Περιμένοντας την ανάπτυξη (μην κρατάς την αναπνοή σου)

With such a prospect, new private capital will not engage in Greece, robbing the country of the oxygen needed for investment, growth, competitiveness and jobs.

Με αυτές τις προοπτικές, δεν θα βρεθούν καινούργια ιδιωτικά κεφάλαια που να δεσμευτούν στην Ελλάδα, κι έτσι η χώρα θα στερηθεί το οξυγόνο που χρειάζεται σε επενδύσεις, ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα και θέσεις εργασίας.

Τα παραπάνω δεν τα λέει κάποιος εκπρόσωπος της παλαβής αριστεράς, τα λέει αυτός εδώ ο κύριος. Και εξηγεί και γιατί τα λέει: διότι, ακόμη κι αν αυτό το περίφημο δεύτερο πακέτο "διάσωσης" της χώρας εφαρμοστεί μέχρι κεραίας, και πάλι η καλύτερη προοπτική για τη χώρα είναι να βρεθεί το 2020 με ένα χρέος περί το 120 % του ΑΕΠ, 116 % το επανεκτίμησε λέει η τρόικα, μικρή σημασία έχει. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο εν λόγω κύριος θεωρεί πως οι πιθανότητες να εφαρμοστεί κατά γράμμα το πρόγραμμα είναι μάλλον λιγοστές, για λόγους που εύκολα μπορούμε να φανταστούμε και που τους αναφέρει και ο ίδιος επί τροχάδην: κοινωνικό κόστος, πολιτική αστάθεια και πραγματικά δεδομένα της οικονομίας (με άλλα λόγια: ύφεση), συν το γεγονός ότι οι ίδιοι οι εμπνευστές του προγράμματος κάνουν κιόλας λόγο για το ενδεχόμενο να χρειαστεί κι ένα τρίτο πακέτο μετά το δεύτερο, ή ένα δεύτερο κούρεμα μετά το πρώτο, ή και τα δύο. Ενδεχόμενο που δικαιολογημένα προβληματίζει, διότι τέτοια πακέτα και κουρέματα θα μπορέσουν να (ξανα)γίνουν μόνο εάν κι εφόσον υπάρξει πολιτική συμφωνία σε επίπεδο ΕΕ/Ευρωζώνης/ΔΝΤ, πράγμα που κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε καν για τον επόμενο μήνα, πολλώ δε μάλλον σε ορίζοντα οκταετίας: οι πολιτικοί συσχετισμοί είναι δεδομένοι σήμερα μόνο, αύριο όχι.

Έχω ακούσει μια άποψη που λέει ότι, σε θέματα ευρωζώνης και ευρωπαϊκής οικονομίας γενικότερα, τους αναλυτές του αγγλοσαξωνικού κόσμου δεν είναι να τους παίρνεις και πολύ τοις μετρητοίς, διότι έχουν συγκεκριμένες προκαταλήψεις που υπαγορεύονται από τα συμφέροντά τους. Μπορεί να είναι κι έτσι, δεν αντιλέγω, όμως ο συγκεκριμένος κύριος Ελ-Εριάν δεν είναι ένας οποιοσδήποτε αναλυτής: τυχαίνει να είναι και διευθύνων σύμβουλος μιας εταιρείας διαχείρισης επενδυτικών κεφαλαίων (αν το λέω σωστά), που διαχειρίζεται ένα χαρτοφυλάκιο συνολικής αξίας κάτι λιγότερο από 1,5 τρις δολάρια. Που δεν το λες ακριβώς "ψίχουλα". Και ο κύριος αυτός μας λέει, με ομολογουμένως κομψό και διακριτικό τρόπο, ότι μάλλον θα αποφύγει να συμβουλέψει τους πελάτες του να επενδύσουν στην ωραία μας πατρίδα (= να δεσμεύσουν τα κεφάλαιά τους σε μια χώρα με εξαιρετικά αβέβαιο μέλλον). Ο κύριος αυτός δεν είναι καθηγητής πανεπιστημίου που αντιμετωπίζει ακαδημαϊκά το ζήτημα, ούτε πολιτικός που ενδιαφέρεται πριν απ' όλα για την επανεκλογή του. Είναι ένας απ' αυτούς στους οποίους αναφερόμαστε όταν λέμε "οι αγορές". Κι όταν βλέπουμε ότι οι αγορές δεν πετάνε ακριβώς τη σκούφια τους με την επιτυχή ολοκλήρωση του περιλάλητου PSI, όταν βλέπουμε ότι δεν εντυπωσιάζονται και πάρα πολύ που για πάρτη τους ξηλώσαμε το μισό εργατικό μας δίκαιο και ρίξαμε τους μισθούς, τότε ίσως πρέπει να προβληματιστούμε λιγουλάκι περισσότερο σχετικά με τις προοπτικές αυτής της πολιτικής που ακολουθούμε και με τις αντικειμενικές πιθανότητες επιτυχίας της.

Από την άλλη, μπορεί κανείς να θεωρεί πιο έγκυρο αναλυτή τον Μπάμπη τον Παπαδημητρίου, ας πούμε. Ή τον Μίμη τον Ανδρουλάκη, που θεωρεί απολύτως εφικτό να δημιουργηθούν 500.000 βιώσιμες καλά αμειβόμενες νέες θέσεις εργασίας σε εξωστρεφείς καθιερωμένους και νέους ανερχόμενους τομείς, μέσα σε μια δεκαετία. Τι να μας πεις κι εσύ, καημένε Μοχάμεντ.

.

Μαγική εικόνα

Κι έτσι η αυτοαποκαλούμενη "μεγάλη δημοκρατική παράταξη" επαναπροσδιορίζει το νόημα της δημοκρατίας, καθιερώνοντας σιγά-σιγά, για δεύτερη φορά μέσα σε οκτώ χρόνια, το μοντέλο των εκλογών χωρίς εκλογές, διότι εκλογή σημαίνει να έχεις να επιλέξεις ανάμεσα σε δύο τουλάχιστον προτάσεις, σε δύο τουλάχιστον υποψηφιότητες, όταν η υποψηφιότητα είναι μία δεν πρόκειται για εκλογή, εκτός κι αν το έχουμε πάρει πια απόφαση ότι πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε όχι μόνο το νόημα της δημοκρατίας αλλά και το περιεχόμενο της γλώσσας, το νόημα των λέξεων. Και τα επιτελικά στελέχη της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης θα βγουν και θα χαιρετίσουν αυτήν την εξέλιξη η οποία προάγει την ενότητα του κινήματος, διότι η ύπαρξη και δεύτερου υποψηφίου θα αποτελούσε αναμφίβολα απειλή για την ενότητα, διότι η ύπαρξη και δεύτερου υποψηφίου θα έριχνε σκιά στην αναμενόμενη επικράτηση του πρώτου, και δεν έχει σημασία αν η σκιά θα ήταν μικρή ή μεγάλη, το κίνημα δεν μπορεί να ανεχτεί τη διαμόρφωση συνθηκών που θα έδιναν χώρο στην ανάπτυξη μιας φιλολογίας περί νικητή και ηττημένου εντός των κόλπων του. Όχι, ο ηγέτης πρέπει να είναι ένας και αναμφισβήτητος, και κάτω από τις μεγάλες του φτερούγες θα σκεπάσει όλες τις απόψεις, όλες τις προτάσεις, όλα τα στελέχη. Ποιες απόψεις; Ποιες προτάσεις; Είστε εγκάθετος κύριε, προσπαθείτε να διαβάλλετε το κίνημα, πώς δεν υπάρχουν απόψεις, να, υπάρχουν για παράδειγμα οι ωραίες απόψεις της Αννούλας της εκσυγχρονίστριας, της αναπτυξιακιάς, που ξορκίζει το πρωθυπουργοκεντρικό μοντέλο και αναζητά τα δημοκρατικά αντίβαρα, προχτές δεν τα λέγαμε; τα ξέχασες κιόλας; Αντίφαση; Ποια αντίφαση; Καμία αντίφαση δεν υπάρχει, όλα είναι απολύτως συνεπή και συνεκτικά, το κίνημα θα λειτουργεί με αρχηγοκεντρικό μοντέλο, αλλά αν ο λαός το εμπιστευτεί ξανά, αν δώσει το τιμόνι στα στιβαρά μπράτσα του μεγάλου τιμονιέρη Βενιζέλου, θα αναπτύξει κάτι δημοκρατικά αντίβαρα που θα τα βλέπεις και δεν θα τα πιστεύεις. Να μα την Παναγιά τη Μεταρρυθμίστρια.

Εντωμεταξύ στον άλλον πυλώνα της υπεύθυνης και συνετής διακυβέρνησης, δεν ξέρω αν είδες καθόλου αποσπάσματα από την ηγετική εμφάνιση Σαμαρά στα δελτία του σαββατοκύριακου, αν όμως τα είδες και κατάφερες να μην ξεράσεις, παναπεί ότι έχεις πολύ γερό στομάχι και μπράβο σου. Δεν βάζω λινκ, ειλικρινά ντρέπομαι. Φαίνεται όμως ότι και στη μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη τις ίδιες περί ενότητας απόψεις ασπάζονται, αν και δεν το λένε φωναχτά: το λένε δια της σιωπής τους, η οποία ενίοτε είναι ακόμη πιο εύγλωττη από τις δηλώσεις. Διότι δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο Σταύρος ο Δήμας, για παράδειγμα, ή ο Κώστας ο Χατζηδάκης, εκφράζονται και αντιπροσωπεύονται από αυτό το πολιτικό ήθος και αυτό το πολιτικό ύφος που πρεσβεύει ο Αντώνης ο Σαμαράς, ο μονίμως θυμωμένος, ο μονίμως ξινισμένος με κάτι, ο τιτάνας αυτός της πολιτικής διαπραγμάτευσης που πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις να αποτρέψει την περισσότερη ύφεση που η χώρα δεν αντέχει, με αξιοσημείωτη επιτυχία θα λέγαμε. Κι αν όμως δεν αντιπροσωπεύονται, δεν βγαίνουν να το πουν φωναχτά, κι ίσως να το ψιθυρίζουν συναμετάξυ τους ή με έμπιστους συνεργάτες, ή με δημοσιογράφους του νεοδημοκρατικού ρεπορτάζ που θα φροντίσουν να κάνουν μια κρυπτική, διακριτική αναφορά στις παραπολιτικές στήλες των εφημερίδων τους, διότι κι εδώ αυτό που προέχει είναι η ενότητα του κόμματος, κι όσο υπάρχει η ελπίδα της αυτοδυναμίας κάθε αντίρρηση προς τον Ηγέτη αυτομάτως απαγορεύεται.

Μεταξύ Σαμαρά και Βενιζέλου δυσκολεύομαι στ' αλήθεια να αποφασίσω ποιος είναι πιο αποκρουστικός, ποιος είναι πιο καιροσκόπος, ποιος θα πουλούσε πιο εύκολα την ψυχή της μάνας του προκειμένου να κάτσει στην πολυθρόνα του πρωθυπουργού. Κι όμως, εδώ θά 'μαστε και θα το δούμε, αυτά τα δύο κόμματα, με αυτούς τους δύο αρχηγούς, με αυτόν τον ένα ενιαίο τρόπο λειτουργίας, αύριο-μεθαύριο που ξεκινά η προεκλογική περίοδος -όποτε κι αν ξεκινήσει-, θα κερδίσουν εύκολα τον χαρακτηρισμό "κόμματα της ευθύνης" από τους αντίστοιχους δημοσιογράφους της ευθύνης, θα δακτυλοδείχνονται ως τα κόμματα που μπορούν και πρέπει να πάρουν τις μεγάλες και δύσκολες, πλην όμως αναγκαίες αποφάσεις για να βγάλουν τη χώρα από τα αδιέξοδα στα οποία τα ίδια την οδήγησαν, λειτουργώντας με αυτόν ακριβώς τον τρόπο εδώ και τριάντα χρόνια. Από κοινού, κατά προτίμηση.

.

Η Ελλάδα που παράγει αμπελοφιλοσοφίες

Λίγες ώρες πριν μετακινηθεί από το Υπουργείο Παιδείας στο Υπουργείο Ανάπτυξης, η Αννούλα η Διαμαντοπούλου αισθάνθηκε την ανάγκη να παρέμβει στον ευρύτερο πολιτικό προβληματισμό με ένα κείμενο που θα μπορούσαμε να το πούμε... πώς αλήθεια; Πολιτική πλατφόρμα, δεν της αρέσει της Αννούλας, είναι και λίγο μπασκλάς εδώ που τα λέμε, διακήρυξη αρχών δεν το λες, εν πάση περιπτώσει ας το πούμε σκέτα "κείμενο" για να συνεννοηθούμε. Όποιος θέλει να το διαβάσει ολόκληρο θα το βρει εδώ. Δεν θα κάτσω να το αναλύσω σημείο προς σημείο, θα ήθελα μόνο να εστιάσω παρέμβω κι εγώ με μερικές (χμμμ... αρκετές, τώρα που τις ξαναβλέπω) παρατηρήσεις.

******

Η ενότητα με τίτλο "Ασφάλεια στην Ευρωπαϊκή Ένωση": εδώ έχουμε μια ωραία έκθεση ιδεών με θέμα "Μετασχηματισμός των ευρωπαϊκών θεσμών σε μια δημοκρατικότερη κατεύθυνση", στην οποία η κ. Διαμαντοπούλου με το ζόρι πιάνει τη βάση με τις απαντήσεις της. Το να λες σήμερα ότι πρέπει να συνδιαμορφώσουμε την ολοκλήρωση της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης είναι σαν να εύχεσαι ειρήνη, αγάπη και αφοπλισμό σε όλον τον κόσμο. Η πολιτική ενοποίηση μπορεί να πάρει διάφορες κατευθύνσεις, και όποιος την ευαγγελίζεται θα πρέπει να μας λέει και σε ποια κατεύθυνση την θέλει. Μπορεί η Αννούλα να ξορκίζει (γενικά και αόριστα) τις μονοκρατορικές αντιλήψεις, ωστόσο αυτή τη στιγμή αυτές οι αντιλήψεις κυριαρχούν, και προφανώς δεν φτάνει να μας λες ότι δεν σου αρέσουν, πρέπει να μας πεις και πώς σκέφτεσαι ότι θα μπορούσαν να αλλάξουν. Ιδίως όταν είσαι υπουργός σε μια κυβέρνηση που πορεύεται με σύνθημα "δεν υπάρχει εναλλακτική". Επιπλέον, δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνεται η Αννούλα ότι αυτή τη στιγμή οι δυνάμεις που αναπτύσσονται στις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι μάλλον φυγόκεντρες παρά κεντρομόλες, από τη μια οι Βόρειοι που θεωρούν ότι πληρώνουν σαν κορόιδα για να καλοπερνάει ο τεμπέλης Νότος, από την άλλη οι Νότιοι που πιστεύουν ότι ο πλούσιος Βορράς θέλει να τους σκλαβώσει: αν θες στα σοβαρά να μιλήσεις για την πολιτική ενοποίηση πρέπει να μας πεις με ποιον τρόπο θα ανασχέσεις αυτές τις δυνάμεις, με ποιον τρόπο θα άρεις τη δυσπιστία που κυριαρχεί και θα ξανακάνεις κυρίαρχο το όραμα της ενωμένης Ευρώπης.

Από εκεί και πέρα, θεωρώ ενδεικτική της πολιτικής αντίληψης της Αννούλας την πρόταση για "άμεση εκλογή του Προέδρου της ΕΕ από τους πολίτες": να βάλουμε έναν ακόμα φερετζέ επίπλαστης δημοκρατικής νομιμοποίησης σε έναν θεσμό με νεφελώδη παρουσία στα ευρωπαϊκά δρώμενα -ενώ ας πούμε δεν κάνει κουβέντα για ενίσχυση του ρόλου του Ευρωκοινοβουλίου, του μόνου ευρωπαϊκού θεσμού που αντλεί άμεσα τη νομιμοποίησή του από τους λαούς της Ευρώπης.

******

"Δημιουργία ευρωπαϊκού οργανισμού αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας", "Επιβολή φόρου για τις οικονομικές συναλλαγές": αλίμονο πια, κάθε ευρωπαϊστής πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να περιλάβει στην πλατφόρμα παρέμβασή του κάποια μορφή Tobin Tax και ολίγη από ευρωπαϊκό οργανισμό αξιολόγησης, για να γλιτώσουμε επιτέλους από την κακιά Moody's. Το περίεργο είναι ότι οι προτάσεις αυτές, με όλη την υποστήριξη που απολαμβάνουν, δεν έχουν φύγει ποτέ μέχρις στιγμής από τις πλατφόρμες παρεμβάσεις. Και ούτε πρόκειται μάλλον.

******

Το "έξυπνο χωριό" είναι το καινούργιο γκάτζετ της Αννούλας. Είναι ένα χωριό όπου ο αγρότης τραβάει μια με την αξίνα στο χωράφι και ξηλώνει μια οπτική ίνα που είναι χωμένη από κάτω. Ωραίο ακούγεται, ας το κοτσάρουμε.

******

Βιώσιμη ανάπτυξη και κατασκευές: Ανάπτυξη εξαγώγιμης τεχνογνωσίας σε τομείς όπως οι αστικές αναπλάσεις και η εξοικονόμηση ενέργειας σε κτήρια, με συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα.

Ε βέβαια, τόσα πολλά πετυχημένα παραδείγματα αστικών αναπλάσεων έχουμε στη χώρα μας, άσε πια τα ρεκόρ που πετυχαίνουμε στην εξοικονόμηση ενέργειας στα κτίρια, είναι ακριβώς οι τομείς στους οποίους μπορούμε να εξάγουμε τεχνογνωσία. Άμεσα. Σε καμιά εκατοστή χρόνια.

******

Δημιουργία "Κοινωνικής Τράπεζας", διότι "οι σημερινές δομές Πρόνοιας και Αλληλεγγύης δεν είναι αρκετές". Ένας πολύ κομψός τρόπος να πεις ότι δεν θα πρέπει πια να περιμένουμε από το Κράτος να μας παρέχει ένα σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, αντιθέτως θα πρέπει να ενθαρρύνουμε πρωτοβουλίες όπως του Σκάι και της Εκκλησίας, που μαζεύουν τρόφιμα για τους αστέγους. Αντί να πληρώνουμε φερ' ειπείν ψυχολόγους και λογοθεραπευτές για να ασχολούνται με τα παιδιά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες, θα τους ζητήσουμε να επιδείξουν φιλότιμο και αλληλεγγύη και να προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους. Και τι θα τρώνε; Ε, θα τους δίνουμε από τα τρόφιμα που μαζεύει ο Σκάι.

******

Το ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης θα επιλυθεί "με την ΕΕ και αλλαγή των συμφωνιών", απλούστατα πράγματα, εκεί θα κωλώσουμε;

******

Συνταγματική Μεταρρύθμιση: Η αναθεώρηση του Συντάγματος, όχι ως άλλοθι, αλλά με στόχο την αλλαγή θεσμικού και πολιτικού υποδείγματος είναι αναγκαία. Χρειαζόμαστε ένα Κοινοβουλευτικό Πολίτευμα με στροφή από το πρωθυπουργοκεντρικό μοντέλο σε ένα σύστημα με δημοκρατικά αντίβαρα και λογοδοσία.

Δεν είναι το Σύνταγμα που κατοχυρώνει το πρωθυπουργοκεντρικό μοντέλο πάντως, είναι η πολιτική πρακτική της χώρας εδώ και σαράντα χρόνια, είναι οι εκλογικοί νόμοι της ενισχυμένης δυσαναλογικής, είναι η περίφημη ανάγκη για "ισχυρή και σταθερή διακυβέρνηση". Το ισχύον Σύνταγμα μπορεί και να χρειάζεται αναθεώρηση, δεν είναι αυτό το θέμα, ωστόσο μια χαρά τον προβλέπει και τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και τη λογοδοσία, με την προϋπόθεση όμως ότι οι βουλευτές δεν θα φέρονται σαν πρόβατα και δεν θα αντιμετωπίζονται σαν πρόβατα. Επί του οποίου δεν είδα ποτέ την Αννούλα να εκφράζει τις αντιρρήσεις της -και δεν είναι ότι έλειψαν οι αφορμές.

******

Μείωση της γραφειοκρατίας, ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Να περάσει ο επόμενος.

******

«Γκιλοτίνα» στην Πολυνομία: Μια ριζοσπαστική πρακτική που μπορούμε και πρέπει να υιοθετήσουμε είναι η λεγόμενη ρυθμιστική γκιλοτίνα, βάσει της οποίας θεσπίζεται μια νομοθετική πράξη που δίνει την εξουσιοδότηση στην κυβέρνηση, μέσα σε ένα με ενάμιση χρόνο να αναθεωρήσει και καταργήσει κάθε παρωχημένη νομοθεσία ή να απλουστεύσει τη νομοθεσία που παραμένει.

Γρήγορα πίσω στα θρανία, Αννούλα μας, βασικές αρχές Συνταγματικού Δικαίου, και ειδικότερα αρχή της διάκρισης των εξουσιών: η κυβέρνηση θα καταργήσει τη νομοθεσία; Όχι το κοινοβούλιο; Έτσι την εννοείς τη στροφή από το πρωθυπουργοκεντρικό μοντέλο; (Επίσης: το "η λεγόμενη" το χρησιμοποιούμε για κάτι που λέγεται ευρύτερα, όχι που το σκεφτήκαμε εμείς ή το ξεσηκώσαμε από τα κορεατικά, π.χ. Εδώ στο Ελλάντα πάντως για ρυθμιστικές γκιλοτίνες δεν θυμάμαι να έχει γίνει λόγος. Για άλλες γκιλοτίνες, πιθανόν).

******

Καταπολέμηση της Φοροδιαφυγής: Χρειαζόμαστε μια ισχυρή οικονομική αστυνομία. Αυτό σημαίνει διάλυση των σημερινών διάσπαρτων υπηρεσιών με παρεμφερείς αρμοδιότητες και καθήκοντα και η ενοποίηση σε ένα σώμα με ανεξάρτητη ηγεσία, με ειδικές εξουσίες που θα λογοδοτεί στην Βουλή.

Πόσο μακριά από την πραγματικότητα πρέπει να είσαι πια για να πιστεύεις ακόμα, εν έτει 2012, ότι το πρόβλημα της φοροδιαφυγής δεν λύνεται διότι απλώς δεν έχουμε φτιάξει τον σωστό ελεγκτικό μηχανισμό, που θα αποτελείται από ελεγκτές ψηλούς, ξανθούς, λεβέντες, γρήγορους, αποτελεσματικούς και πάνω απ' όλα αδιάφθορους; Αν υπάρχει μία ελπίδα μείωσης της φοροδιαφυγής, αυτή εκ των πραγμάτων βασίζεται στη μείωση της μεσολάβησης του ανθρώπινου παράγοντα (=μείωση των ευκαιριών για συνδιαλλαγή και διαφθορά), την αυτοματοποίηση των ελέγχων, την επέκταση των τεκμηρίων διαβίωσης, την καθιέρωση του ουσιαστικού και δίκαιου πόθεν έσχες, το κλείσιμο όλων των παραθυρακίων που επιτρέπουν νομότυπη φοροαποφυγή μέσω off-shore, γιαλαντζί ιδρυμάτων και εταιρειών-σφραγίδων. Η Αννούλα μας όμως το μόνο που σκέφτηκε ήταν μία ακόμα πρόταση για τους επίλεκτους ράμπο της εφορίας.

Παραμάκρυνε το σεντόνι, ώρα να το μαζεύουμε: Θεωρώ τη Διαμαντοπούλου μία από τις πλέον υπερτιμημένες περιπτώσεις πολιτικών που έχουμε. Και για να είμαι ειλικρινής, τη θεωρούσα κι από πριν, κι επομένως δύσκολα θα έλεγα καλό λόγο γι' αυτήν της την παρέμβαση. Δεν νομίζω όμως ότι την αδικώ: συμμετέχει σε μια κυβέρνηση η οποία έχει περιορίσει εξαιρετικά τις πραγματικές δυνατότητες χάραξης πολιτικής, η οποία συνομολογεί συμφωνίες που προβλέπουν ότι η ύψιστη προτεραιότητα της χώρας για τα πολλά επόμενα χρόνια θα είναι η εξυπηρέτηση ενός τεράστιου χρέους. Με αυτό το δεδομένο, γενικόλογες διακηρύξεις αρχών και στόχων, διανθισμένες με ωραίες λεξούλες και φρασούλες, ενίοτε ξεσηκωμένες και από τα αγγλικά (αλλαγή υποδείγματος, επενδυτικό οικοσύστημα, η περίφημη πια ευελιξία και ασφάλεια) δεν βλέπω να μας είναι και πολύ χρήσιμες ετούτη τη στιγμή. Συγκεκριμένες και σαφείς προτάσεις χρειάζονται, θες να ενισχύσεις την ηλεκτρονική διακυβέρνηση για να μειώσεις τη γραφειοκρατία, πολύ ωραία, αυτό όμως χρειάζεται λεφτά: πού θα τα βρεις; Ευχολόγια τύπου "θα επενδύσει ο ιδιωτικός τομέας", "θα λύσουμε το πρόβλημα με την ΕΕ και αλλαγή των συνθηκών" και άλλα τέτοια εύηχα, καλό θα ήταν να τα αφήναμε στην άκρη.

Αλλά βέβαια, από μια έκθεση ιδεών που ξεκινά με τσιτάτο του Γκράμσι και τελειώνει με την κατακλείδα "η ευθύνη είναι πάνω μας", δεν είναι να περιμένεις και πολλά.

.

The potato connection

Είναι πια κοινός τόπος: όταν ένα θέμα σκάει από το πουθενά, σαν φωτοβολίδα, αυτόματα σχεδόν δημιουργούνται δύο παρατάξεις στο δημόσιο διάλογο: από τη μία οι ενθουσιώσεις θιασώτες, από την άλλη οι συνοφρυωμένοι σκεπτικιστές. Η ιστορία με τις πατάτες από το Νευροκόπι που φτάσανε στην Κατερίνη με 2,5 ευρώ το δεκάκιλο δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Βρέθηκαν κι εκείνοι που τη χαιρέτισαν με ενθουσιασμό προαναγγέλοντας τον θάνατο των μεσαζόντων, βρέθηκαν κι οι άλλοι που άρχισαν τη μουρμούρα: Μήπως όμως οι πατάτες δεν είναι πρώτης ποιότητας; Μήπως είναι μικρές; Μήπως είναι πρασινισμένες ή μεταλλαγμένες; Και καλά με τις πατάτες, αλλά μπορεί να γίνει το ίδιο με το γάλα; Με το κρέας; Με τα καύσιμα και το πετρέλαιο θέρμανσης; (!)

Ειλικρινά δεν βλέπω γιατί πρέπει να πάμε είτε στο ένα είτε στο άλλο άκρο. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η ιστορία αυτή με τις πατάτες είναι σημαντική όχι γιατί ανακαλύψαμε εκ νέου τον τροχό, αλλά για έναν άλλο, τελείως διαφορετικό λόγο: διότι μπορούμε να συγκρίνουμε τι κατάφεραν μια χούφτα άνθρωποι με το τι δεν κατάφεραν, τριάντα χρόνια τώρα, δυο ντουζίνες υπουργοί Εμπορίου, Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας ή όπως διάλο λέγεται αυτήν την εβδομάδα. Μεμονωμένο επίτευγμα ναι, αποσπασματικό ναι, ανεπαρκές ναι, ό,τι θέλεις, αλλά σκέψου ότι από τη μια μεριά έχεις μια κίνηση πολιτών (από τις αναρίθμητες που υπάρχουν σε όλα τα μέρη της χώρας) με μόνα εφόδια μια καλή ιδέα, μια ιστοσελίδα κι ένα τηλέφωνο, κι από την άλλη έχεις κοτζάμ υπουργείο, με όλους τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του Κράτους στη διάθεσή του, με παρατηρητήρια τιμών, αγορανομίες, υπουργικές αποφάσεις και γκεστ σταρ τον Κίμωνα Κουλούρη, να παιδεύονται τριάντα χρόνια με αποτέλεσμα μηδέν εις το πηλίκο.

Ε, δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς αν τελικά αυτός ο δράκος που σχηματικά αποκαλούμε Μεσάζοντες, που απ' τη μια ρίχνει τους παραγωγούς δίνοντάς τους ψίχουλα κι απ' την άλλη αισχροκερδεί με τους καταναλωτές φουσκώνοντας τις τιμές στο ράφι, αν είναι τελικά τόσο δράκος όσο μας τον ζωγραφίζουν τόσα χρόνια, αν είναι τόσο δράκος που κανένας Αη-Γιώργης, υπουργός ή υφυπουργός ή γενικός γραμματέας, ούτε καν ο Κίμωνας Κουλούρης, να μην μπορεί να τα βάλει μαζί του. Ή αν δεν είναι παρά ένα κουνάβι ντυμένο δράκος, που βρήκε άμμο και κυλιέται επειδή κανείς δεν θέλησε ποτέ να ασχοληθεί στ' αλήθεια με το πρόβλημα, είτε από ανικανότητα, είτε από αδιαφορία, είτε επειδή και σε αυτήν την περίπτωση υπάρχουν συμφέροντα που κανείς δεν θέλησε ποτέ να αγγίξει.

Προφανώς το ζήτημα του ελέγχου των τιμών σε μία (υποτίθεται) ελεύθερη αγορά είναι πιο σύνθετο απ' όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως, προφανώς τριάντα ή σαράντα ή εκατό τόνοι πατάτες που διατέθηκαν χωρίς διαμεσολάβηση δεν είναι πανάκεια. Όμως η απλή αυτή κίνηση βοηθάει αν μη τι άλλο να ανέβει κάπως ο πήχυς, από εκεί που τον τοποθετούσαν τόσα χρόνια οι αρμόδιες αρχές (δηλαδή κατάχαμα), βοηθάει να μην αρκούμαστε στις φαφλατάδικες εξαγγελίες του κάθε Χρυσοχοΐδη και να απαιτήσουμε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα έχοντας πια ένα χειροπιαστό παράδειγμα ότι κάτι μπορεί να γίνει.

Αν το καλοσκεφτείς, δεν είναι και λίγο.

.

Το δισυπόστατον του ενεχύρου

Η ΕΚΤ ανακοίνωσε σήμερα ότι μετά την υποβάθμιση από τον οίκο αξιολόγησης Standard & Poors στην κατηγορία SD (Selective Default), η οποία συμπαρασύρει τα ομόλογα που έχει εκδώσει ή εγγυηθεί το Ελληνικό Δημόσιο, δεν θα αποδέχεται τους τίτλους αυτούς ως ενέχυρο στις πράξεις αναχρηματοδότησης των πιστωτικών ιδρυμάτων.

Ωστόσο, όπως διευκρινίζει, οι ανάγκες χρηματοδότησης των τραπεζών στο πλαίσιο του ευρωσυστήματος θα καλύπτονται από τις εθνικές κεντρικές τράπεζες μέσω του Έκτακτου Μηχανισμού Ρευστότητας (του γνωστού ELA, Emergency Liquidity Assistance).

Την είδηση τη διάβασα την Τρίτη το πρωί, κι αμέσως μου γεννήθηκαν κάποιες απορίες: Καλά, εγώ είχα την εντύπωση ότι αφ' ής στιγμής δημιουργήθηκε η Ευρωζώνη, κεντρική τράπεζα αυτής είναι η ΕΚΤ, αυτή κάνει όλο το κουμάντο, ενώ οι κεντρικές τράπεζες των κρατών-μελών είναι βασικά κάτι σαν υποκαταστήματα της Φραγκφούρτης. Να μην το πούμε έτσι; Ας πούμε λοιπόν ότι είναι μέρος ενός ενιαίου συστήματος που λέγεται "Ευρωσύστημα", στα πλαίσια του οποίου είναι υποχρεωμένες να τηρούν κάποιους κοινούς κανόνες και η αυτονομία τους δεν είναι πλέον απεριόριστη. Ορίστε, τα λέει και η Τράπεζα της Ελλάδος εδώ.

Εφόσον λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, η αυτόματη ερώτηση είναι η εξής: πώς γίνεται το κεντρικό μαγαζί της Φραγκφούρτης να μην δέχεται ορισμένους τίτλους ως ενέχυρο/εγγύηση για να παρέχει ρευστότητα στις τράπεζες, αλλά την ίδια στιγμή να επιτρέπει στα κατά τόπους υποκαταστήματα (όπως η ΤτΕ) να παρέχουν ρευστότητα δεχόμενα ως εγγύηση τους ίδιους ακριβώς τίτλους;

Το επιτρέπει μέσω του Έκτακτου Μηχανισμού Ρευστότητας (ELΑ), είναι η (φαινομενικά προφανής) απάντηση. Μάλιστα. Μου κατέβηκε λοιπόν η ιδέα να ψάξω λιγάκι τα τι και πώς αυτού του μηχανισμού, και ανακάλυψα ότι, παρόλο που ο σκοπός της ύπαρξής του είναι να διευκολύνει τις τράπεζες παρέχοντας ρευστότητα σε έκτακτες περιστάσεις και για περιορισμένο χρονικό διάστημα, όταν η άντληση κεφαλαίων από τις αγορές είναι αδύνατη, πουθενά δεν προβλέπεται πως η έκτακτη αυτή ρευστότητα μπορεί να παρέχεται χωρίς εγγυήσεις. Απεναντίας, διευκρινίζεται ότι η παροχή της ρευστότητας από τις εθνικές κεντρικές τράπεζες θα γίνεται "against adequate collateral" (δες εδώ, .pdf, ενότητα 3.3 σελ.80). Και σκαλίζοντας λιγάκι ακόμα, μπορείς να πέσεις και πάνω σε αυτήν την επιστολή (.pdf) του κ. Τρισέ, με ημερομηνία 5-7-2011, που απευθύνεται στον Αυστριακό Ευρωβουλευτή Andreas Mölzer, τον οποίο βεβαιώνει ότι η χρήση του μηχανισμού ELA επιτρέπεται "against eligible collateral".

Οπότε το ερώτημα επανέρχεται: πώς είναι δυνατόν αυτό το collateral (ενέχυρο, εγγύηση, όπως θες πες το) που η ΕΚΤ δεν το αποδέχεται η ίδια, να επιτρέπει στα κατά τόπους μαγαζάκια της να το αποδέχονται;

Μην περιμένεις να σου δώσω απάντηση, φιλέρευνε αναγνώστη, γιατί απάντηση δεν έχω. Εμένα αυτά τα χρηματοπιστωτικά κόλπα μου φαίνονται παπατζηλίκια κρυμμένα πίσω από όχι και τόσο ευφάνταστα αρκτικόλεξα, που λειτουργούν σαν φερετζές για να κρύψουν το γεγονός ότι, ακόμα κι όταν λεφτά δεν υπάρχουν, μια χαρά μπορούν να δημιουργηθούν σχεδόν από το τίποτα. Αρκεί να πηγαίνουν στις σωστές τσέπες. Μπορεί βέβαια να κάνω και λάθος -και παρακαλώ ειλικρινά, αν κάτι μου διαφεύγει, ας μας διαφωτίσει όποιος ξέρει περισσότερα. Αλλιώς, τα συμπεράσματα που μου προκύπτουν θα τα καταγράψω σε επόμενο ποστ.

.

Ο "μεγαλύτερος επιστημονικός σύλλογος" της χώρας

σε νέες περιπέτειες

Το σημερινό ποστ θα είναι αμιγώς δικηγορικού ενδιαφέροντος, και επιπλέον μακροσκελές. Ζητώ συγγνώμη από τους αναγνώστες που δεν είναι του χώρου, ανωτέρα βία.

Τα γεγονότα: Η 14η Φεβρουαρίου, εκτός από γιορτή των ερωτευμένων, ήταν και η ημέρα κατά την οποία συγκλήθηκε η επαναληπτική Γενική Συνέλευση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Η οποία συνέλευση, με οριακή ομολογουμένως απαρτία, μετά από κανα τρίωρο τοποθετήσεων, εισηγήσεων και αντεγκλήσεων, και αφού απέρριψε (δεν θα έλεγα "μετά πολλών επαίνων") την πρόταση που έφερε το Διοικητικό Συμβούλιο (για την οποία θα τα πούμε παρακάτω), αποφάσισε με μεγάλη πλειοψηφία τη συνέχιση της αποχής από τα καθήκοντά μας μέχρι τέλος του μηνός, και τη σύγκληση νέας Γ.Σ. στις 23/2 (δηλαδή χτες), με επαναληπτική στις 28/2 σε περίπτωση έλλειψης απαρτίας, προκειμένου να επανεκτιμήσουμε τη στάση μας.

Χτες το μεσημέρι όμως, όσοι συνάδελφοι πήραμε τα πόδια μας και τραβηχτήκαμε μέχρι τον Πανελλήνιο, είδαμε έκπληκτοι μια αφίσα κολλημένη στην πόρτα να μας ενημερώνει ότι Συνέλευση γιοκ, διότι λέει ο πρόεδρος αρνήθηκε να την συγκαλέσει!


Και γιατί αρνήθηκε; Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Κυκλοφορούν υπό μορφήν απόκρυφου ανέκδοτου διάφορες φήμες τις οποίες προσπάθησα να ανασυνθέσω, και μου προκύπτουν οι εξής δύο εκδοχές (με την επιφύλαξη ότι μπορεί να μου έχει ξεφύγει κάτι): α) Ο πρόεδρος ισχυρίστηκε -λέει- ότι η προηγούμενη Γ.Σ. δεν πήρε απόφαση για τη σύγκληση επόμενης, ή τέλος πάντων κάτι τέτοιο δεν προέκυπτε σαφώς από τα πρακτικά. β) Ο πρόεδρος ισχυρίστηκε ότι η σύγκληση Γ.Σ. αποτελεί αποκλειστικά δική του αρμοδιότητα, ασχέτως του τι αποφάσισε ή δεν αποφάσισε η προηγούμενη Γ.Σ.

Αν ισχύει η πρώτη εκδοχή, προσβάλλεται ευθέως η νοημοσύνη χιλίων-τόσων δικηγόρων που ήμασταν παρόντες κατά την ψηφοφορία, ψηφίσαμε (ό,τι ψήφισε ο καθένας) και ακούσαμε το αποτέλεσμα. Διότι όλοι μα όλοι ακούσαμε ευκρινέστατα ότι η πρόταση που τελικά υπερψηφίστηκε περιελάμβανε και τη σύγκληση νέας Γ.Σ. στις ημερομηνίες που αναφέρονται πιο πάνω, και υποθέτω ότι την ώρα εκείνη ο πρόεδρος δεν βρισκόταν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, αλλά στο κλειστό του Πανελληνίου όπως εμείς και άκουγε τα ίδια που ακούγαμε κι εμείς. Αν ισχύει η δεύτερη εκδοχή, συνάγεται ότι ο πρόεδρος υποστηρίζει την πρωτότυπη άποψη πως η απόφαση της Γ.Σ. δεν τον δεσμεύει, άποψη που προτιμώ να μην σχολιάσω, γιατί θα πω άπρεπα πράγματα. Είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση, πρόκειται για συμπεριφορά που απαξιώνει και προσβάλλει ολόκληρο το σώμα των δικηγόρων της Αθήνας. Και -αν ισχύει η πρώτη εκδοχή- η ευθύνη δεν βαρύνει μόνο τον πρόεδρο, αλλά όλα τα παρόντα μέλη του Δ.Σ. που δεν μερίμνησαν για την πλήρη καταγραφή στα πρακτικά της Γ.Σ. της πρότασης που υπερψηφίστηκε, έτσι ακριβώς όπως υπερψηφίστηκε.

Όπως καταλαβαίνεις, αγαπητέ συνάδελφε, επιστρέφοντας από τον Πανελλήνιο μετά την κρυάδα μου είχε ανέβει το αίμα στο κεφάλι. Ψάχνοντας όμως στο διαδίκτυο μήπως μάθω τίποτα παραπάνω σχετικά, έπεσα πάνω στην ιστοσελίδα του συμβούλου κ. Βερβεσού, και διαβάζοντας μερικές αναρτήσεις μου ανέβηκε και η πίεση. Μπαίνω λοιπόν στον κόπο να σχολιάσω μερικά πραγματάκια, παίρνοντας αφορμή από τα όσα γράφει ο κ. σύμβουλος (σύνταξη και στίξη στα αποσπάσματα, τα αφήνω ως έχουν):

α) "Για άλλη μια φορά ζήσαμε την ιστορία να ξαναγράφεται. Αυτή τη φορα ως φάρσα. Η πλειοψηφία των παρόντων δικηγόρων απεφάσισε για τους απόντες 22000, γιατι στη »δημοκρατια»τους ,αποφασιζουν οι λίγοι για τους πολλους!"

Υποθέτω ότι αν η πλειοψηφία των παρόντων υπερψήφιζε την πρόταση του Δ.Σ. ο κύριος σύμβουλος δεν θα είχε να κάνει κάποιο σχόλιο για την ποιότητα της δημοκρατίας μας, ή εν πάση περιπτώσει δεν θα έβαζε τη λέξη σε εισαγωγικά. Υποθέτω επίσης ότι, αν στις περσινές εκλογές είχε εκλεγεί πρόεδρος, θα την αποδεχόταν την εκλογή και δεν θα τον ενοχλούσε το ποσοστό αποχής (άνω του 60 %). Υποθέτω και ότι τους +20.000 συναδέλφους που απουσίασαν από τη Γ.Σ. δεν τους κρατούσε κανείς αλυσοδεμένους στα γραφεία τους, ούτε είχαν πια όλοι τόσο επείγουσες ανειλημμένες υποχρεώσεις (εν μέσω αποχής) ώστε να μην μπορούν να παρευρεθούν. Ναι, συμφωνώ ότι είναι θλιβερό το φαινόμενο της ελάχιστης συμμετοχής στις Γ.Σ., κυρίως γιατί δεν πιστεύω ότι όλοι οι συνάδελφοι που απουσίαζαν έχουν όλα τους τα προβλήματα λυμένα και δεν ενδιαφέρονται. Από την άλλη, όμως, σε κάθε συλλογικότητα τις αποφάσεις εκ των πραγμάτων τις παίρνουν αυτοί που συμμετέχουν. Σε όσους δεν αρέσουν αυτές οι αποφάσεις, ας κάνουν μια θυσία την επόμενη φορά κι ας έρθουν στη συνέλευση να μιλήσουν και να ψηφίσουν.
Α, και μια ερώτηση: τα μέλη του Δ.Σ. είπαν στους συνεργάτες των γραφείων τους να τα παρατήσουν όλα και να έρθουν στη Γ.Σ.; Ή τους είχαν αφήσει προσωπικό ασφαλείας (μην πάρει και κανένας πελάτης τηλέφωνο, να είναι κάποιος εκεί να το σηκώσει...);

β) "Ολοι οι βολεμένοι σύμβουλοι με τις παχυλές αντιμισθίες,... που θα συνεχισουν εν μεσω αποχης να εισπραττουν στην »υγεια τωνκορόιδων» το μηνιατικο... Η βουβη πλειοψηφια των »μαχομενων» δικηγορων εμεινε στη θαλπωρη των δικηγορικων γραφειων της,επιτρεποντας στους γνωστους-αγνωστους να καψουν και τα τελευταια απομειναρια μιας φθινουσας δικηγοριας."

Αγαπητέ κύριε σύμβουλε, εγώ δεν είμαι βολεμένος με παχυλές αντιμισθίες, δεν εισπράττω κανένα μηνιάτικο, το ψωμάκι μου το βγάζω αποκλειστικά από τη μαχόμενη δικηγορία. Και σε πληροφορώ ότι, μόνο μέσα σε αυτό το κολοβό πρώτο δίμηνο του 2012, εξαιτίας των αποχών έχω χάσει 9 (ολογράφως: εννέα) ακροατήρια. Τα οποία μεταφράζονται σε περίπου 2.000 ευρώ αμοιβές που δεν εισέπραξα, συν τα έξοδα των υποθέσεων που έχω πληρώσει από την τσέπη μου και περιμένω να τα πάρω όταν με το καλό συζητηθούν. Κι όμως ψήφισα υπέρ της αποχής, όχι γιατί τη θεωρώ πανάκεια, αλλά γιατί θεώρησα ότι ήταν η καλύτερη από τις προτάσεις που ακούστηκαν. Και σε πληροφορώ ότι δεν ήμουν ο μόνος, είδα στην αίθουσα και πολλούς άλλους συναδέλφους που ξέρω ότι βρίσκονται στην ίδια μοίρα, γιατί τους βλέπω καθημερινά. Όχι μόνο στα ακροατήρια, αλλά και στις ουρές στα φωτοτυπικά, στον προσδιορισμό, στην Εισαγγελία (οι "Ουρές" κύριε σύμβουλε είναι κάτι σαν τη Γη της Μόρντορ, ένας τόπος μυθικός, μια τρύπα στο χωροχρονικό ασυνεχές που καταπίνει δικηγόρους και τους ξερνάει τρεις ώρες μετά στην Ευελπίδων, να ψάχνουν αλαφιασμένοι για ταξί. Ρωτήστε τους συνεργάτες σας). Οπότε, το λιγότερο που απαιτώ είναι να μην έχει κανείς το θράσος να με αποκαλεί "βολεμένο", ούτε "γνωστό-άγνωστο", ιδίως όταν τα δύο χιλιάρικα που λέω πιο πάνω δεν μου περισσεύουν, ιδίως όταν μέχρι το τέλος τουτουνού του μήνα θα πληρώσω μόνο για ΔΕΗ και φυσικό αέριο το ένα από αυτά τα δύο χιλιάρικα που δεν εισέπραξα.

γ) "Η απόφαση [σ.σ. του Δ.Σ.] στηρίχθηκε στην δική μου παλαιά και πάγια πρόταση, που αφορά σε αποχή από τις δίκες συμφερόντων του Ελληνικού δημοσίου και νπδδ, δηλαδή να μην εκδικαστεί καμία από τις εκκρεμείς δίκες προσφυγών επί τελωνειακών και φορολογικών παραβάσεων, διοικητικών προστίμου κλπ από τις 150.000 εκκρεμείς στα διοικητικά δικαστήρια της χώρας από την έκβαση των οποίων το κράτος προσδοκά την είσπραξη εκατομμυρίων ευρώ λόγω ήδη χορηγηθησών αναστολών ex lege εκτέλεσης."

"Δίκες συμφερόντων δημοσίου" είναι όλες ανεξαιρέτως οι δίκες, αστικές, ποινικές και διοικητικές, διότι σε όλες ανεξαιρέτως τις δίκες το δημόσιο στέκεται μπάστακας με το χέρι απλωμένο και εισπράττει: από τα παράβολα, τα δικαστικά ένσημα, τα γραμμάτια προείσπραξης, τα μεγαρόσημα, τα τέλη απογράφου, τις χρηματικές ποινές και τις ποινές που μετατρέπονται σε χρηματικές (με 95 % προσαύξηση). Από την οπτική γωνία του Δημοσίου, η Δικαιοσύνη είναι μια μεγάλη φάμπρικα που κόβει καθημερινά μονέδα, κι αν έχει κανείς καμία αμφιβολία περί αυτού ας ρίξει μια ματιά στις αυξήσεις των διαφόρων παραβόλων και ενσήμων, που πλέον γίνονται με ρυθμούς 300-400 % μονοκοπανιά. Η πρόταση του Δ.Σ. ήταν να αφήσουμε τη φάμπρικα να λειτουργεί κανονικά, και να κατεβάσουμε τον διακόπτη μόνο σε μια μικρή μηχανή, χωμένη σε μια γωνίτσα στο δεύτερο υπόγειο, που ρετάρει κιόλας (πετυχημένο αυτό το "προσδοκά την είσπραξη εκατομμυρίων ευρώ", ακόμα γελάω). Εντάξει, αυτό σκεφτήκατε, αυτό προτείνατε, αλλά μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, ότι τάχα έτσι μόνο θα "πονέσει" το Δημόσιο, ενώ με την πλήρη αποχή δεν πονάει.

Παρατηρώ μια προσπάθεια για θεωρητική θεμελίωση της άποψης για Κινητοποιήσεις Που Δεν Θα Θίγουν Κανέναν: ούτε τον πελάτη μας, ούτε την τσέπη μας (κυρίως αυτό), ούτε το κύρος του θεσμού. Φοβάμαι πολύ ότι είναι μια προσπάθεια να φτιάξουμε ομελέτα χωρίς να σπάσουμε αυγά: δεν γίνεται. Δεν είμαι υπέρ των αποχών-πυροτέχνημα, που ανακοινώνονται το απόγευμα της προηγουμένης, και μας αναγκάζουν να τρώμε το βρισίδι απ' τους πελάτες μας που τους παίρνουμε τηλέφωνο βραδυάτικα να τους πούμε ότι η δίκη τους θα αναβληθεί. Και μακάρι να σκεφτούμε κάποια μορφή κινητοποίησης που θα έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα και όσο το δυνατόν λιγότερες παράπλευρες απώλειες (σπαζοκεφαλιά που πάντως είναι δύσκολη). Ειρωνείες όμως και σπαραξικάρδια ξανθοπουλικά σχόλια για τη σύζυγο που δεν θα πάρει τη διατροφή, θα προτιμούσα να λείπουν.


ΥΓ: Ο αριθμός των 2.500 και βάλε αδειών ακούγεται όντως υπερβολικός, αλλά για να έχουμε πλήρη την εικόνα θα έπρεπε να ξέρουμε και πόσες δίκες ήταν να γίνουν κατά το ίδιο χρονικό διάστημα. Άλλο πράγμα να δίνονται άδειες στο 1 % των υποθέσεων, άλλο στο 10 %, άλλο στο 30 %, δεν φαλκιδεύεται το ίδιο η αποχή σε όλες τις περιπτώσεις.

ΥΓ2: Κάτω-κάτω στο πληκτρολόγιο, υπάρχει ένα πλήκτρο φαρδύ-φαρδύ που λέγεται "space". Το χρησιμοποιούμε για να χωρίζουμε τις λέξεις. Το επίσημο τονικό σύστημα είναι το μονοτονικό (το ατονικό χρησιμοποιείται μεν, αλλά χωρίς θεσμική κατοχύρωση). Τα εισαγωγικά, εκτός που κλείνουν, ανοίγουν κιόλας. Περισσότερα εδώ.

(εικόνα από εδώ)


.