισκευαστεί, τα σπαθιά θα έχουν μπει στα θηκάρια, και τι θα έχει μείνει; Αιτιολογίες που χωλαίνουν, προφυλακίσεις που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις του νόμου, άστοχες υπουργικές δηλώσεις: τα πάντα καταγεγραμμένα, τα πάντα σε χαρτί, και ως γνωστόν τα γραπτά μένουν, ενώ τα λόγια πετούν. Και όλα αυτά, ελπίζει η υπεράσπιση, θα μπορούν να θεμελιώσουν έναν πειστικό ισχυρισμό ότι ο κατηγορούμενος αντιμετωπίστηκε με προκατάληψη, ότι η δίκη του δεν ήταν και τόσο δίκαιη, ότι χρησιμοποιήθηκε σαν αποδιοπομπαίος τράγος. Και ίσως να τον βοηθήσουν να πέσει στα μαλακά.
Δεν φαντασιοκοπώ, αυτά είναι πράγματα που έχουν ξαναγίνει, και δεν έχω κανέναν λόγο να πιστεύω ότι δεν μπορούν να ξαναγίνουν. Αν μη τι άλλο, δεν έχουμε αποδείξει σαν κοινωνία ότι μαθαίνουμε από τα λάθη μας.
Οπότε; Οπότε από την πλευρά μου συνιστώ αυτοσυγκράτηση. Η ειρωνία και η χλεύη είναι καλά υποκατάστατα της οργής. Ας τα χρησιμοποιήσουμε, και ας μην παίξουμε το παιχνίδι του καλού συνηγόρου κυρίου Αλέξη Κούγια.
Τo γράφω, πρώτα απ' όλα για να πείσω τον εαυτό μου...
.
Είναι δικαιολογημένες. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι τελικά εξυπηρετούν τον ίδιο τον Κούγια και τον πελάτη του.
Και εξηγούμαι:
Ήδη οι δύο κατηγορούμενοι ειδικοί φρουροί κρίθηκαν προφυλακιστέοι. Αν ρίξουμε μια ματιά στην ποινική δικονομία, στις διατάξεις για την προσωρινή κράτηση, θα δούμε ότι προβλέπουν τα εξής (σχόλια δικά μου με καφέ χρώμα): "Προσωρινή κράτηση μπορεί να επιβληθεί αντί για περιοριστικούς όρους, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις της πρώτης παραγράφου του άρθρου αυτού [σ.σ. "αν προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις ενοχής του κατηγορουμένου"]
μόνο αν ο κατηγορούμενος διώκεται για κακούργημα [διώκεται]
και δεν έχει γνωστή διαμονή στη χώρα [έχει]
ή έχει κάνει προπαρασκευαστικές ενέργειες για να διευκολύνει τη φυγή του [δεν έχει]
ή κατά το παρελθόν υπήρξε φυγόδικος ή κρίθηκε ένοχος για απόδραση κρατουμένου ή παραβίαση περιορισμών διαμονής [δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι, αλλά κατά 99 % δεν θα υπήρξε]
ή κρίνεται αιτιολογημένα ότι αν αφεθεί ελεύθερος είναι πολύ πιθανό, όπως προκύπτει από ειδικά μνημονευόμενα περιστατικά της προηγούμενης ζωής του ή από τα συγκεκριμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πράξης για την οποία κατηγορείται, να διαπράξει και άλλα εγκλήματα [εδώ είναι το κουμπί].
Μόνο η κατά το νόμο βαρύτητα της πράξης δεν αρκεί για την επιβολή προσωρινής κράτησης."
Με απλά λόγια, οι προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος για την επιβολή προσωρινής κράτησης στον κατηγορούμενο δεν συντρέχουν στην περίπτωση των δύο ειδικών φρουρών. Παρόλα αυτά, κρίθηκαν προφυλακιστέοι. Γιατί; Για προφανείς λόγους: γιατί αν αφήνονταν ελεύθεροι αυτή τη στγμή θα είχαν καεί διπλάσια καταστήματα απ' όσα κάηκαν, μαζί και τα δικαστήρια, και δεν θα είχε μείνει τζαμαρία όρθια σε ακτίνα δέκα χιλιομέτρων από το κέντρο της Αθήνας. Επιπλέον, δεν είναι αβάσιμη η εικασία ότι, αν ο Κορκονέας είχε αφεθεί ελεύθερος, θα κινδύνευε η ζωή του.
Όλα αυτά όμως δεν καθιστούν την προφυλάκιση νόμιμη, όπως και να το κάνουμε. Και επειδή το ένταλμα προσωρινής κράτησης (αυτός είναι ο ορθός τεχνικά όρος) του ανακριτή πρέπει να είναι "ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένο", ο ανακριτής θα πρέπει να εφεύρει μια αιτιολογία που να βασίζεται στην τελευταία προϋπόθεση, ότι δηλαδή αν ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος είναι πολύ πιθανό να διαπράξει και άλλα εγκλήματα. Κι αυτό γιατί στις υπόλοιπες προϋποθέσεις δεν χωράει "ναι μεν αλλά", είναι φανερό αν συντρέχουν ή όχι.
Κι εδώ είναι η δυσκολία: πώς θα αιτιολογηθεί "ειδικά και εμπεριστατωμένα" ότι πράγματι ο κατηγορούμενος είναι πολύ πιθανό να διαπράξει και άλλα εγκλήματα; Από πού προκύπτει κάτι τέτοιο;
Ένα το κρατούμενο.
Τίποτα δεν δικαιολογεί τον τρόπο απολογίας του ανθρώπου που οδήγησε στο θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, δήλωσε ο Προκόπης Παυλόπουλος από το βήμα της Βουλής. Απαντώντας σε επίκαιρες ερωτήσεις του βουλευτή του ΚΚΕ Σπ.Χαλβατζή και του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλ.Αλαβάνου σχετικώς με τον θάνατο του μαθητή, ο κ. Παυλόπουλος καταδίκασε τη "δολοφονική πράξη" και εξέφρασε την πίστη ότι "ο πέλεκυς της δικαιοσύνης θα είναι βαρύς".
Για το σώμα της Αστυνομίας, τόνισε ο κ. Παυλόπουλος, "αυτός ο άνθρωπος, και με τον τρόπο με τον οποίο έδρασε και με τον τρόπο με τον οποίο εν συνεχεία απολογείται, ήδη έχει καταδικαστεί".
Εδώ έχουμε δεύτερο πρόβλημα. Ο (καθηγητής νομικής, ας μην ξεχνάμε) υπουργός από το βήμα της Βουλής χαρακτηρίζει νομικά την πράξη προκαταλαμβάνοντας την απόφαση της Δικαιοσύνης, μιλάει για καταδίκη, και κάνει κριτική μέχρι και στον τρόπο απολογίας του κατηγορουμένου, που βέβαια δεν έχει καμία δουλειά να την κάνει. Γιατί το κάνει; Είναι προφανές: προσπαθεί να ικανοποιήσει την κοινή γνώμη, λέει αυτό που ο κόσμος θέλει να ακούσει.
Λέγαμε εδώ πριν από μερικές μέρες (πού να φανταζόμουν τότε πόσο γρήγορα θα χρειαζόταν να ανατρέξουμε σε αυτές τις γραμμές): "η υπέρμετρη ενασχόληση -σε καφενειακό επίπεδο- της κοινής γνώμης με κάποια υπόθεση που απασχολεί τη δικαιοσύνη σπανίως έχει ευεργετικά αποτελέσματα για την κρίση των δικαστών. Γεγονός που, με τη σειρά του, μπορεί να οδηγήσει και σε πλημμελή απονομή δικαιοσύνης, διότι ο δικαστής που αγχώνεται να μη δυσαρεστήσει το κοινό περί δικαίου αίσθημα καταλήγει μερικές φορές να δυσαρεστεί τον νόμο, να εφευρίσκει ακροβατικές αιτιολογίες ή να κάνει διαδικαστικές τσαπατσουλιές, και όλα αυτά τα καλούδια είναι βούτυρο στο ψωμί του καλού συνηγόρου υπεράσπισης, που μπορεί και να πετύχει μια απαλλαγή του πελάτη του στον Άρειο Πάγο μεθαύριο, όταν πια το εκάστοτε (πρώτο) θέμα θα έχει επικοινωνιακά ξεφουσκώσει".
Δεν θέλω να γίνω μάντης κακών, αλλά φοβάμαι πολύ ότι ο Κούγιας, που μόνο ανόητος δεν είναι, έχει πολύ συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό του σχετικά με την υπεράσπιση του πελάτη του. Δεν μου φαίνεται τυχαίο που το απολογητικό υπόμνημα κυκλοφόρησε παντού πριν καν φτάσει στα χέρια του ανακριτή (υποτίθεται ότι η ανάκριση δεν είναι δημόσια διαδικασία και τα έγγραφα δεν κόβουν βόλτες στο ίντερνετ). Δεν μου φαίνεται απλή αστοχία το ότι περιλαμβάνει ισχυρισμούς, όπως η αποβολή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τη Σχολή Μωραΐτη, που θα διαψεύδονταν αμέσως.
Όλο το κείμενο του περιβόητου υπομνήματος δίνει την αίσθηση ότι η υπεράσπιση ρίχνει λάδι σε μια φωτιά ήδη γερά αναμμένη. Ότι προσπαθεί να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη αγανάκτηση. Και μέχρι στιγμής το πετυχαίνει.
Και γιατί όλη αυτή η προσπάθεια;
Γιατί η δίκη δεν θα αρχίσει ούτε αύριο ούτε μεθαύριο. Γιατί μέχρι να ολοκληρωθεί η ανάκριση, ανάμεσα σε πράξεις του ανακριτή, προσφυγές και κόντρα προσφυγές, βουλεύματα, ένδικα μέσα κατά των βουλευμάτων, σε ατέλειωτες διαδρομές από την Ευελπίδων στο Εφετείο, από το Εφετείο στον Άρειο Πάγο και ξανά πίσω, με αναβολές, προθεσμίες, απεργίες, διακοπές λόγω ωραρίου, δικαστικές διακοπές και χίλιες δυο άλλες καθυστερήσεις που προκαλεί το δικονομικό μας σύστημα, που σοφά μεν προβλέπονται αλλά παρατραβάνε λόγω των γνωστών προβλημάτων της Δικαιοσύνης, όταν η υπόθεση φτάσει κάποια στιγμή στο ακροατήριο οι γωνίες της θα έχουν από καιρό αμβλυνθεί, οι στάχτες θα έχουν κρυώσει, οι τζαμαρίες θα έχουν επισκευαστεί, τα σπαθιά θα έχουν μπει στα θηκάρια, και τι θα έχει μείνει; Αιτιολογίες που χωλαίνουν, προφυλακίσεις που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις του νόμου, άστοχες υπουργικές δηλώσεις: τα πάντα καταγεγραμμένα, τα πάντα σε χαρτί, και ως γνωστόν τα γραπτά μένουν, ενώ τα λόγια πετούν. Και όλα αυτά, ελπίζει η υπεράσπιση, θα μπορούν να θεμελιώσουν έναν πειστικό ισχυρισμό ότι ο κατηγορούμενος αντιμετωπίστηκε με προκατάληψη, ότι η δίκη του δεν ήταν και τόσο δίκαιη, ότι χρησιμοποιήθηκε σαν αποδιοπομπαίος τράγος. Και ίσως να τον βοηθήσουν να πέσει στα μαλακά.
Δεν φαντασιοκοπώ, αυτά είναι πράγματα που έχουν ξαναγίνει, και δεν έχω κανέναν λόγο να πιστεύω ότι δεν μπορούν να ξαναγίνουν. Αν μη τι άλλο, δεν έχουμε αποδείξει σαν κοινωνία ότι μαθαίνουμε από τα λάθη μας.
Οπότε; Οπότε από την πλευρά μου συνιστώ αυτοσυγκράτηση. Η ειρωνία και η χλεύη είναι καλά υποκατάστατα της οργής. Ας τα χρησιμοποιήσουμε, και ας μην παίξουμε το παιχνίδι του καλού συνηγόρου κυρίου Αλέξη Κούγια.
Τo γράφω, πρώτα απ' όλα για να πείσω τον εαυτό μου...
.
Παρεξήγηση
Παρεξήγηση ήταν. Δεν ήταν σφαίρα.
Κι αν ήταν σφαίρα, ήταν εποστρακισμένη.
Κι αν δεν ήταν εποστρακισμένη, την άρπαξε ο μικρός καθώς ξάπλωνε.
Κι αν δεν την άρπαξε καθώς ξάπλωνε, ήμουν σε νόμιμη άμυνα.
Κι αν δεν ήμουν σε νόμιμη άμυνα, πάντως ο μικρός ήταν αναρχικός.
Κι αν δεν ήταν αναρχικός, ήταν χούλιγκαν και γύριζε από το γήπεδο.
Κι αν δεν ήταν χούλιγκαν, ήταν παλιόπαιδο και τον είχαν αποβάλει από το σχολείο.
Κι αν δεν τον είχαν αποβάλει από το σχολείο, πάντως δεν ήταν καλός μαθητής.
Κι αν ήταν καλός μαθητής, ωστόσο λέρωνε το θρανίο με τους μαρκαδόρους.
Κι αν δεν λέρωνε το θρανίο με τους μαρκαδόρους, τι γύρευε στα Εξάρχεια τέτοια ώρα, Σάββατο βράδυ;
Γιατί δεν ήταν στο σπιτάκι του και στο κρεβατάκι του;
Ασφαλώς κάτι ύποπτο συμβαίνει.
Κι αν δεν συμβαίνει κάτι ύποπτο, ήταν η κακιά η ώρα, ατυχές περιστατικό, μια κουβέντα παραπάνω, λάθος άνθρωπος στο λάθος μέρος, κάποια μαρκίζα που πετάχτηκε ξαφνικά, τι να γίνει ρε παιδιά, συμβαίνουν αυτά, κι άλλωστε εγώ είμαι οικογενειάρχης άνθρωπος, μαζεύω και τις ελιές στο χωριό μου, βοηθάω τους γονείς μου, περνάω γιαγιούλες στο απέναντι πεζοδρόμιο, έχω πάρει και έπαινο, να κοιτάχτε. Shit happens, που λένε και στις αμερικάνικες ταινίες.
Γι' αυτό σας λέω. Όλα ήταν μια γαμημένη παρεξήγηση.
.
Κι αν ήταν σφαίρα, ήταν εποστρακισμένη.
Κι αν δεν ήταν εποστρακισμένη, την άρπαξε ο μικρός καθώς ξάπλωνε.
Κι αν δεν την άρπαξε καθώς ξάπλωνε, ήμουν σε νόμιμη άμυνα.
Κι αν δεν ήμουν σε νόμιμη άμυνα, πάντως ο μικρός ήταν αναρχικός.
Κι αν δεν ήταν αναρχικός, ήταν χούλιγκαν και γύριζε από το γήπεδο.
Κι αν δεν ήταν χούλιγκαν, ήταν παλιόπαιδο και τον είχαν αποβάλει από το σχολείο.
Κι αν δεν τον είχαν αποβάλει από το σχολείο, πάντως δεν ήταν καλός μαθητής.
Κι αν ήταν καλός μαθητής, ωστόσο λέρωνε το θρανίο με τους μαρκαδόρους.
Κι αν δεν λέρωνε το θρανίο με τους μαρκαδόρους, τι γύρευε στα Εξάρχεια τέτοια ώρα, Σάββατο βράδυ;
Γιατί δεν ήταν στο σπιτάκι του και στο κρεβατάκι του;
Ασφαλώς κάτι ύποπτο συμβαίνει.
Κι αν δεν συμβαίνει κάτι ύποπτο, ήταν η κακιά η ώρα, ατυχές περιστατικό, μια κουβέντα παραπάνω, λάθος άνθρωπος στο λάθος μέρος, κάποια μαρκίζα που πετάχτηκε ξαφνικά, τι να γίνει ρε παιδιά, συμβαίνουν αυτά, κι άλλωστε εγώ είμαι οικογενειάρχης άνθρωπος, μαζεύω και τις ελιές στο χωριό μου, βοηθάω τους γονείς μου, περνάω γιαγιούλες στο απέναντι πεζοδρόμιο, έχω πάρει και έπαινο, να κοιτάχτε. Shit happens, που λένε και στις αμερικάνικες ταινίες.
Γι' αυτό σας λέω. Όλα ήταν μια γαμημένη παρεξήγηση.
.
10 Δεκεμβρίου 2008
Θα μας κάνετε το λογαριασμό;
Πριν από μερικά χρόνια, ένας φίλος (καλή του ώρα) είχε κάνει την εξής πολύ εύστοχη παρατήρηση: "Το ΠΑΣΟΚ του εκσυγχρονισμού έχει αντικαταστήσει το Κράτος με τα τετραψήφια τηλέφωνα" (αφορμή: η ανακοίνωση από το ΥΠΕΧΩΔΕ ενός -ακόμα- τετραψήφιου αριθμού για να αναφέρουν οι πολίτες τις λακκούβες στους δρόμους...).
Ήταν αναμενόμενο η Νέα Διακυβέρνηση να πλειοδοτήσει σε αυτόν τον τομέα, αφού άλλωστε είχε υποσχεθεί και την επανίδρυση του κράτους, κι έτσι η ΝουΔου των μεταρρυθμίσεων έχει αντικαταστήσει το Κράτος με τις τετραψήφιες επιταγές -τώρα και πενταψήφιες.
Όπως είπε ο πρωθυπουργός, "η κυβέρνηση κινείται με πράξεις ευθύνης και ουσίας": Δεν πειράζει που το Κράτος δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά του, αρκεί να βγαίνει μετά ο Καταλληλότερος να μοιράζει τσεκ. Κάθε καμένο σπίτι τρία χιλιάρικα, κάθε σπασμένο μαγαζί δέκα, στα τρία το ένα δώρο, πάρε κύριος, διαλιέχτεεεε.
Κατά τον πρωθυπουργό, αυτός είναι "ο δρόμος της ευθύνης". Σωστός. Και καλά κάνει που τα μοιράζει -σάμπως δικά του είναι;
.
Ήταν αναμενόμενο η Νέα Διακυβέρνηση να πλειοδοτήσει σε αυτόν τον τομέα, αφού άλλωστε είχε υποσχεθεί και την επανίδρυση του κράτους, κι έτσι η ΝουΔου των μεταρρυθμίσεων έχει αντικαταστήσει το Κράτος με τις τετραψήφιες επιταγές -τώρα και πενταψήφιες.
Όπως είπε ο πρωθυπουργός, "η κυβέρνηση κινείται με πράξεις ευθύνης και ουσίας": Δεν πειράζει που το Κράτος δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά του, αρκεί να βγαίνει μετά ο Καταλληλότερος να μοιράζει τσεκ. Κάθε καμένο σπίτι τρία χιλιάρικα, κάθε σπασμένο μαγαζί δέκα, στα τρία το ένα δώρο, πάρε κύριος, διαλιέχτεεεε.
Κατά τον πρωθυπουργό, αυτός είναι "ο δρόμος της ευθύνης". Σωστός. Και καλά κάνει που τα μοιράζει -σάμπως δικά του είναι;
.
Ανδρός χαρακτήρ εκ λόγου γνωρίζεται
Ήταν αναπόφευκτο, από τη στιγμή που η κατάσταση ξέφυγε. Ήταν απλώς θέμα χρόνου να βρεθεί κάποιος που θα προτείνει να επέμβει ο Στρατός. Και βρέθηκε, χτες βράδυ ο Στέφανος Μάνος στην εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη. Ψύχραιμα και με σοβαρότατο ύφος.
Ας ξεχάσουμε για μια στιγμή τις πάμπολλες συνταγματικές, νομικές, πολιτικές και ιδεολογικές ενστάσεις.
Ας παρακάμψουμε το φιλοσοφικής φύσεως ερώτημα, ποια είναι τελικά η αποστολή του Στρατού: να αντιμετωπίζει τους εξωτερικούς εχθρούς της χώρας, ή αυτούς που η εκάστοτε κυβέρνηση αναγνωρίζει σαν εσωτερικούς εχθρούς;
Ας μην αναλογιστούμε, χάριν της οικονομίας της συζήτησης, σε πόσο επικίνδυνες ατραπούς μας βάζει μια τέτοια πρόταση.
Ας τα προσπεράσουμε όλα αυτά, και ας αναρωτηθούμε επί του πρακτέου:
Πρώτον, ποιος στρατός; Οι κληρωτοί (φαντάροι, κατά το κοινώς λεγόμενο); Τα παιδιά, τα αδέρφια, τα ξαδέρφια και οι φίλοι των διαδηλωτών θα τοποθετηθούν απέναντι στους διαδηλωτές;
Δεύτερον, με ποια προσόντα; Από πότε ο στρατός, ακόμα και το επαγγελματικό τμήμα του, εκπαιδεύεται στην αντιμετώπιση ταραχών σε αστικό περιβάλλον, σε μάχες εκ του συστάδην με αντιπάλους που βαστάνε καδρόνια και εκτοξεύουν μολότωφ;
Τρίτον, με τι εξοπλισμό; Ο στρατός δεν διαθέτει ούτε ασπίδες ούτε γκλομπ ούτε φυσούνες με δακρυγόνα. Με τα τζι-τρία θα κατέβει στους δρόμους; Με πολυβόλα; Με χειροβομβίδες; Με τι;
Δηλαδή πόση σκέψη χρειάζεται κανείς για να καταλάβει ότι αυτό το πράγμα απλώς δεν γίνεται; Ότι αν το επιχειρήσεις θα καταλήξεις να μαζεύεις πτώματα από τους δρόμους; Ότι οι κουκουλοφόροι θα βρεθούν από τη μια στιγμή στην άλλη με όπλα στα χέρια τους; Ότι το αποτέλεσμα θα είναι γαία πυρί μειχθήτω;
Μισό λεπτό; Ένα; Ενάμιση;
Και, για νά 'χουμε καλό ρώτημα, αν υποτεθεί ότι ούτε ο Στρατός καταφέρνει να ομαλοποιήσει την κατάσταση, η επόμενη πρόταση ποια θα είναι; Να κατέβουν τα τανκς; Να βομβαρδίσει το κέντρο της Αθήνας η αεροπορία; Να φωνάξουμε το ΝΑΤΟ;
Δηλαδή αυτήν την ώρα της κρίσης ο κύριος Μάνος το μόνο που κατάφερε να κάνει είναι να ανοίξει το κουτάκι με τις μαλακίες και να πετάξει την πρώτη που βρήκε εύκαιρη;
Ο οσιομάρτυρας του φιλελευθερισμού, και να τον χαίρονται αυτοί που πίνουν νερό στο όνομά του, αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι το μόνο πράγμα που είναι απέραντο, αήττητο και απροσμέτρητο είναι η ανθρώπινη βλακεία.
.
Ας ξεχάσουμε για μια στιγμή τις πάμπολλες συνταγματικές, νομικές, πολιτικές και ιδεολογικές ενστάσεις.
Ας παρακάμψουμε το φιλοσοφικής φύσεως ερώτημα, ποια είναι τελικά η αποστολή του Στρατού: να αντιμετωπίζει τους εξωτερικούς εχθρούς της χώρας, ή αυτούς που η εκάστοτε κυβέρνηση αναγνωρίζει σαν εσωτερικούς εχθρούς;
Ας μην αναλογιστούμε, χάριν της οικονομίας της συζήτησης, σε πόσο επικίνδυνες ατραπούς μας βάζει μια τέτοια πρόταση.
Ας τα προσπεράσουμε όλα αυτά, και ας αναρωτηθούμε επί του πρακτέου:
Πρώτον, ποιος στρατός; Οι κληρωτοί (φαντάροι, κατά το κοινώς λεγόμενο); Τα παιδιά, τα αδέρφια, τα ξαδέρφια και οι φίλοι των διαδηλωτών θα τοποθετηθούν απέναντι στους διαδηλωτές;
Δεύτερον, με ποια προσόντα; Από πότε ο στρατός, ακόμα και το επαγγελματικό τμήμα του, εκπαιδεύεται στην αντιμετώπιση ταραχών σε αστικό περιβάλλον, σε μάχες εκ του συστάδην με αντιπάλους που βαστάνε καδρόνια και εκτοξεύουν μολότωφ;
Τρίτον, με τι εξοπλισμό; Ο στρατός δεν διαθέτει ούτε ασπίδες ούτε γκλομπ ούτε φυσούνες με δακρυγόνα. Με τα τζι-τρία θα κατέβει στους δρόμους; Με πολυβόλα; Με χειροβομβίδες; Με τι;
Δηλαδή πόση σκέψη χρειάζεται κανείς για να καταλάβει ότι αυτό το πράγμα απλώς δεν γίνεται; Ότι αν το επιχειρήσεις θα καταλήξεις να μαζεύεις πτώματα από τους δρόμους; Ότι οι κουκουλοφόροι θα βρεθούν από τη μια στιγμή στην άλλη με όπλα στα χέρια τους; Ότι το αποτέλεσμα θα είναι γαία πυρί μειχθήτω;
Μισό λεπτό; Ένα; Ενάμιση;
Και, για νά 'χουμε καλό ρώτημα, αν υποτεθεί ότι ούτε ο Στρατός καταφέρνει να ομαλοποιήσει την κατάσταση, η επόμενη πρόταση ποια θα είναι; Να κατέβουν τα τανκς; Να βομβαρδίσει το κέντρο της Αθήνας η αεροπορία; Να φωνάξουμε το ΝΑΤΟ;
Δηλαδή αυτήν την ώρα της κρίσης ο κύριος Μάνος το μόνο που κατάφερε να κάνει είναι να ανοίξει το κουτάκι με τις μαλακίες και να πετάξει την πρώτη που βρήκε εύκαιρη;
Ο οσιομάρτυρας του φιλελευθερισμού, και να τον χαίρονται αυτοί που πίνουν νερό στο όνομά του, αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι το μόνο πράγμα που είναι απέραντο, αήττητο και απροσμέτρητο είναι η ανθρώπινη βλακεία.
.
09 Δεκεμβρίου 2008
Τα δεκανίκια
Να ξεκινήσουμε από τα εύκολα:
Ναι, ήταν φάουλ ο Αλαβάνος όταν έκανε τον παραλληλισμό του άτυχου Αλέξανδρου με τον Πέτρουλα, τον Κουμή, τον Καλτεζά, "που τους στέρησαν τη ζωή μόνο και μόνο επειδή αγαπούσαν την ελευθερία". Απ' όσο είμαστε σε θέση να ξέρουμε, ο Αλέξανδρος δεν πήγε στα Εξάρχεια το Σαββατόβραδο για να διαδηλώσει, και σίγουρα δεν πήγε για να γίνει λαϊκός ήρωας ή να δώσει το όνομά του σε καμιά πλατεία.
Ναι, ήταν προβληματική η χθεσινή συγκέντρωση στα Προπύλαια, στην οποία κάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπήρχε περιφρούρηση, δεν υπήρχε οργάνωση, και δεν ξέρω αν κατάλαβε κανείς γιατί η πορεία ξεκίνησε προς την Ομόνοια και όχι προς το Σύνταγμα, όπως ήταν προγραμματισμένο.
Και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ήταν λάθος η ίδια η διοργάνωση συλλαλητηρίου χτες, την ώρα που έγινε και στο σημείο που έγινε. Θα εξηγήσω παρακάτω γιατί.
Αλλά:
Τα λάθη αυτά δεν νομιμοποιούν κανέναν να ισχυρίζεται ή να υπονοεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων. Όπως έκανε ευθέως η Παπαρήγα, όπως έκανε ευθέως ο Καρατζαφέρης, όπως δεν τόλμησαν να κάνουν ευθέως οι κυβερνητικοί, γιατί είναι κότες και προτιμούν να κρύβονται πίσω από μισόλογα και από τα δεξιά και αριστερά δεκανίκια τους, όπως ο Προκόπης, όπως ο Αντώναρος, όπως ο ίδιος ο Καταλληλότερος.
Στις επίμαχες δηλώσεις του ο Αλαβάνος αναφέρει: "Καλούμε τη μαθητική, τη φοιτητική, την εργαζόμενη νεολαία, όλους τους πολίτες να δώσουν την απάντησή τους αγωνιστικά, μαζικά, ειρηνικά". Και σήμερα καταδίκασε τους κουκουλοφόρους και δήλωσε την κατηγορηματική αντίθεση του κόμματος στην τυφλή βία.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ζητείται από τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο να υπογράψει ένα ιδιότυπο πιστοποιητικό κοινωνικών και πολιτικών φρονημάτων για να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας, ότι δηλαδή δεν αποτελεί εχθρό της Δημοκρατίας ή δεν υποθάλπει άλλους εχθρούς. Κάποτε αυτή τη βρωμοδουλειά την έκανε ο γραφικός Πολύδωρας. Σήμερα την έχουν αναλάβει άλλοι, πιο σοβαροφανείς. Άκουγα προ ολίγου τον σοβαρό κύριο Πρετεντέρη, που τόσο συγχύζεται με τις βιαιοπραγίες, να εξηγεί ότι ναι, πράγματι, την καταδίκασε την βία ο κ. Αλαβάνος, αλλά να, δεν φαινόταν ότι το κάνει με την καρδιά του. Και παράλληλα έχει το θράσος να ζητάει και τη διάλυση των ΜΑΤ.
Μια που τό 'φερε η κουβέντα, ας μου εξηγήσει και μένα κάποιος γιατί σκανδαλίζεται ο κ. Πρετεντέρης με την πρόταση για τη διάλυση των ΜΑΤ; Πού χρησιμεύουν τα ΜΑΤ, δηλαδή, εκτός από το να ξυλοφορτώνουν συνταξιούχους και φοιτητές; Γιατί, απ' ό,τι βλέπουμε εδώ και τέσσερις μέρες, άλλη δουλειά, πιο απαιτητική, δεν μπορούν να κάνουν.
Αλλά ας το αφήσουμε αυτό. Ας ασχοληθούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ: λαϊκίζει ο ΣΥΡΙΖΑ; Ναι, το έχω γράψει εδώ και πολύ καιρό. Και υπ' αυτήν την έννοια χρησιμοποιεί μια επιπόλαιη και μάλλον άστοχη πολλές φορές ρητορεία, για να γίνεται αρεστός, όχι βέβαια στους κουκουλοφόρους, αλλά σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι της νεολαίας που βλέπει τους τελευταίους με συμπάθεια ή έστω με κάποια ανοχή. Για λόγους που δεν είναι της παρούσης, αλλά που κάποια στιγμή θα πρέπει σαν κοινωνία να εξετάσουμε, γιατί βρίσκονται στη ρίζα του προβλήματος. Είναι μια πολιτική επιλογή: ανεπαρκής, κατά τη γνώμη μου, και ως εκ τούτου λανθασμένη -αλλά δεν φτάνει για να χαρακτηριστεί εχθρός της δημοκρατίας, ή για να του χρεωθούν τα έκτροπα που βλέπουμε τέσσερις μέρες τώρα. Και οι κατηγορίες αυτές είναι πολύ σοβαρές: όποιος προβάλλει τέτοιους ισχυρισμούς οφείλει να τους αποδεικνύει παραχρήμα, αλλιώτικα είναι κοινός συκοφάντης. Ναι, συντρόφισσα Αλέκα, για σένα το λέω.
Και με την ευκαιρία: άκουσα σήμερα ότι σε οφ δη ρέκορντ συζητήσεις χρεώθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ τα χτεσινά έκτροπα, γιατί λέει οι κουκουλοφόροι "ξεπήδησαν από το μπλοκ του". Λοιπόν, επειδή ήμουν εκεί και ξέρω πολύ καλά τι είδα, πρόκειται για αισχρό ψέμα. Οι κουκουλοφόροι συγκεντρώθηκαν στο πλάι, Πανεπιστημίου και Ιπποκράτους γωνία, και μόλις η πορεία ξεκίνησε προς την Ομόνοια καταλαμβάνοντας το οδόστρωμα της Πανεπιστημίου, οι μπάχαλοι έπιασαν το δεξί πεζοδρόμιο και κινήθηκαν παράλληλα με την πορεία, σπάζοντας βιτρίνες. Με δύο λόγια, μας χρησιμοποίησαν σαν ανθρώπινη ασπίδα. Λάθος οργάνωσης; Ναι, έτσι λέω -αλλά από την άλλη, όποιος νομίζει ότι μπορεί να το εμποδίσει την επόμενη φορά, ας έρθει εκεί και ας τα βάλει με τους μπάχαλους.
Μα καλά, θα πει κανείς, το ΚΚΕ πώς τα κατάφερε; Μπράβο του που τα κατάφερε, αλλά το ΚΚΕ χτες δεν έκανε ακριβώς πορεία -όπως το έθεσε η αδερφή μου, έκανε μάλλον sightseeing: Απο Αιόλου στην πλατεία Κοτζιά, από εκεί στο Δημαρχείο, κι από εκεί στα στενά της Πλάκας, όπου διαλυθήκανε ησύχως. Δεν λέω, συμπαγείς οι αλυσίδες περιφρούρησης, αλλά δεν δοκιμάστηκαν και πολύ σκληρά, εδώ που τα λέμε. Κι αν είναι να κάνουμε πορείες στην Παιανία, που λέει ο λόγος, δεν χρειάζονται καν οι αλυσίδες σύντροφοι.
Το μέγα λάθος εχτές (επανέρχομαι σε αυτό που έγραψα στην αρχή) είναι ότι έγιναν τα συλλαλητήρια έτσι όπως έγιναν: νύχτα, με προχειρότητα, και με το μέγα στρατηγικό σφάλμα να συγκεντρωθούν ταυτόχρονα σε Ομόνοια και Προπύλαια, αφήνοντας κενό το ενδιάμεσο τμήμα της Πανεπιστημίου, όπου δεν μπορούσε να μπει η αστυνομία ακόμα κι αν ήθελε (που δεν ήθελε, απ' ό,τι φάνηκε) χωρίς να έχουμε νεκρούς. Εκεί χώθηκαν οι μπάχαλοι και έκαναν πάρτυ. Αλλά αυτό το λάθος, για να λέμε όλη την αλήθεια, θα πρέπει να το χρεωθούν ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ από μισό.
Εν κατακλείδι: με τα γεγονότα που ζούμε τις τελευταίες μέρες, ίσως είναι το τελευταίο που θα πρέπει να μας απασχολεί: όμως λυπάμαι γιατί το ΚΚΕ γίνεται ευχαρίστως το δεκανίκι της κυβέρνησης, κάνοντας οικειοθελώς τη βρώμικη δουλειά που δεν τολμούν να κάνουν οι Αντώναροι και τα παπαγαλάκια τους. Είναι ντροπή -τίποτα λιγότερο.
Ας ελπίσουμε αύριο η συντρόφισσα Αλέκα να μην έχει καμιά άλλη έμπνευση, και χρεώσει στον ΣΥΡΙΖΑ το πλιάτσικο που έκαναν (και) αλλοδαποί μετανάστες, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ κάθε τρεις και λίγο φωνάζει για δαύτους (τους χαϊδεύει τ' αυτιά, σαναλέμε). Ας το χρεώσει σε μένα καλύτερα -κι εγώ φωνάζω πότε πότε, το ομολογώ, μα το μούσι του Λένιν.
.
Ναι, ήταν φάουλ ο Αλαβάνος όταν έκανε τον παραλληλισμό του άτυχου Αλέξανδρου με τον Πέτρουλα, τον Κουμή, τον Καλτεζά, "που τους στέρησαν τη ζωή μόνο και μόνο επειδή αγαπούσαν την ελευθερία". Απ' όσο είμαστε σε θέση να ξέρουμε, ο Αλέξανδρος δεν πήγε στα Εξάρχεια το Σαββατόβραδο για να διαδηλώσει, και σίγουρα δεν πήγε για να γίνει λαϊκός ήρωας ή να δώσει το όνομά του σε καμιά πλατεία.
Ναι, ήταν προβληματική η χθεσινή συγκέντρωση στα Προπύλαια, στην οποία κάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπήρχε περιφρούρηση, δεν υπήρχε οργάνωση, και δεν ξέρω αν κατάλαβε κανείς γιατί η πορεία ξεκίνησε προς την Ομόνοια και όχι προς το Σύνταγμα, όπως ήταν προγραμματισμένο.
Και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ήταν λάθος η ίδια η διοργάνωση συλλαλητηρίου χτες, την ώρα που έγινε και στο σημείο που έγινε. Θα εξηγήσω παρακάτω γιατί.
Αλλά:
Τα λάθη αυτά δεν νομιμοποιούν κανέναν να ισχυρίζεται ή να υπονοεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων. Όπως έκανε ευθέως η Παπαρήγα, όπως έκανε ευθέως ο Καρατζαφέρης, όπως δεν τόλμησαν να κάνουν ευθέως οι κυβερνητικοί, γιατί είναι κότες και προτιμούν να κρύβονται πίσω από μισόλογα και από τα δεξιά και αριστερά δεκανίκια τους, όπως ο Προκόπης, όπως ο Αντώναρος, όπως ο ίδιος ο Καταλληλότερος.
Στις επίμαχες δηλώσεις του ο Αλαβάνος αναφέρει: "Καλούμε τη μαθητική, τη φοιτητική, την εργαζόμενη νεολαία, όλους τους πολίτες να δώσουν την απάντησή τους αγωνιστικά, μαζικά, ειρηνικά". Και σήμερα καταδίκασε τους κουκουλοφόρους και δήλωσε την κατηγορηματική αντίθεση του κόμματος στην τυφλή βία.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ζητείται από τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο να υπογράψει ένα ιδιότυπο πιστοποιητικό κοινωνικών και πολιτικών φρονημάτων για να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας, ότι δηλαδή δεν αποτελεί εχθρό της Δημοκρατίας ή δεν υποθάλπει άλλους εχθρούς. Κάποτε αυτή τη βρωμοδουλειά την έκανε ο γραφικός Πολύδωρας. Σήμερα την έχουν αναλάβει άλλοι, πιο σοβαροφανείς. Άκουγα προ ολίγου τον σοβαρό κύριο Πρετεντέρη, που τόσο συγχύζεται με τις βιαιοπραγίες, να εξηγεί ότι ναι, πράγματι, την καταδίκασε την βία ο κ. Αλαβάνος, αλλά να, δεν φαινόταν ότι το κάνει με την καρδιά του. Και παράλληλα έχει το θράσος να ζητάει και τη διάλυση των ΜΑΤ.
Μια που τό 'φερε η κουβέντα, ας μου εξηγήσει και μένα κάποιος γιατί σκανδαλίζεται ο κ. Πρετεντέρης με την πρόταση για τη διάλυση των ΜΑΤ; Πού χρησιμεύουν τα ΜΑΤ, δηλαδή, εκτός από το να ξυλοφορτώνουν συνταξιούχους και φοιτητές; Γιατί, απ' ό,τι βλέπουμε εδώ και τέσσερις μέρες, άλλη δουλειά, πιο απαιτητική, δεν μπορούν να κάνουν.
Αλλά ας το αφήσουμε αυτό. Ας ασχοληθούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ: λαϊκίζει ο ΣΥΡΙΖΑ; Ναι, το έχω γράψει εδώ και πολύ καιρό. Και υπ' αυτήν την έννοια χρησιμοποιεί μια επιπόλαιη και μάλλον άστοχη πολλές φορές ρητορεία, για να γίνεται αρεστός, όχι βέβαια στους κουκουλοφόρους, αλλά σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι της νεολαίας που βλέπει τους τελευταίους με συμπάθεια ή έστω με κάποια ανοχή. Για λόγους που δεν είναι της παρούσης, αλλά που κάποια στιγμή θα πρέπει σαν κοινωνία να εξετάσουμε, γιατί βρίσκονται στη ρίζα του προβλήματος. Είναι μια πολιτική επιλογή: ανεπαρκής, κατά τη γνώμη μου, και ως εκ τούτου λανθασμένη -αλλά δεν φτάνει για να χαρακτηριστεί εχθρός της δημοκρατίας, ή για να του χρεωθούν τα έκτροπα που βλέπουμε τέσσερις μέρες τώρα. Και οι κατηγορίες αυτές είναι πολύ σοβαρές: όποιος προβάλλει τέτοιους ισχυρισμούς οφείλει να τους αποδεικνύει παραχρήμα, αλλιώτικα είναι κοινός συκοφάντης. Ναι, συντρόφισσα Αλέκα, για σένα το λέω.
Και με την ευκαιρία: άκουσα σήμερα ότι σε οφ δη ρέκορντ συζητήσεις χρεώθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ τα χτεσινά έκτροπα, γιατί λέει οι κουκουλοφόροι "ξεπήδησαν από το μπλοκ του". Λοιπόν, επειδή ήμουν εκεί και ξέρω πολύ καλά τι είδα, πρόκειται για αισχρό ψέμα. Οι κουκουλοφόροι συγκεντρώθηκαν στο πλάι, Πανεπιστημίου και Ιπποκράτους γωνία, και μόλις η πορεία ξεκίνησε προς την Ομόνοια καταλαμβάνοντας το οδόστρωμα της Πανεπιστημίου, οι μπάχαλοι έπιασαν το δεξί πεζοδρόμιο και κινήθηκαν παράλληλα με την πορεία, σπάζοντας βιτρίνες. Με δύο λόγια, μας χρησιμοποίησαν σαν ανθρώπινη ασπίδα. Λάθος οργάνωσης; Ναι, έτσι λέω -αλλά από την άλλη, όποιος νομίζει ότι μπορεί να το εμποδίσει την επόμενη φορά, ας έρθει εκεί και ας τα βάλει με τους μπάχαλους.
Μα καλά, θα πει κανείς, το ΚΚΕ πώς τα κατάφερε; Μπράβο του που τα κατάφερε, αλλά το ΚΚΕ χτες δεν έκανε ακριβώς πορεία -όπως το έθεσε η αδερφή μου, έκανε μάλλον sightseeing: Απο Αιόλου στην πλατεία Κοτζιά, από εκεί στο Δημαρχείο, κι από εκεί στα στενά της Πλάκας, όπου διαλυθήκανε ησύχως. Δεν λέω, συμπαγείς οι αλυσίδες περιφρούρησης, αλλά δεν δοκιμάστηκαν και πολύ σκληρά, εδώ που τα λέμε. Κι αν είναι να κάνουμε πορείες στην Παιανία, που λέει ο λόγος, δεν χρειάζονται καν οι αλυσίδες σύντροφοι.
Το μέγα λάθος εχτές (επανέρχομαι σε αυτό που έγραψα στην αρχή) είναι ότι έγιναν τα συλλαλητήρια έτσι όπως έγιναν: νύχτα, με προχειρότητα, και με το μέγα στρατηγικό σφάλμα να συγκεντρωθούν ταυτόχρονα σε Ομόνοια και Προπύλαια, αφήνοντας κενό το ενδιάμεσο τμήμα της Πανεπιστημίου, όπου δεν μπορούσε να μπει η αστυνομία ακόμα κι αν ήθελε (που δεν ήθελε, απ' ό,τι φάνηκε) χωρίς να έχουμε νεκρούς. Εκεί χώθηκαν οι μπάχαλοι και έκαναν πάρτυ. Αλλά αυτό το λάθος, για να λέμε όλη την αλήθεια, θα πρέπει να το χρεωθούν ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ από μισό.
Εν κατακλείδι: με τα γεγονότα που ζούμε τις τελευταίες μέρες, ίσως είναι το τελευταίο που θα πρέπει να μας απασχολεί: όμως λυπάμαι γιατί το ΚΚΕ γίνεται ευχαρίστως το δεκανίκι της κυβέρνησης, κάνοντας οικειοθελώς τη βρώμικη δουλειά που δεν τολμούν να κάνουν οι Αντώναροι και τα παπαγαλάκια τους. Είναι ντροπή -τίποτα λιγότερο.
Ας ελπίσουμε αύριο η συντρόφισσα Αλέκα να μην έχει καμιά άλλη έμπνευση, και χρεώσει στον ΣΥΡΙΖΑ το πλιάτσικο που έκαναν (και) αλλοδαποί μετανάστες, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ κάθε τρεις και λίγο φωνάζει για δαύτους (τους χαϊδεύει τ' αυτιά, σαναλέμε). Ας το χρεώσει σε μένα καλύτερα -κι εγώ φωνάζω πότε πότε, το ομολογώ, μα το μούσι του Λένιν.
.
Μωρολογίες
"Θα κάνουμε αυτό που πρέπει και εκείνοι οι οποίοι δρουν όπως δρουν, θα πρέπει να θυμηθούν ότι εκτίθενται και ότι αυτό που κάνουν το κάνουν για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς στόχους για τους οποίους δεν θέλω περισσότερο να αναφερθώ" είπε ο υπουργός Εσωτερικών και αναρωτήθηκε, αρκετές φορές, ποιους μπορεί να εξυπηρετούν τα επεισόδια και η ανεξέλεγκτη βία.
Όχι, κύριε Υπουργέ, να αναφερθείς. Υπουργός είσαι, δεν είσαι η κουτσομπόλα της γειτονιάς, να μιλάς με μισόλογα και με "όνομα και μη χωριό". Ποιους εξυπηρετούν; Τους Αμερικανούς; Τους Τούρκους; Τους Εβραίους; Κανέναν άλλον προαιώνιο εχθρό του έθνους; Τους εξωγήινους; Ποιους;
Διότι, αν είναι να μιλάμε με μισόλογα, υπονοούμενα και κλεισίματα του ματιού, να σημειώσω κι εγώ ότι βρέθηκε θέμα να στείλει το Βατοπέδι από τα πρωτοσέλιδα στη σελίδα 22. Αυτό ποιον εξυπηρετεί;
.
Όχι, κύριε Υπουργέ, να αναφερθείς. Υπουργός είσαι, δεν είσαι η κουτσομπόλα της γειτονιάς, να μιλάς με μισόλογα και με "όνομα και μη χωριό". Ποιους εξυπηρετούν; Τους Αμερικανούς; Τους Τούρκους; Τους Εβραίους; Κανέναν άλλον προαιώνιο εχθρό του έθνους; Τους εξωγήινους; Ποιους;
Διότι, αν είναι να μιλάμε με μισόλογα, υπονοούμενα και κλεισίματα του ματιού, να σημειώσω κι εγώ ότι βρέθηκε θέμα να στείλει το Βατοπέδι από τα πρωτοσέλιδα στη σελίδα 22. Αυτό ποιον εξυπηρετεί;
.
Κέντρο Αθήνας, 9 Δεκεμβρίου
(κλικ για μεγέθυνση)
Κτίριο Νομαρχίας, Σταδίου
Starbucks, Αιόλου
Εμ. Μπενάκη
Δικηγορικός Σύλλογος, Ακαδημίας 60
Ιπποκράτους
Μεσολογγίου και Τζαβέλλα
Ζαΐμη
Στουρνάρη και Μπουμπουλίνας
Στουρνάρη
Οδός Τζωρτζ
Πατησίων και Μάρνη
Πατησίων και Αλεξάνδρας, μνημείο Τσιγάντε
Δεριγνύ.
08 Δεκεμβρίου 2008
Τζαμαρίες
Όσοι υπουργοί ή υφυπουργοί και να παραιτηθούν ή να μην παραιτηθούν
Όσοι δρόμοι και να κλείσουν
Όσες τζαμαρίες και να σπάσουν
Όσα μαγαζιά και να γίνουν στάχτη
Όσα υποκαταστήματα τραπεζών και να διαλυθούν
Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω στη ζωή.
Γιατί οι υπουργοί θα αλλαχτούν ή θα μείνουν στη θέση τους
Οι δρόμοι αργά ή γρήγορα θα ξανανοίξουν
Οι τζαμαρίες θα αντικατασταθούν
Τα μαγαζιά θα ανακαινιστούν
Τα υποκαταστήματα των τραπεζών θα ξαναφτιαχτούν
Αλλά ο νεκρός θα παραμείνει νεκρός. Κι αυτό είναι το μόνο που θα μείνει όταν καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός, εκτός...
...Εκτός κι αν καθήσουμε να σκεφτούμε ότι όχι, δεν φταίει και γι' αυτό η κακιά η ώρα, και όχι, δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό, γιατί είναι το πολλοστό, και πολλά μεμονωμένα περιστατικά φτιάχνουν μια συνήθεια. Και όταν η συνήθεια αυτή λέγεται κατάχρηση εξουσίας πρέπει να βρούμε κάποιον τρόπο να την κόψουμε μαχαίρι και να μην περιμένουμε να κοπεί από μόνη της, γιατί ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας δεν προμηθεύτηκε το όπλο του από τη μαύρη αγορά όπως οι κατσαπλιάδες των Ζωνιανών, αλλά από το Ελληνικό Κράτος, που του το έδωσε στο όνομά μας και για λογαριασμό μας. Και το πώς τον επέλεξε για να του το δώσει, το πώς τον εκπαίδευσε να το χρησιμοποιεί, και το πώς του εξήγησε -αν του εξήγησε- πότε πρέπει να το βγάζει από την θήκη του και πότε όχι, αφορά εμάς, τον καθένα ξεχωριστά σαν πολίτη και όλους μαζί σαν κοινωνία, που αυτό το όπλο το έχουμε πληρώσει, αυτό το όπλο το έχουμε νομιμοποιήσει και ευλογήσει.
Κι αν εμείς δεν ασχοληθούμε με αυτά τα μικρά ζητηματάκια, όπως δεν έχουμε ασχοληθεί και στο παρελθόν, τότε είναι ανώφελο να σπάμε τζαμαρίες, γιατί τίποτα δεν θα αλλάξει και θα είναι απλά θέμα χρόνου το πότε άλλη μια μοιραία σφαίρα θα βρει τον στόχο της, είτε σε ευθεία βολή είτε εποστρακισμένη, κι εμείς το μόνο που θα μπορούμε να κάνουμε θα είναι να ευχόμαστε να μην βρεθούμε στο δρόμο της. Εμείς ή τα παιδιά μας.
Τις μόνες τζαμαρίες που χρειάζονται σπάσιμο, τις κουβαλάμε μέσα μας.
.
Όσοι δρόμοι και να κλείσουν
Όσες τζαμαρίες και να σπάσουν
Όσα μαγαζιά και να γίνουν στάχτη
Όσα υποκαταστήματα τραπεζών και να διαλυθούν
Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω στη ζωή.
Γιατί οι υπουργοί θα αλλαχτούν ή θα μείνουν στη θέση τους
Οι δρόμοι αργά ή γρήγορα θα ξανανοίξουν
Οι τζαμαρίες θα αντικατασταθούν
Τα μαγαζιά θα ανακαινιστούν
Τα υποκαταστήματα των τραπεζών θα ξαναφτιαχτούν
Αλλά ο νεκρός θα παραμείνει νεκρός. Κι αυτό είναι το μόνο που θα μείνει όταν καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός, εκτός...
...Εκτός κι αν καθήσουμε να σκεφτούμε ότι όχι, δεν φταίει και γι' αυτό η κακιά η ώρα, και όχι, δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό, γιατί είναι το πολλοστό, και πολλά μεμονωμένα περιστατικά φτιάχνουν μια συνήθεια. Και όταν η συνήθεια αυτή λέγεται κατάχρηση εξουσίας πρέπει να βρούμε κάποιον τρόπο να την κόψουμε μαχαίρι και να μην περιμένουμε να κοπεί από μόνη της, γιατί ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας δεν προμηθεύτηκε το όπλο του από τη μαύρη αγορά όπως οι κατσαπλιάδες των Ζωνιανών, αλλά από το Ελληνικό Κράτος, που του το έδωσε στο όνομά μας και για λογαριασμό μας. Και το πώς τον επέλεξε για να του το δώσει, το πώς τον εκπαίδευσε να το χρησιμοποιεί, και το πώς του εξήγησε -αν του εξήγησε- πότε πρέπει να το βγάζει από την θήκη του και πότε όχι, αφορά εμάς, τον καθένα ξεχωριστά σαν πολίτη και όλους μαζί σαν κοινωνία, που αυτό το όπλο το έχουμε πληρώσει, αυτό το όπλο το έχουμε νομιμοποιήσει και ευλογήσει.
Κι αν εμείς δεν ασχοληθούμε με αυτά τα μικρά ζητηματάκια, όπως δεν έχουμε ασχοληθεί και στο παρελθόν, τότε είναι ανώφελο να σπάμε τζαμαρίες, γιατί τίποτα δεν θα αλλάξει και θα είναι απλά θέμα χρόνου το πότε άλλη μια μοιραία σφαίρα θα βρει τον στόχο της, είτε σε ευθεία βολή είτε εποστρακισμένη, κι εμείς το μόνο που θα μπορούμε να κάνουμε θα είναι να ευχόμαστε να μην βρεθούμε στο δρόμο της. Εμείς ή τα παιδιά μας.
Τις μόνες τζαμαρίες που χρειάζονται σπάσιμο, τις κουβαλάμε μέσα μας.
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
