Μη μου μιλάς για χούντες

Θέματα αρμοδιότητας Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και Προστασίας του Πολίτη έχει το σημερινό μενού:

1.
Νίκος Δένδιας, 28 Σεπτεμβρίου:
"Έκαστος εφ' ω ετάχθη. Σε αντίθεση με την Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη τάσσεται με τη νομιμότητα και όχι με τους κατηγορούμενους ως ταραχοποιούς και κουκουλοφόρους. Αλλά όπως φαίνεται, οι μάσκες έπεσαν".

Πάλι Νίκος Δένδιας, 10 Οκτωβρίου:
"Ο τελευταίος όμως που δικαιούται να μιλά για “συγκάλυψη”, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα το οποίο αντέδρασε και εξακολουθεί να αντιδρά με πολύ έντονο τρόπο στην αποκάλυψη των ονομάτων των κουκουλοφόρων. Επιτέλους, το θράσος έχει και τα όριά του!"

Ήδη με την πρώτη ανακοίνωση ο Δένδιας το τεκμήριο αθωότητας το έχει μετατρέψει σε πατσαβούρι, έτσι όπως διαχωρίζει τη θέση του: το υπουργείο του τάσσεται με τη νομιμότητα, λέει, και όχι με "τους κατηγορούμενους ως ταραχοποιούς και κουκουλοφόρους", οι οποίοι επομένως δεν τάσσονται με τη νομιμότητα, άρα είναι ένοχοι και τι χρείαν έχωμεν άλλων μαρτύρων. Παρόλα αυτά, από το πατσαβούρι έχει απομείνει ένα απειροελάχιστο κουρελάκι να σώζει τα προσχήματα, κι αυτό είναι η λέξη "κατηγορούμενους". Από την πρώτη μέχρι τη δεύτερη ανακοίνωση, ακόμα κι αυτό το κουρελάκι πετιέται στα σκουπίδια και πλέον ο υπουργός μιλάει για "κουκουλοφόρους" σκέτο, ούτε κατηγορούμενους, ούτε φερόμενους, ούτε τίποτα άλλο απ' αυτά τα σαχλά δικηγορίστικα. Με συνοπτικές διαδικασίες τους έχει δικάσει και καταδικάσει, σιγά μην κάθεται τώρα να περιμένει ανακριτές, εισαγγελείς, βουλεύματα κι αποφάσεις. Κατά τα άλλα βέβαια έχουμε κράτος δικαίου και σεβασμό για τις αποφάσεις της ανεξάρτητης δικαιοσύνης. Αρκεί να μην αφορούν κουκουλοφόρους.

2.
Δεν ξέρω αν ο ΣΥΡΙΖΑ ονειρεύεται φαντάσματα, όπως λέει ο υπουργός, ή νεράιδες, ή ιπτάμενους δράκους, ξέρω όμως ότι η φερόμενη ως παλαβή αριστερά το θέμα των καταγγελιών για βασανιστήρια το χειρίστηκε απολύτως θεσμικά -σε βαθμό παρεξήγησης μη σου πω. Ούτε συμβολική κατάληψη στη ΓΑΔΑ πήγε να κάνει, ούτε καθιστική διαμαρτυρία με ρεσώ στη Λεωφ. Αλεξάνδρας: το πήγε στη Βουλή, κατέθεσε ερώτηση, και περίμενε από τον υπουργό να απαντήσει. Κι ο υπουργός επί οκτώ ολόκληρες ημέρες έκανε πως δεν άκουγε, και εδέησε να ασχοληθεί μόνο όταν ασχολήθηκε η Guardian. Κι όταν τελικά απάντησε ο υπουργός, το μόνο που έκανε ήταν να κρυφτεί πίσω από την Δικαιοσύνη, που το ερευνά λέει το ζήτημα οπότε ας την περιμένουμε να δούμε πού θα καταλήξει. Μια φορά κι έναν καιρό, σε τέτοιες περιπτώσεις διατάζανε τουλάχιστον και μια ΕΔΕ, όχι ότι κατέληγε ποτέ πουθενά, αλλά έτσι βρε αδερφέ, για τα προσχήματα. Αλλά είπαμε, ο Δένδιας δεν νιώθει την ανάγκη να τηρεί προσχήματα, θεωρεί ότι η αστυνομία μια χαρά την κάνει τη δουλειά της, δεν βλέπει τις φωτογραφίες και τα βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο με τα κεφαλοκλειδώματα, τα ανάποδα γκλομπ, τα ψεκάσματα διαδηλωτών πεσμένων στο έδαφος, τους ξυλοδαρμούς, του φαίνεται απολύτως φυσιολογικό να δημοσιεύονται φωτογραφίες προσαχθέντων στη ΓΑΔΑ με μπανταρισμένα κεφάλια και σπασμένα χέρια. Εντάξει τώρα, πάνω στην έξαψη της μάχης μπορεί να έπεσε και καμιά ψιλή παραπάνω, μην το κάνουμε και θέμα. Ή μπορεί και να κατέβηκαν στην πορεία με τον γύψο φορεμένο από πριν, από αυτούς τους κουκουλοφόρους όλα να τα περιμένει κανείς.

3.
Για να τελειώνουμε με αυτό το παραμύθι: όποιος δεν βλέπει ότι η ελληνική αστυνομία κατρακυλάει με ταχύτατους ρυθμούς στη βαρβαρότητα και τον εκφασισμό, προφανώς ζει σε άλλον πλανήτη ή θεωρεί αξιόπιστη ενημέρωση τα δελτία ειδήσεων του Σκάι. Κι αυτή η κατρακύλα οφείλεται σε συγκεκριμένες επιλογές της πολιτικής ηγεσίας του συγκεκριμένου υπουργείου διαχρονικά, και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια: αν δεν άπλωναν οι διάφοριοι Δένδιες και Χρυσοχοΐδηδες ένα πέπλο προστασίας πάνω από την ασυδοσία των αστυνομικών οργάνων τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Και το να βάλει χαλινάρι το υπουργείο στον κάθε ένστολο ροπαλοφόρο νταή δεν είναι και τόσο δύσκολο: αρκεί πρώτα και πριν απ' όλα να σταματήσει αυτό το βιολί όπου οι ΥΜΕΤ, ΔΕΛΤΑ, ΔΙΑΣ και λοιπές "ειδικές αστυνομικές δυνάμεις" είναι οι καλύτερα εξοπλισμένοι και θεσμικά καλυμμένοι κουκουλοφόροι που κυκλοφορούν στους δρόμους. Βάλε στη στολή τους έναν αριθμό, με νούμερα μεγέθους ποδοσφαιρικής φανέλας, να φαίνεται από μπρος, πίσω και πλάι, και όρισε ότι κάθε καταγγελία για υπερβολική βία, κατάχρηση εξουσίας και τα συναφή, που τεκμηριώνεται έστω και με μισή θολή φωτογραφία, θα συνεπάγεται τη θέση του εμπλεκόμενου οργάνου σε διαθεσιμότητα (χωρίς μισθό, εννοείται) μέχρι να ολοκληρωθεί τουλάχιστον ο πειθαρχικός έλεγχος. Με το που θα βγουν οι πρώτοι δυο-τρεις στη σέντρα, μπορεί οι υπόλοιποι να μην αποκτήσουν ξαφνικά άμεμπτο δημοκρατικό φρόνημα, αλλά να δεις για πότε θα μάθουν νεράκι τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και θα μπορούν να σου την τραγουδήσουν απ' έξω.

4.
Φυσικά δεν τρέφω καμία αυταπάτη ότι ο Δένδιας πρόκειται να πάρει τέτοιες πρωτοβουλίες. Ο Δένδιας, όπως και ο Σαμαράς άλλωστε, είναι κατάλοιπα της πιο παλαιολιθικής, μετεμφυλιακής δεξιάς της δεκαετίας του '50 που μπορεί να φανταστεί κανείς, και δεν χάνουν ευκαρία να το αποδείξουν. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι, όμως, όπου κι αν τάσσεται πολιτικά ο καθένας, όποια άποψη κι αν έχει για το μνημόνιο, την κρίση, το αν τα φάγαμε μαζί ή χώρια και το ποιος πρέπει να πληρώσει το λογαριασμό, δεν έχουμε απολύτως καμία δικαιολογία να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην εντεινόμενη αστυνομική ασυδοσία και βαρβαρότητα, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κάνουμε συμψηφισμούς και να εφευρίσκουμε δικαιολογίες για λογαριασμό του μονοπωλίου της θεσμικής βίας, που -ακριβώς επειδή είναι θεσμική και ακριβώς επειδή είναι μονοπώλιο- πρέπει να έχουμε διαρκώς την απαίτηση να υπόκειται σε δημόσια λογοδοσία. Τελεία.

5.
Να μη μιλάμε για χούντες, λοιπόν, σύμφωνοι. Ούτε εμένα μ' αρέσει. Αν όμως στο ένα άκρο βρίσκεται η υπερβολή αυτών που κραυγάζουν "χούνταααα!" με την παραμικρή αφορμή, στο άλλο άκρο βρίσκεται η ασύγγνωστη αφέλεια εκείνων που θεωρούν ότι δεν υπάρχει κανένα ζήτημα κι ότι όλα βαίνουν ομαλώς όσο γίνονται εκλογές, ας πούμε, κι όσο δεν βλέπουμε τα τανκς να κυκλοφορούν στους δρόμους. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι οι χούντες δεν πέφτουν απ' τον ουρανό, ούτε οι δημοκρατίες μετατρέπονται σε χούντες απ' τη μια στιγμή στην άλλη: μεσολαβεί συνήθως μια διαδικασία διολίσθησης, κάποια στάδια της οποίας τα βλέπουμε να ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας. Η ανάδειξη εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, πραγματικών ή φανταστικών, η όξυνση της πόλωσης από την πλευρά της εξουσίας, η υπερβολική καταστολή, η περιστολή ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, είναι από μόνα τους προειδοποιητικά καμπανάκια. Σε μια κοινωνία που μαστίζεται από την κρίση, με καταρρακωμένη την αξιοπιστία του πολιτικού της συστήματος και με μηδαμινές προοπτικές βελτίωσης της κατάστασης, δεν έχουμε την πολυτέλεια να σφυρίζουμε αδιάφορα και να θεωρούμε τη Δημοκρατία δεδομένη. Ήδη έχουν ακουστεί φωνές γνωστών δημοσιογράφων και πρωθυπουργικών κολλητών να ζητούν αναστολή συνταγματικών διατάξεων και κήρυξη κατάστασης πολιορκίας, να ονειρεύονται τα στρατά να κατέβουν στο δρόμο και να επιβάλλουν τάξη και δικαιοσύνη. Δεν τρέχει τίποτα; Είσαι σίγουρος;

6.
Για να το πω δανειζόμενος τα λόγια ενός συγγραφέα, που δεν θυμάμαι τώρα ποιος είναι και πού τα έγραφε: "Δεν μπορούμε πια να συμπεριφερόμαστε σαν να μην υπάρχει κίνδυνος, αλλιώς θα υπάρξει".

Οβίδιος επί Κολωνώ

Για όσους έχουν βραχεία μνήμη, Γιώργος Καρατζαφέρης, 1998:

Δεν περνάει μέρα που να μη ζητήσει από το κανάλι του, το Tele-City, τη συνεργασία Νέας Δημοκρατίας-Χρυσής Αυγής ο βουλευτής Γιώργος Καρατζαφέρης. Εχει μάλιστα δώσει και όνομα στο "μέτωπο" που οραματίζεται, το λέει "Νέα Ελπίδα".

"Ποιο μπορεί να είναι το συμπλήρωμα της Νέας Δημοκρατίας;" αναρωτιόταν ο βουλευτής στις 16 Ιανουαρίου. Και έδινε την απάντηση: "Είναι οι ευρισκόμενοι δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, η Χρυσή Αυγή, η οποία έχει πρωταγωνιστές του αγώνα, και μπορεί η Χρυσή Αυγή με όσους έχει, πολλούς ή λίγους, να κάνει τόσο θόρυβο και να συμμετέχει, όσο δεν μπορεί σήμερα δυστυχώς η ΟΝΝΕΔ, η οποία δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με την ΟΝΝΕΔ της δεκαετίας του '80, την ΟΝΝΕΔ του Μιχαλολιάκου. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Και είναι και η ΕΠΕΝ, οι βασιλικοί και οι αμετανόητοι".

"Ελάτε (εσείς της Χρυσής Αυγής) στη διανομή της εξουσίας. Ελάτε να πάρετε ένα κομμάτι. Θα πάρουμε εμείς (της Νέας Δημοκρατίας) τα υπουργεία, πάρτε κι εσείς τη διοίκηση ενός οργανισμού, πάρτε ένα υφυπουργείο".

Φλας! - Γιώργος Καρατζαφέρης, 2012:

"Έχει φτάσει σε τέτοια κατάσταση ο κόσμος, ώστε ένα κομμάτι του ελληνικού λαού, δυστυχώς -με όλα τα γράμματα κεφαλαία- να απευθύνεται σε ναζί" είπε ο κ. Καρατζαφέρης κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για το Πάρκο του Ελληνικού και το Πρόγραμμα "Ήλιος".
"Έψαξα σήμερα λίγο το θέμα και είδα ότι 15 εξώφυλλα του περιοδικού του κόμματος αυτού φιλοξενούν το Χίτλερ, το Γκέμπελς, το Ρούντολφ Ες, τη 'σβάστικα που μας οδηγεί'. Εκεί φτάσατε τα πράγματα, σε αυτήν την εσχάτη προδοσία, αυτά τα ακραία κόμματα να αποτελούν λιμάνι για τον απελπισμένο κόσμο", πρόσθεσε.

Περισσότερα, από Δευτέρα.

.

Δεν θέλω να σκέφτομαι πονηρά, γιατί συνήθως πέφτω μέσα

Χτες ο Γιάννης ο Νικολόπουλος επισήμανε στο μπλογκ του μια διάταξη που περιλαμβάνεται στο άρθρο 20 του νομοσχεδίου του Υπουργείου ΠροΠο με τον τίτλο "Παροχή Υπηρεσιών Ασφαλείας από Ένοπλους Φρουρούς σε Εμπορικά Πλοία και άλλες διατάξεις", και η οποία (εάν ψηφιστεί) καταργεί την εφαρμογή της διαδικασίας του αυτοφώρου σε περιπτώσεις αδικημάτων που διαπράττονται από "αστυνομικό, λιμενικό ή πυροσβεστικό υπάλληλο, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους και εξαιτίας αυτών" και τα οποία διώκονται κατ' έγκληση (παναπεί, όχι αυτεπαγγέλτως).

Στα ελληνικά ιντερνέτς ξεσηκώθηκε ένα σχετικό σούσουρο: δίνεται δηλαδή ασυλία στην αστυνομία να ανοίγει τα κεφάλια των διαδηλωτών άφοβα; Φαρμακερά σχόλια εκτοξεύτηκαν στο τουίτερ, βρέθηκε μέχρι και κάποιος που αναρωτήθηκε αν αυτό σημαίνει ότι θα βγει από τη φυλακή ο Κορκονέας!

Να δούμε λίγο τα πράγματα πιο ψύχραιμα: Είναι σαφές ότι αυτό που προτείνεται να καταργηθεί είναι η εφαρμογή της διαδικασίας του αυτοφώρου και όχι το αξιόποινο. Επομένως για ασυλία δεν μπορούμε να μιλάμε -τα αδικήματα παραμένουν αδικήματα και οι προβλεπόμενες ποινές είναι οι ίδιες. Επισημάνθηκε (αρχικά από τον Γιάννη, και εν συνεχεία από όσους αντέγραψαν την ανάρτησή του...) ότι με την τακτική διαδικασία προκύπτουν καθυστερήσεις, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν στην παραγραφή των αδικημάτων. Σωστό είναι αυτό, μόνο που πρόκειται για γενικότερο πρόβλημα: ο νόμος ορίζει ότι τα πλημμελήματα παραγράφονται στα πέντε χρόνια από την τέλεσή τους, και, αν στο μεταξύ έχει αρχίσει η κύρια διαδικασία, ο χρόνος αυτός παρατείνεται για τρία ακόμη χρόνια. Ουσιαστικά δηλαδή μιλάμε για μια οκταετία, χρόνος που θα έπρεπε να θεωρείται υπερεπαρκής ώστε να μην παραγράφεται ποτέ κανένα πλημμέλημα. Στην άκρως ιδιότυπη ελληνική δικαστική πραγματικότητα, βέβαια, υπάρχουν περιπτώσεις που η οκταετία έχει αποδειχθεί ανεπαρκής. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς πάντως, και λίγο κυνικοί, ούτε η εφαρμογή της διαδικασίας του αυτοφώρου εξασφαλίζει ότι δεν θα παραγραφεί ένα αδίκημα εν επιδικία: αρκούν ένα-δυο απειλητικά τηλεφωνήματα για βόμβα στην Ευελπίδων, και μια χαρά "εξισώνονται" χρονικά οι διαδικασίες... Επίσης, ας σημειώσουμε εδώ ότι, ειδικά για το αδίκημα της εξύβρισης (και κάποια άλλα που θεωρούνται "ήσσονος βαρύτητας"), η ελληνική Πολιτεία έχει ανακαλύψει και τη φάμπρικα της "υφ' όρων παραγραφής", με την οποία στέλνει μαζικά στο αρχείο τέτοιες υποθέσεις προκειμένου "να αποσυμφορηθεί η ποινική δικαιοσύνη" (πιο πρόσφατες τέτοιες ρυθμίσεις έγιναν το 2011 και το 2005).

Όπως έχει επισημανθεί πολλάκις στο παρελθόν, το πραγματικό πρόβλημα είναι πρωθύστερο: την ώρα που η ένδοξη Ελληνική Αστυνομία και το αρμόδιο υπουργείο υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια το ιερό δικαίωμα των δυνάμεων αποκατάστασης της τάξης να μη φέρουν διακριτικά κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι ότι οι άντρες των ΥΜΕΤ, ΔΕΛΤΑ, ΔΙΑΣ και λοιπών αρκτικόλεξων μπορούν να ξεδίνουν ανενόχλητοι επί δικαίων και αδίκων διαδηλωτών, εφόσον πρακτικά δεν μπορούν να αναγνωριστούν ώστε να τους καταλογιστούν τυχόν αξιόποινες πράξεις. Όσο λοιπόν αυτό το ζητηματάκι παραμένει άλυτο, και κάτι μου λέει ότι θα παραμένει για πολύ ακόμα, το να συζητάμε αν θα εφαρμόζεται η αυτόφωρη ή η τακτική διαδικασία μου φαίνεται κάπως άκαιρο. Με άλλα λόγια, πόσες φορές θυμάστε να κάθισε αστυνομικός στο σκαμνί επειδή επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο στη χρήση του ροπάλου ή των χημικών, είτε με τη μία είτε με την άλλη διαδικασία; (Στο σημείο αυτό να θυμίσουμε και ένα από τα πιο σύντομα ελληνικά ανέκδοτα: Ένορκη Διοικητική Εξέταση).

Το ερώτημα βέβαια μπορεί να τεθεί και από άλλη πλευρά: ποιος ακριβώς είναι ο σκοπός της προτεινόμενης από το υπουργείο ρύθμισης; Θέλω να πω, αν είχε διαπιστωθεί ότι γίνεται κατάχρηση του αυτοφώρου σε τέτοιες περιπτώσεις, ότι ας πούμε γίνονται κακόβουλες μηνύσεις ώστε να σέρνονται αθώοι αστυνομικοί στα δικαστήρια στα καλά του καθουμένου, πράγμα που έχει σαν αποτέλεσμα να αποσπώνται από την άσκηση των καθηκόντων τους ή να αυτοπεριορίζονται και να μην είναι αποτελεσματικοί, κάτι τέτοιο τέλος πάντων, τότε ενδεχομένως η προτεινόμενη ρύθμιση να είχε κάποια λογική. Ενδεχομένως.

Συνήθως, όταν θέλουμε να εξακριβώσουμε τον σκοπό του νομοθέτη, μπορούμε να εφαρμόσουμε μία από τις εξής δύο μεθόδους: είτε να μυρίσουμε τα νύχια μας (μέθοδος αρκετά δημοφιλής και διασκεδαστική, που όμως στερείται κάπως επιστημονικής βάσης), είτε να ρίξουμε μια ματιά στην αιτιολογική έκθεση που συνοδεύει κάθε νομοσχέδιο και η οποία, όπως λέει και το όνομά της, καλείται να μας διαφωτίσει (εμάς και τους βουλευτές που πρόκειται να ψηφίσουν τη διάταξη) σχετικά με το τι επιδιώκει ο νομοθέτης. Ψάχνουμε λοιπόν στο διαδίκτυο την αιτιολογική έκθεση του συγκεκριμένου νομοσχεδίου, εντοπίζουμε την παράγραφο που αναφέρεται στην επίμαχη ρύθμιση, και διαβάζουμε τα εξής:

Στο άρθρο 20 προβλέπεται η εξαίρεση εφαρµογής συγκεκριµένων διατάξεων του Κώδικα Ποινικής Δικονοµίας για τα αδικήµατα που διώκονται κατ' έγκληση και φέρεται ότι διαπράχθηκαν από αστυνοµικό, λιµενικό ή πυροσβεστικό υπάλληλο κατά την άσκηση των καθηκόντων τους και εξαιτίας αυτών.

Κι αυτό είναι όλο. Που σημαίνει ότι ο νομοθέτης μας αφήνει στο σκοτάδι σχετικά με το τι ακριβώς επιδιώκει με την προτεινόμενη ρύθμιση, και το μόνο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε είναι να συζητηθεί το θέμα στη Βουλή, είτε στην αρμόδια επιτροπή είτε στην ολομέλεια, μπας και φωτιστούμε κάπως.

Συμπέρασμα; Αβέβαιο. Θεωρητικά μιλώντας, κάθε διάταξη που εισάγεται σε νομοσχέδιο θα πρέπει να έχει κάποιον συγκεκριµένο σκοπό και ο σκοπός αυτός θα πρέπει να είναι διαφανής. Στην προκειμένη περίπτωση κάτι τέτοιο δεν ισχύει, με αποτέλεσμα ο καθένας να μπορεί να βάλει με το μυαλό του διάφορα. Οπότε, αν μεν η ρύθμιση αυτή πρόκειται να αντιμετωπίσει κάποιο υπαρκτό πρόβλημα, περιμένω με μεγάλη περιέργεια να μάθω ποιο είναι αυτό -και στο μεταξύ αναρωτιέμαι γιατί μας το κρατάνε μυστικό και δεν το γράφουν στην αιτιολογική έκθεση. Αν πάλι όχι, τότε το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι στέλνει λάθος μηνύματα στην κοινή γνώμη.

.

Στην πυρά!

Αυτή είναι η φυλακή που θα οδηγηθεί ο μακελάρης – Χλιδή και πολυτέλεια για τον παρανοϊκό δολοφόνο!

Αν δεν το πήρες στο ημέιλ σου, θα το πάρεις κατά πάσα πιθανότητα μέσα στις επόμενες ημερες -όλο και κάποιος γνωστός ή φίλος θα μπει στον κόπο να στο στείλει, για να ριγήσεις από αγανάκτηση που αυτός ο σκατόψυχος ακροδεξιός δολοφόνος του κερατά θα εκτίσει την ποινή του σε εγκαταστάσεις που μοιάζουν με "πολυτελές ξενοδοχείο".

Και στο μεταξύ, όλο και κάπου θα έχεις ακούσει ότι, σύμφωνα με τη νορβηγική νομοθεσία, το ανώτατο όριο ποινής για τον εν λόγω δεν υπερβαίνει τα 21 χρόνια, κι άλλη αγανάκτηση και μπακάλικοι υπολογισμοί, πόσοι μήνες βγαίνουν για κάθε θύμα.

Δεν είναι ότι δεν την καταλαβαίνω την αγανάκτηση. Αλλά μου κάνουν εντύπωση αυτά τα σχόλια, λες και η ιδανική τιμωρία για τον Νορβηγό μακελάρη, στο μυαλό των αγανακτισμένων σχολιαστών, θα ήταν ας πούμε ένας δημόσιος ανασκολοπισμός, ή έστω ο εγκλεισμός του σε κάποιο ανήλιαγο μπουντρούμι, για να μετρήσει αλυσοδεμένος τις υπόλοιπες μέρες της ζωής του χωρίς να ξαναδεί το φως.

Αν συγκρατηθούμε όμως λιγάκι, αν κάτσουμε να το σκεφτούμε το θέμα πιο πλατιά, ενδεχομένως και να θυμηθούμε ότι αυτές οι (εκ πρώτης όψεως) εξωφρενικά επιεικείς διευθετήσεις δεν έπεσαν απ' τον ουρανό. Είναι αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης διαδικασίας εξέλιξης, τόνοι μελάνι έχουν χυθεί και αμέτρητη φαιά ουσία έχει καταναλωθεί πάνω στο ζήτημα του ποιος είναι ο σκοπός της τιμωρίας, τι σημαίνει σωφρονισμός, τι σημαίνει παραδειγματισμός, τι προστασία της κοινωνίας, και πού μπαίνουν τα όρια. Δεν είναι τόσο μακρινή η εποχή που εγκληματίες ανάλογου (και μικρότερου) βεληνεκούς τους έκαιγαν, τους κρεμούσαν ή τους κάθιζαν στην ηλεκτρική καρέκλα -για την ακρίβεια, ακόμα τη ζούμε αυτήν την εποχή, αν όχι εμείς εδώ στην "πολιτισμένη" Ευρώπη, οπωσδήποτε άλλοι λαοί σε άλλες χώρες, κι όχι κατ' ανάγκην απολίτιστες.

Κι όμως. Η πορεία που ξεκινά από τον Καιάδα και φτάνει μέχρι τις "πολυτελείς φυλακές" του Χάλντεν είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση μια πορεία προόδου του ανθρώπινου πολιτισμού. Πορεία κοπιαστική, που η ανθρωπότητα χρειάστηκε τριάντα αιώνες και βάλε για να τη διανύσει, αλλά θα της πάρει πολύ λιγότερο να την ξανακάνει, προς την αντίστροφη κατεύθυνση αυτή τη φορά. Κι αν αμφιβάλλεις γι' αυτό, μια λέξη μόνο θα σου πω: Γουαντάναμο.

Είναι κρίμα και άδικο η πρόοδος αυτή να αμφισβητείται επειδή προέκυψε ξαφνικά ένας κάποιος Μπρέιβικ, που δεν είναι ο πρώτος και σίγουρα δεν θά 'ναι ο τελευταίος. Είναι κρίμα μια αρρωστημένη περιπτωσιολογία να μας οδηγεί πίσω στον Καιάδα ή έστω στον Πύργο του Λονδίνου.

Και στο τέλος τέλος, για σκέψου κι αυτό: θα άντεχες να μείνεις σ' αυτήν τη χλιδάτη και πολυτελή φυλακή, όχι είκοσι χρόνια, αλλά είκοσι μέρες; Είσαι σίγουρος;


.

Στο απόσπασμα

Κοίτα να δεις που η κυβέρνηση που θα καταργούσε τις τροπολογίες, τώρα φτιάχνει και κακουργήματα με δαύτες εν μία νυκτί. Α μπράβο, αυτό θα πει σοβαρή αντιμετώπιση της νομοθετικής διαδικασίας, όχι αστεία.

Κι αναρωτιέμαι, δεν υπάρχει σε ολόκληρη κυβέρνηση ένας συνταγματολόγος, να τους εξηγήσει ότι, ρε παιδιά, ας σοβαρευτούμε λίγο, δεν μπορεί να παίζουμε έτσι με την ποινική νομοθεσία (τώρα που το σκέφτομαι υπάρχει ο Βενιζέλος, αλλά αυτός πιθανόν να γελάει κάτω απ' τα μουστάκια του...). Θα φτάσει καμιά υπόθεση σε κανένα δικαστήριο, κι αν βρεθεί ένας μάγκας δικαστής να κρίνει τη δυσαναλογία αδικήματος-ποινής θα γίνουμε ρεζίλι των σκυλιώνε. Δε μπορεί να βάζεις την παρακώλυση συγκοινωνιών ίσα κι όμοια με την ανθρωποκτονία.

Άσε δηλαδή που, για να εφαρμοστεί η συγκεκριμένη διάταξη στους φορτηγατζήδες που αυτή τη στιγμή βρίσκονται στα μπλόκα, χρειάζονται νομικές ακροβασίες επιπέδου Κομανέτσι -διότι υπάρχει και μια αρχή περί μη αναδρομικής ισχύος των ποινικών νόμων που θα πρέπει να έχει κανείς μεγάλα cojones για να τη γράψει σε αυτά.

Αλλά εντάξει, τι να λέμε τώρα. Έχει χαθεί πια η σοβαρότητα σε τέτοιο βαθμό, που δεν έχει νόημα ούτε να το σχολιάσεις. Μήπως να αλλάζαμε την τροπολογία και να επαναφέραμε τη θανατική ποινή;


.

Χοροθέατρο του παραλόγου

Λοιπόν, για να μην τρελαθούμε και τελείως: όταν ένας εν ενεργεία υπουργός, καθ' ύλην αρμόδιος για τις κρατικές προμήθειες σε κάποιον συγκεκριμένο τομέα, δέχεται χρήματα από μεγάλο προμηθευτή του Δημοσίου που όλως συμπτωματικώς τυχαίνει να δραστηριοποιείται επιχειρηματικά (και) σε αυτόν τον τομέα, αυτό λέγεται λάδωμα. Και δεν πα' να το βαφτίσεις χορηγία, δωρεά, γονική παροχή ή τσάκω αυτά τα ψιλά να με θυμάσαι. Εκτός πια κι αν νομίζει κανείς ότι τέτοιου είδους δωράκια δίνονται χωρίς ανταλλάγματα, ή ότι η Siemens αποφάσισε μια ωραία πρωία να υποστηρίξει τον ανιδιοτελή και τίμιο αγώνα του Τάσου του Μαντέλη (προσωπικώς και αποκλειστικώς) για το καλό της Ελλάδος και την προκοπή του ελληνικού λαού, ή ότι γοητεύτηκε από το καθάριο βλέμμα του και τα μπιρμπιλωτά του τα ματάκια.

Και τι πά' να πει αλήθεια "χορηγία" εν προκειμένω; Τι είναι ο Μαντέλης, χοροθέατρο;

Αν βέβαια πιστέψουμε το ρεπορτάζ, ο πρώην υπουργός αντιπαρέθεσε το επιχείρημα ότι "αν μιλούσαμε για μίζες, ένα λογικό ποσό θα ήταν 10 εκατομμύρια μάρκα, που θα αντιστοιχούσε σε μια λογική αμοιβή για έναν υπουργό".

Οπότε θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι υπάρχει και τιμοκατάλογος: δέκα εκατομμύρια ο υπουργός, πέντε ο υφυπουργός, τρία ο γενικός γραμματέας και πάει λέγοντας. Τα διακόσια χιλιάρικα άραγε σε ποιο επίπεδο της διοικητικής ιεραρχίας αντιστοιχούν; Τμηματάρχου Α';

Το κόβω εδώ -και πάω να πάρω κανα-δυο χαπάκια για την πίεση.

(φωτο από εδώ)

.

In the bull's eye

Εννέα τραύματα, όλα από το ίδιο όπλο, τα δύο στο κεφάλι, το ένα στην καρδιά.

Για αδέσποτες σφαίρες, θά 'λεγε κανείς ότι ήταν διαβολικά εύστοχες.

Δεν αποκλείεται βέβαια και να εξοστρακίστηκαν: σε τίποτα μπαλκόνια, σε κανένα πεζοδρόμιο, τέλος πάντων, όπου συνηθίζουν να εξοστρακίζονται οι σφαίρες.

Από την άλλη βέβαια, όπως λένε και κάτι ψυχές, αυτά τα πράγματα δεν πρέπει να τα κουβεντιάζουμε εν θερμώ. Όπως επίσης δεν πρέπει να προκαταλαμβάνουμε τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης.

Ας κρύψουμε λοιπόν το κεφάλι μας στην άμμο. Πάλι.


.

Από τη μία κι από την άλλη

Από τη μία λες ότι δεν είναι δυνατόν να βρεθούν στον ίδιο χώρο διακόσια μπουκάλια αδειανά, δύο μπιτόνια κηροζίνη, μια ντουζίνα αντιασφυξιογόνες μάσκες κ.ο.κ. και να μην τρέχει τίποτα.

Από την άλλη σκέφτεσαι: είναι δυνατόν όλα αυτά τα αμαρτωλά υλικά να μαζεύτηκαν μέσα σε μία μέρα, και την ίδια μέρα η αστυνομία να πήρε μυρωδιά τι γίνεται, να οργάνωσε και να εκτέλεσε την έφοδο με όλους τους τύπους; Κι αν δεν έγινε έτσι, αν το Ρεσάλτο το είχαν βάλει στο μάτι από πριν, αν υπήρχαν "πληροφορίες της Δ/νσης Ασφάλειας Αττικής ότι ο συγκεκριμένος χώρος λειτουργούσε ως παρασκευαστήριο εκρηκτικών υλικών και ορμητήριο επιθέσεων", τότε γιατί περίμεναν να του την πέσουν προχτές και όχι νωρίτερα;

Κι από την άλλη σκέφτεσαι ότι έχουμε ξανακούσει να ανακαλύπτονται γιάφκες στην Αθήνα, αλλά είναι η πρώτη φορά που ταυτοποιείται ως γιάφκα ένας χώρος ανοιχτός στο κοινό, με ωράριο λειτουργίας, με δική του σελίδα στο ίντερνετ, με έντυπο που κυκλοφορεί τακτικά και αναγράφει φαρδιά-πλατιά τη διεύθυνσή του. Βρε αδερφέ, όσοι ασχολούνται με την κατασκευή παράνομων εκρηκτικών μηχανισμών συνήθως είναι κάπως πιο διακριτικοί, δεν βάζουν ντουντούκα να το φωνάξουν, "ελάτε μάγκες, εδώ είμαστε και φτιάχνουμε μολότοφ".

Ομολογώ ότι με έχει προβληματίσει αυτή η ιστορία. Μπορεί να είναι όλα όπως φαίνονται, μπορεί και όχι. Την ώρα όμως που καθόμαστε και συζητάμε αν τα μπουκάλια τα είχαν για ανακύκλωση ή όχι, αν την κηροζίνη την είχαν για τη σόμπα ή όχι, αν η χειροβομβίδα κρότου-λάμψης ήταν καινούργια ή σκασμένη που την είχαν μαζέψει για σουβενίρ, οι εικοσιδύο που μπουζουριάστηκαν στο στέκι έχουν παραπεμφθεί στον Εισαγγελέα και έχει ασκηθεί σε βάρος τους ποινική δίωξη για σοβαρά κακουργήματα -σύσταση και συμμορία, αν πιστέψουμε τα δημοσιεύματα.

Εδώ υπάρχει ένα ζήτημα. Οι κατηγορούμενοι βρέθηκαν μεν στον ίδιο χώρο με τα επίμαχα υλικά, αλλά ο χώρος αυτός δεν είναι π.χ. το σπίτι τους: είναι ένας "αυτοοργανωμένος χώρος", παναπεί ανοιχτός στο κοινό, που χρησιμοποιείται από έναν αόριστο αριθμό ατόμων, πιθανότατα ευρύτερο από τους εν λόγω εικοσιδύο που βρέθηκαν εκεί το Σάββατο το απόγευμα. Αν η αστυνομία ανακαλύψει σε ένα μπαρ τρία κιλά κοκαΐνη, θα πάει κατηγορούμενους όλους τους θαμώνες για κατοχή και χρήση; Όχι, είναι η προφανής απάντηση. Εδώ όμως συμβαίνει κάτι ανάλογο, και δικαιούται κανείς να αναρωτηθεί: προέκυψαν αποχρώσες ενδείξεις ότι αυτοί οι συγκεκριμένοι συλληφθέντες είχαν άμεση σχέση με αυτά τα συγκεκριμένα υλικά, και δεν έτυχε απλώς να βρεθούν στο στέκι εκείνη την ώρα;

Για να καταλάβουμε λίγο τις προεκτάσεις του θέματος: ξεκινάμε από την καλόπιστη υπόθεση ότι η αστυνομία και ο εισαγγελέας έκαναν κανονικά και σωστά τη δουλειά τους. Αν όμως, ΑΝ λέω, δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα, τότε υπάρχει το εξής ζήτημα: με την προληπτική αυτή ενέργεια των διωκτικών αρχών τυλίγονται σε μια κόλλα χαρτί κάποιοι συμπολίτες μας που τυχαίνει να έχουν συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση. Δεν σημαίνει ότι όσοι έχουν τη συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση, στον αντιεξουσιαστικό χώρο δηλαδή, είναι και δυνάμει εγκληματίες -το έχουμε πει πολλές φορές ότι μεγάλο μέρος των αναρχικών πάσης φύσεως είναι κατά της βίαιης πάλης. Ας μπούμε λοιπόν στη θέση των λοιπών συμπολιτών μας, που πιθανόν μέχρι χτες σύχναζαν σε παρόμοια στέκια διάσπαρτα στην πόλη, στα Εξάρχεια, στα Πατήσια, στα Πετράλωνα ή οπουδήποτε, κι ας σκεφτούμε: θα ξαναπηγαίναμε αύριο στο "στέκι", αν ξέραμε ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να μπουκάρει η αστυνομία και, ανακαλύπτοντας ένα καφάσι μπίρες κι ένα μπιτόνι πετρέλαιο για τη σόμπα, να μας τραβολογάει στο Κακουργοδικείο;

Και μη μου πει κανείς ότι καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται κι ότι η Αλήθεια θα λάμψει κλπ., γιατί θα βάλω τα γέλια, καθότι μέχρι να λάμψει η Αλήθεια μπορεί να έχουν περάσει και καμιά δεκαριά χρόνια.

Κοντολογίς, το ηθικό δίδαγμα για τους αντιεξουσιαστές συμπολίτες μας -που διαβάζουν ανάμεσα στις γραμμές- είναι ότι καλά θα κάνουν να κόψουν τις βεγγέρες στα στέκια του είδους, διαφορετικά ρισκάρουν να βρεθούν αντιμέτωποι με δυσάρεστες καταστάσεις. Φερ' ειπείν, να προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες, την ώρα που αστυνομία και εισαγγελία τους ζωγραφίζουν με προβοσκίδα, χαυλιόδοντες και μεγάλα αυτιά.

Αυτά τα ολίγα για την ώρα, και αναμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τη συνέχεια της ιστορίας. Στο μεταξύ, λέω να κάνω μια εκκαθάριση στο σπίτι. Έχω παρατημένα στο πίσω μπαλκόνι μερικά άδεια γυάλινα μπουκάλια, έχω ζάχαρη και υγρό απορρυπαντικό για τα πιάτα (υλικά κατασκευής μολότοφ). Επίσης, κάτι παλιά σώβρακα, που τα έχουμε κάνει κουρελούδες αλλά θα μπορούσαν κάλλιστα να μετατραπούν και σε στουπιά. Εύφλεκτο υγρό δεν έχω, εκτός κι αν υπάρχει πουθενά ξεχασμένο κανένα μπουκαλάκι με υγρό αναπτήρα, έχω όμως δύο φιαλίδια για το γκαζάκι που ψήνουμε τον καφέ, επιμελώς κρυμμένα στο ντουλάπι κάτω από τον νεροχύτη της κουζίνας. Και, τώρα που το ξανασκέφτομαι, έχω στην κατοχή μου και περίπου είκοσι λίτρα βενζίνης, σατανικά κρυμμένα στο ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου. Χμμμ.


.

Χέρι-χέρι

"Οσα συνέβησαν το απόγευμα του Σαββάτου στις οδούς Σωκράτους και Μενάνδρου απέδειξαν (για πολλοστή φορά...) ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι πάρα ένας παρακρατικός μηχανισμός, οργανικά συνδεδεμένος με την Αστυνομία", λένε το Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών και το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα σε ανακοίνωσή τους με αφορμή τα επεισόδια του Σαββάτου. 

Ίσως είναι πολύ χοντρό να μιλάμε για "απόδειξη", όμως σύμπτωση που επαναλαμβάνεται παύει να είναι σύμπτωση και οι εικόνες που κατέγραψαν ο φωτογραφικός και ο τηλεοπτικός φακός είναι πολύ εύγλωττες για να παριστάνει κανείς ότι δεν τρέχει τίποτα. Ο καθένας μπορεί να διακρίνει τα παλουκάρια με τα κράνη, τις κουκούλες και τους κέλτικους σταυρούς να ξεδίνουν με ασκήσεις σκοποβολής κατά των μεταναστών στο κτίριο του παλιού εφετείου, όπως επίσης μπορεί να διαπιστώσει την ολύμπια, θα έλεγα, αταραξία με την οποία τους αντιμετωπίζουν οι λίγοι παρόντες ΜΑΤατζήδες. Τους έχουν γυρισμένη την πλάτη (!), σαν να μη βρίσκονται εκεί ένα πράγμα, όταν βέβαια δεν πιάνουν κουβεντούλα μαζί τους ανταλλάσσοντας τερπνές και ωφέλιμες απόψεις για το μέλλον του ελληνισμού ή, ποιος ξέρει, για την αποχώρηση του Ερνέστο Βαλβέρδε από τον πάγκο του Ολυμπιακού ίσως.

Ας δεχτούμε λοιπόν ότι τα δύο Δίκτυα υπερβάλλουν στην ανακοίνωσή τους, όπως άλλωστε συνηθίζουν όλοι αυτοί οι αριστεριστές θολοκουλτουριαραίοι. Και πάλι παραμένουν ορισμένες ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν, όπως ας πούμε γιατί οι αστυνομικοί που ήταν παρόντες έξω από το παλιό Εφετείο και έβλεπαν τους συγκεντρωμένους χρυσαυγίτες να πετάνε πέτρες, μάρμαρα και ξέρωγωτί, δεν έκαναν καμία κίνηση για να τους εμποδίσουν, να τους απωθήσουν ή να συλλάβουν και μερικούς. Μήπως οι συγκεκριμένες πράξεις δεν είναι αξιόποινες; (με την ευκαιρία: εκείνο το νομοσχέδιο για τις κουκούλες ψηφίστηκε τελικά ή όχι; γιατί οι περισσότεροι από τους εν λόγω, τα προσωπάκια τους τα είχαν καλυμμένα...) 

Το δελτίο τύπου πάλι που εξέδωσε η ΓΑΔΑ σχετικά με τα γεγονότα αποτελεί μια αξιοσημείωτη άσκηση για την ορθή χρήση της μεσοπαθητικής φωνής των ρημάτων, που όμως καθόλου δεν μας βοηθάει να καταλάβουμε, φερ' ειπείν, πώς ακριβώς τραυματίστηκαν οι πέντε αλλοδαποί που αναφέρεται ότι μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία: από μόνοι τους; Και να μη ρωτήσω για τους δέκα αστυνομικούς που επίσης φέρονται ως τραυματίες.

Όλα αυτά τα ερωτήματα θα μπορούσαν ενδεχομένως να υποβληθούν στους αρμοδίους υπουργούς και να απαντηθούν στη Βουλή... αλλά ξέχασα, η Βουλή κατέβασε ρολά. Να ελπίζουμε ότι θα φιλοτιμηθούν οι υπουργοί και θα απαντήσουν οικειοθελώς, μάλλον ουτοπικό ακούγεται: έχουν αποδείξει ότι πάσχουν από στρουθοκαμηλισμό βαριάς μορφής. Οπότε θα μείνουμε με τα ερωτήματα, και με τα συμπεράσματα που μπορούμε να βγάλουμε από μόνοι μας.

"Κράτα μου τη σημαία να σου κρατήσω την ασπίδα να ξαποστάσεις": αυτόν τον σκαμπρόζικο διάλογο μεταξύ ΜΑΤατζή και χρυσαυγίτη μεταφέρει ο Σταύρος Θεοδωράκης και, ειλικρινά, δεν έχω κανέναν λόγο να μην τον πιστέψω. Είναι πασιφανές ότι ένα κομμάτι της αστυνομίας ερωτοτροπεί ασύστολα με τον χώρο της ακροδεξιάς, και είναι άλλο τόσο πασιφανές ότι η πολιτική ηγεσία κάνει πως δεν βλέπει αυτές τις ερωτοτροπίες. Μέχρι να αποθρασυνθούν εντελώς αυτά τα υποκείμενα και να έχουμε νεκρούς. Αλλά τότε θα είναι πολύ αργά και για ευαισθησίες και για απαντήσεις.

.

Μετατροπή και αναστολή

Οι πιο προβληματικές καινοτομίες του νομοσχεδίου όμως κρύβονται στα άρθρα 26 και 28. Με τα άρθρα αυτά ορίζεται ότι, στην περίπτωση που κάποιος καταδικαστεί για την τέλεση ενός ή περισσοτέρων από τα αδικήματα που περιγράφονται στα δύο προηγούμενα ποστ, έχοντας καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, αποκλείεται η μετατροπή της ποινής του σε χρηματική, η αναστολή εκτέλεσής της, και η παροχή αναστέλλουσας δύναμης στην έφεση που τυχόν ασκήσει. Με δυο λόγια, ευθύς αμέσως μόλις απαγγελθεί η ποινή, ο κουκουλοφόρος δράστης πηγαίνει κατευθείαν στη φυλακή (χωρίς να περάσει από την αφετηρία).

Ο βασικός προβληματισμός έχει ως εξής: η μετατροπή των ποινών και η αναστολή της εκτέλεσής τους δεν είναι κάποιο καπρίτσιο του νομοθέτη που έτυχε να παρεισφρήσει στους κώδικες. Είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης εξέλιξης και προόδου του δικαιικού πολιτισμού, και ευρύτερα του ανθρώπινου, θα έλεγα. Στηρίζονται στην αρχή της επιείκειας και αντικατοπτρίζουν την αναγνώριση από την κοινωνία του γεγονότος ότι η στέρηση της ελευθερίας δεν είναι ούτε η μόνη/καλύτερη μέθοδος σωφρονισμού, ούτε η μόνη/καλύτερη μέθοδος προστασίας της κοινωνίας από τον παραβάτη του νόμου. Όχι πάντα, τουλάχιστον.

Επιπλέον, ούτε η μετατροπή ούτε η αναστολή χορηγούνται αδιακρίτως. Ο νόμος ορίζει τις προϋποθέσεις χορήγησής τους, λαμβάνοντας υπ' όψη μία σειρά από παραμέτρους όπως το ύψος της ποινής, το λευκό ή όχι ποινικό μητρώο του δράστη κλπ., και σε πολλές περιπτώσεις εναπόκειται στην κρίση του δικαστή το αν θα κάνει χρήση αυτών των ευεργετικών διατάξεων ή όχι, σταθμίζοντας μεταξύ άλλων και την προσωπικότητα του δράστη ή το πόσο μεγάλο κίνδυνο αποτελεί αυτός για την κοινωνία.

Η συλλήβδην κατάργηση αυτών των ρυθμίσεων όταν πρόκειται για κουκουλοφόρους δεν δικαιολογείται πειστικά. Δεν προβάλλεται, ας πούμε, από την κυβέρνηση ότι οι κουκουλοφόροι συγκεκριμένα πέφτουν στα μαλακά από τους δικαστές, ότι επιδεικνύεται υπερβολική επιείκεια. Γιατί λοιπόν δεν εμπιστευόμαστε τους δικαστές να κρίνουν την κάθε περίπτωση ξεχωριστά, όπως πρέπει; Ιδίως από τη στιγμή που, με την αύξηση των ποινών που προβλέπει το ίδιο νομοσχέδιο, η αναστολή παύει να είναι υποχρεωτική για τον δικαστή ακόμα και στην περίπτωση που ο δράστης έχει κατάλευκο ποινικό μητρώο.

Και τι να πει κανείς για την αναστέλλουσα δύναμη της έφεσης; Μία ρύθμιση που αναγνωρίζει ότι και η δικαστική κρίση μπορεί να σφάλλει, που αναγνωρίζει ότι η στέρηση της ελευθερίας, ακόμα και προσωρινή, μπορεί να επιφέρει δραματικές συνέπειες στη ζωή ενός ανθρώπου, γι' αυτό και δίνει το δικαίωμα σε αυτόν να προσφύγει σε ένα υψηλότερο επίπεδο του μηχανισμού της Δικαιοσύνης και να επιδιώξει την εκ νέου κρίση της υπόθεσής του από άλλους δικαστές πριν οδηγηθεί στη φυλακή. Δικαίωμα που επίσης βρίσκεται στην κρίση του Δικαστηρίου στις περιπτώσεις που μας απασχολούν.

Για τις ρυθμίσεις αυτές δεν υπάρχει άλλη λογική εξήγηση, παρά μόνο η εξής: ο κ. Δένδιας θέλει να δώσει τη δυνατότητα στον κυβερνητικό εκπρόσωπο του μέλλοντος να μπορεί να βγει στο πρες-ρουμ και να ρωτήσει με αυταρέσκεια τους δημοσιογράφους "τις είδατε τις χειροπέδες;", όπως καλή ώρα είχε κάνει ο Ρουσόπουλος.

Οι ρυθμίσεις αυτές έχουν έναν άδικο και εκδικητικό χαρακτήρα που καθόλου δεν αρμόζει σε μία Δημοκρατία. Διότι έστω ότι η κοινωνική ειρήνη, που θέλει να διασφαλίσει το νομοσχέδιο, απειλείται από τους κουκουλοφόρους σαν (απροσδιόριστο) σύνολο. Ο ποινικός κολασμός όμως δεν αφορά το σύνολο, αλλά τον κάθε κουκουλοφόρο ξεχωριστά, αυτόν, τον συγκεκριμένο, που κάθεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου και που θα πρέπει να τιμωρηθεί μόνο για τις συγκεκριμένες πράξεις για τις οποίες θα κριθεί ένοχος, και που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί από τη Δικαιοσύνη ως άτομο, ως πολίτης, και όχι ως οιονεί εκπρόσωπος ενός διαχρονικού συνόλου εγκληματιών που καλείται να πληρώσει το λογαριασμό για όλους.

Με τις ρυθμίσεις αυτές διαγράφονται κάποια βήματα από την εξέλιξη του ποινικού δικαίου και του δικαίου σωφρονισμού, στο όνομα δήθεν της κοινωνικής ειρήνης -στην πραγματικότητα, για λόγους στην καλύτερη περίπτωση επικοινωνιακούς και στη χειρότερη πονηρούς.


.

Διατάραξη κοινής ειρήνης

Το νομοσχέδιο Δένδια αρχίζει να προβληματίζει περισσότερο στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 25, με την οποία συμπληρώνεται το άρθρο 189 του Ποινικού Κώδικα που προβλέπει το αδίκημα της "διατάραξης της κοινής ειρήνης".

Ας δούμε τι λέει το άρθρο αυτό:

1. Όποιος συμμετέχει σε δημόσια συνάθροιση πλήθους που με ενωμένες δυνάμεις διαπράττει βιαιοπραγίες εναντίον προσώπων ή πραγμάτων ή εισβάλλει παράνομα σε ξένα σπίτια, κατοικίες ή άλλα ακίνητα κτήματα τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών.
2. Οι υποκινητές και εκείνοι που εκτέλεσαν βιαιοπραγίες τιμωρούνται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών.
3. Οι ποινές αυτές επιβάλλονται αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη.

Με το νομοσχέδιο Δένδια, στο άρθρο 189 του Ποινικού Κώδικα προστίθεται νέα παράγραφος 3 (και η υπάρχουσα παράγραφος 3 αναριθμείται σε παράγραφο 4), ως εξής: "3. Ο υπαίτιος της πράξεως της παραγράφου 1 τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών [σ.σ. πλημμέλημα] και ο υπαίτιος των πράξεων της παραγράφου 2 τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών [σ.σ. κακούργημα], αν τέλεσαν την πράξη τους με καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους".

Πρώτα απ' όλα, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ο Ποινικός Κώδικας είναι νομοθέτημα της ταραγμένης δεκαετίας του '50, που σε κάποιο βαθμό καθρεφτίζει το μετεμφυλιακό κλίμα της εποχής, τις έριδες, τα μίση, τους ανοιχτούς λογαριασμούς που πληρώνονταν με αίμα. Την εποχή εκείνη δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο να μπουκάρει μια ομάδα αφιονισμένων ανθρώπων στο σπίτι ενός πολιτικού αντιπάλου και να τον ξυλοκοπήσει ή να το κάνει λαμπόγυαλο (στην καλύτερη περίπτωση). Όσο για τη "δημόσια συνάθροιση πλήθους", δεν ήταν και τόσο αυτονόητο δικαίωμα, όσο είναι σήμερα: το Σύνταγμα του 1952 προέβλεπε τη δυνατότητα να απαγορεύονται οι δημόσιες συναθροίσεις για λόγους δημοσίας ασφαλείας χωρίς πολλά πολλά (δυνατότητα που υπάρχει και σήμερα, αλλά υπόκειται σε σαφώς περισσότερους περιορισμούς).

Αν λοιπόν η θέσπιση των διατάξεων του άρθρου 189 ΠΚ είχε νόημα τη δεκαετία του '50, δεν είναι σίγουρο ότι η διατήρησή τους εν ισχύ έχει νόημα σήμερα. Στην πραγματικότητα, οι επιμέρους πράξεις που τιμωρεί το άρθρο αυτό (βιαιοπραγίες κλπ.) είναι ούτως ή άλλως πονικά κολάσιμες βάσει άλλων διατάξεων του ίδιου Ποινικού Κώδικα (περί σωματικών βλαβών, φθορών, συναυτουργίας, ηθικής αυτουργίας κλπ.). Εκ πρώτης όψεως, το 189 ΠΚ φαίνεται να περισσεύει.

Ας πάρουμε τώρα ένα υποθετικό παράδειγμα, μέσα απ' τη ζωή βγαλμένο: Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Πανεπιστημίου, τον περασμένο Δεκέμβρη, με συμμετοχή χιλιάδων πολιτών. Μια ομάδα 40-50 κρανο/κουκουλοφόρων αρχίζει να ξηλώνει τις πλάκες του πεζοδρομίου στο ύψος της Ιπποκράτους, βάζει φωτιά σε κάδους και αρχίζει να σπάει βιτρίνες καταστημάτων. Οι κάθετοι δρόμοι είναι μπλοκαρισμένοι από τα ΜΑΤ, αρχίζουν να πέφτουν δακρυγόνα, και σε συνδυασμό με τις φωτιές η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική. Όλος ο κόσμος καλύπτει το πρόσωπο με ό,τι μπορεί, μαντήλια, κασκόλ, μπλούζες. Κάποιοι πιο θερμόαιμοι, βλέποντας τους κουκουλοφόρους να λυσσομανάνε πάνω στις βιτρίνες τραπεζών, βγάζουν κραυγές τύπου "σπάστε το το μπουρδέλο", χωρίς όμως να συμμετέχουν οι ίδιοι.

Η ύπαρξη αυτού του πλήθους αντικειμενικά διευκολύνει τη δράση των κουκουλοφόρων. Είναι όμως όλοι αυτοί, πολίτες που θέλησαν να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά, "συμμέτοχοι σε δημόσια συνάθροιση πλήθους"; Είναι. Το πλήθος "διαπράττει βιαιοπραγίες με ενωμένες δυνάμεις"; Διαπράττει -όχι όλο το πλήθος, αλλά ένα μέρος του εκμεταλλευόμενο την (ακούσια) κάλυψη των υπολοίπων. Κι όταν οι περισσότεροι έχουν γίνει θέλοντας και μη κουκουλοφόροι, άντε να ξεχωρίσεις την ήρα από το στάρι και άντε να διασφαλίσεις ότι οι συλλήψεις, αν γίνουν, δεν θα γίνουν στο σωρό. Κι ακόμα: αυτοί που -κακώς, κάκιστα- επιδοκιμάζουν τα σπασίματα με φωνές ή συνθήματα, εμπίπτουν στον ορισμό του "υποκινητή";

Εμ, εδώ σε θέλω κάβουρα, εδώ σε θέλω θαρραλέε δικαστή να ερμηνεύσεις σωστά το πνεύμα του νομοθέτη και να μην παρασυρθείς από τις κραυγές υστερίας των δημοσιογράφων, ας πούμε, που θα απαιτούν καταδίκες γιατί το κράτος "πρέπει να επιδείξει πυγμή". Εδώ σε θέλω επίσης να εκτιμήσεις ορθά το αποδεικτικό υλικό, να σεβαστείς το τεκμήριο της αθωότητας, και να φροντίσεις ώστε να καταλήξουν στη φυλακή μόνο αυτοί που πράγματι "υποκίνησαν και εκτέλεσαν βιαιοπραγίες", και όχι όσοι βρέθηκαν σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή.

Δεν είναι ότι δεν έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη (όχι ανεπιφύλακτη, πάντως), αλλά όταν κοτζάμ πρωθυπουργός ψέγει στη Βουλή την "ανεξήγητη επιμονή συλλογικών φορέων να πραγματοποιούν κινητοποιήσεις, την ώρα που δεν μπορούσαν να τις περιφρουρήσουν", και κανείς δεν βγαίνει να του υπενθυμίσει ότι η περιφρούρηση των κινητοποιήσεων δεν αποτελεί υποχρέωση των πολιτών και των φορέων, και ότι εν πάση περιπτώσει το συνταγματικό δικαίωμα του συναθροίζεσθαι δεν ασκείται υπό την προϋπόθεση της αποτελεσματικής περιφρούρησης της συνάθροισης, ε, όσο νά 'ναι φοβάμαι λιγάκι. Γιατί και οι δικαστές ζουν ανάμεσά μας και δεν είναι εύκολο να μένουν ανεπηρέαστοι από το γενικότερο κοινωνικό κλίμα. Και, έχοντας αυτά στο μυαλό, θα το σκεφτόμουν δύο φορές να κατέβω στο δρόμο με τον κίνδυνο να καταλήξω στο σκαμνί του κακουργοδικείου και να πρέπει να αποδείξω ότι δεν είμαι κουκουλοφόρος ελέφαντας. Και πιστεύω ότι το ίδιο θα σκεφτούν και πολλοί άλλοι.

Όσο για το γεγονός ότι το νέο νομοσχέδιο αναβαθμίζει την εν λόγω υποκίνηση και εκτέλεση βιαιοπραγιών από κουκουλοφόρους σε κακούργημα, παραθέτω την άποψη του καθηγητή Ποινικού Δικαίου, Νίκου Παρασκευόπουλου: "Σε σχέση με την επιβάρυνση των ποινών στην περίπτωση που ο δράστης φορά κουκούλα, πρέπει να ληφθούν υπόψη τα εξής: Είναι άλλο να επιμετράται μια βαρύτερη ποινή αλλά μέσα στα προβλεπόμενα πλαίσια και άλλο να επιβαρύνεται το ίδιο το πλαίσιο της προβλεπόμενης ποινής. Στη δεύτερη περίπτωση ελλοχεύει ο κίνδυνος να παραγνωριστεί η εγγύηση της αναλογικότητας όταν το μέτρο της ποινής θα εκτοξεύεται για λόγους που δεν έχουν σχέση με τη βαρύτητα των αποτελεσμάτων (βαρύτητα σωματικής βλάβης, φθοράς ιδιοκτησίας κ.λπ.)".

Συνοψίζοντας: Έχουμε μια διάταξη, το άρθρο 189 ΠΚ, που ενδεχομένως θα μπορούσε και να μην υπάρχει στη νομοθεσία μας, με την έννοια ότι οι αξιόποινες πράξεις που ορίζει είναι ούτως ή άλλως αξιόποινες βάσει άλλων διατάξων. Με το νομοσχέδιο Δένδια, η τροποποίηση του άρθρου αυτού (σε συνδυασμό και με κάποιες ακόμα διατάξεις που θα δούμε σε επόμενο ποστ) δημιουργεί τον κίνδυνο de facto φαλκίδευσης του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος του συναθροίζεσθαι, εφόσον είναι εξαιρετικά δύσκολο για αντικειμενικούς λόγους να εξασφαλιστεί η ορθή εφαρμογή της. Δεν λέω, θεμιτός σκοπός η διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, αν όμως η μέθοδος που επιλέγεται για την επίτευξή του είναι να τρομάξει ο κόσμος και να αποφεύγει τις διαδηλώσεις, τότε συγγνώμη, αλλά δεν αντιμετωπίζουμε τους κουκουλοφόρους: παραδινόμαστε σε αυτούς. Και επιπλέον, για κερασάκι, μια διάταξη που βάσιμα μπορεί να υποστηριχθεί ότι παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας, και επομένως κινδυνεύει να μείνει ανεφάρμοστη.

Από εδώ και πέρα, το νομοσχέδιο Δένδια σαν ν' αρχίζει να μπάζει...

(συνεχίζεται)

.

"Ποινικοποίηση της κουκούλας" και άλλες διατάξεις

Την περασμένη εβδομάδα δόθηκε στη δημοσιότητα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης το πολυαναμενόμενο νομοσχέδιο για την "ποινικοποίηση της κουκούλας", για το οποίο τόσα πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί προκαταβολικά. Το νομοσχέδιο φέρει τίτλο "Μεταρρυθμίσεις στην οργάνωση της ιατροδικαστικής υπηρεσίας, στη θεραπευτική μεταχείριση χρηστών ναρκωτικών ουσιών και άλλες διατάξεις", και εκεί, στις "άλλες διατάξεις", βρίσκεται και το τρίτο κεφάλαιο με τίτλο "Μέτρα για τη διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης". Το κεφάλαιο αυτό θα αποτελέσει και το θέμα των επόμενων ποστ. Πάμε να το δούμε σιγά σιγά.

Πρώτα πρώτα, να ξεκαθαρίσουμε ότι το νομοσχέδιο δεν ασχολείται μόνο με τις κουκούλες αλλά με κάθε "κάλυψη ή αλλοίωση των χαρακτηριστικών του προσώπου". Λογικό μεν, διότι αυτό που ενδιαφέρει είναι το αποτέλεσμα και όχι το συγκεκριμένο μέσο (κουκούλα, κράνος, περικεφαλαία) -αλλά ας επισημάνουμε ότι η διατύπωση είναι τόσο ευρεία που να μπορεί ενδεχομένως να συμπεριλάβει και αξεσουάρ εντελώς αθώα, όπως τα γυαλιά ηλίου, ένα κασκόλ λίγο πιο ανεβασμένο ή ένα σκουφί λίγο πιο χαμηλωμένο. Το τι συνιστά τελικά κάλυψη ή αλλοίωση των χαρακτηριστικών του προσώπου θα προκύψει μέσα από τη δικαστηριακή πρακτική και τη νομολογία, και ας ελπίσουμε ότι οι δικαστές που θα κληθούν (;) να εφαρμόσουν το νόμο θα αποφύγουν τις υπερβολές και την κατάχρηση.

Δεύτερον, το νομοσχέδιο δεν προβλέπει ούτε την καθιέρωση της "κουκούλας" ως ιδιώνυμου αδικήματος, ούτε όμως ότι θα συνιστά απλώς "επιβαρυντική περίσταση" όπως είχε ακουστεί. Η κάλυψη/αλλοίωση των χαρακτηριστικών του προσώπου δεν τιμωρείται per se, αλλά μόνο στην περίπτωση που ο κατηγορούμενος τέλεσε συγκεκριμένες, αξιόποινες ούτως ή άλλως, πράξεις, έχοντας τη στιγμή εκείνη καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Σε αυτήν την περίπτωση, όμως, η κάλυψη/αλλοίωση δεν συνιστά απλώς επιβαρυντική περίσταση, που θα σήμαινε ότι το προβλεπόμενο πλαίσιο ποινής παραμένει το ίδιο αλλά ο νόμος υποδεικνύει στον δικαστή να επιδείξει μεγαλύτερη αυστηρότητα: αντίθετα, το πλαίσιο ποινής διαφοροποιείται επί το επαχθέστερο, με άλλα λόγια η ελάχιστη προβλεπόμενη ποινή αυξάνεται.

Για να γίνει κατανοητό, ας πάρουμε ένα παράδειγμα: έστω κουκουλοφόρος που καταδικάζεται για βαριά σωματική βλάβη. Αν η χρήση της κουκούλας τυποποιούνταν ως ιδιώνυμο αδίκημα θα αντιμετώπιζε δύο ποινές, μία για τη χρήση της κουκούλας καθαυτήν και μία για τη σωματική βλάβη. Αν η χρήση της κουκούλας τυποποιούνταν ως επιβαρυντική περίσταση, θα είχε να αντιμετωπίσει μία ποινή, αυτήν για τη σωματική βλάβη, δηλαδή φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών και μέχρι πέντε έτη, με τον δικαστή να καλείται να κινηθεί μακρύτερα από το κάτω όριο του πλαισίου (τα δύο έτη). Με την ρύθμιση που εισάγει το νομοσχέδιο, η χρήση της κουκούλας επιφέρει ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών ετών και μέχρι πέντε έτη.

Επομένως, με το νομοσχέδιο αυτό στην ουσία τυποποιούνται διακεκριμένες μορφές μίας σειράς αδικημάτων, στην περίπτωση που αυτά τελούνται από δράστη με καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του.

Τα αδικήματα αυτά είναι τα εξής: διατάραξη κοινής ειρήνης, απρόκλητη σωματική βλάβη, βαριά σωματική βλάβη, ληστεία και διακεκριμένες φθορές. Αφήνουμε κατά μέρος τη διατάραξη κοινής ειρήνης και τη ληστεία, που θα τα εξετάσουμε αργότερα, και πάμε να δούμε τα υπόλοιπα, που είναι όλα πλημμελήματα (αυτό σημαίνει ότι το ανώτατο όριο ποινής είναι πάντα τα 5 έτη).

Για την περίπτωση της απρόκλητης σωματικής βλάβης: το γενικό πλαίσιο ποινής είναι φυλάκιση τουλάχιστον 6 μηνών για την απλή και τουλάχιστον 1 έτους για την επικίνδυνη. Αν πρόκειται για κουκουλοφόρο, το νομοσχέδιο προβλέπει ποινή τουλάχιστον 1 έτους για την απλή και τουλάχιστον 2 ετών για την επικίνδυνη. Για την περίπτωση της βαριάς σωματικής βλάβης, το γενικό πλαίσιο ποινής είναι φυλάκιση τουλάχιστον 2 ετών και το νομοσχέδιο το ανεβάζει σε φυλάκιση τουλάχιστον 3 ετών. Για τις διακεκριμένες φθορές, το γενικό πλαίσιο ποινής ποικίλλει: φυλάκιση τουλάχιστον 3 μηνών, τουλάχιστον 6 μηνών και τουλάχιστον 1 έτους, αναλόγως αν συντρέχουν ή όχι κάποιες προϋποθέσεις (η φθορά να είναι απρόκλητη ή να πρόκειται για πράγμα που χρησιμεύει για κοινό όφελος ή να συμμετείχαν δύο άτομα ή να πρόκειται για ιστορικό μνημείο κλπ. -δεν είναι της ώρας να το αναλύσουμε πιο διεξοδικά). Το νομοσχέδιο ανεβάζει το κατώτατο όριο ποινής στα δύο έτη και καθιστά τη δίωξη αυτεπάγγελτη σε κάθε περίπτωση.

Στο σημείο αυτό βάζουμε μια άνω τελεία, γιατί το ποστ θα παραγίνει μακρυνάρι. Μέχρι εδώ, μπορούμε να πούμε σε γενικές γραμμές ότι το νομοσχέδιο πατάει κάπως καλά στα πόδια του, με την έννοια ότι δεν εισάγει κάποια ρύθμιση εξωφρενικά παράλογη ή εξώφθαλμα προβληματική από συνταγματικής ή άλλης πλευράς. Η κριτική που μπορεί να γίνει ως το σημείο αυτό είναι ότι η αυστηροποίηση των ποινών δεν λύνει κανένα πρόβλημα, όσο η αστυνομία παραμένει τόσο ελάχιστα αποτελεσματική στη σύλληψη των δραστών. Μήπως όμως λειτουργήσει αποτρεπτικά για τους επίδοξους δράστες; Μάλλον αμφίβολο, κάποιος που κατεβαίνει στο δρόμο με κράνος και λοστάρι αποφασισμένος να τελέσει αξιόποινες πράξεις (π.χ. να ανοίξει κεφάλια) δεν νομίζω να τρομάξει ιδιαίτερα επειδή θα ρισκάρει (θεωρητικά) να πάει φυλακή για ένα χρόνο ή έξι μήνες παραπάνω.

Οπότε, το χειρότερο που μπορεί να καταλογίσει κανείς σε αυτές τις ιδέες του κ. Δένδια είναι ότι έχουν περισσότερο επικοινωνιακό χαρακτήρα παρά ουσιαστική αξία. Αυτό όμως, για την ελληνική πολιτική και δικαιϊκή πραγματικότητα, είναι πταίσμα: πιθανότατα δεν θα άξιζε ιδιαίτερο σχολιασμό. Υπάρχουν όμως και πιο προβληματικά σημεία στο νομοσχέδιο, που θα τα δούμε από το επόμενο ποστ και μετά.

(συνεχίζεται)

.

Die Welle

Ομολογώ ότι τον τελευταίο καιρό έχω κολλήσει λίγο με το θέμα "βία και εγκληματικότητα" -φαίνεται και από τα πρόσφατα ποστ νομίζω, αν και (ελπίζω) όχι με τον τρόπο που κόλλησαν Αλαβάνος και Καρατζαφέρης, στην προσπάθειά τους να ερμηνεύσουν τον Σολωμό (το μεγαλείο του σουρεαλισμού στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Τέλος πάντων).

Χτες είδα στο ίντερνετ δύο πολύ χαρακτηριστικές ειδήσεις:

Πρώτη: Σχεδόν ένας στους δύο Γάλλους επικροτεί τη νέα μέθοδο "απαγωγής αφεντικών" ως μέσο διεκδίκησης εργασιακών δικαιωμάτων, όπως προκύπτει από δημοσκόπηση του ινστιτούτου CSA για λογαριασμό της εφημερίδας "Le Parisien" (εδώ).

Δεύτερη: Στις ΗΠΑ, κοινωνιολόγοι και εγκληματολόγοι ισχυρίζονται πως, αν και δεν συνδέονται όλοι οι φόνοι με τα οικονομικά προβλήματα στη χώρα, εν μέρει τουλάχιστον το πρόσφατο κύμα πολλαπλών ειδεχθών δολοφονιών οφείλεται κατά πάσα πιθανότητα στην "οργή που προκαλεί η ύφεση" (εδώ).

Τώρα, η Ελλάδα δεν είναι βέβαια ούτε ΗΠΑ ούτε Γαλλία. Όσο κι αν έχει αναπτυχθεί η χώρα μας, μια διαφορά φάσης με τα πιο προηγμένα κράτη της Δύσης την έχει ακόμα. Αυτό μπορεί γενικά να είναι πρόβλημα, όμως σε μερικές περιπτώσεις μας δίνει τουλάχιστον τη δυνατότητα να προβλέψουμε ζητήματα που μπορεί να αντιμετωπίσει στο μέλλον (κοντινό ή πιο μακρινό) η κοινωνία μας, παρατηρώντας τα προβλήματα που οι δυτικοί σύμμαχοι αντιμετωπίζουν σήμερα.

Αν λοιπόν στις δυτικές κοινωνίες καταγράφεται μια βίαιη στροφή, και αν η στροφή αυτή συνδέεται ανοιχτά από ορισμένους τουλάχιστον επιστήμονες με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ύφεσης και της οικονομικής κρίσης, αυτό θα έπρεπε να χτυπάει και ένα καμπανάκι για την δική μας κοινωνία.

Θα έπρεπε να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε τον κίνδυνο της εμφάνισης ενός άλλου τύπου βίας, ενός άλλου τύπου εγκληματικότητας, με διαφορετικά αίτια από τα συνήθη, που επομένως χρειάζεται ίσως μια άλλου τύπου αντιμετώπιση.

Ήδη το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, στην έκθεσή του "Εγκληματικότητα έτους 2008" (Φεβρουάριος 2009) χαρακτηρίζει τη διεθνή οικονομική κρίση "νέο εγκληματογόνο παράγοντα που προκαλεί παράλληλα εγκληματοφοβία και ανασφάλεια". Και αναγνωρίζει ως "επιστημονικά παραδεκτό" ότι "τα αμιγώς αστυνομικά μέτρα αντιμετώπισης δεν αρκούν από μόνα τους να επηρεάσουν καθοριστικά τους ποσοτικούς δείκτες που εκφράζουν το πρόβλημα" (εδώ).

Ξαναλέω: αυτά τα λέει επισήμως, όσο πιο επισήμως γίνεται, το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας. Την ίδια ώρα που η πολιτική ηγεσία της αστυνομίας, το υπουργείο Δικαιοσύνης, ο ίδιος ο πρωθυπουργός και μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ περιορίζουν το πλαίσιο εξέτασης του όλου προβλήματος σε ζητήματα όπως το άσυλο, οι κάμερες, οι κουκούλες και η περιύβριση αρχής.

Και διερωτώμαι, μήπως τελικά μας ξεφεύγει η ουσία του προβλήματος; Ή, αν όχι η ουσία, τουλάχιστον το βάθος του; Μήπως στεκόμαστε στην επιφάνεια; Μήπως αυτή η προσέγγιση είναι κάπως κοντόφθαλμη;

Από την άλλη βέβαια, τέτοια ζόρικα προβλήματα απαιτούν πολιτικούς, δημοσιογράφους και πολίτες με ούμπαλα για να τα συζητήσουν σοβαρά και να τα αντιμετωπίσουν. Ενώ για να γεμίσεις την Αθήνα με κάμερες αρκούν πολύ λιγότερα.

Εν πάση περιπτώσει, εγώ δεν πρόκειται να επανέλθω στο θέμα. Σε καλό να μας βγει -και καλό Σαββατοκύριακο.


.

Βιτριόλι

Αν δεν κάνω λάθος, αν δεν μου έχει ξεφύγει κάποιο δημοσίευμα, η πιο πρόσφατη εξέλιξη στην ανήκουστη ιστορία της Κωνσταντίνας Κούνεβα είναι η επιστροφή της δικογραφίας από την αρμόδια Εισαγγελέα, κ. Ελένη Ράικου, προς τις αστυνομικές αρχές, για να διερευνηθεί περαιτέρω η υπόθεση.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι αστυνομικοί προανακριτές επέμειναν ιδιαίτερα στην προσωπική ζωή του θύματος "βλέποντας προς την κατεύθυνση του εγκλήματος πάθους". Εδώ αξίζει να σταθούμε λιγάκι.

Δεν είχαν άδικο κατ' αρχήν οι ανακριτές να σκεφτούν το ενδεχόμενο του εγκλήματος πάθους. Πράγματι, μια φορά κι έναν καιρό το βιτριόλι ήταν από τα αγαπημένα όπλα των προδομένων εραστών, που κατέφευγαν σε αυτό για να σημαδέψουν την πρώην αγαπημένη τους, είτε "για να τους θυμάται κάθε φορά που θα κοιτάζει τον καθρέφτη", είτε με το σκεπτικό ότι "αφού δεν θα σ' έχω εγώ, δεν θα σ' έχει κανένας".

Μόνο που σ' αυτές τις περιπτώσεις υπήρχε συνήθως από πίσω ένα μοτίβο λίγο πολύ κοινό: μια θυελλώδης σχέση, ένας πρόσφατος επεισοδιακός χωρισμός, ένας ζηλόφθων εραστής, πικρές κουβέντες, απειλές, σπασμένα βάζα. Καβγάδες πίσω από κλειστές πόρτες ή σε δημόσιους χώρους, που πάντως όλο και κάποιος θα τους έπαιρνε χαμπάρι -κάποιος γείτονας, κάποιος φίλος, κάποιος συγγενής. Μέσα σε δυο-τρεις μέρες η αστυνομία μπορούσε συνήθως να εντοπίσει, αν όχι τον ένοχο, τουλάχιστον έναν βασικό ύποπτο, και να εστιάσει τις έρευνες πάνω του.

Στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα το σενάριο αυτό αποδείχτηκε κούφιο. Πράγμα που θα μπορούσαν να υποψιαστούν οι ανακριτές εκ των προτέρων, για τον επιπλέον λόγο ότι ο δράστης (ή, πιθανότερα, οι δράστες) δεν περιορίστηκε να σημαδέψει το θύμα του, αλλά προσπάθησε και να το σκοτώσει, βάζοντάς το να καταπιεί το βιτριόλι.

Τώρα, αφήνοντας κατά μέρος το σενάριο του προδομένου εραστή, το λογικό είναι να ψάξουμε να βρούμε ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι ο φυσικός ή ηθικός αυτουργός αυτής της επίθεσης. Και βέβαια μπορούμε να αμπελοφιλοσοφήσουμε με κοινοτοπίες για την κοινωνία μας που έχει γίνει ζούγκλα και δεν ξέρεις ποτέ τι σε βρίσκει και άλλα τέτοια, αλλά εν πάση περιπτώσει ας παραδεχτούμε ότι είναι λιγάκι απίθανο να βρέθηκε κάποια τρελαμένη γειτόνισσα, η οποία είχε ίσως τσακωθεί με την Κούνεβα γιατί μπήκε μπροστά της στην ουρά του κρεοπωλείου, και η οποία είχε τέτοιες διασυνδέσεις με τον υπόκοσμο που να μπορεί να προσλάβει επαγγελματίες εκτελεστές για να την χαλάσουν. Δηλαδή, ΟΚ, αυτά γίνονται στα μυθιστορήματα και στις ταινίες, αλλά στην πραγματική ζωή δεν γίνονται. Αν μη τι άλλο, όχι στα Πετράλωνα.

Και ας παραδεχτούμε επίσης ότι η επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα ήταν ένα χτύπημα από επαγγελματίες, που έστησαν ενέδρα, εντόπισαν το θύμα, το αιφνιδίασαν, το ανάγκασαν να καταπιεί βιτριόλι και στη συνέχεια έφυγαν ανενόχλητοι, χωρίς να αφήσουν ούτε ένα αξιοποιήσιμο ίχνος. Εντάξει, πώς να το κάνουμε τώρα, σπάνια συμβαίνει να είναι τόσο αποτελεσματικός κάποιος που δεν είναι προ. Κι εδώ μιλάμε για χτύπημα με χαρακτηριστικά μαφίας, χτύπημα που δεν έχει σκοπό μόνο να σκοτώσει, αλλά να στείλει κι ένα σαφές μήνυμα: Luca Brasi sleeps with the fishes.

Μήπως τότε η Κωνσταντίνα Κούνεβα ήταν μπλεγμένη η ίδια με τον υπόκοσμο; Με κανένα περίεργο κύκλωμα βαλκανικής μαφίας, με εμπόριο ναρκωτικών, λευκής σαρκός, οργάνων; Όπλων ίσως; Εντάξει, και πάλι τίποτα δεν αποκλείεται και άλλα φληναφήματα, αλλά αν έχει ακούσει κανείς για στελέχη της μαφίας που δουλεύουν καθαρίστριες στους ΗΣΑΠ για ξεκάρφωμα και μένουν σε παλιές μονοκατοικίες στα Πετράλωνα με την άνεργη μάνα τους, τι να πω, να μας το πει κι εμάς, να γράψουμε κανένα σενάριο μπας και κάνουμε την τύχη μας.

Με την ευκαιρία που λέμε για τα σενάρια, όσοι αγαπούν το αστυνομικό μυθιστόρημα και τα σχετικά φιλμ ξέρουν ότι ένα από τα πράγματα που ψάχνει πάντοτε ο δαιμόνιος ντετέκτιβ-πρωταγωνιστής είναι το κίνητρο. Στην υπόθεση Κούνεβα, ποιος μπορεί να είχε κίνητρο; Αποκλείοντας, ή έστω λογαριάζοντας ως απίθανα τα σενάρια του προδομένου εραστή, της τρελαμένης γειτόνισσας και του βαλκάνιου Ντον Κορλεόνε, ποιος απομένει;

Έλα ντε. Και κάπου εδώ θυμάμαι ότι η Κωνσταντίνα Κούνεβα δεν ήταν μόνο καθαρίστρια στους ΗΣΑΠ, ήταν και δραστήρια συνδικαλίστρια σε έναν χώρο όπου τα εργατικά δικαιώματα ακούγονται σαν μπαγιάτικο ανέκδοτο. Και το μυαλό μου κάνει κάτι περίεργους συνειρμούς.

Καθώς λοιπόν αυτό το ποστ προσεγγίζει επικίνδυνα τα όρια του ποινικά κολάσιμου, βάζω εδώ μια σώφρωνα τελεία. Δεν μπορώ να μην παρατηρήσω πάντως ότι κάποιες παρόμοιες σκέψεις πρέπει να έκανε και η Εισαγγελέας κ. Ράικου, αλλιώτικα γιατί να στείλει πίσω τη δικογραφία; Ας περιμένουμε λοιπόν να δούμε πώς θα εξελιχθεί η υπόθεση -αλλά ας μην νομίζουν ορισμένοι ότι τρώμε και κουτόχορτο...





ΥΓ: Ο λογαριασμός για την οικονομική ενίσχυση της Κωνσταντίνας Κούνεβα είναι:

5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς
DECHEVA ELENA KUNEVA KOSTADINKA NIKOLOVA

.

Ο τυφλοσούρτης του πιστολέρο

Σκαλίζοντας χτες βράδυ, αφού τελείωσα με τις δουλειές του γραφείου, ανακάλυψα στον δικτυακό τόπο της Ελληνικής Αστυνομίας έναν νόμο του οποίου αγνοούσα παντελώς την ύπαρξη -και κακώς. Πρόκειται για τον νόμο 3169 του 2003 με τίτλο "Οπλοφορία, χρήση πυροβόλων όπλων από αστυνομικούς, εκπαίδευση τους σε αυτά και άλλες διατάξεις".

Πρόκειται για πολύ ενδιαφέροντα νόμο και συνιστώ σε όλους την ανάγνωσή του (το πλήρες κείμενο εδώ σε αρχείο .pdf), μολονότι γνωρίζω ότι τα νομικά κείμενα είναι συνήθως πολύ βαρετά για τους μη νομικούς αναγνώστες (και για τους νομικούς ενίοτε). Για αρχή, διάλεξα μερικά αποσπάσματα και θα ήθελα να τα σχολιάσουμε.

Άρθρο 3, τίτλος: "Χρήση πυροβόλου όπλου και αρχές που τη διέπουν", κείμενο:

1. Ο αστυνομικός επιτρέπεται κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας του να προτάσσει το πυροβόλο όπλο, εφόσον συντρέχει κίνδυνος ένοπλης επίθεσης σε βάρος αυτού ή τρίτου.
2. Ο αστυνομικός επιτρέπεται να κάνει χρήση πυροβόλου όπλου, εφόσον αυτό απαιτείται για την εκπλήρωση του καθήκοντος του και συντρέχουν οι παρακάτω προϋποθέσεις:
α. Εχουν εξαντληθεί όλα τα ηπιότερα του πυροβολισμού μέσα, εκτός αν αυτά δεν είναι διαθέσιμα ή πρόσφορα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ηπιότερα μέσα είναι ιδίως παραινέσεις, προτροπές, χρήση εμποδίων, σωματικής βίας, αστυνομικής ράβδου, επιτρεπτών χημικών ουσιών ή άλλων ειδικών μέσων, προειδοποίηση για χρήση πυροβόλου όπλου και απειλή με πυροβόλο όπλο.
β. Εχει δηλώσει την ιδιότητα του και έχει απευθύνει σαφή και κατανοητή προειδοποίηση για την επικείμενη χρήση πυροβόλου όπλου, παρέχοντας επαρκή χρόνο ανταπόκρισης, εκτός αν αυτό είναι μάταιο υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες ή επιτείνει τον κίνδυνο θανάτου ή σωματικής βλάβης.
γ. Η χρήση πυροβόλου όπλου δεν συνιστά υπερβολικό μέτρο σε σχέση με το είδος της απειλούμενης βλάβης και την επικινδυνότητα της απειλής.

Σχόλιο: Ο νομοθέτης καθιστά σαφέστατη την πρόθεσή του, ότι η χρήση του πυροβόλου όπλου πρέπει να είναι η απολύτως τελευταία καταφυγή του αστυνομικού, αφού έχει προηγουμένως εξαντλήσει κάθε άλλο ηπιότερο μέσο, και αφού έχει προειδοποιήσει για την πρόθεσή του να το χρησιμοποιήσει.

Πιο κάτω, στην επόμενη παράγραφο (3) του ίδιου άρθρου αναφέρεται: "Όταν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της προηγούμενης παραγράφου επιβάλλεται η ηπιότερη χρήση του πυροβόλου όπλου, εκτός αν αυτό είναι μάταιο υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες ή επιτείνει τον κίνδυνο θανάτου ή σωματικής βλάβης. Ως ηπιότερη χρήση πυροβόλου όπλου νοείται η κατά το εδάφιο δ' του άρθρου 1 κλιμάκωση της χρήσης του με τη μικρότερη δυνατή και αναγκαία προσβολή."

Απαραίτητη επεξήγηση: ως "κλιμάκωση της χρήσης" ο νομοθέτης εννοεί ότι θα πρέπει πρώτα να γίνεται εκφοβιστικός πυροβολισμός (όπου "δεν στοχεύεται η πλήξη οποιουδήποτε στόχου"), μετά πυροβολισμός κατά πραγμάτων (όπου "στοχεύεται η πλήξη πραγμάτων"), μετά πυροβολισμός ακινητοποίησης (όπου "στοχεύεται η πλήξη μη ζωτικών σημείων του σώματος ανθρώπου και ιδίως των κάτω άκρων αυτού") και τέλος πυροβολισμός εξουδετέρωσης (όπου "στοχεύεται η πλήξη ανθρώπου και πιθανολογείται ακόμη και ο θάνατος του"). Με απλά λόγια: πρώτα στον αέρα, μετά στα ντουβάρια, μετά στα πόδια και μετά στο ψαχνό.

Στην παράγραφο 4 αναφέρεται ότι "ο εκφοβιστικός πυροβολισμός ή ο πυροβολισμός κατά πραγμάτων επιτρέπεται, ιδίως σε περιπτώσεις κινδύνου από ζώο ή προειδοποίησης για πυροβολισμό εναντίον ανθρώπου, εφόσον έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να μην πληγεί άνθρωπος από αστοχία ή εξοστρακισμό του βλήματος", και στην παράγραφο 7 (εδώ έχει πολύ ενδιαφέρον) αναφέρεται ότι: "Πυροβολισμός ακινητοποίησης ή εξουδετέρωσης απαγορεύεται: (α) εφόσον υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να πληγεί τρίτος από αστοχία ή εξοστρακισμό του βλήματος, (β) εναντίον ενόπλου πλήθους, εφόσον υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να πληγούν άοπλοι, (γ) εναντίον ανηλίκου, εκτός αν αποτελεί το μοναδικό μέσο για την αποτροπή επικείμενου κινδύνου θανάτου. Ως ανήλικος θεωρείται το πρόσωπο που δεν έχει συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας του, (δ) εναντίον προσώπου που τρέπεται σε φυγή, όταν καλείται να υποστεί νόμιμο έλεγχο".

Με άλλα λόγια, αυτός ο νόμος καθορίζει το σύνολο των κανόνων που στις αμερικάνικες ταινίες αναφέρονται ως "rules of engagement", κανόνες εμπλοκής σαναλέμε, και ξεκαθαρίζει ότι, ακόμη και στην περίπτωση που ο αστυνομικός αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει το όπλο του, και πάλι πρέπει να λάβει κάθε αναγκαίο μέτρο ώστε να αποφύγει εξοστρακισμούς, τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις, αστοχίες του βλήματος και λοιπά.

Σε αυτό το σημείο η αυθόρμητη αντίδραση είναι να ανατρέξει κανείς στο απολογητικό υπόμνημα του κατηγορουμένου ειδικού φρουρού και να ψάξει να βρει τι απ' όλα τα παραπάνω αναφέρει ότι έκανε και, πολύ περισσότερο, τι παραδέχεται έστω και σιωπηρά ότι δεν έκανε. Όμως εγώ θα ήθελα να πάμε λίγο μακρύτερα.

Ενώ λοιπόν ο νομοθέτης μάς τα λέει πολύ καλά ίσαμε δω, αναρωτιέται κανείς εύλογα: ωραία, και σε περίπτωση που ο αστυνομικός δεν ακολουθεί τους αυστηρούς αυτούς κανόνες εμπλοκής, τι επιπτώσεις έχει;

Η απάντηση στο άρθρο 6: "Αστυνομικός που απειλεί παρανόμως με πυροβόλο όπλο ή εκτελεί παρανόμως εκφοβιστικό πυροβολισμό ή πυροβολεί παρανόμως κατά πραγμάτων τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. Αστυνομικός που εκτελεί παρανόμως πυροβολισμό ακινητοποίησης ή εξουδετέρωσης τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών".

Δηλαδή, τίποτα. Απλά πλημμελήματα, και με πλαίσιο ποινής μάλλον ελαφρύ, θα έλεγα. Πιο αυστηρά τιμωρείται, ας πούμε, η ψευδής καταμήνυση, από την οποία στο κάτω κάτω της γραφής δεν κινδυνεύει και να σκοτωθεί κανείς, ή ο ταχυδρομικός υπάλληλος που ανοίγει παράνομα ξένη επιστολή.

Διαβάζω λοιπόν αυτές τις διατάξεις και απορώ: αντί να καθόμαστε να ψάχνουμε κάθε φορά αν η σφαίρα εποστρακίστηκε, αν το όπλο εκπυρσοκρότησε τυχαία, αν το θύμα άρπαξε τη σφαίρα καθώς έπεφτε (από μόνο του) στο έδαφος, και άλλα παρόμοια, δεν θα ήταν απλούστερο, λογικότερο και πιο συνεπές με το σκεπτικό του νομοθέτη να φτιάχναμε ένα πιο αυστηρό πλαίσιο ποινής, βάσει του οποίου η χρήση του πυροβόλου όπλου από τα αστυνομικά όργανα αντίθετα με τους πιο πάνω κανόνες θα επισύρει ποινή ανάλογη της ζημιάς που προκλήθηκε; Με απλά λόγια, αν σου εποστρακιστεί η σφαίρα, κύριε αστυφύλαξ, ενδεχόμενο που όφειλες να προβλέψεις και να αποφύγεις με κάθε τρόπο, και αν παρ' ελπίδα καρφωθεί στην καρδιά ή στο κεφάλι του "υπόπτου" και τον στείλει στα θυμαράκια, θα καθήσεις στο σκαμνί για κακούργημα και δεν τη γλιτώνεις με λιγότερα από πέντε χρονάκια.

Οι κοινές διατάξεις του ποινικού δικαίου περί ανθρωποκτονίας, δόλου και αμελείας, νόμιμης άμυνας και ορίων αυτής, "βρασμού ψυχής" και δεν συμμαζεύεται, υποτίθεται ότι είναι γενικού χαρακτήρα, κοινές για όλες τις περιπτώσεις, για κάθε πολίτη. Όμως το αστυνομικό όργανο δεν είναι "κάθε πολίτης": το κουμπούρι το βαστάει θεσμικά, το βαστάει ασκώντας εξουσία που του έχουμε εμπιστευθεί όλοι εμείς. Λογικά θα πρέπει να φέρει μεγαλύτερη ευθύνη για το πώς το χρησιμοποιεί απ' ό,τι, ξερωγώ, ο απατημένος σύζυγος που πάνω στη φούρια του καθάρισε τη σύζυγο (ή το αντίθετο), ή ο σουρωμένος Κρητικός που έπαιζε στον κήπο με το πιστόλι του παππού του και κατά λάθος πέτυχε τη θεία του την Αγλαΐα.

Στην εισηγητική έκθεση του νόμου 3169, που δυστυχώς δεν κατάφερα να την εντοπίσω στο διαδίκτυο, αναγνωρίζεται ότι "η χρήση πυροβόλων όπλων από αστυνομικούς συνιστά μία από τις πιο έντονες και περισσότερο επαχθείς κρατικές επεμβάσεις στα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών". Πολύ σωστά. Και πιο κάτω, ότι "η χρήση πυροβόλων όπλων συνιστά πράξη, για τη δικαιολόγηση της οποίας απαιτείται, σύμφωνα με την αρχή της νομιμότητας, να ορίζονται ειδικότερα στο νόμο οι προϋποθέσεις νόμιμης ενέργειάς της". Κι εδώ σύμφωνοι. Αλλά τότε, όταν οι προϋποθέσεις αυτές δεν γίνονται σεβαστές, γιατί να ξαναγυρνάμε στο κοινό ποινικό δίκαιο για να κρίνουμε τον δράστη; Γιατί να μην υπάρχει ένα ενιαίο ρυθμιστικό πλαίσιο, που θα περιλαμβάνει και την ποινή ανάλογα με το αποτέλεσμα της παράνομης πράξης;

Θα αναρωτηθεί ίσως κανείς, και λογικά, "καλά ρε Χασοδίκη, πιστεύεις δηλαδή ότι αυτό που μας λείπει είναι το ρυθμιστικό πλαίσιο, κι άμα το αλλάξουμε θα λυθούν όλα μας τα προβλήματα"; Η απάντηση είναι όχι. Όμως έχει διαπιστωθεί ότι το ισχύον πλαίσιο αφήνει ανοιχτά κάμποσα παράθυρα που χάσκουν, και νομίζω ότι η αφορμή αυτή, τραγική δυστυχώς αλλά μόνο με τέτοια αφορμή θα άνοιγε αυτή η συζήτηση, δίνει την ευκαιρία να τα κλείσουμε.

Ίσως, ίσως λέω, ο επόμενος αστυφύλαξ που θα έμπαινε σε πειρασμό να τραβήξει το όπλο του απέναντι στα "κωλόπαιδα που του πετάνε μπουκάλια" να το σκεφτόταν δύο φορές αν ήξερε ότι, έτσι και του ξεφύγει μία σφαίρα, θα αρπάξει πέντε χρονάκια εγγυημένα και δεν θα τον σώσει καμία κολώνα και καμία μαρκίζα.

Ίσως επίσης να είναι καιρός για μια ανάλογη ρύθμιση της χρήσης και άλλων όπλων, πλην πυροβόλων, όπως τα γκλομπ ή και τα δακρυγόνα ακόμα. Ίσως να πρέπει με κάποιον τρόπο τα όργανα της τάξης να πειστούν ότι περισσεύει η τρίτη ροπαλιά εκεί όπου αρκούν δύο, ή το δεύτερο ψέκασμα εκεί όπου ένα κάνει τη δουλειά, προ του κινδύνου να στείλουν κανέναν στον άλλον κόσμο μέσω αναπνευστικού επεισοδίου ή εγκεφαλικού οιδήματος.

Ίσως τότε το περίσσευμα αδρεναλίνης του κάθε ράμπο να έβρισκε άλλες διεξόδους, και το γαργάλημα των δακτύλων πάνω στη σκανδάλη ή η φαγούρα στις παλάμες να μην οδηγούσαν κατευθείαν στις κουμπουριές.

Ίσως, λέω. Μπορεί και όχι. Μπορεί να κλείσουν αυτά τα παραθυράκια και να ανοίξουν άλλα, μπορεί να προκύψουν άλλα προβλήματα, μπορεί και όχι. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το ισχύον πλαίσιο το έχουμε δοκιμάσει επί πολλά χρόνια, και φαίνεται ότι δεν δουλεύει όπως θα θέλαμε. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο κ. Πρετεντέρης ανατριχιάζει και με τη σκέψη ακόμα να διαλυθούν τα ΜΑΤ, και παράλληλα διαρρηγνύει τα ιμάτιά του που δεν προβάλλονται "πολιτικές προτάσεις", οπότε να, ορίστε μία πολιτική πρόταση, ο αυστηρότερος ποινικός κολασμός της αστυνομικής αυθαιρεσίας. Αυτήν την εξόχως πολιτική συζήτηση μπορούμε να την κάνουμε; Μας ενδιαφέρει; Μας την επιτρέπει ο κ. Πρετεντέρης;


.

In dire straits

Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της μπλογκόσφαιρας διαβάζω οργίλες αντιδράσεις για τις γνωστές δηλώσεις Κούγια, για το απολογητικό υπόμνημα που συνέγραψε και υπέβαλε στον ανακριτή για λογαριασμό του Επαμεινώνδα Κορκονέα, τις "αποκλίνουσες συμπεριφορές" και όλα τα συμπαρομαρτούντα.

Είναι δικαιολογημένες. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι τελικά εξυπηρετούν τον ίδιο τον Κούγια και τον πελάτη του.

Και εξηγούμαι:

Ήδη οι δύο κατηγορούμενοι ειδικοί φρουροί κρίθηκαν προφυλακιστέοι. Αν ρίξουμε μια ματιά στην ποινική δικονομία, στις διατάξεις για την προσωρινή κράτηση, θα δούμε ότι προβλέπουν τα εξής (σχόλια δικά μου με καφέ χρώμα): "Προσωρινή κράτηση μπορεί να επιβληθεί αντί για περιοριστικούς όρους, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις της πρώτης παραγράφου του άρθρου αυτού [σ.σ. "αν προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις ενοχής του κατηγορουμένου"]
μόνο αν ο κατηγορούμενος διώκεται για κακούργημα [διώκεται]
και δεν έχει γνωστή διαμονή στη χώρα [έχει]
ή έχει κάνει προπαρασκευαστικές ενέργειες για να διευκολύνει τη φυγή του [δεν έχει]
ή κατά το παρελθόν υπήρξε φυγόδικος ή κρίθηκε ένοχος για απόδραση κρατουμένου ή παραβίαση περιορισμών διαμονής [δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι, αλλά κατά 99 % δεν θα υπήρξε]
ή κρίνεται αιτιολογημένα ότι αν αφεθεί ελεύθερος είναι πολύ πιθανό, όπως προκύπτει από ειδικά μνημονευόμενα περιστατικά της προηγούμενης ζωής του ή από τα συγκεκριμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πράξης για την οποία κατηγορείται, να διαπράξει και άλλα εγκλήματα [εδώ είναι το κουμπί].
Μόνο η κατά το νόμο βαρύτητα της πράξης δεν αρκεί για την επιβολή προσωρινής κράτησης."

Με απλά λόγια, οι προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος για την επιβολή προσωρινής κράτησης στον κατηγορούμενο δεν συντρέχουν στην περίπτωση των δύο ειδικών φρουρών. Παρόλα αυτά, κρίθηκαν προφυλακιστέοι. Γιατί; Για προφανείς λόγους: γιατί αν αφήνονταν ελεύθεροι αυτή τη στγμή θα είχαν καεί διπλάσια καταστήματα απ' όσα κάηκαν, μαζί και τα δικαστήρια, και δεν θα είχε μείνει τζαμαρία όρθια σε ακτίνα δέκα χιλιομέτρων από το κέντρο της Αθήνας. Επιπλέον, δεν είναι αβάσιμη η εικασία ότι, αν ο Κορκονέας είχε αφεθεί ελεύθερος, θα κινδύνευε η ζωή του.

Όλα αυτά όμως δεν καθιστούν την προφυλάκιση νόμιμη, όπως και να το κάνουμε. Και επειδή το ένταλμα προσωρινής κράτησης (αυτός είναι ο ορθός τεχνικά όρος) του ανακριτή πρέπει να είναι "ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένο", ο ανακριτής θα πρέπει να εφεύρει μια αιτιολογία που να βασίζεται στην τελευταία προϋπόθεση, ότι δηλαδή αν ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος είναι πολύ πιθανό να διαπράξει και άλλα εγκλήματα. Κι αυτό γιατί στις υπόλοιπες προϋποθέσεις δεν χωράει "ναι μεν αλλά", είναι φανερό αν συντρέχουν ή όχι.

Κι εδώ είναι η δυσκολία: πώς θα αιτιολογηθεί "ειδικά και εμπεριστατωμένα" ότι πράγματι ο κατηγορούμενος είναι πολύ πιθανό να διαπράξει και άλλα εγκλήματα; Από πού προκύπτει κάτι τέτοιο;

Ένα το κρατούμενο.

Τίποτα δεν δικαιολογεί τον τρόπο απολογίας του ανθρώπου που οδήγησε στο θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, δήλωσε ο Προκόπης Παυλόπουλος από το βήμα της Βουλής. Απαντώντας σε επίκαιρες ερωτήσεις του βουλευτή του ΚΚΕ Σπ.Χαλβατζή και του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλ.Αλαβάνου σχετικώς με τον θάνατο του μαθητή, ο κ. Παυλόπουλος καταδίκασε τη "δολοφονική πράξη" και εξέφρασε την πίστη ότι "ο πέλεκυς της δικαιοσύνης θα είναι βαρύς".
Για το σώμα της Αστυνομίας, τόνισε ο κ. Παυλόπουλος, "αυτός ο άνθρωπος, και με τον τρόπο με τον οποίο έδρασε και με τον τρόπο με τον οποίο εν συνεχεία απολογείται, ήδη έχει καταδικαστεί".

Εδώ έχουμε δεύτερο πρόβλημα. Ο (καθηγητής νομικής, ας μην ξεχνάμε) υπουργός από το βήμα της Βουλής χαρακτηρίζει νομικά την πράξη προκαταλαμβάνοντας την απόφαση της Δικαιοσύνης, μιλάει για καταδίκη, και κάνει κριτική μέχρι και στον τρόπο απολογίας του κατηγορουμένου, που βέβαια δεν έχει καμία δουλειά να την κάνει. Γιατί το κάνει; Είναι προφανές: προσπαθεί να ικανοποιήσει την κοινή γνώμη, λέει αυτό που ο κόσμος θέλει να ακούσει.

Λέγαμε εδώ πριν από μερικές μέρες (πού να φανταζόμουν τότε πόσο γρήγορα θα χρειαζόταν να ανατρέξουμε σε αυτές τις γραμμές): "η υπέρμετρη ενασχόληση -σε καφενειακό επίπεδο- της κοινής γνώμης με κάποια υπόθεση που απασχολεί τη δικαιοσύνη σπανίως έχει ευεργετικά αποτελέσματα για την κρίση των δικαστών. Γεγονός που, με τη σειρά του, μπορεί να οδηγήσει και σε πλημμελή απονομή δικαιοσύνης, διότι ο δικαστής που αγχώνεται να μη δυσαρεστήσει το κοινό περί δικαίου αίσθημα καταλήγει μερικές φορές να δυσαρεστεί τον νόμο, να εφευρίσκει ακροβατικές αιτιολογίες ή να κάνει διαδικαστικές τσαπατσουλιές, και όλα αυτά τα καλούδια είναι βούτυρο στο ψωμί του καλού συνηγόρου υπεράσπισης, που μπορεί και να πετύχει μια απαλλαγή του πελάτη του στον Άρειο Πάγο μεθαύριο, όταν πια το εκάστοτε (πρώτο) θέμα θα έχει επικοινωνιακά ξεφουσκώσει".

Δεν θέλω να γίνω μάντης κακών, αλλά φοβάμαι πολύ ότι ο Κούγιας, που μόνο ανόητος δεν είναι, έχει πολύ συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό του σχετικά με την υπεράσπιση του πελάτη του. Δεν μου φαίνεται τυχαίο που το απολογητικό υπόμνημα κυκλοφόρησε παντού πριν καν φτάσει στα χέρια του ανακριτή (υποτίθεται ότι η ανάκριση δεν είναι δημόσια διαδικασία και τα έγγραφα δεν κόβουν βόλτες στο ίντερνετ). Δεν μου φαίνεται απλή αστοχία το ότι περιλαμβάνει ισχυρισμούς, όπως η αποβολή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τη Σχολή Μωραΐτη, που θα διαψεύδονταν αμέσως.

Όλο το κείμενο του περιβόητου υπομνήματος δίνει την αίσθηση ότι η υπεράσπιση ρίχνει λάδι σε μια φωτιά ήδη γερά αναμμένη. Ότι προσπαθεί να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη αγανάκτηση. Και μέχρι στιγμής το πετυχαίνει.

Και γιατί όλη αυτή η προσπάθεια;

Γιατί η δίκη δεν θα αρχίσει ούτε αύριο ούτε μεθαύριο. Γιατί μέχρι να ολοκληρωθεί η ανάκριση, ανάμεσα σε πράξεις του ανακριτή, προσφυγές και κόντρα προσφυγές, βουλεύματα, ένδικα μέσα κατά των βουλευμάτων, σε ατέλειωτες διαδρομές από την Ευελπίδων στο Εφετείο, από το Εφετείο στον Άρειο Πάγο και ξανά πίσω, με αναβολές, προθεσμίες, απεργίες, διακοπές λόγω ωραρίου, δικαστικές διακοπές και χίλιες δυο άλλες καθυστερήσεις που προκαλεί το δικονομικό μας σύστημα, που σοφά μεν προβλέπονται αλλά παρατραβάνε λόγω των γνωστών προβλημάτων της Δικαιοσύνης, όταν η υπόθεση φτάσει κάποια στιγμή στο ακροατήριο οι γωνίες της θα έχουν από καιρό αμβλυνθεί, οι στάχτες θα έχουν κρυώσει, οι τζαμαρίες θα έχουν επισκευαστεί, τα σπαθιά θα έχουν μπει στα θηκάρια, και τι θα έχει μείνει; Αιτιολογίες που χωλαίνουν, προφυλακίσεις που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις του νόμου, άστοχες υπουργικές δηλώσεις: τα πάντα καταγεγραμμένα, τα πάντα σε χαρτί, και ως γνωστόν τα γραπτά μένουν, ενώ τα λόγια πετούν. Και όλα αυτά, ελπίζει η υπεράσπιση, θα μπορούν να θεμελιώσουν έναν πειστικό ισχυρισμό ότι ο κατηγορούμενος αντιμετωπίστηκε με προκατάληψη, ότι η δίκη του δεν ήταν και τόσο δίκαιη, ότι χρησιμοποιήθηκε σαν αποδιοπομπαίος τράγος. Και ίσως να τον βοηθήσουν να πέσει στα μαλακά.

Δεν φαντασιοκοπώ, αυτά είναι πράγματα που έχουν ξαναγίνει, και δεν έχω κανέναν λόγο να πιστεύω ότι δεν μπορούν να ξαναγίνουν. Αν μη τι άλλο, δεν έχουμε αποδείξει σαν κοινωνία ότι μαθαίνουμε από τα λάθη μας.

Οπότε; Οπότε από την πλευρά μου συνιστώ αυτοσυγκράτηση. Η ειρωνία και η χλεύη είναι καλά υποκατάστατα της οργής. Ας τα χρησιμοποιήσουμε, και ας μην παίξουμε το παιχνίδι του καλού συνηγόρου κυρίου Αλέξη Κούγια.

Τo γράφω, πρώτα απ' όλα για να πείσω τον εαυτό μου...


.

Παρεξήγηση

Παρεξήγηση ήταν. Δεν ήταν σφαίρα.
Κι αν ήταν σφαίρα, ήταν εποστρακισμένη.
Κι αν δεν ήταν εποστρακισμένη, την άρπαξε ο μικρός καθώς ξάπλωνε.
Κι αν δεν την άρπαξε καθώς ξάπλωνε, ήμουν σε νόμιμη άμυνα.
Κι αν δεν ήμουν σε νόμιμη άμυνα, πάντως ο μικρός ήταν αναρχικός.
Κι αν δεν ήταν αναρχικός, ήταν χούλιγκαν και γύριζε από το γήπεδο.
Κι αν δεν ήταν χούλιγκαν, ήταν παλιόπαιδο και τον είχαν αποβάλει από το σχολείο.
Κι αν δεν τον είχαν αποβάλει από το σχολείο, πάντως δεν ήταν καλός μαθητής.
Κι αν ήταν καλός μαθητής, ωστόσο λέρωνε το θρανίο με τους μαρκαδόρους.
Κι αν δεν λέρωνε το θρανίο με τους μαρκαδόρους, τι γύρευε στα Εξάρχεια τέτοια ώρα, Σάββατο βράδυ;
Γιατί δεν ήταν στο σπιτάκι του και στο κρεβατάκι του;
Ασφαλώς κάτι ύποπτο συμβαίνει.
Κι αν δεν συμβαίνει κάτι ύποπτο, ήταν η κακιά η ώρα, ατυχές περιστατικό, μια κουβέντα παραπάνω, λάθος άνθρωπος στο λάθος μέρος, κάποια μαρκίζα που πετάχτηκε ξαφνικά, τι να γίνει ρε παιδιά, συμβαίνουν αυτά, κι άλλωστε εγώ είμαι οικογενειάρχης άνθρωπος, μαζεύω και τις ελιές στο χωριό μου, βοηθάω τους γονείς μου, περνάω γιαγιούλες στο απέναντι πεζοδρόμιο, έχω πάρει και έπαινο, να κοιτάχτε. Shit happens, που λένε και στις αμερικάνικες ταινίες.
Γι' αυτό σας λέω. Όλα ήταν μια γαμημένη παρεξήγηση.


.

In dubio pro reo

Ξυρίζουν τον "Ρασπούτιν" του Βατοπεδίου – 68 % στη φυλακή ο Εφραίμ.

Με αυτόν τον τίτλο στο πρωτοσέλιδο κυκλοφόρησε χτες το "Πρώτο Θέμα". Και εξηγεί παραμέσα ότι "στο ερώτημα αν πρέπει να προφυλακιστεί ο Εφραίμ περισσότεροι από δύο στους τρεις απάντησαν θετικά", σύμφωνα με δημοσκόπηση της εταιρείας Alco.

Μια πρώτη αντίρρηση θα μπορούσε να είναι: γιατί οι δημοσιογράφοι της καλής εφημερίδας δεν σκέφτηκαν να θέσουν στην κοινή γνώμη το ίδιο ερώτημα πριν από κάτι μήνες, όταν ο Θέμος ήταν ο Εφραίμ της εποχής; Αλλά επειδή αυτή η αντίρρηση κουβαλάει μεγάλη δόση από τον ίδιο λαϊκισμό που προάγει η εν λόγω εφημερίδα, ας την προσπεράσουμε κι ας πάμε σε άλλες ουσιαστικότερες.

"Πρέπει ή όχι να προφυλακιστεί ο ηγούμενος Εφραίμ"; Πρέπει ή όχι να υπάρχει μια τέτοια ερώτηση σε μια οποιαδήποτε δημοσκόπηση; Πρέπει, θα πουν οι πρωτοθεματοφύλακες, διότι είναι ανάγκη να καταγραφεί η άποψη της κοινής γνώμης για ένα φλέγον θέμα και να αποτυπωθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Δεν πρέπει, λέω εγώ, διότι το κοινό περί δικαίου αίσθημα δεν μπορεί να αποτυπωθεί σωστά με τέτοιου είδους ερωτήματα, που απαντώνται με ένα ναι ή ένα όχι.

Επιπλέον, διότι το κοινό περί δικαίου αίσθημα, ενώ είναι βεβαίως σεβαστό και πρέπει, ακαδημαϊκά μιλώντας, να λαμβάνεται υπ' όψη, κατά κανόνα δεν γνωρίζει δικονομία και συνταγματικό δίκαιο. Και όταν δίνεις στο κοινό περί δικαίου αίσθημα κάτι λίγα δευτερόλεπτα για να απαντήσει μπροστά στο μαρκούτσι του δημοσκόπου, πραγματικό ή τηλεφωνικό, ασφαλώς και δεν πρόκειται να σου δώσει απάντηση βασισμένη στη λογική, αλλά στο θυμικό.

Διότι το κοινό περί δικαίου αίσθημα δεν θα κάτσει εκείνη την ώρα να λεπτολογήσει ότι η προφυλάκιση είναι μια κατάσταση ολίγον ανώμαλη, κατά την οποία κάποιος στερείται την ελευθερία του χωρίς προηγουμένως να έχει κηρυχτεί ένοχος από κανένα δικαστήριο. Και ότι, ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, το Σύνταγμα και ο νομοθέτης θέλουν το μέτρο αυτό να έχει εξαιρετικό χαρακτήρα, και να επιβάλλεται μόνον όταν είναι απολύτως απαραίτητο, που παναπεί όταν τα υπόλοιπα περιοριστικά μέτρα που προβλέπει ο νόμος για να διασφαλίσει τη φυσική παρουσία του κατηγορουμένου σε μία δίκη κρίνεται απολύτως αιτιολογημένα ότι δεν επαρκούν.

Κι επειδή λοιπόν το κοινό περί δικαίου αίσθημα δεν μπορεί να σταθμίσει σωστά τέτοιους παράγοντες, αυτές τις αποφάσεις -περί προφυλάκισης ή μη- τις παίρνουν άνθρωποι που έχουν ταχθεί σε αυτό το καθήκον, οι δικαστές παναπεί, και δεν λαμβάνονται δια περιφοράς με ψηφοφορίες στα καφενεία. Κι ευτυχώς, λέω εγώ. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και οι δικαστές, όταν αποφασίζουν για τέτοια θέματα, αποφασίζουν πάντοτε σωστά: ας σημειωθεί ότι οι δικηγορικοί σύλλογοι διαμαρτύρονται ότι τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί αδικαιολόγητα οι προφυλακίσεις.

Έτσι λοιπόν όπως τέθηκε το δημοσκοπικό ερώτημα, το κοινό περί δικαίου αίσθημα δεν καταγράφεται, απλώς πλαστογραφείται. Γιατί ο δημοσκόπος δεν επιδιώκει να λάβει μια απάντηση νηφάλια, επεξεργασμένη μετά από ζύγιασμα των εκατέρωθεν επιχειρημάτων, αλλά μια απάντηση βγαλμένη από κουβέντα καφενείου. Την οποία και παίρνει, και είναι η αναμενόμενη.

Ας προσθέσω εδώ ότι η υπέρμετρη ενασχόληση -σε καφενειακό επίπεδο- της κοινής γνώμης με κάποια υπόθεση που απασχολεί τη δικαιοσύνη σπανίως έχει ευεργετικά αποτελέσματα για την κρίση των δικαστών. Γεγονός που, με τη σειρά του, μπορεί να οδηγήσει και σε πλημμελή απονομή δικαιοσύνης, διότι ο δικαστής που αγχώνεται να μη δυσαρεστήσει το κοινό περί δικαίου αίσθημα καταλήγει μερικές φορές να δυσαρεστεί τον νόμο, να εφευρίσκει ακροβατικές αιτιολογίες ή να κάνει διαδικαστικές τσαπατσουλιές, και όλα αυτά τα καλούδια είναι βούτυρο στο ψωμί του καλού συνηγόρου υπεράσπισης, που μπορεί και να πετύχει μια απαλλαγή του πελάτη του στον Άρειο Πάγο μεθαύριο, όταν πια το εκάστοτε (πρώτο) θέμα θα έχει επικοινωνιακά ξεφουσκώσει.

Και βέβαια το μέγιστο πρόβλημα δεν είναι το όποιο λαϊκίστικο ταμπλόιντ της συφοράς που παραγγέλνει και δημοσιεύει μια τέτοια δημοσκόπηση. Το πρόβλημα είναι ότι, άπαξ και δημοσιευτεί, η δημοσκόπηση μετά γίνεται βάση για συζήτηση: το "Πρώτο Θέμα" σηκώνει το ανάθεμα (αν υπάρξει), και οι άλλοι, οι "σοβαροί", καρπώνονται τα οφέλη και χρησιμοποιούν την πλαστογραφημένη εκδοχή του κοινού περί δικαίου αισθήματος κατά πώς βολεύεται ο καθένας καλύτερα, νομιμοποιώντας de facto την υφαρπαγή της.

Από την άλλη, σε μία χώρα όπου υπεύθυνοι υποτίθεται υπουργοί και ανώτερα κομματικά στελέχη απευθύνονται στον Τύπο και στην κοινή γνώμη με αποστροφές τύπου "τις είδατε τις χειροπέδες;", δεν είναι να περιμένει κανείς και τίποτα καλύτερο.


.

Όχι στο όνομά μας

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.

–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”

- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

_____________________________________________________________

Αναδημοσίευση από εδώ.

.