Γκρααααν σουξέ!

Ομολογώ ότι τον Αντώνη τον Σαμαρά ώρες ώρες αδυνατώ να τον καταλάβω.

Θεωρητικά, η ΝΔ μπήκε στην προεκλογική εκστρατεία των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών με τις καλύτερες προϋποθέσεις: προερχόμενη από μια βαριά εκλογική ήττα μόλις έναν χρόνο πριν, έχοντας πέσει στο ιστορικό χαμηλό της, δύσκολα θα μπορούσε να πάει παρακάτω. Έχοντας απέναντι μια κυβέρνηση που έχει πάρει τα σκληρότερα μέτρα της σύγχρονης ιστορίας, έχει γονατίσει την αγορά, έχει μειώσει οριζοντίως τα εισοδήματα, έχει ανατρέψει πλήρως τις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Έχοντας παραμερίσει πλήρως τα αυτοδιοικητικά κριτήρια και έχοντας αναγάγει τις εκλογές σε δημοψήφισμα κατά του μνημονίου...

...και πάλι κατάφερε μια τρύπα στο νερό. Και παρουσιάζεται κι ευχαριστημένη!

Η επιχειρηματολογία της είναι για κλάματα. Την αποχή την σχολιάζει μεν σαν ένα φαινόμενο "που πρέπει όλους να μας προβληματίσει" -αλλά αμέσως μετά την ερμηνεύει/μετράει σαν αποδοκιμασία προς την κυβέρνηση. Ο Κικίλιας ήταν μια πετυχημένη επιλογή γιατί, ναι μεν έχασε, αλλά είναι νέος άνθρωπος και αποτελεί επένδυση στο μέλλον (εμένα πάλι ο Βασιλάκης μου βγάζει έναν αέρα δεκαετίας του '70...). Την Πελοπόννησο την έχασε γιατί όλοι οι άλλοι συσπειρώθηκαν εναντίον του Δράκου (;;;). Τα προπύργια Αθήνας-Θεσσαλονίκης τα χάσανε οι υποψήφιοι (μόνοι τους -αυτό δεν λέγεται ανοιχτά, βέβαια, αλλά αφήνεται να διαρρεύσει). Και μετά αρχίζει κάτι μπακαλίστικους υπολογισμούς, με αναγωγές από περιφέρειες σε νομαρχίες, από νομαρχίες σε περιφέρειες εθνικών εκλογών, από δήμους Καποδίστρια σε δήμους Καλλικράτη, προσθέτουμε μήλα συν πορτοκάλια συν μπανάνες επί κουνουπίδια, εντάξει, κερδισμένοι είμαστε. Ολική επαναφορά.

(Παρένθεση: αυτές οι φρασούλες-καραμέλες φαίνεται ότι πολύ του αρέσουν του Αντώνη. Ξεκίνησε με το "μείγμα πολιτικής", μια φράση που προκαλεί ανατριχίλες, τώρα λάνσαρε την "ολική επαναφορά". Περιμένω εναγωνίως την επόμενη).

Εντάξει βρε Αντώνη, είναι βαρύ να πεις ότι φάγαμε τα μούτρα μας, το καταλαβαίνω -αλλά ολική επαναφορά; Ήμαρτον. Αντί να προβληματιστείς που, μετά από έναν χρόνο μαύρης κι άραχλης διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ εισπράττεις την ίδια αν όχι και περισσότερη αποδοκιμασία, είσαι κι ευχαριστημένος; ΟΚ, πάσο. Εμένα πάντως η γνώμη μου είναι πως, αν δεν κέρδιζε στο νήμα τη Θεσσαλία και τα Ιόνια, κι αν δεν βγάζαν τα μάτια τους οι ΠΑΣΟΚοι στον Πειραιά, άνετα θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για πανωλεθρία. Μπορεί να κάνω και λάθος βέβαια -τα μήντια, φερ' ειπείν, μπορεί να μην υιοθέτησαν ασμένως την ολική επαναφορά, αλλά ούτε και την έκραξαν όπως είχαν κράξει (δικαιολογημένα) τον Γιωργάκη, όταν στις προηγούμενες τέτοιες εκλογές είχε μιλήσει για "ανατροπή του πολιτικού σκηνικού". Τώρα αυτό, μπορεί κάτι να σημαίνει, μπορεί και όχι...

Εν πάση περιπτώσει, εγώ δεν είμαι του χώρου και λόγος δεν μου πέφτει. Σαν πολίτης όμως θα ήθελα να βλέπω μια σοβαρή αξιωματική αντιπολίτευση και μια σοβαρή κεντροδεξιά παράταξη. Τη θεωρώ χρήσιμη για την πολιτική ζωή του τόπου. Κι επειδή από την Ντόρα δεν περιμένω σοβαρά πράγματα (για την ώρα κάνει συλλογή από ρετάλια τύπου Μαρκογιαννάκη και Κιλτίδη, με το καλό και τον Νικήτα;), μόνο ο Αντώνης μπορεί θεωρητικά να μας την προσφέρει. Μπορεί;

Εν προκειμένω πάντως, φοβάμαι πως την καλύτερη απάντηση στη ΝΔ την έδωσε ο αχώνευτος Χυτήρης (προφανώς σε μια έκλαμψη λεπτής ειρωνίας), που τον άκουσα κάπου να σχολιάζει: "Αφού είστε ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα, σας εύχομαι πάντα τέτοια".



ΥΓ: Την περασμένη Παρασκευή, ένας συνάδελφος στο facebook, βαμμένος Νεοδημοκράτης, μας συμβούλευε να κλείσουμε την τηλεόραση την Κυριακή το βράδυ γιατί "θα στενοχωρηθούμε πολύ". Από τη Δευτέρα το πρωί, αγνοείται η τύχη του...


.

Να τους δω να τρέχουν

Μερικές πρώτες σκέψεις για το αποτέλεσμα στον Δήμο της Αθήνας.

Αφήνοντας προς το παρόν στην άκρη το μεγάλο κεφάλαιο που λέγεται "αποχή", η ανάλυση είναι αρκετά απλή: ο Νικήτας έχασε γιατί υπήρξε ένας κάκιστος δήμαρχος και ο Καμίνης νίκησε γιατί πίσω του συσπειρώθηκαν πολίτες από όλο το πλάτος του πολιτικού φάσματος που θέλησαν πρωτίστως να μην επανεκλεγεί ένας κάκιστος δήμαρχος.

Αν το ΠΑΣΟΚ είχε κατεβάσει έναν καθαρά δικό του υποψήφιο, ένα βαρύ χαρτί από τον στενό κομματικό του πυρήνα, κατά πάσα πιθανότητα θα έχανε όπως έχασε και τις προηγούμενες αναμετρήσεις -με κορυφαίο παράδειγμα τη μάχη Πάγκαλου-Αβραμόπουλου. Ο Νικήτας θα κέρδιζε την επανεκλογή του εκμεταλλευόμενος τη δύναμη της αδράνειας (better the devil you know), το δίκτυο μικροσυμφερόντων που περιστρέφεται γύρω από το υπάρχον καθεστώς του Δήμου, το παραδοσιακά συντηρητικό προφίλ του εκλογικού σώματος της Αθήνας και την αντιμνημονιακή συγκυρία.

Από την άλλη, ο Καμίνης στηρίχτηκε μεν (χλιαρά) από το ΠΑΣΟΚ, αλλά εξελέγη χάρη στην ψήφο πολιτών που βρίσκονται έξω από το ΠΑΣΟΚ. Με άλλα λόγια, την εκλογή του δεν τη χρωστάει στον κομματικό μηχανισμό, που άλλωστε λίγο ασχολήθηκε μαζί του, αλλά στον Δήμο -με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου. Και νομίζω ότι είναι επαρκώς έξυπνος ώστε να το καταλαβαίνει και επαρκώς έντιμος ώστε να το παραδέχεται.

Προφανώς, όλοι οι εκτός ΠΑΣΟΚ που στήριξαν την υποψηφιότητά του (και βάζω και τον εαυτό μου μέσα) δεν περιμένουμε από τον Καμίνη να γίνει μεσσίας που θα μας οδηγήσει στη γη της επαγγελίας και δεν του δώσαμε λευκή επιταγή. Έχουμε απαιτήσεις. Και νομίζω ότι είναι στο χέρι μας να το καταστήσουμε σαφές από νωρίς, ότι η πρώτη και βασικότερη απαίτησή μας είναι να λογοδοτεί η καινούργια δημοτική αρχή σε εμάς τους δημότες.

Υπάρχει ένα προεκλογικό πρόγραμμα: θα πρέπει να το κατεβάσουμε όλοι στους υπολογιστές μας και να ελέγχουμε την υλοποίησή του βήμα προς βήμα. Υπάρχει πλέον ο νόμος για την διαφάνεια, που καθιστά υποχρεωτική την ανάρτηση στο διαδίκτυο των πράξεων που εκδίδουν τα αιρετά όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Υπάρχουν οι παρατάξεις της μειοψηφίας στο δημοτικό συμβούλιο, και δεν εννοώ τους χρυσαυγίτες, που μπορούν και πρέπει να ασκήσουν δημιουργική αντιπολίτευση. Η έντονη αποδοκιμασία του απερχόμενου δημάρχου επικεντρώθηκε τόσο στο (ανύπαρκτο) έργο του όσο και στον τρόπο και το ύφος με το οποίο πολιτεύθηκε. Είναι ευκαιρία να απαιτήσουμε από τον καινούργιο δήμαρχο ένα διαφορετικό μοντέλο διοίκησης και λογοδοσίας -ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη.

Με δυο λόγια, ο καινούργιος Δήμαρχος πρέπει να νιώσει από την πρώτη στιγμή την ανάσα μας στο σβέρκο του. Να του δώσουμε να καταλάβει ότι, αν έχει σκοπό να κάνει μία από τα ίδια με τους προκατόχους του, θα μας βρει μπροστά του. Μπορούμε;


ΥΓ: Το ποστ διαβάζεται σε συνέχεια αυτού εδώ.
ΥΓ2: Κλείνοντας, δεν μπορώ να μην αποχαιρετήσω και τον απερχόμενο. Νικήτα μας, άντε γεια -και δεν θα μας λείψεις καθόλου.


.

Και του χρόνου σπίτι του

Διακόπτουμε την κανονική ροή του προγράμματός μας από νεπαλέζικες επιτυχίες για να ασχοληθούμε με ένα θεματάκι που ναι μεν δεν είναι της τρέχουσας επικαιρότητας, αλλά πρέπει να το βάλουμε σιγά σιγά στα προσεχώς.

Διαβάζω στη χτεσινή Lifo και στην πολύ καλή στήλη του Δημήτρη Ρηγόπουλου "Urban Lab" το εξής σχολιάκι: "να ετοιμαζόμαστε για δύο υποψηφίους της Κεντροδεξιάς στην Αθήνα στις δημοτικές του Οκτωβρίου / Κακλαμάνης ο ένας και Σπηλιωτόπουλος από την άλλη;"

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που κυκλοφορεί αυτό το σενάριο, έχει ξανακουστεί κι απ' ό,τι φαίνεται οι πιθανότητες να παίξει και στην πραγματικότητα είναι πολλές. Βέβαια μέχρι τις δημοτικές εκλογές μεσολαβεί ένα γεμάτο εξάμηνο, οπότε πολλά μπορεί να συμβούν, αλλά δεν είναι κακό να πούμε κάποια πράγματα από τώρα.

Τον Κακλαμάνη τον θυμάμαι στην προεκλογική περίοδο των προηγούμενων δημοτικών εκλογών, σε κάποιο τηλεοπτικό ντιμπέιτ κόντρα στον Σκανδαλίδη, να κουβαλάει μαζί του ένα ογκώδες ντοσιέ, να κάθεται μπροστά στην κάμερα με αυτοπεποίθηση, και με το ύφος του καλού και διαβασμένου μαθητή να απαντάει σε όλες τις ερωτήσεις αραδιάζοντας νούμερα, στοιχεία και επιχειρήματα. Δεν ήταν δύσκολο να κερδίσει κατά κράτος τις εντυπώσεις από τον Σκανδαλίδη, ο οποίος, με αυτό το ύφος συνοικιακού μπακάλη που έχει από φυσικού του και το ανάλογο λέγειν, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να τα βάλει με το σπασικλάκι της τάξης και της πολιτικής -και μάλιστα σ' έναν δήμο που παραδοσιακά επιλέγει δημάρχους από τον χώρο της δεξιάς, κι ακόμα περισσότερο σε μια εποχή που η ΝουΔούλα μεσουρανούσε ενώ το ΠΑΣΟΚ ήταν ξαπλωμένο στο κανναβάτσο και μάζευε τα κομμάτια του. Τη συνέχεια την ξέρουμε όλοι -τη ζούμε άλλωστε πολλοί από εμάς καθημερινά.

Είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι ο Νικήτας διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο του χειρότερου Δημάρχου που έχει περάσει από την πόλη τα τελευταία χρόνια, ιδίως αν σκεφτεί κανείς το επίπεδο του ανταγωνισμού: οι προκάτοχοί του, η Ντόρα κι ο Αβραμόπουλος δηλαδή, μπορεί να διακρίθηκαν ιδιαίτερα στο πεδίο των δημοσίων σχέσεων, μπορεί να γέμισαν την Αθήνα με καγκελάκια, κολωνάκια, καλαθάκια, μπορεί να έβγαζαν κάθε Χριστούγεννα τη μεζούρα για να μετρήσουν το ψηλότερο Δέντρο της Ευρώπης, αλλά για την καθημερινότητα της Πόλης και του Πολίτη έκαναν ελάχιστα -για να μην πω ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, έγιναν βήματα προς τα πίσω και όχι προς τα εμπρός.

Βέβαια οι συγκεκριμένοι δύο αντιμετώπιζαν τον Δήμο σαν εφαλτήριο για υψηλότερα πόστα, τα οποία τελικώς δεν τους πολυκάθισαν, οπότε ήταν αναμενόμενο να μην ασχοληθούν ιδιαίτερα με την ουσία και να προτιμήσουν τις λεπτές πινελιές που θα τους επέτρεπαν να φιλοτεχνήσουν ένα πιο ηγετικό προφίλ. Το παράδοξο στην όλη ιστορία είναι η επιμονή των δημοτών της Αθήνας που, αφού την πάτησαν την πρώτη φορά με τον Αβραμόπουλο, την ξαναπάτησαν με τον ίδιο. Κι αφού είχαν ήδη δει το έργο μια φορά, το ξαναείδαν με τη Ντόρα.

Ο Νικήτας όμως ξεκίνησε με άλλες προϋποθέσεις. Ενώ οι προκάτοχοί του έκαναν το αγροτικό τους στο Δήμο περιμένοντας να μεταπηδήσουν στην κεντρική πολιτική σκηνή, αυτός ακολούθησε την αντίστροφη διαδρομή: έφυγε από το δύσκολο υπουργείο Υγείας και πέρασε στην αυτοδιοίκηση, σε ένα τιμητικό πόστο στο οποίο θα μπορούσε να ολοκληρώσει την πολιτική του σταδιοδρομία αξιοπρεπώς.

Και τα έκανε σκατά.

Πέρα από τη χαοτική εικόνα της πόλης που τη ζούμε καθημερινά, ο Νικήτας έχει να επιδείξει στην τετραετία της θητείας του μια αλαζονεία και μια αμετροέπεια που έρχονται σε αντίθεση με το νηφάλιο στυλάκι του καλού και μειλίχιου μαθητή, το οποίο έκανε τόσα χρόνια να τελειοποιήσει. Οι εκρήξεις της οργής του, ιδίως στην περίπτωση της Διπλής Ανάπλασης και του γηπέδου στον Βοτανικό, αποκάλυψαν έναν άθλιο χαρακτήρα και μια νοοτροπία ολοκληρωτισμού η οποία, ακόμα και για λόγους καθαρά συμβολικούς και αισθητικούς, πρέπει να αποδοκιμαστεί.

Και εν τέλει, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: ο Νικήτας δεν είναι καινούργιος στην πολιτική. Έχει πίσω του μια πορεία τόσων χρόνων, έχει περάσει από κάποια αξιόλογα πόστα, κι ωστόσο όποιος προσπαθήσει να κάνει μια αντικειμενική αποτίμηση του έργου του θα καταλήξει με ελάχιστα πράγματα. Εάν είχε όραμα, αν είχε δυνατότητες, κάτι θα είχαμε δει τόσα χρόνια. Δεν έχει ο άνθρωπος, τι να κάνουμε. Είναι καιρός να πάει στο σπιτάκι του: όχι ότι αποκλείεται να μας τύχει κανένας χειρότερος, αλλά εν πάση περιπτώσει από αυτόν ό,τι ήτανε να δούμε το είδαμε.

Τώρα, αν με ζορίσετε λιγάκι, θα σας πω ότι προτιμώ χίλιες φορές τον Νικήτα να τον στείλει σπίτι του ο Δήμος της Αθήνας, αυτοβούλως και με δυο λεβέντικα και ξεγυρισμένα φάσκελα στην κάλπη, παρά τα εσωκομματικά τριβόλια της αξιωματικής αντιπολίτευσης... Αλλά επειδή το έργο το έχουμε ξαναδεί, κι επειδή η πολιτική μας συμπεριφορά διακρίνεται από έναν sui generis μαζοχισμό που μάλλον δεν προλαβαίνουμε να αποτινάξουμε μέσα στο επόμενο εξάμηνο, κι επειδή σ' αυτό το ίδιο εξάμηνο θα γίνουν σίγουρα προσπάθειες να φτιασιδωθεί η πόλη εν όψει εκλογών, κι επειδή όλο και παίρνει το μάτι μου κάτι ύποπτα (και τάχα μου αθώα) συχαρίκια στον καλό Δήμαρχο... κάθε βοήθεια ευπρόσδεκτη -κι ας είναι κι απ' τον Σπηλιωτόπουλο (ο Βούδας να βάλει το χέρι του!).

Αυτά για την ώρα -αλλά θα τα ξαναπούμε.


.

Ταχύτης και αυτοσυγκέντρωση

"Η Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης (ΕΤΑ), ...., με επιστολή της στις 5-6-2008 προς το Ελληνικό Φεστιβάλ, ...., επικαλείται την τεχνική έκθεση μηχανικών της ΕΤΑ και του ΕΟΤ σύμφωνα με την οποία καθίσταται πλέον αναγκαία η άμεση διακοπή της λειτουργίας του θεάτρου ώστε να γίνουν οι περαιτέρω έλεγχοι και να εκπονηθεί τεχνική μελέτη και να ξεκινήσουν άμεσα τα απαιτούμενα έργα επισκευής".

"Ο Δήμος Αθηναίων ανταποκρινόμενος άμεσα, ως όφειλε, στο αρχικό αίτημα του ιδιοκτήτη του ακινήτου - δηλαδή της ΕΤΑ - ακολούθησε την προβλεπόμενη διαδικασία και με την υπ' αρ. 2354/11-6-2008 Πράξη της Δημαρχιακής Επιτροπής αποφάσισε την αναστολή της λειτουργίας του θεάτρου Λυκαβηττού και τη σφράγιση αυτού, ....".

Μικρή λεπτομέρεια: η σφράγιση του θεάτρου έγινε τελικά το απόγευμα της 19ης Ιουνίου, κατά σύμπτωση λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η συναυλία του James Blunt (που είχε ανακοινωθεί από τον Απρίλιο) και ενώ είχαν ήδη στηθεί τα μηχανήματα!

Κοντολογίς, η ΕΤΑ ζητάει στις 5-6-2008 την άμεση διακοπή της λειτουργίας του θεάτρου. Ο Δήμος το συζητάει και εκδίδει σχετική απόφαση στις 11-6-2008, δηλαδή μετά από έξι ημέρες (την αλληλογραφία από την οδό Βουλής στην πλατεία Κοτζιά τη διεκπεραιώνουν γιγάντιοι σαλίγκαροι), και η απόφαση εκτελείται στις 19-6-2008, μετά από άλλες οκτώ ημέρες (γονατιστοί ανέβηκαν οι δημοτικοί αστυνόμοι στον Λυκαβηττό;). Στο μεταξύ έχουν γίνει τουλάχιστον δύο μεγάλες συναυλίες στο θέταρο (Nick Cave, Mark Knopfler), με 6-7.000 κόσμο η κάθε μία. Καλά που δεν έπεσε το θέατρο να μας πλακώσει, δηλαδή, την ώρα που παρακολουθούσαμε ανυποψίαστοι τον Αυστραλό μουστάκια να χοροπηδάει στη σκηνή...

Μήπως να ξαναδιατυπώσουμε τον ορισμό του επιρρήματος "άμεσα"; Ή μήπως να το κάνουμε "αβάδιστα", όπως στις πονηρές αγγελίες των εφημερίδων;

"Προκειμένου δε, ο Δήμος Αθηναίων να προβεί στην αποσφράγιση του θεάτρου, χρειάζεται εμπεριστατωμένη τεχνική μελέτη και ανάλογη δικαστική απόφαση για αναστολή της απόφασης της Δημαρχιακής. Σημειώνεται δε, ότι η πραγματογνωμοσύνη των Τεχνικών Υπηρεσιών της ΕΤΑ δεν υποκαθιστά σε καμία περίπτωση την εμπεριστατωμένη τεχνική μελέτη και τις απαραίτητες εργασίες επισκευής".

"Η ορθότητα της απόφασης του Δήμου περί σφράγισης εξαιτίας της προαναφερόμενης συμπεριφοράς του Φεστιβάλ Αθηνών, επιβεβαιώνεται και από τη νέα επιστολή της ΕΤΑ που έφθασε σήμερα στον Δήμο Αθηναίων και στην οποία περιγράφεται .... ιδίως το γεγονός ότι η ΕΤΑ οδηγήθηκε στην υποβολή της αίτησης για σφράγιση, επειδή δεν γνώριζε την έκθεση πραγματογνωμοσύνης του καθηγητή κ. Π. Καρύδη και δεν είχε ακόμα στη διάθεσή της τη μεταγενέστερη πραγματογνωμοσύνη του κ. Ευστρατιάδη, μελετητή της ΕΤΑ".

Απορίες: γιατί η πραγματογνωμοσύνη του μελετητή της ΕΤΑ είναι αποδεκτή από τον Δήμο, ενώ η πραγματογνωμοσύνη των Τεχνικών Υπηρεσιών της ΕΤΑ όχι; Υπάρχει κάποια λεπτή ποιοτική διαφοροποίηση την οποία εμείς οι κοινοί θνητοί αδυνατούμε να κατανοήσουμε; Πώς ακριβώς ορίζει ο Δήμος Αθηναίων την "εμπεριστατωμένη τεχνική μελέτη"; Ή δεν την ορίζει, απλά την αναγνωρίζει όταν τη διαβάσει; Και γιατί στις 19-6-2008 απαιτεί "και δικαστική απόφαση", ενώ στις 23-6-2008 την κάνει γαργάρα;

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να τονίσω κι εγώ το πόσο ρεζίλι γίναμε διεθνώς με αυτήν την ιστορία. Τα έγραψαν άλλοι, αλλού, και αρκετά γλαφυρά θα έλεγα. Θα αρκεστώ να αντιγράψω μια τελευταία περικοπή από την ανακοίνωση του Δήμου της 23-6-2008, όπου αναφέρεται ότι κατά τις παραπάνω Εκθέσεις Πραγματογνωμοσύνης/Τεχνικές Μελέτες που συνιστούν τον επιστημονικά και τεχνικά προσήκοντα τρόπο ελέγχου της στατικής καταλληλότητας "το Θέατρο Λυκαβηττού δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως επικινδύνως ετοιμόρροπο... αφού δεν έχουν εκδηλωθεί... καθιζήσεις.... αποκλίσεις... αστοχίες.....μεγάλες παραμορφώσεις που να εμπνέουν άμεσο κίνδυνο και ανησυχία για τη χρήση του κτιρίου". Κι ό,τι καταλάβατε (ως προς το αν το θέατρο είναι ασφαλές ή όχι, που είναι υποτίθεται και το ζητούμενο) κατάλαβα κι εγώ: νάδα.

Και μια τελευταία ασεβής ερώτηση, πριν τα χείλη μου σφραγιστούν για πάντα (λέμε τώρα): είναι τυχαίο που την παραγωγή των συναυλιών του James Blunt την είχε αναλάβει η εταιρεία Hot Beez, που δραστηριοποιείται μόλις για δεύτερη χρονιά στον τομέα;


.

Ο φερετζές της Μαριωρής

Την πρόθεση της ΚΕΔΚΕ να προχωρήσει στην ίδρυση και λειτουργία μη κρατικού ΑΕΙ, σε συνεργασία με το Δήμο Αθηναίων, αποκάλυψε ο Νικήτας Κακλαμάνης. "Σύντομα θα έρθουμε σε επαφή με τα υπουργεία Παιδείας, Εσωτερικών και Οικονομικών, τα οποία πρέπει να συμπράξουν για την έκδοση του νόμου προκειμένου να διευκρινιστούν οι λεπτομέρειες", εξήγησε μιλώντας στον "Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής".

Που παναπεί: η ΚΕΔΚΕ, η οποία κάθε τρεις και λίγο φωνάζει για το γεγονός ότι στους ΟΤΑ πρώτου βαθμού έχουν εκχωρηθεί από την κεντρική διοίκηση κάθε λογής αρμοδιότητες χωρίς να παραχωρηθούν και τα ανάλογα κονδύλια (δικαιολογημένα),

η οποία φωνάζει επίσης γιατί το Κράτος, που παρακρατά διάφορους φόρους και εισφορές υπέρ των ΟΤΑ, αντί να τα αποδίδει στους τελευταίους τα χρησιμοποιεί για να μπαλώνει τρύπες του προϋπολογισμού δεξιά-αριστερά (δικαιολογημένα),

και γενικά φωνάζει και ωρύεται ότι οι Δήμοι δεν έχουν χρήματα για να καλύψουν τα λειτουργικά τους έξοδα και να παράγουν έργο (ίσως όχι και τόσο δικαιολογημένα, αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση),

κατά τα άλλα δηλώνει έτοιμη να ανοίξει αύριο Μη Κρατικό-Μη Κερδοσκοπικό (+ ευλόγησον +) ΑΕΙ, αρκεί "να διευκρινιστούν οι λεπτομέρειες", συμβάλλοντας έτσι στην αναβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στον τόπο μας.

Ο δε Δήμαρχος Νικήτας, αφού έλυσε τα προβλήματα των δημοτών της Αθήνας, βελτίωσε ραγδαία το επίπεδο της ζωής μας, απομάκρυνε τα παράνομα τραπεζοκαθίσματα, ρύθμισε αποτελεσματικά το ωράριο τροφοδοσίας των καταστημάτων, πήρε πρωτοβουλίες για το κυκλοφοριακό, μάζεψε και ανακύκλωσε τα σκουπίδια, περισυνέλεξε τα χιλιάδες εγκαταλελειμένα αυτοκίνητα, γέμισε την Αθήνα νέους χώρους πρασίνου, εξανθρώπισε τις δημοτικές υπηρεσίες, άλλαξε τις καμμένες λάμπες και κλάδεψε όλα τα δέντρα εντός των ορίων του Δήμου, τώρα δηλώνει έτοιμος να γίνει και κοσμήτορας.

Υπέροχα.

Από την πλευρά μου, δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα θα λυθούν αυτομάτως μόλις γίνει πραγματικότητα το νέο Πανεπιστήμιο της ΚΕΔΚΕ. Νομίζω μάλιστα ότι είναι ακριβώς αυτή η κίνηση ματ που θα αλλάξει μονομιάς τα πράγματα προς το καλύτερο.

Και μόλις ιδρύσουν τα δικά τους Πανεπιστήμια η Εκκλησία της Ελλάδος, η ΓΣΕΕ και -γιατί όχι;- ο ΣΕΒ, ποιος μας πιάνει. Θα τρέμει το Γιέιλ και θα ανατριχιάζει το Χάρβαρντ.

- "Ρε Χασοδίκη, μας δουλεύεις;" ρώτησε ο Δήμαρχος Νικήτας.
- "Ναι, αλλά εσύ άρχισες πρώτος", απάντησε ο Χασοδίκης.


.

Ο.Τ.Α. μη ακουόντων

Στον τομέα της δασικής προστασίας ισχύει λίγο πολύ ό,τι και στην ιατρική: η πρόληψη είναι προτιμότερη της καταστολής. Βασικό αξίωμα, θεμελιώδες, που όμως στην Ελλάδα συνήθως το ξεχνάμε (και στις δύο περιπτώσεις).

Τι σημαίνει "πρόληψη" όταν μιλάμε για τις δασικές πυρκαγιές; Διάφορα πράγματα, τα οποία βέβαια πρέπει να εντάσσονται σε έναν κεντρικό σχεδιασμό και να υλοποιούνται από τους κατά τόπους φορείς, κυρίως της τοπικής αυτοδιοίκησης: διάνοιξη δασικών δρόμων, δημιουργία αντιπυρικών ζωνών, εγκατάσταση υδατοδεξαμενών σε δάση και ορεινούς όγκους, οργάνωση περιπολιών, επάνδρωση πυροφυλακίων.

Μία εικόνα που ειδάμε πολύ συχνά στις τηλεοπτικές μας οθόνες, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, το δεκαήμερο του Ολοκαυτώματος, ήταν η εικόνα των εκσκαφέων που έτρεχαν να δημιουργήσουν αντιπυρικές ζώνες γύρω από χωριά που κινδύνευαν άμεσα από τις φλόγες. Προφανώς, δεν γίνεται έτσι. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να καταλάβει ότι η δημιουργία αντιπυρικών ζωνών είναι μια διαδικασία κατά την οποία πρέπει να λαμβάνονται υπ' όψη διάφοροι παράγοντες: περιοδικότητα και ένταση των ανέμων, ανάγλυφο του εδάφους, είδος και πυκνότητα της βλάστησης. Και τίποτα απ' αυτά προφανώς δεν είναι δυνατόν να εκτιμηθεί σωστά όταν η φωτιά καταφτάνει από δέκα μεριές.

Ποιος είναι άραγε ο λόγος που οι περισσότεροι δήμαρχοι που ακούστηκαν στις τηλεοράσεις τις ημέρες αυτές έσπευδαν αμέσως να καταγγείλουν εμπρησμούς, ακόμη και αν δεν υπήρχε απολύτως κανένα στοιχείο; Μήπως ότι δεν είχαν λάβει κανένα μέτρο πρόληψης, ούτε καν για τον καθαρισμό των πρανών των δρόμων από τα ξερόχορτα; Μήπως ότι στην περιφέρεια των περισσοτέρων λειτουργούν ανεξέλεγκτες, παράνομες χωματερές, συνήθης εστία πυρκαγιών; Μήπως ότι τα κονδύλια που θα έπρεπε να έχουν διατεθεί για την διάνοιξη και τη συντήρηση δασικών δρόμων και αντιπυρικών ζωνών χρησιμοποιήθηκαν για να βουλώσουν διάφορες τρύπες των προϋπολογισμών;

Η αλληλουχία των δηλώσεων νομαρχών, δημάρχων και εκπροσώπων της κεντρικής Διοίκησης κατά τις ημέρες του Ολοκαυτώματος θύμισε, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, μία παράδοξη και πρωτότυπη σκυταλοδρομία -όπου, αντί οι δρομείς να μεταφέρουν τη σκυτάλη ο ένας στον άλλον με τη σειρά, έτρεχαν άτακτα μπρος-πίσω προσπαθώντας να βρουν κάποιον για να την ξεφορτωθούν. Ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι αντιμετάθεσης ευθυνών -και στη μέση, καμμένα χωριά και δάση, και απανθρακωμένα πτώματα.

Συνήθης δικαιολογία των τοπικών δημογερόντων: "Δεν επαρκούν τα κονδύλια". Δεν είναι τελείως αβάσιμη. Αλλά οι κύριοι αυτοί έχουν χάσει προ πολλού την έξωθεν καλή μαρτυρία, αφ' ής στιγμής οι εκθέσεις του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης και του Συνηγόρου του Πολίτη τους αναδεικνύουν σε ετήσια βάση πρωτοπόρους στην κακοδιαχείριση, τη διαφθορά και τη σπατάλη. Και πώς να τους πιστέψει κανείς, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, όταν βλέπει τη γειτονιά του κάθε τέσσερα χρόνια, τους τρεις-τέσσερις τελευταίους μήνες πριν τις δημοτικές εκλογές, να μετατρέπεται σε εργοτάξιο χρήσιμων και άχρηστων έργων -ενώ την υπόλοιπη τετραετία, ύπνος βαθύς και μακάριος;

Εκτός όμως από τις ευθύνες των τοπικών αρχόντων, ευθύνες έχει και η -εκάστοτε- κυβέρνηση για την έλλειψη προληπτικών μέτρων: με βάση την ισχύουσα νομοθεσία περί πολιτικής προστασίας (Ν. 3013/2002), ο σχεδιασμός των αναγκαίων μέτρων και ο έλεγχος της εφαρμογής των σχεδίων γίνεται κεντρικά -εξ ου και η ύπαρξη της σχετικής Γενικής Γραμματείας. Προφανώς, όμως, οι σχετικές διατάξεις υπάρχουν μόνον για να γεμίζουν σελίδες στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Και δεν είναι, ασφαλώς, τυχαίο, ότι οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες απέφευγαν επιμελώς να αναφερθούν στο θέμα της πρόληψης. Ο κ. Παυλόπουλος, βέβαια, πολιτικός προϊστάμενος της Πολιτικής Προστασίας, ήταν τυχερός: λόγω των εκλογών, αντικαταστάθηκε από τον υπηρεσιακό υπουργό την πρώτη μέρα του Ολέθρου -κι έτσι, απέφυγε τη δυσάρεστη θέση να εκτίθεται καθημερινά στα κανάλια, ερωτώμενος τι σχεδιασμό πραγματοποίησε και τι έλεγχο έκανε.

Και σ' αυτόν τον τομέα, όπως και στον τομέα του συντονισμού, η κυβέρνηση τα έκανε θάλασσα, Μοναδικέ μου Αναγνώστη. Και βέβαια, αντί για ανάληψη ευθυνών, το μόνο που ακούσαμε ήταν ποιητικές εξάρσεις για τον στρατηγό άνεμο και σεναριογραφικές αναζητήσεις για ασύμμετρες απειλές, οργανωμένα σχέδια και πράσινα άλογα... Αλλά αυτά, θα τα δούμε τις επόμενες ημέρες. Για την ώρα,

Σε χαιρετώ

Χασοδίκης

Χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω, έλα να πάμε τα σκουπίδια πιο πάνω

Παρασκευή, 27 Απριλίου, ώρα περίπου 10:30 το πρωί και ο Χασοδίκης, με βήμα-όχι-και-τόσο-ανάλαφρο, κατευθύνεται προς το Εφετείο. Στον σταθμό του μετρό "Αμπελόκηποι" οι κυλιόμενες σκάλες τον ξεβράζουν και πάλι στην επιφάνεια. Στο πλατύσκαλο, στέκεται μια κοπέλα (προφανώς "απασχολούμενη", σύμφωνα με την τρέχουσα εργασιακή ορολογία) και μοιράζει φυλλάδια σε όσους βγαίνουν. Μου βάζει ένα στο χέρι · την κοιτάω με ένα βλέμμα που θέλω να ελπίζω ότι δηλώνει συμπαράσταση, αλλά αμφιβάλλω αν το αντιλαμβάνεται, έτσι όπως στέκεται εκεί ζαβλακωμένη από τον ήλιο που την χτυπάει κατακέφαλα.

Αυτήν την εποχή, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, αυτού του είδους τα φυλλάδια συνήθως διαφημίζουν σεμινάρια ηλεκτρονικών υπολογιστών. Κανονικά λοιπόν τα βάζω πρώτα στην τσέπη του σακακιού και κατόπιν στο κουτί όπου μαζεύω τα άχρηστα χαρτιά του γραφείου για ανακύκλωση. Κάπως όμως έπεσε το μάτι μου ξώφαλτσα στο συγκεκριμένο και είδα ότι έγραφε τα εξής:

"Ο Δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης θα ανακηρύξει τον Μιχάλη Χατζηγιάννη Υποστηρικτή της Ιδέας της Ανακύκλωσης"; Πολλά κεφαλαία, σκέφτομαι. Αυτό το αθώο φυλλάδιο μου γέννησε κάμποσα ερωτηματικά:

Κατ' αρχήν, τι ακριβώς είναι η "Ιδέα της Ανακύκλωσης"; Κάτι σαν τη Μεγάλη Ιδέα; Μέχρι τώρα νόμιζα ότι η ανακύκλωση είναι απλά μια πρακτική διαχείρισης των απορριμμάτων, την οποία οι πιο προηγμένες χώρες της Ευρώπης θεωρούν κάτι δεδομένο, που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη θεωρητική επεξεργασία. Εμείς, "φιλοσοφούντες άνευ μαλακίας" από αρχαιοτάτων χρόνων, προφανώς την αναγάγαμε σε ιδέα. Μήπως άραγε να θεμελιώσουμε και μία "Ιδεολογία της Ανακύκλωσης"; Και αν ναι, γιατί όχι και "Ιδεολογία της Κομποστοποίησης" ή "Ιδεολογία της Δημιουργίας Νέων Χ.Υ.Τ.Α.";

Κατά δεύτερον, αυτό ήταν που σκέφτηκε ο Δήμαρχος για να προωθήσει την "Ιδέα της Ανακύκλωσης"; Να βρει δηλαδή ένα celebrity, έναν συμπαθή κατά τα λοιπά τραγουδιστή, και να τον ανακηρύξει "Υποστηρικτή" της "Ιδέας"; Κάτι σαν Πρεσβευτή Καλής Θελήσεως του ΟΗΕ, δηλαδή, σε μικρότερη κλίμακα. Αλλά πάντα βέβαια με μουσική, ταρατατζούμ, φωτογράφους, χορηγούς επικοινωνίας, μπλα μπλα. Γκλαμουριά. Και τι ακριβώς θα κάνει, για να έχουμε καλό ρώτημα, ο Μιχάλης Χατζηγιάννης σαν "Υποστηρικτής της Ιδέας"; Θα γράφει τραγούδια για την ανακύκλωση; Θα εμφανίζεται στα σποτάκια του ΟΤΕ με μπλουζάκι "recycle now"; Θα φωτογραφίζεται δίπλα στους μπλε κάδους με την σακούλα με τα κουτάκια της κοκα-κόλας στο χέρι; Τι;

Κοντολογίς, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, το θέμα δεν είναι τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει ο Μιχάλης Χατζηγιάννης για την ανακύκλωση και την ιδέα της (...). Το θέμα είναι τι κάνει και τι θα μπορούσε να κάνει ο Δήμαρχος. Και τι επιλέγει τελικά να κάνει, από τις διάφορες εναλλακτικές δυνατότητες που έχει.

Όσο κι αν μας τσαλακώνει το ευρωπαϊκό μας προφίλ, καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι είμαστε ίσως η μόνη τόσο προηγμένη χώρα (ναι, εμείς, μην γελάς: είμαστε μέσα στις 30 πιο ανεπτυγμένες χώρες παγκοσμίως) που δεν έχει ακόμη βρει έναν (ορθο)λογικό τρόπο να διαχειρίζεται τα σκουπίδια της. Τα πετάμε όπου βρούμε, σε ανεξέλεγκτες χωματερές που μας κοστίζουν εκατομμύρια ευρώ σε πρόστιμα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο -χώρια το ρεζιλίκι. Ανακυκλώνουμε ελάχιστα, και συζητάμε σε επίπεδο "τοπικής κοινωνίας" εδώ και δέκα χρόνια πού θα θάβουμε τα σκουπίδια του Λεκανοπεδίου, χωρίς να καταλήγουμε σε καμία απόφαση. Πράγματα που οι άλλοι Ευρωπαίοι μας εταίροι θεωρούν δεδομένα, εμείς ακόμη τα διαπραγματευόμαστε, με το πάσο μας: τι ξέρουν οι κουτόφραγκοι;

Κι ωστόσο, η πρακτική της ανακύκλωσης βρίσκεται επιτέλους σε κάποιον δρόμο: οι μπλε κάδοι τοποθετήθηκαν σε όλη την Αθήνα και ο κόσμος γενικά τους χρησιμοποιεί (εγώ τουλάχιστον τους βλέπω συνήθως γεμάτους). Πάντα θα βρεθεί ο Νεοέλλην που θα ρίξει μέσα τα σκουπίδια της κουζίνας, γιατί βαριέται να ανοίξει τον διπλανό κάδο, και πάντοτε θα βρίσκεται (όπως και αυτός που εκτοξεύει τη σακούλα από το μπαλκόνι σαν σφαιροβόλος), αλλά γενικά ο κόσμος αντιδρά σωστά. Αντί λοιπόν να ψάχνει για πρεσβευτές καλής θελήσεως, θα μπορούσε ο Δήμαρχος να κάνει μερικά πιο απλά πραγματάκια: για παράδειγμα, να μεριμνήσει ώστε οι μπλε κάδοι να αδειάζουν συχνότερα, και να μην μένουν επί μέρες ξέχειλοι από χαρτοκιβώτια. Ή να φροντίσει να διαψεύσει, με πειθώ και στοιχεία, τη φήμη που κυκλοφορεί στην πόλη όλο και πιο έντονα, ότι δηλαδή και τα ανακυκλώσιμα υλικά καταλήγουν στην (ίδια) χωματερή μαζί με τα υπόλοιπα σκουπίδια: με την έμφυτη τάση μας να θεωρούμε ότι έλα-μωρέ-τα-ίδια-σκατά-πάντα-όλοι-μας-κοροϊδεύουνε, η φήμη αυτή, αν μείνει αναπάντητη, κινδυνεύει να ακυρώσει την πρώτη σοβαρή προσπάθεια ορθολογικής διαχείρισης των απορριμμάτων που γίνεται στη χώρα μας.

Τον Νικήτα Κακλαμάνη στην μακρόχρονη πολιτική του σταδιοδρομία τον έχουν χαρακτηρίσει δύο πράγματα: πρώτον, αντίθετα με το προεκλογικό του σύνθημα ("δεν έχω πολλά να πω/έχω πολλά να κάνω"), πάντοτε έλεγε περισσότερα (και συνήθως πιο ενδιαφέροντα) από όσα έκανε. Και δεύτερον, πάντοτε ήταν επικοινωνιακός: ήρεμος, χαμηλών τόνων, χωρίς ξεσπάσματα, ένας τζέντλεμαν με ελαφρώς περίεργο γούστο στα πουκάμισα και τις γραβάτες, πάντοτε συμπαθής και (αν μου επιτρέπεις την έκφραση, Μοναδικέ μου Αναγνώστη) τσαχπίνης. Μετρ των δημοσίων σχέσεων, ήταν αναμενόμενο να ασχοληθεί με αυτό που γνωρίζει καλύτερα.

Δεν θέλω να πω ότι η κίνηση αυτή είναι καθεαυτή κακή: είναι απλά πολύ λιγότερο απαραίτητη από άλλες. Υπ' αυτήν την έννοια, και επειδή για το συγκεκριμένο πανηγυράκι ξοδεύτηκαν σίγουρα και κάποια χρήματα, που συνήθως δεν αφθονούν, ήταν περιττή. Και δυστυχώς, φοβάμαι πολύ ότι ήταν και μία προαναγγελία του τι μπορούμε να περιμένουμε και από τον καινούργιο μας Δήμαρχο, που συμπλήρωσε ήδη αθόρυβα τέσσερις μήνες στο θώκο της Πλατείας Κοτζιά...

Ετοιμάσου, Μοναδικέ μου Αναγνώστη: προσεχώς, η Έλενα Παπαρίζου "Υποστηρικτής της Ιδέας της Κατάργησης της Νάυλον Σακούλας" και η Καλομοίρα "Υποστηρικτής της Ιδέας των Επαναφορτιζόμενων Μπαταριών". Προβλέπεται να ζήσουμε ιστορικές στιγμές!

Σε χαιρετώ

Χασοδίκης

Υ.Γ.: Μήπως έχεις υπ' όψη σου: ο Αλέξης Τσίπρας τι γίνεται;