Καρπαζιές

Ας κάνουμε λοιπόν άλλη μια ανακεφαλαίωση: εδώ και δύο χρόνια έχουν συμβεί τα εξής:

• τρία κράτη-μέλη της Ευρωζώνης έχουν βρεθεί με κάθε επισημότητα εκτός αγορών και εντός προγραμμάτων "δημοσιονομικής εξυγίανσης",
• άλλα δύο (Ισπανία, Ιταλία) διατηρούνται εντός αγορών με μηχανική υποστήριξη, τεχνάσματα της ΕΚΤ και με αυξημένο κόστος δανεισμού,
• έξι συνολικά κυβερνήσεις έχουν πέσει (ή καταρρεύσει, αν προτιμάτε) πριν την ώρα τους -όλα τα γουρουνάκια και μπόνους η Ολλανδία.

Και να μην επεκταθούμε τώρα στη συζήτηση για τον κοινωνικό αντίκτυπο της πολιτικής αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, γερμανικής εμπνεύσεως, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης: ας θυμηθούμε μόνο ότι η ανεργία κατέγραψε πρόσφατα πανευρωπαϊκό ρεκόρ, και ας μείνουμε εκεί.

Αξίζει όμως να σταθεί κανείς λιγάκι στην περίπτωση της Ολλανδίας: μια χώρα με καθ' όλα υγιή οικονομία, εξωστρεφή, παραγωγική, ανταγωνιστική, που δεν κολυμπάει σε μια θάλασσα από χρέη και που οι αγορές δεν τραβούσαν κανένα ζόρι με την πάρτη της... μέχρι την περασμένη εβδομάδα. Που ανακοινώθηκε ότι το έλλειμμά της για φέτος θα είναι τσιμπημένο (4,6 %), και ταραχή μεγάλη έπιασε την ολλανδική κυβέρνηση. Δέκα χρόνια νωρίτερα, μη σου πω και λιγότερα, η είδηση αυτή θα προκαλούσε ένα αδιάφορο ανασήκωμα των ώμων: την ώρα που η ευρωπαϊκή οικονομία βρίσκεται σε υφεσιακή καμπύλη, μια αύξηση του ολλανδικού ελλείμματος θα αντιμετωπιζόταν μάλλον σαν αναμενόμενο συγκυριακό φαινόμενο, που μια κατά τα άλλα υγιής οικονομία μπορεί να το αντέξει για δύο-τρία χρόνια, μέχρι να αλλάξει το γενικότερο κλίμα, έστω και με κάποιες ήπιες παρεμβάσεις.

Σήμερα όμως που η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία έχει αναβιβαστεί σε μεταφυσικό δόγμα, η ολλανδική κυβέρνηση έσπευσε να εξαγγείλει ένα πρόγραμμα εκτεταμένων περικοπών δημοσίων δαπανών, ύψους περί τα 15 δις ευρώ. Αποτέλεσμα: να αποσκιρτήσει από τον κυβερνητικό συνασπισμό ο ένας εκ των εταίρων (όχι τυχαία, η ακροδεξιά), επικαλούμενος το (αναμενόμενο) επιχείρημα "γιατί να περικόψουμε 15 δις από τους Ολλανδούς συνταξιούχους για να τα δώσουμε σε χώρες όπως η Ελλάδα;", να πέσει η κυβέρνηση πριν φτάσει στα μισά της θητείας της και να προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές.

Με δυο λόγια, η Ευρωζώνη θυμίζει τον Τζανετάκο στις παλιές ελληνικές ταινίες, που έτρωγε τις καρπαζιές από τον Κωνσταντάρα τη μία πίσω από την άλλη (τελευταία καρπαζιά η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ισπανίας), προσπαθώντας να φυλαχτεί όπως-όπως, αλλά χωρίς να το πολυπετυχαίνει.

Είναι ώρα νομίζω να το καταλάβουμε: η ευρωπαϊκή πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης έχει αποτύχει συνολικά και παταγωδώς, τόσο σε οικονομικό, όσο και σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Τελεία. Και η ελπίδα ότι, αν συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο, στον δρόμο της αρετής που ευαγγελίζεται πρωτίστως η Γερμανία, θα αλλάξουν τα πράγματα με κάποιον μαγικό τρόπο και θα ξαναγυρίσουμε σε εποχές, αν όχι παχιών αγελάδων, τουλάχιστον όχι ψόφιων, είναι ταυτόσημη με την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή μετά θάνατον, σε ολάνθιστους κήπους με βρυσούλες που θα ρέουν γάλα και μέλι.

Ακούγεται ευρύτερα σαν νουθεσία ότι στις επερχόμενες εκλογές δεν θα πρέπει να παγιδευτούμε στο δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο αλλά να κοιτάξουμε την ευρύτερη εικόνα, την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και τα λοιπά. Ε λοιπόν, συμφωνώ. Και ακριβώς επειδή πιστεύω ότι πρέπει να κοιτάξουμε την ευρύτερη εικόνα, θέλω στις εκλογές να αποδοκιμαστούν τα κόμματα που ενστερνίζονται αυτήν την ολοκληρωτικά αποτυχημένη πολιτική, η οποία το μόνο που πετυχαίνει είναι να αυξάνει την κοινωνική ένταση, να οξύνει τις ανισότητες, να εξανεμίζει τα οράματα περί "ενωμένης Ευρώπης", να εγκαθιδρύει την καχυποψία μεταξύ των Ευρωπαίων πολιτών και να ενισχύει φυγόκεντρες δυνάμεις, δυνάμεις συντηρητικές, δυνάμεις που, αν επικρατήσουν, μπορούν να γυρίσουν την Ευρώπη πολλά χρόνια πίσω.

Από εδώ και πέρα, κάθε εκλογική αναμέτρηση στην Ευρώπη θα είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί. Συνεχίζοντας στην ίδια πορεία, τα πράγματα μόνο χειρότερα μπορεί να πάνε. Ήρθαν έτσι τα πράγματα που την επόμενη Κυριακή είναι δυνατόν να σταλεί ένα διπλό, ηχηρό μήνυμα αποδοκιμασίας αυτής της πολιτικής από δύο διαφορετικές πλευρές της Ευρώπης: μία που την ακολούθησε από επιλογή και μία που την ακολούθησε από ανάγκη. Είναι μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί. Απ' ό,τι δείχνουν τα πράγματα, οι Γάλλοι θα κάνουν αυτό που πρέπει, στέλνοντας τον ανεκδιήγητο Σαρκοζύ στο σπίτι του. Εμείς;

(bonus track)

.

Εγκυρότης

Low economic growth and high wages have meant that the country has struggled to raise enough money through taxation to pay for government spending.

Από εδώ οι αιτίες της πορτογαλικής κρίσης, σα να λέμε, πιο έγκυρη πηγή δεν γίνεται.

Και εδώ τα στοιχεία για τα high wages των Πορτογάλων όπως τα δίνει το σάιτ της Eurostat, σα να λέμε, πιο επίσημα στοιχεία δεν γίνεται.

Σχόλια;


.

Φάντος

Και καλά εμείς. Εμείς είμαστε ακαμάτηδες και ανεύθυνοι, εδώ και χρόνια απλώναμε τα πόδια μας πέρα από το πάπλωμα, ξοδεύαμε αλόγιστα και δανειζόμασταν ασύστολα για να συντηρούμε ένα επίπεδο διαβίωσης που δεν το άντεχε η οικονομία και η ελάχιστη παραγωγικότητά μας, καλά να πάθουμε, μαζί τα φάγαμε κλπ κλπ.

Οι Ιρλανδοί; Που το είχαν δει το κακό να έρχεται και είχαν πάρει αυστηρά μέτρα τουλάχιστον δυο χρόνια προτού υποχρεωθούν να καταφύγουν στην έξωθεν βοήθεια;

Οι Πορτογάλοι; Που μέσα σε ένα χρόνο έφαγαν στο κεφάλι τρία πακέτα "δημοσιονομικής προσαρμογής", και σκάλωσαν στο τέταρτο, όχι γιατί ήταν πολύ αυστηρό, αλλά γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση το θεώρησε υπερβολικά λάιτ;

Και τι να πούμε πια για τις διαβεβαιώσεις της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας σε όλους τους τόνους και με στεντόρεια φωνή ότι ούτε η Ιρλανδία ούτε η Πορτογαλία θα χρειάζονταν διάσωση;

Και πώς να πιστέψεις σήμερα τις ίδιες διαβεβαιώσεις για την Ισπανία; Την Ισπανία που επίσης περνάει περίοδο λιτότητας και όπου η ανεργία έχει ήδη εκτοξευθεί πάνω από το 20 %. Της οποίας Ισπανίας το χρέος αγγίζει (ή ίσως ξεπερνά) τα 600 δις ευρώ. Μη γράψετε τα μηδενικά, θα ζαλιστείτε. Κι ας μην πιάσουμε την Ιταλία, το χρέος της οποίας πρέπει να κοντεύει τα 2 τρις.

Από την προσφυγή της Ιρλανδίας μέχρι την προσφυγή της Πορτογαλίας δεν πέρασαν καλά καλά ούτε πέντε μήνες. Και εμείς, αν δεν απατώμαι, είχαμε προηγηθεί των Ιρλανδών ένα σκάρτο εξάμηνο. Με δυο κουβέντες, χρειάστηκε λιγότερο από ένας χρόνος για να μπουν τα τρία από τα τέσσερα (ή μήπως πέντε;) γουρουνάκια στα κάρβουνα. Με αυτόν τον ρυθμό, η Ισπανία -που απ' όποια μεριά και να το δει κανείς είναι ο λογικά επόμενος αδύναμος κρίκος- θα πρέπει να ετοιμάζει από τώρα το μνημόνιό της, ώστε να το διαβάζουν οι συμπέθεροι το καλοκαίρι που θα μαζεύουν ήλιο στις παραλίες της Κόστα Μπράβα.

Ή για να το πούμε αλλιώς: αυτό που πριν ένα χρόνο ξεκίνησε ως κρίση χρέους ενός και μόνο κράτους-μέλους της ευρωζώνης, σήμερα αγγίζει το ένα στα τέσσερα κράτη-μέλη της. Και παρά ταύτα, υπάρχει ακόμα κόσμος που πιστεύει στ' αλήθεια ότι η πολιτική που έχει ακολουθηθεί μέχρι στιγμής για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης είναι, αν όχι επιτυχημένη, πάντως αναγκαία, και οπωσδήποτε η μόνη δυνατή ελλείψει άλλης καλύτερης (το γνωστό δόγμα ΤΙΝΑ).

Βέβαια απ' την άλλη, υπάρχει και κόσμος που πιστεύει στον Άγιο Βασίλη.


.

Άφωνος

Κι έτσι, την ώρα που στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη συζητάμε για την (μεταφορική) επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα, που λίγο πολύ θεωρείται δεδομένη και αναγκαίο κακό, το κράτος του Ισραήλ φροντίζει για την κυριολεκτική επιστροφή στον Μεσαίωνα (άντε και λίγο πιο πέρα) των πειρατών και των κουρσάρων.

Κι ο 21ος αιώνας όλο και περισσότερο μοιάζει 12ος.


.

Στρατευμένη τέχνη

Αυτό το ποστ το έχω στο μυαλό μου εδώ και αρκετές μέρες, αλλά προβληματίστηκα αν πρέπει να το γράψω ή όχι. Εν πάση περιπτώσει, πάμε και θα δούμε.

Η αφορμή ήταν μια συζήτηση στο buzz σχετικά με το κλείσιμο τηλεοπτικών σταθμών στη Βενεζουέλα, καθώς και τα αναπόφευκτα σχόλια για το "καθεστώς Τσάβες" που είναι έτσι, αλλιώς κι αλλιώτικα, τέλος πάντων, διαβάστε τα εκεί να μην τα ξαναλέμε.

Η συζήτηση αυτή ξεκίνησε από μια δημοσίευση στο site του BBC, που μπορείτε να τη δείτε εδώ. Δεν είναι τόσο η ίδια η είδηση που με προβλημάτισε, όσο το όλο στήσιμο της σελίδας, τα λινκ, οι τίτλοι και τα συναφή. Εξηγούμαι:

Υπάρχει μια τάση στα διεθνή ΜΜΕ να παρουσιάζουν τις ειδήσεις από τη Βενεζουέλα κατά τρόπο τέτοιο ώστε να φαίνεται ότι σε αυτή τη χώρα όλα ξεκινάνε από τον Τσάβες και καταλήγουν στον Τσάβες.

Μολονότι η Βενεζουέλα διαθέτει σύνταγμα, κυβέρνηση και υπουργούς και νομοθετικό σώμα και δικαστήρια, η αίσθηση που αποκομίζει ο μέσος αναγνώστης-τηλεθεατής του δυτικού κόσμου είναι ότι, τελικά, όλα αυτά δεν είναι παρά μια επίφαση, ένα δημοκρατικούτσικο αμπαλάζ για ένα καθεστώς που κατά βάση είναι λίγο-πολύ μια δικτατορία λατινοαμερικανικού τύπου. Τσάβες κερνάει, Τσάβες πίνει. Για του λόγου το αληθές, μετρήστε στη σελίδα του BBC πόσες φορές αναγράφεται το όνομα του πρεσιδέντε, πατήστε τα λινκ και μετρήστε πόσες φωτογραφίες του διακοσμούν τα ρεπορτάζ.

Αλλά αυτό που βγάζει μάτι είναι εκείνος ο τίτλος παραδίπλα, στα Key Stories: Chavez seizes foreign store. Ειλικρινά, διαβάζοντας τον τίτλο δεν σας έρχεται στο νου η εικόνα του Τσάβες να μπουκάρει στο μαγαζί με το περίστροφο στο χέρι και να σηκώνει το ταμείο;

Διερωτώμαι λοιπόν κατά πόσο αυτός ο τρόπος παρουσίασης, αυτή η σημειολογία αν θέλετε, είναι τυχαία ή σκόπιμη. Στην εποχή που ζούμε, και ιδίως όταν μιλάμε για τα ιντερνέτς, η πληροφορία έρχεται στον δυτικό κυβερνοναύτη με καταιγιστικούς ρυθμούς. Υπάρχει βέβαια η δυνατότητα να εμβαθύνει κανείς όσο θέλει ψάχνοντας τις πηγές και πηγαίνοντας από λινκ σε λινκ και από γκούγκλισμα σε γκούγκλισμα μέχρι να διαμορφώσει άποψη για οποιοδήποτε θέμα, αλλά, μεταξύ μας τώρα, πόσοι έχουν τον χρόνο και την όρεξη να το κάνουν; Στους καιρούς του syndication, ο περισσότερος κόσμος θα μείνει στην περίληψη, τη διαγώνια ανάγνωση και τη γενική εντύπωση που θα αποκομίσει από μια πλατιά ματιά στο όποιο δημοσίευμα. Ιδίως αν αυτό προέρχεται από μια έγκυρη πηγή όπως, ας πούμε, το BBC.

Γι' αυτό και ο τρόπος παρουσίασης των ειδήσεων αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Για να ξαναγυρίσουμε στην ιστορία των τηλεοπτικών σταθμών, πόσοι θα κάτσουν να ψάξουν ποια είναι η ισχύουσα στη Βενεζουέλα νομοθεσία για την αδειοδότησή τους, πόσοι θα αναρωτηθούν γιατί θεσπίστηκε αυτή η νομοθεσία ή γιατί θεωρείται απαραίτητη; (Παρένθεση: ειδικά στην Ελλάδα, όπου οι σταθμοί λειτουργούν με άδεια από τη σημαία, αυτή η συζήτηση θα ήταν έως και γκροτέσκα, στο σπίτι του κρεμασμένου κλπ. Κλείνει η παρένθεση). Ειδικά τη στιγμή που διαβάζει κανείς ότι εφαρμόζεται σε βάρος αντιπολιτευόμενων καναλιών, τι πιο προφανές από το συμπέρασμα ότι η νομοθεσία αυτή χρησιμεύει στο "καθεστώς Τσάβες" αποκλειστικά για να φιμώνει τις αντίθετες φωνές -και τέρμα;

Και δεν λέω ότι αποκλείεται να είναι έτσι -λέω όμως ότι ο αναγνώστης κατευθύνεται στο συμπέρασμα ότι έτσι είναι χωρίς να παρακινείται να το ψάξει περισσότερο. Κι ας θυμηθούμε ότι ζούμε σε καιρούς που δεν αγαπούν τις λεπτές διακρίσεις, αντίθετα λατρεύουν την απλοϊκή θεώρηση ενός κόσμου χωρισμένου σε καλούς και κακούς, όπου όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας και τα λοιπά. Και είναι δυνατόν να είναι μαζί μας ο ηγέτης μιας χώρας που φιμώνει τηλεοπτικούς σταθμούς αντιφρονούντων και κλέβει σουπερμάρκετ;

Με την πάροδο ικανού χρόνου, και διαλέγοντας προσεχτικά κάθε φορά πού θα εστιάσουμε τους προβολείς, κάποια στιγμή θα ωριμάσουν οι συνθήκες ώστε μια πιθανή "εξαγωγή δημοκρατίας" στη Βενεζουέλα να αποτελέσει ανεκτό (αν όχι επιθυμητό) ενδεχόμενο για τη δυτική κοινή γνώμη. Δεν είναι απαραίτητο να επιστρατευθεί κάποιος καραγκιόζης τύπου Πατ Ρόμπερτσον, που θα ζητάει να δολοφονηθεί ο Τσάβες: αυτή η μέθοδος είναι πολύ χοντροκομμένη, πολύ μπρουτάλ, ακόμα και για τα δεδομένα της οκταετίας Μπους. Υπάρχουν πιο εκλεπτυσμένοι, πιο διακριτικοί τρόποι για να γίνει η δουλειά, και μάλιστα με τη σφραγίδα ποιότητας έγκυρων μήντια που θα προλειάνουν το έδαφος χωρίς να διακυβεύουν το κύρος τους -μια που θα μπορούν να πουν ότι, ορίστε κύριε, η πληροφορία είναι όλη εδώ, δεν είχες παρά να κάνεις 4-5 κλικ για να τη δεις.

Ευθύνη του δέκτη της πληροφορίας, οπωσδήποτε -αλλά του πομπού;

Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι, μεταξύ κραυγαλέας στράτευσης και διακριτικής στράτευσης, η δεύτερη είναι μακροπρόθεσμα πιο αποτελεσματική, και μπορεί να έχει απήχηση σε ευρύτερα ακροατήρια. Ή πάλι μπορεί να είμαι εγώ πολύ καχύποπτος, και τα πράγματα να είναι εντελώς αθώα, αντικειμενικά και αμερόληπτα. Δεν ξέρω.

Τροφή για σκέψη για το Σαββατοκύριακο, και τα ξαναλέμε από βδομάδα.





Υ.Γ.: Σπέσιαλ θενκς σε Τάλω και Plagal, επίσημους Βενεζουελανολόγους της ελληνικής μπλογκόσφαιρας για τα λινκ :)


.

Ο κροκόδειλος που κλαίει

Συγκλονισμένος ο πλανήτης παρακολουθεί το δράμα του λαού της Αϊτής. Γέμισαν οι οθόνες των τηλεοράσεων και των υπολογιστών από δραματικά ρεπορτάζ με ορφανά παιδάκια να τριγυρνάνε μέσα στα συντρίμμια και με ανθρώπους απελπισμένους που μέσα σε μια στιγμή έχασαν σπίτι, οικογένεια και βιος.

Μέχρι προχτές, βέβαια, στ' αρχίδια του του υπόλοιπου πλανήτη για την Αϊτή και τα προβλήματά της. Χτες έσπευσαν όλοι οι έγκυροι τηλεοπτικοί φωστήρες να μας ενημερώσουν ότι πρόκειται για τη φτωχότερη χώρα του δυτικού ημισφαιρίου, μια χώρα που μαστίζεται από ακραία φτώχεια και αμορφωσιά, που η ιστορία της είναι γεμάτη από πραξικοπήματα, πολιτική αναταραχή, ξένες επεμβάσεις, και σαν να μην έφταναν όλα αυτά κάθε τρεις και λίγο σκάνε απάνω στην καμπούρα της και όλοι οι κυκλώνες της Καραϊβικής. Και τώρα ο Εγκέλαδος.

Μήπως δεν ξέραμε; Μα αυτό δεν είναι δικαιολογία. Γιατί τα στοιχεία υπήρχαν, ήταν εκεί, να, δυο κλικ μακριά, τα έχει η γαμημένη η wikipedia, αρκεί να θες να τα δεις. Αλλά δεν θέλαμε, δεν μας ένοιαζε βρε αδερφέ. Κι εγώ μαζί -μη νομίσει κανείς ότι βγάζω την ουρά μου απ' έξω.

Για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, το να πεθαίνουν χιλιάδες άνθρωποι εξαιτίας ενός σεισμού ή κάποιας άλλης φυσικής καταστροφής μας φαίνεται ιδιαιτέρως τραγικό, ίσως γιατί σαν γεγονός φτιάχνει νούμερα μεγάλα και στρογγυλά, που γράφουν καλά στα πρωτοσέλιδα και κάνουν εντύπωση. Ενώ αν οι ίδιοι άνθρωποι πεθαίνουν, όχι μονοκοπανιά όπως με τον σεισμό, αλλά λίγοι λίγοι, μέρα με τη μέρα, από φτώχεια, από πείνα, από αρρώστειες που ο πολιτισμένος κόσμος έχει εξουδετερώσει εδώ και χρόνια, από μολυσμένο νερό, από τάγματα θανάτου, κανείς δεν εντυπωσιάζεται, κανείς δεν σκανδαλίζεται, λίγο πολύ το θεωρούμε φυσιολογικό, υπάρχουν λαοί που φτιάχνουν την ιστορία και λαοί που την υφίστανται, και προφανώς αποδεχόμαστε ότι το ιστορικό, κοινωνικό, πολιτικό, γεωγραφικό πεπρωμένο μιας χώρας σαν την Αϊτή είναι να ψωμολυσσάει και να τρώει τις σάρκες της εις τον αιώνα τον άπαντα.

Φτάνει όμως ένας σαρωτικός σεισμός και η ευαισθησία του πολιτισμένου κόσμου αφυπνίζεται, τρέχουν οι ρεπόρτερ με τις κάμερες, γεμίζουν τα μπλογκ με αναφορές, το twitter με hashtags #haiti, εκκλήσεις για "ανθρωπιστική βοήθεια" από παντού. Μέχρι προχτές, πάω στοίχημα ότι ο μισός πλανήτης μπέρδευε την Αϊτή με την Ταϊτή -αλλά σε δυο μέρες θά 'χουν φτιαχτεί κορδελάκια με τα χρώματα της αϊτινής σημαίας, να τα κοτσάρουμε όλοι στα άβατάρ μας και να δείξουμε πόσο συγκλονισμένοι είμαστε από το ανθρώπινο δράμα του αϊτινού λαού. Και μετά, you know the drill, αποστολές τροφίμων, λογαριασμοί στην Εθνική Τράπεζα για την ενίσχυση των σεισμοπαθών, κάτι αντίσκηνα που είχαμε περίσσεμα θα τα στείλουμε για τους άστεγους, να μαζέψουμε και τα παλιά μας ρουχαλάκια. Πιο ύστερα θα στήσουμε και κανα-δυο τηλεμαραθώνιους, όλοι πρέπει να δώσουμε κάτι από το υστέρημά μας, να βοηθήσουμε τον δοκιμαζόμενο λαό της Αϊτής, εμπρός, να δείξουμε πόσο φιλεύσπλαχνοι είμαστε, στόχος τα τρία, πέντε, δέκα εκατομμύρια ευρώ, δώστε και σώστε. Ό,τι έχετε ευχαρίστηση, δεν πειράζει, ας είναι και ληγμένα τα τρόφιμα, ας είναι και σαπισμένα τα κοτόπουλα, αλληλεγγύη, σημασία έχει η χειρονομία κι όχι το αποτέλεσμα.

Παράλληλα, βέβαια, σε μια βδομάδα, δέκα μέρες το πολύ, το θέμα θα έχει φύγει από τα πρωτοσέλιδα. Σ' ένα μήνα θα πιάνει μάξιμουμ ένα μονόστηλο στα "Διεθνή", στο τέλος του χρόνου μια σύντομη αναφορά στην ειδησεογραφική ανασκόπηση της χρονιάς. Μετά τέλος, ας γίνονται δύο πραξικοπήματα το χρόνο στην Αϊτή, εμείς δεκάρα δεν θα δίνουμε, ούτε καν που θα το μαθαίνουμε.

Η τραγική ειρωνία της εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού: την ίδια ζημιά που προκαλεί στην Αϊτή και την κάθε Αϊτή ένας σεισμός, φυσικό φαινόμενο που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, την προκαλεί -ενίοτε στο πολλαπλάσιο- ο άνθρωπος με την άγνοιά του, την αδιαφορία του, την υψηλή πολιτική, τους διεθνείς οργανισμούς και όλους τους άλλους ευφημισμούς που έχουμε επινοήσει για να μασκαρέψουμε την αθλιότητά μας, φαινόμενο κοινωνικό και πολιτικό, που μπορούμε να το ελέγξουμε. Αλλά δεν θέλουμε. Μας βολεύει καλύτερα έτσι. Μας δίνει και την ευκαιρία να νιώσουμε σπλαχνικοί και ανώτεροι όταν τελικά χτυπήσει ο Εγκέλαδος, η φωτιά, ο τυφώνας Κατρίνα, κι εμείς μπορούμε να συνεισφέρουμε αραγμένοι στον καναπέ μας, μπροστά στην οθόνη, με ένα τηλεφώνημα.

Γι' αυτό λοιπόν να με συμπαθάτε, αλλά δεν θα πάρω άλλο από το πιάτο του συγκλονισμένου πλανήτη. Τον κυνισμό και την αδιαφορία που μοιράστηκα με όλους τους άλλους μέχρι σήμερα, ναι, τα παραδέχομαι, και δυστυχώς δεν υπάρχει τρόπος να τα αλλάξω. Την υποκρισία και τα κροκοδείλια δάκρυα όμως μπορώ να τα αποφύγω, και θα το κάνω.


.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα

Τα πράγματα έγιναν κάπως έτσι: το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης έδωσε στη δημοσιότητα τέσσερα απόρρητα memos της κυβέρνησης Μπους που ενέκριναν την εφαρμογή βασανιστηρίων κατά την ανάκριση υπόπτων για τρομοκρατία. Οι υπάλληλοι της CIA, εξαιτίας αυτής της δημοσιοποίησης, ένιωσαν μια κάποια απογοήτευση. Ο νέος πρόεδρος τους επισκέφτηκε για να τους ενθαρρύνει. Και ο παλιός αντιπρόεδρος ζήτησε να δημοσιοποιηθούν και τα αποτελέσματα των ανακρίσεων, για να δει ο κόσμος πως η διαδικασία αυτή των βασανιστηρίων είχε αποτελέσματα.

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να πρωτοθαυμάσω.

Την υποκρισία των στελεχών της CIA, που δεν στενοχωρήθηκαν επειδή χρειάστηκε να εφαρμόσουν βασανιστήρια, ή εν πάση περιπτώσει δεν στενοχωρήθηκαν αρκετά ώστε να μην τα εφαρμόσουν, στενοχωρήθηκαν όμως επειδή ομολογήθηκε δημοσίως αυτό που ο κόσμος είχε τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι;

Τον Ντικ Τσέινυ, από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να τον πει υποκριτή. Ο άνθρωπος έχει σταθερές αρχές και απόψεις, και είναι γνωστό ότι μπροστά στο εθνικό συμφέρον της χώρας του, λεπτομέρειες όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν τις λογαριάζει (he doesn't give a shit, για να το πούμε απλά). Κατά τη γνώμη του, που υποθέτω ότι την ενστερνίζονται και πολλοί συμπολίτες του (οι περισσότεροι;), αν τα βασανιστήρια είχαν σαν αποτέλεσμα τη σωτηρία της ζωής έστω και ενός αμερικανού πολίτη, τότε ευλογημένα να είναι.

Αλλά αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν η τρίπλα του Ομπάμα. Ο νιου πρέζιντεντ εξήγησε ότι οι ανακριτές της CIA "εκτελούσαν τα καθήκοντά τους, καλή τη πίστει, βασιζόμενοι σε νομικές συμβουλές που τους δόθηκαν από το υπουργείο Δικαιοσύνης", και κατά συνέπεια τους διαβεβαίωσε ότι δεν θα αντιμετωπίσουν ποινικές διώξεις, ωστόσο δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να διωχθούν τα (πολιτικά) πρόσωπα που σχεδίασαν την πολιτική των "σκληρών μεθόδων ανακρίσεων".

Γιατί προφανώς ο μέσος ανακριτής της CIA, που υποθέτω ότι θα είναι ένας αξιοπρεπής και ευυπόληπτος WASP οικογενειάρχης, δεν μπορεί να κρίνει από μόνος του αν ο εικονικός πνιγμός αποτελεί βασανιστήριο ή όχι, από τεχνική/νομική σκοπιά εξετάζοντας το πράγμα, αλλά χρειάζεται τη γνωμάτευση κάποιας επιτροπής νομομαθών του Κογκρέσου, φερ' ειπείν, που θα μελετήσουν το ζήτημα πολύπλευρα, θα σταθμίσουν όλες τις παραμέτρους και, αφού πραγματοποιήσουν και την αναγκαία cost-benefit analysis θα αποφανθούν "ναι" ή "όχι". Αν τώρα ο περί ου ο λόγος ανακριτής, έχοντας την ευλογία των ανωτέρων του για την εφαρμογή αυτών των "σκληρών μεθόδων ανακρίσεων" (ωραίο πράγμα οι ευφημισμοί, έτσι;), ένιωθε ταυτόχρονα και μια άγρια χαρά βλέποντας τον fuckin' άραβα κρατούμενο να αγκομαχάει για να πάρει ανάσα κατά τη διαδικασία του εικονικού πνιγμού, αυτό είναι άλλης τάξεως ζήτημα, που θα το λύσει ο ίδιος με τον εξομολόγο του ίσως. Αλλά την κοινωνία δεν την αφορά, εφόσον ο άνθρωπος ενεργούσε με καλή πίστη και για την ασφάλεια των ΗΠΑ. Καθαρά πράγματα.

Αν μη τι άλλο, έχουμε κάνει προόδους ως είδος. Αν στον Μεσαίωνα η Ιερά Εξέταση μπορούσε να εφαρμόζει βασανιστήρια κατά βούληση και χωρίς πολλά πολλά, αφού είχε λάβει τη σχετική εντολή απευθείας από τον θεό, σήμερα χρειάζεται τουλάχιστον μια κουβέρτα νομιμότητας, περίτεχνα ραμμένη από τεχνικούς συμβούλους, επιτροπές νομομαθών, πολιτικά στελέχη, για να διαγραφούν μονοκοντυλιά όσες κατακτήσεις έγιναν από τον ανθρώπινο πολιτισμό στο διάβα των αιώνων που μεσολάβησαν. Αντί των Γραφών, τα memos.

Κι αν έχει κανείς ακόμα την παραμικρή αμφιβολία ότι η απόλυτη εξουσία, απ' όπου κι αν εκπορεύεται, οδηγεί τελικά και αναπόδραστα στην αποκτήνωση, να του δώσουμε τις ευχές μας από τώρα για την Κυριακή που μας έρχεται. Χρόνια πολλά.

(η εικόνα από εδώ)

.

Καθρεφτάκια και χαντρούλες

Τις τελευταίες μέρες έχω χάσει λίγο την επαφή με την επικαιρότητα, για διάφορους λόγους -εξ ου και η σιωπή στο μπλογκ. Δεν μου διέφυγε όμως η εικόνα της συνάντησης Καραμανλή-Ομπάμα στο Στρασβούργο, άλλωστε έπαιξε αρκετά στα δελτία ειδήσεων: στο κάτω κάτω της γραφής, πόσες ακόμα ευκαιρίες θα έχει ο πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης που παραπατάει να τραβήξει επάνω του, έστω και από σπόντα, τα φλας των φωτογράφων;

Στα τηλεοπτικά πλάνα είδαμε τους δύο ηγέτες να ανταλλάσσουν διάφορες ευχάριστες και κομ-ιλ-φω κοινοτοπίες, τονίζοντας τους ιστορικούς δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών μπλα μπλα μπλα, και πόσο εμπνεύστηκαν οι αμερικανοί επαναστάτες από τους αρχαίους ημών προγόνους, μα σας παρακαλώ, τι λέτε, κι εμάς οι δικοί μας επαναστάτες του εικοσιένα να δείτε πόσο εμπνεύστηκαν από τους δικούς σας, γιορ βέρι κάιντ μίστερ πρέζιντεντ, πληηζ, θενκ γιου.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η διαφορά στο ύφος μεταξύ Ομπάμα και Καταλληλότερου. Ο πρώτος μοστράριζε το κλασικό απαστράπτον χαμόγελο και την απαράμιλλη άνεση του καλού δημοσιοσχεσίτη, που ξέρει ότι έχει να κάνει μ' έναν μυστήριο και ολίγον μπαταξή πελάτη, στον οποίο επιβάλλεται να πεις και μια καλή κουβέντα ακόμα κι αν δεν την πολυ-εννοείς, αν μη τι άλλο χάριν καλών τρόπων βρε αδερφέ.

Ο δικός μας, από την άλλη, καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι. Μ' ένα χαμόγελο ίσαμε τ' αυτιά, τον έβλεπες και σκεφτόσουν ότι μπορεί και νά 'χει κατουρηθεί από τη χαρά του. Κατανοητό, βέβαια: με τέτοια μαύρα χάλια εντός των τειχών, ακόμα και η λιγοστή -χολυγουντιανής εσάνς- λάμψη από το εξωτερικό, καλοδεχούμενη είναι και με το παραπάνω μάλιστα.

Βεβαίως, το καλό κλίμα, το τσάι και η συμπάθεια δεν εμπόδισαν τον σύμμαχο Ομπάμα να δηλώσει αργότερα πόσο ανυπομονεί να καλωσορίσει τη Μακεδονία (σκέτο) στους κόλπους του ΝΑΤΟ, δήλωση που ο δικός μας έκανε πως δεν άκουσε, δανειζόμενος για την περίσταση τα προσόντα του υπερυπουργού Σουφλιά.

Εν πάση περιπτώσει, είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, που έλεγε και ο Ντίνος Ηλιόπουλος, και απόδειξη το σημερινό παραπολιτικό που διάβασα στην Ελευθεροτυπία: "Ο Κύπριος πρόεδρος υπενθύμισε στον νέο πλανητάρχη την προεκλογική δήλωσή του για αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο. Αυτός χαμογέλασε και ο κ. Χριστόφιας ικανοποιήθηκε!".

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν οι ευρωπαίοι κονκισταδόρες που μοίραζαν χαντρούλες και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς της Αμερικής. Παρατηρώ ότι η καλή αυτή συνήθεια επιβιώνει ακόμα, μάλιστα έχει μεταφερθεί και στο πεδίο της εξωτερικής μας πολιτικής: αλλά με αντίθετη φορά.


.

Μία εικόνα...

Εδώ καίγεται η γούνα μας, αλλά ο πειρασμός είναι πολύ μεγάλος για να μην υποκύψω.

Αν μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις,


η συγκεκριμένη εικόνα, που την έκλεψα από το Associated Press, αξίζει όσο οκτώ χρόνια και δισεκατομμύρια καντήλια, χριστοπαναγίες ή δεν-ξέρω-τι-άλλο επικαλούνται συνήθως οι αλλόδοξοι, αλλόπιστοι και αλλοεθνείς όταν μπινελικώνουν.

Ο ιρακινός δημοσιογράφος Μουνταζέρ Αλ-Ζαϊντί κατάφερε, με την εξόχως συμβολική επίθεσή του και με όπλο ένα ταπεινό ζευγάρι παπούτσια, να εκφράσει τα αισθήματα εκατομμυρίων ανθρώπων κάθε εθνικότητας, κάθε γλώσσας, κάθε πολιτισμού, κάθε οικονομικής κατάστασης ανά τον κόσμο.

Στα δυο του παπούτσια κατάφερε να χωρέσει τις κάλπικες εκλογές του 2000, τους δίδυμους πύργους, το σκάνδαλο της Enron, τον so-called πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, τις επεμβάσεις στο Αφγανιστάν, τον τάχα απελευθερωτικό πόλεμο στο Ιράκ, το Γκουαντανάμο, τους αστέγους του τυφώνα Κατρίνα, την οικονομική κρίση, και ποιος ξέρει πόσα άλλα ξεχνάω αυτή τη στιγμή.

Σε τέτοιον Πρέζιντεντ, τέτοιος αποχαιρετισμός ταίριαζε. Χιλιάδες επί χιλιάδων σελίδες αναλύσεων από τους εγκυρότερους αναλυτές, δεν θα μπορούσαν -πιστεύω- να αποδώσουν πιο εύγλωττα τη διάθεση της παγκόσμιας κοινής γνώμης καθώς πλησιάζουμε στο τέλος της οκταετίας Μπους, απ' όσο αυτή η εικόνα. Μία εικόνα.

Κρίμα μόνο που δεν τον πέτυχε...


.

Καλώς ήλθε το γουάν

Πριν από οκτώ μήνες η Κίνα ήταν μια ολοκληρωτική χώρα που καταπατούσε βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι ελληνικές αρχές κατηγορούνταν διότι προπηλάκισαν δημοσιογράφους και η ΕΡΤ έτρωγε δικαιολογημένο κράξιμο διότι, τη στιγμή που προέκυψε το γνωστό επεισόδιο κατά την τελετή αφής της ολυμπιακής φλόγας, έστρεψε τις κάμερές της στα παρτέρια της Ολυμπίας αποκρύπτοντας το συμβάν.

Το επεισόδιο δεν πέρασε στα ψιλά: έγραψαν οι εφημερίδες, σχολιάστηκε στο διαδίκτυο, βγήκε ανακοίνωση διαμαρτυρίας από δημοσιογράφους και από το Τμήμα Δικαιωμάτων του Συνασπισμού. Κάτι είχαμε σχολιάσει και εδώ σχετικά, by the way.

Αυτές τις μέρες βρίσκεται στα μέρη μας ο Κινέζος πρόεδρος Χου Ζιντάο. Τον υποδέχτηκε με κάθε επισημότητα ο Καταλληλότερος στο αεροδρόμιο, τον ξαναϋποδέχτηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας με τιμητικά αγήματα και ταρατατζούμ, θα συναντηθεί και με τον Γ. Παπανδρέου και με τη συντρόφισσα Αλέκα.

Αν δεν τύχαινε να το ακούσω σήμερα το πρωί στην εκπομπή των Λυριτζή-Οικονόμου, δεν θα είχα ιδέα ότι βρίσκεται εδώ ο Πρόεδρος της Κίνας. Και καλά, εγώ ήμουν στα βουνά το Σαββατοκύριακο, ούτε εφημερίδες, ούτε τηλεόραση, ούτε ραδιόφωνο, πες μου ξέφυγε. Αλλά οι δημοσιογράφοι; Σαν να μην τρέχει τίποτα, οι περισσότερες εφημερίδες δεν έχουν την είδηση στο πρωτοσέλιδο (εξαιρουμένης της Καθημερινής). Αν ερχόταν κανένας δευτεροκλασάτος βραζιλιάνος σέντερ φορ για τον Ολυμπιακό, πιο πολλή φασαρία θα είχε γίνει.

Κι όμως, αυτή τη φορά οι Κινέζοι δεν ήρθαν να πάρουν μόνο μια συμβολική φλόγα, αλλά κάτι λιμάνια, κάτι τηλεπικοινωνίες και λίγη ραδιοτηλεόραση. Και οι μόνοι που διαμαρτύρονται είναι οι λιμενεργάτες -για δικούς τους λόγους, που ουδόλως έχουν να κάνουν με τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα.

Λογικό. Απολύτως λογικό.

Μας ενόχλησε που η ελληνική δημόσια τηλεόραση έκανε τον περασμένο Μάρτιο τον σφουγγοκωλάριο της κινεζικής κυβέρνησης άπαξ, αλλά δεν μας ενοχλεί που θα συνεργάζεται (στρατηγικά, υποθέτω -αυτές οι συνεργασίες συνήθως είναι στρατηγικές) με την ξακουστή για την ηθική και τη δεοντολογία της κρατική κινεζική τηλεόραση στο εφεξής.

Μας ενοχλούσε πριν τους Ολυμπιακούς που η Κίνα καταπατούσε τα ανθρώπινα δικαιώματα των μοναχών στο Θιβέτ, αλλά τώρα έχουμε δικούς μας μοναχούς να ασχοληθούμε, και μάλιστα όχι ό,τι κι ό,τι μοναχούς, αλλά μοναχούς μεγαλοεπιχειρηματίες, τσακάλια του real estate, οπότε πλέον ποιοςτουςγαμεί τους βουδιστές μοναχούς του Θιβέτ; Ας κάτσουν ήσυχα εκεί στα υψίπεδά τους, να χαζεύουν τους αιώνιους πάγους των Ιμαλαΐων και να διαλογίζονται.

Καθότι τώρα διάγουμε περίοδο οικονομικής κρίσης, και ναι μεν καλά και άγια τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά ακόμα καλύτερη και πιο άγια η αχανής κινεζική αγορά, που μπορεί να αγοράσει το ελαιόλαδό μας και να μας στείλει και τίποτε τουρίστες το καλοκαίρι, να μαζέψουν ήλιο και αλμύρα από τις γαλάζιες μας θάλασσες, να αφήσουν και κανένα γουάν, ευρώ, δολάριο, ο,τιδήποτε τελοσπάντων και στα ταμεία μας, γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν είμαστε τώρα για να κακοκαρδίζουμε τους στρατηγικούς μας συμμάχους επιμένοντας σε λεπτομέρειες.

Πρέπει να βλέπουμε την ευρύτερη εικόνα. Και η ευρύτερη εικόνα είναι ότι, όταν έρχονται οι Κινέζοι με τα χέρια γεμάτα, είναι καλύτερα να κάνουμε τους Κινέζους.


.

Habemus President

Έχουν ήδη γραφτεί εκατομμύρια λέξεις για το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών και τη νίκη του Μπαράκ Ομπάμα -μόνο σήμερα, μέσα σε μία ώρα από τη στιγμή που άνοιξα τον υπολογιστή, διάβασα σε ελληνικά μπλογκ πολλά και ενδιαφέροντα κείμενα (μεταξύ άλλων: LocusPublicus, Cyrus, Old boy, Δώρα Τσίρκα, Γεράσιμος, ANemos, Elikas).

Ίσως είναι περιττό να προσθέσω κι εγώ άλλο ένα σχετικό ποστ -από την άλλη, μερικές σκέψεις παραπάνω δεν θα βλάψουν κανέναν.

Σκέφτομαι λοιπόν πως η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων αυτού του πλανήτη, όσων εν πάση περιπτώσει έχουν τη δυνατότητα να γνωρίζουν ότι την Τρίτη διεξάγονταν οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, εύχονταν και επιθυμούσαν την επικράτηση του Ομπάμα -για πολλούς και διαφόρους λόγους.

Δικαίωμα ψήφου όμως είχαν μόνο οι Αμερικανοί, για τους οποίους υποθέτω ότι ελάχιστη σημασία είχε το τι περιμένουν ή ελπίζουν από τον Ομπάμα όλοι οι άλλοι, αντίθετα είχε μέγιστη σημασία το τι περιμένουν και ελπίζουν αυτοί.

Και ποιοι είναι αυτοί: οι μαύροι, οι ισπανόφωνοι, οι νέοι ψηφοφόροι. Αυτοί είναι που προσήλθαν μαζικά στις κάλπες, αυτοί ανέβασαν τα ποσοστά συμμετοχής σε ιστορικό υψηλό, αυτοί ψήφισαν τον μαύρο γερουσιαστή από το Ιλινόι σχεδόν μονοκούκι, αυτοί τελικά του χάρισαν ένα προβάδισμα που, αν το καλοσκεφτούμε, δεν είναι και τόσο τεράστιο: 52-47.

Για να εξασφαλίσει ο Ομπάμα αυτό το προβάδισμα χρειάστηκε να τρέξει την πιο μακροχρόνια και πιο δαπανηρή, την πιο μεθοδική και πιο επίμονη προεκλογική καμπάνια της ιστορίας. Και ναι, σίγουρα πήρε λεφτά και από κολοσσούς. Και ναι, σίγουρα οι κολοσσοί αυτοί περιμένουν επίσης κάποια ανταπόδοση. Και ναι, σίγουρα ο Ομπάμα θα έχει πλέον και κάποια (κάμποσα;) γραμμάτια να εξοφλήσει.

Αλλά, σε τελική ανάλυση, την εκλογή του δεν τη χρωστάει στους κολοσσούς: τη χρωστάει στους παρίες. Στους απόκληρους, στους αγανακτισμένους, σε αυτά τα 8 εκατομμύρια των αμερικανών που έκαναν τη διαφορά προχτές -ενώ δεν θεώρησαν ότι μπορούσαν να την κάνουν, ας πούμε, πριν τέσσερα χρόνια με τον Κέρι. Ή μήπως ο Κέρι δεν είχε τη στήριξη κολοσσών;

Κύριος στόχος κάθε νέου αμερικανού προέδρου είναι η επανεκλογή, η εξάντληση των δύο θητειών που επιτρέπει το αμερικανικό Σύνταγμα: για να το πετύχει αυτό ο Ομπάμα, θα χρειαστεί να λογοδοτήσει ακριβώς σε αυτούς τους παρίες που του χάρισαν τη νίκη. Την επόμενη φορά δεν θα έχει την δυνατότητα να τρέξει μια ανάλογη προεκλογική εκστρατεία -θα πρέπει να κυβερνήσει. Και θα πρέπει με τη διακυβέρνησή του να πείσει αυτούς στους οποίους χρωστάει την εκλογή του ότι αξίζει τα four more years.

Πώς ακριβώς θα το καταφέρει αυτό; Μένει να το δούμε. Υποθέτω πάντως ότι, κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού του, θα κρατήσει φυλαγμένο το πάθημα του Αλ Γκορ το 2000. Αν ένας πετυχημένος, WASP αντιπρόεδρος κατάφερε να χάσει από τον ανεκδιήγητο Μπους, έστω και μέσω εκλογοδικείου, τον μαύρο πρόεδρο Ομπάμα τον περιμένουν πολύ περισσότερες παγίδες, και θα πρέπει να φροντίσει να μην πέσει μέσα.

Ισορροπώντας μεταξύ ρεαλισμού, κυνισμού και αισιοδοξίας, και με τις παραπάνω σκέψεις στο μυαλό, ελπίζω (συγκρατημένα) ότι ο Μπαράκ Ομπάμα μπορεί και να εξελιχθεί σε κάτι περισσότερο και καλύτερο από μια μαύρη εκδοχή του Μπιλ Κλίντον. Σε αντίθεση με τη συντρόφισσα Αλέκα.


.

Wake up and smell the coffee

Το 1968 οι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν στο Μεξικό. Το Μεξικό που τη χρονιά εκείνη έζησε το δικό του σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας, τον δικό του Μάη του '68, για τον οποίο όμως λίγα γνωρίζουμε στην αποδώ μεριά του Ατλαντικού. Μέσα σε πολιτική αναταραχή και μαζικές διαδηλώσεις φοιτητών, η προετοιμασία για τους Αγώνες προχωρούσε κανονικά. Ώσπου, δέκα ημέρες πριν την έναρξη της Ολυμπιάδας και μετά από εννιά συνεχόμενες εβδομάδες κινητοποιήσεων, οι φοιτητές κατέληξαν σε μια μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Πλατεία των Τριών Πολιτισμών, στην περιοχή του Τλατελόλκο του Μέξικο Σίτυ. Το βράδυ της 2ας Οκτωβρίου, η αστυνομία, ο στρατός και παραστρατιωτικές ομάδες χτύπησαν τη διαδήλωση με πραγματικά πυρά. Απολογισμός: πάνω από 300 νεκροί.

Εννοείται ότι οι Αγώνες έγιναν κανονικά.

Το 1988 τη διοργάνωση της Ολυμπιάδας ανέλαβε η Σεούλ. Σαν πρόβα τζενεράλε για τους Ολυμπιακούς, οι Κορεάτες φιλοξένησαν τους Ασιατικούς Αγώνες του 1986. Στη διάρκεια των αγώνων, τέθηκαν υπό κράτηση πάνω από 260.000 άτομα, αντιφρονούντες του στρατιωτικού δικτατορικού καθεστώτος, στα πλαίσια ενός "προγράμματος κοινωνικής κάθαρσης". Το πείραμα αποδείχτηκε επιτυχημένο και η μέθοδος εφαρμόστηκε ξανά κατά τη διάρκεια της Ολυμπιάδας -σλόγκαν της οποίας ήταν το "Αρμονία και Πρόοδος"*.

Οι Αγώνες βέβαια έγιναν κανονικότατα -και υπό την προστασία του αμερικανικού στόλου, που στάθμευε στα νερά της Κορέας για το φόβο τρομοκρατικού χτυπήματος από το Βόρειο αδελφάκι της.

Κι επειδή η ζωή μας κύκλους κάνει, και φαίνεται ότι οι κύκλοι αυτοί επαναλαμβάνονται ανά εικοσαετία, φέτος οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα γίνουν στην Κίνα. Μια χώρα που διαπρέπει σε τομείς όπως η καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η λογοκρισία, η επιβολή εργασιακών συνθηκών τύπου μεσαίωνα και η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος στο όνομα μιας ξέφρενης ανάπτυξης. Και, κοντά σε αυτά, η κατοχή/καταπίεση του Θιβέτ.

Οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες™, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τους λατρευτικούς σκοπούς της αρχαιότητας, ούτε και με τα ρομαντικά -με ή χωρίς εισαγωγικά- και ολίγον ναΐφ οράματα του Πιερ Ντε Κουμπερτέν. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια σκέτη μπίζνα, σκληρή και προσοδοφόρα, που ανήκει -κυριολεκτικά- σε μια ντουζίνα εταιρείες-μεγάλους χορηγούς, σε τρία-τέσσερα τηλεοπτικά δίκτυα και σε μια δράκα τυχάρπαστων που μάθαμε να τους αποκαλούμε "Αθανάτους". Περσινά ξινά σταφύλια, θα μου πεις. Πράγματι, αυτή η εξέλιξη δεν προέκυψε χτες, ξεκίνησε τη μακρινή δεκαετία του '60, όταν ένας δαιμόνιος επιχειρηματίας ονόματι Χορστ Ντάσλερ, τότε αφεντικό της Adidas (μακαρίτης πια), αντιλήφθηκε την επιχειρηματική προοπτική αυτού του πράγματος*.

Στο φως των ανωτέρω ιστορικών γεγονότων, ξεχασμένων πια εδώ και καιρό, και της πραγματικότητας που περιγράφεται στην τελευταία παράγραφο, ακούγεται αστεία η δήλωση του αναπληρωτή κυβερνητικού απροσώπου, Αντώναρου του Ατυχή, ότι η κυβέρνηση καταδικάζει πράξεις που δεν έχουν καμία σχέση με το Ολυμπιακό Πνεύμα. Άλλο τόσο αστεία, όμως, ή μάλλον αφελής, ακούγεται η απάντηση ότι σε πλήρη αντίθεση με το Ολυμπιακό Πνεύμα βρίσκεται η ολοκληρωτική Κίνα.

Δεν υπάρχει το Ολυμπιακό Πνεύμα, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, κι αν υπάρχει δεν έχει καμία σχέση με αυτό που υπονοούν είτε ο Αντώναρος είτε οι αντιδρώντες δημοσιογράφοι -το αρχαίοπνεύμααθάνατο και τα συναφή. Κι αν μεν ο πρώτος έχει τη δικαιολογία ότι αποτελεί μέρος του παιχνιδιού, έστω και σαν τελευταίος τροχός της αμάξης, οι δεύτεροι τι δικαιολογία έχουν;

Καλές οι ευαισθησίες για το Θιβέτ, τον Δαλάι Λάμα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά λιγουλάκι όψιμες. Και ολωσδιόλου άσχετες με τους Ολυμπιακούς Αγώνες™ και το δήθεν πνεύμα τους. Επιπλέον, οι ίδιες ευαισθησίες πάνε περίπατο όταν ψάχνουμε να αγοράσουμε καινούργιο λάπτοπ, και χαιρόμαστε που το βρίσκουμε στην εξαιρετική τιμή των 499 ευρώ και δώρο ένα φλασάκι του 1 γιγαμπάϊτ (που έτσι κι αλλιώς κοστίζει πια όσο δύο σοκοφρέτες). Οι ίδιες ευαισθησίες θα πάνε περίπατο και το καλοκαίρι με το πρώτο ελληνικό μετάλλιο, αφού θα έχουμε εξαντλήσει τις διαμαρτυρίες μας υπογράφοντας το αναπόφευκτο e-petition για να δεχτεί η Κίνα να προσέλθει σε διάλογο με τον Δαλάι Λάμα...

Το επεισόδιο με τους Γάλλους δημοσιογράφους στην Ολυμπία ήταν μια φάλτσα νότα σε ένα καλά σκηνοθετημένο σόου. Το κακό όμως, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, είναι ότι, στη συνέχεια του επεισοδίου, όλοι αντέδρασαν όπως ήταν αναμενόμενο να αντιδράσουν. Να περιμένουμε άραγε κάτι ανάλογο ξανά σε είκοσι χρόνια;

Σε χαιρετώ

Χασοδίκης


Υ.Γ. Στις 30-9-2006 περισσότεροι από 70 Θιβετιανοί προσπάθησαν να διαφύγουν από την Κίνα στο Νεπάλ περνώντας από το παγετωνικό διάσελο του Nangpa La στα Ιμαλάϊα. Έγιναν αντιληπτοί από Κινέζους συνοριοφύλακες, οι οποίοι άνοιξαν πυρ εναντίον τους, σκοτώνοντας τουλάχιστον ένα άτομο (τη 17χρονη καλόγρια Kelsang Namtso), τραυματίζοντας άλλους και συλλαμβάνοντάς τους. Το επεισόδιο κατέγραψαν σε φωτογραφίες και βίντεο οι ορειβάτες Pavle Kozjek (Σλοβενία), Alex Gavan και Sergiu Matei (Ρουμανία), ενώ τη μαρτυρία τους έδωσαν και άλλοι ορειβάτες που επιχειρούσαν ανάβαση στο όρος Τσο Όγιου. Μεταδόθηκε πρώτα από το ορειβατικό site MountEverest.net, ενώ στη συνέχεια εξέδωσε σχετικό ψήφισμα και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (εδώ, σε αρχείο .pdf).

Έγραψαν τίποτα σχετικό οι ελληνικές εφημερίδες; Εγώ τουλάχιστον δεν βρήκα τίποτα. Μήπως οι Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα; Ούτε.

Τα συμπεράσματα δικά σου...

[ακολουθεί το σχετικό βίντεο:]




*Πηγή: Vyv Simson-Andrew Jennings "Τα αφεντικά των Ολυμπιακών Αγώνων" (εκδόσεις "Ποντίκι", 1992, μετάφραση Γιώργου Κουσουνέλου).


.

Μαθήματα Ελληνικής Γλώσσας, Ιστορίας και Διπλωματίας -κεφάλαιο 1

Όταν η Ελλάδα, δια των αρμοδίων εκπροσώπων της, αρνείται κατά την χρονική περίοδο 1991-1993 οποιαδήποτε πρόταση για συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς με τα Σκόπια, με τον ισχυρισμό ότι κάθε όνομα που εμπεριέχει τον όρο "Μακεδονία" είτε ως συνθετικό, είτε ως παράγωγο, είτε ως προσδιορισμό είναι απαράδεκτο, όταν επιβάλλει εμπάργκο στο γειτονικό κρατίδιο, όταν κατεβάζει τον κόσμο (του γράφοντος μη εξαιρουμένου -τα λάθη πρέπει κάποτε να αναγνωρίζονται) σε συλλαλητήρια με την εικόνα του Μεγαλέξανδρου και κεντρικό σύνθημα "σε λίγο θα μας πουν ότι ο Βουκεφάλας ήταν Zastava", όταν με δυο λόγια Κράτος και Κοινωνία σε αγαστή και σχεδόν πλήρη συμπόρευση αρνούνται σε ένα άλλο Κράτος και μία άλλη Κοινωνία το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, με την αιτιολογία ότι απειλούνται τα ιερά και τα όσια, αλλά και η ίδια η εδαφική ακεραιότητα της κραταιάς, ενδόξου και πάνοπλης ωσάν αστακού πατρίδας μας από ένα κρατίδιο που δεν διέθετε τίποτα παραπάνω από μια μετρίως εξοπλισμένη πολιτοφυλακή...

...αυτό λέγεται "σκληρή διπλωματία" και "πολιτική πυγμής".

Όταν το εν λόγω γειτονικό κρατίδιο καταφέρνει, όχι με τη δύναμη ή την απειλή των όπλων, αλλά μετά από δεκαπεντάχρονη συνεπή και συνεκτική διπλωματική προσπάθεια να αναγνωριστεί με το συνταγματικό του όνομα από περισσότερα από 100 κράτη, χώρια από το σύνολο της παγκόσμιας κοινής γνώμης (όταν η τελευταία ασχολείται με αυτό, που δεν πολυασχολείται), των ΜΜΕ κλπ., και, τη στιγμή που ξανανοίγει το θέμα της "επίσημης" ονομασίας του, αρνείται να καταθέσει χωρίς μάχη τα όπλα και να απεμπολήσει ό,τι έχει μέχρι τώρα κερδίσει, για να περιοριστεί σε μία ονομασία που θα είναι του γούστου της Ελλάδας -δηλαδή του κ. Καραμανλή και της κ. Μπακογιάννη, αν όχι του κ. Ψωμιάδη και του κ. Άνθιμου-, και να κερδίσει έτσι τη συμπάθεια και την εκτίμησή μας...

...αυτό λέγεται "προκλητική στάση" και "αδιαλλαξία".

Επίσης, "συμβιβασμός" λέγεται όταν εμείς προτείνουμε, οι άλλοι αντιπροτείνουν, εμείς διαφωνούμε με τις προτάσεις των άλλων και επιμένουμε να γίνει το δικό μας, αλλιώς τα στυλώνουμε σαν τον γάιδαρο και δεν κάνουμε ρούπι πίσω -μέχρι οι άλλοι να κάνουν αυτό που τους λέμε εμείς, ή μέχρι να μας βαρεθεί όλος ο πλανήτης και το πρόβλημα να λυθεί από μόνο του ερήμην μας, οπότε εμείς καθόμαστε στη γωνία μουτρωμένοι.

Και τότε έρχεται ο Καλός Πρίγκηπας, και μας φέρνει πεσκέσι ένα μπουκέτο λύσεων για να διαλέξουμε αυτήν που μας αρέσει περισσότερο, και που βέβαια όλες αποτελούν απλά φτιασιδώματα της αμείλικτης πραγματικότητας: ότι το νέο κράτος θα λέγεται διεθνώς νέτα-σκέτα Μακεδονία, όπως ήδη γίνεται δηλαδή, και άντε στην καλύτερη περίπτωση να του κοτσάρουνε μπροστά και ένα "Συνταγματική Δημοκρατία", για να λέει η Ντόρα ότι πέτυχε μια "δίκαιη και αμοιβαία αποδεκτή λύση" μέσα από "γόνιμες διαπραγματεύσεις".

Αυτά συμβαίνουν και θα συμβαίνουν εις τον αιώνα τον άπαντα όσο αδυνατούμε να καταλάβουμε ότι διεθνής διπλωματία δεν γίνεται με βάση την ηθική, πολλές φορές ούτε καν με βάση το δίκαιο, αλλά με βάση τους συσχετισμούς ισχύος και με μια λογική ανατολίτικου παζαριού -όπου δίνεις κάτι για να πάρεις κάτι άλλο, και προσέχεις να μην σε πιάσουν κορόιδο.


.

Χάρτινα λάβαρα

Το φθινόπωρο του 2001 μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω ένα ταξίδι στο Σαράγεβο. Μια ευκαιρία "από αυτές που δεν χάνονται", που λένε και στην τηλεόραση. Παραδεισένιο τουριστικό προορισμό δεν το λες, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, αλλά όπως και να το κάνουμε πρόκειται για την πόλη που υπέστη την πιο μακροχρόνια πολιορκία της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.

Δεν θα καταγράψω εδώ το χρονικό του ταξιδιού, αν και ίσως θα άξιζε τον κόπο: είναι συγκλονιστικό να επισκέπτεσαι μια πόλη που φέρει στο κορμί της πρόσφατα τα σημάδια ενός εμφυλίου πολέμου (βομβαρδισμένα κτίρια, χιλιομπαλωμένους δρόμους, προσόψεις σπιτιών διάτρητες από τις σφαίρες). Επιπλέον, τά 'φερε έτσι ο διάολος και έφτασα στο Σαράγεβο μία εβδομάδα μετά τους Δίδυμους Πύργους -οπότε το ταξίδι απέκτησε και έναν κάπως πιο επεισοδιακό χαρακτήρα. Θα σταθώ όμως σε ένα σημείο που μου έκανε εντύπωση, και που σήμερα μου φαίνεται ειρωνικά επίκαιρο.

Περπατώντας στην πόλη, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, αυτό που έβλεπε κανείς σε απίστευτη αφθονία ήταν οι ένστολοι. Με πάσης φύσεως στολές. Αστυνομικοί, στρατιώτες της ειρηνευτικής δύναμης, στελέχη του ΟΑΣΕ. Κάθε δεύτερο ή τρίτο πέτο πανωφοριού που συναντούσες, είχε ραμμένο πάνω του και έναν θυρεό.

Το περίεργο της υπόθεσης ήταν η πρώτη κατηγορία -τα εγχώρια όργανα της τάξης. Οι αστυνομικοί του Σαράγεβο μπορεί να είχαν στο χιτώνιό τους τον μπλε-κίτρινο θυρεό της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, τον κροατικό με τα άσπρα-κόκκινα τετραγωνάκια, ή τον τρίχρωμο σερβικό. Ρώτησα και μου εξήγησαν ότι τα "όργανα" ανήκουν μεν όλα στο Βοσνιακό κράτος, αλλά με βάση κάποια λογική που δεν μπόρεσα να καταλάβω, είχε αποφασιστεί να διακρίνονται ανάλογα με την εθνική τους προέλευση. Δεν μπόρεσα να διασταυρώσω την πληροφορία, ούτε θέλησα να φέρω σε δύσκολη θέση τους οικοδεσπότες μου εμβαθύνοντας σε πρακτικά ζητήματα -φερ' ειπείν, αν ένας κροατικής καταγωγής τροχονόμος μπορεί να κόψει κλήση σε σερβικής καταγωγής οδηγό.

Για να συμπληρωθεί το μωσαϊκό, στην πόλη κυκλοφορούσαν επιπλέον και οι απροσδιορίστου αρμοδιότητας στρατιώτες από τη Γερμανία, την Τουρκία, το Σουδάν (!), ενώ λίγο πιο έξω από την πόλη ξεκινούσε και το εντελώς sui generis κατασκεύασμα της "Ρεπούμπλικα Σρπσκα", της Σερβικής Δημοκρατίας δηλαδή, τρεις εκτεταμένοι σερβικοί θύλακες υπό ειδικό καθεστώς, που ξεχωρίζουν από τις πινακίδες στα κυριλλικά. Μύλος.

Το συμπέρασμα που έβγαζε κανείς ήταν ότι εκεί, στην άλλοτε κοσμοπολίτικη πόλη του Σαράγεβο, είχε κατασκευαστεί ένα πειραματικό κρατικό μόρφωμα με μεθόδους πολιτικής και κοινωνικής μηχανικής που δοκιμάζονταν για πρώτη φορά σε πραγματικές συνθήκες, υπό διεθνή κηδεμονία και με την ευγενική χορηγία ξένων κρατών, όπως μαρτυρούσαν οι δεκάδες πινακίδες οι τοποθετημένες έξω από νεόκτιστα κτίρια (π.χ. τζαμιά κατασκευασμένα από τη Σαουδική Αραβία, αλλά και μια ορθόδοξη εκκλησία πληρωμένη από την Ελλαδάρα μας).

Έμεινα με την απορία: αυτή ήταν η ανεξαρτησία για την οποία πολέμησαν οι Βόσνιοι, για την οποία υπέμειναν τις τρομερές κακουχίες μιας διετούς πολιορκίας, για την οποία χύθηκε τόσο αίμα και θυσιάστηκαν τόσοι νέοι άνθρωποι;

Όλα αυτά μου ξανάρθαν στο μυαλό με αφορμή την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου. Όπου είναι προφανές ότι θα στηθεί άλλο ένα περίεργο κρατικό μόρφωμα, υπό διεθνή κηδεμονία και χρηματοδοτούμενο έξωθεν -πώς αλλιώς μπορεί άραγε να γίνει σε μια χώρα με 57 % ανεργία; Και αναρωτιέμαι, είναι αυτό ανεξαρτησία; Ή απλώς μια άλλη μορφή εξάρτησης; Οι αλβανόφωνοι Κοσοβάροι "ελευθερώνονται από τον σερβικό ζυγό", ή απλώς αλλάζουν δυνάστες;

Οι εξελίξεις στο θέμα του Κοσόβου ξανανοίγουν το φάκελο των κατά τόπους ευρωπαϊκών εθνικισμών. Διερωτώμαι τι θα γίνει αν αύριο διεκδικήσουν την τύχη των αλβανοφώνων του Κοσόβου οι Ούγγροι της Ρουμανίας, οι Βάσκοι, οι Καταλανοί, οι Σκωτσέζοι. Και μεθαύριο ίσως οι Γασκόνοι, οι Λομβαρδοί, οι Σικελοί. Και πιο μετά, ποιος ξέρει, ίσως και οι Φλαμανδοί με τους Βαλλόνους αποφασίσουν ότι το ενιαίο Βέλγιο δεν είναι και απαραίτητο, ή μπορεί οι Ελβετοί να βαρεθούν ο ένας τον άλλον και να κηρύξουν τα καντόνια τους ανεξάρτητα κρατίδια. Γιατί όχι;

Δε λέω, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, σεβαστό το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό και την αυτονομία. Αλλά σε μια Ευρώπη με 27 χώρες και σχεδόν 500 εκατομμύρια κατοίκους που μπορούν να πηγαινοέρχονται ελεύθερα, η τάση αυτή μου φαίνεται οπισθοδρόμηση, αντί να πέφτουν τα σύνορα, να ορθώνονται καινούργια. Απέναντι στον μπαμπούλα της παγκοσμιοποίησης, το φάντασμα των πριγκιπάτων του Μεσαίωνα μας ξαναχτυπά την πόρτα, φορτωμένο με μεγαλόστομες ρητορείες για εθνικές ιδιαιτερότητες και για μια ψευδεπίγραφη ανεξαρτησία, όπου αλλάζουν οι βασσάλοι, αλλά οι υποτελείς παραμένουν ίδιοι.

Με το καλό, ξανά πίσω στις πόλεις-κράτη της αρχαιότητας...

Σε χαιρετώ

Χασοδίκης

(φωτο: Σαράγεβο, μνημείο πεσόντων)

.

Ο Αστερίξ και η Κλαιωπάτρα

Κοντά στη μεγάλη σαπουνόπερα της Ζαχοπουλιάδας που παίζεται εδώ και ένα μήνα σχεδόν σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ, και που κλέβει την παράσταση με το έντονο σασπένς, τα σεναριακά ευρήματα, τους λαμπερούς πρωταγωνιστές και τις σκηνοθετικές εμπνεύσεις,

η οποία όπως και να το κάνουμε κεντρίζει περισσότερο το ενδιαφέρον του Έλληνα καταναλωτή ειδήσεων λόγω εντοπιότητας, καθώς πρόκειται για ένα σήριαλ μέσα απ' τη ζωή (μας) βγαλμένο, με αποτέλεσμα να καταλαμβάνει τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και να παίζει πρώτη είδηση σε όλα τα τηλεοπτικά δελτία,

πλασάρεται και μια δεύτερη, ελάσσων σαπουνόπερα, η οποία υστερεί βέβαια σε σασπένς και πλοκή, υπερέχει όμως σε σκηνικά και κοστούμια, καθώς και -αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι- σε ονόματα πρωταγωνιστών:

Πρόκειται για το σήριαλ Νικολά Σαρκοζί-Κάρλα Μπρούνι: θα το πάρει ο το κορίτσι ο μεσιέ ντε λα πρεζιντάν ή δεν θα το πάρει; Ή μήπως έγινε κιόλας ο γάμος στα μουλωχτά και το ευτυχές ζεύγος το κρατά κρυφό; Και το δαχτυλίδι που της πήρε, είναι ή δεν είναι ίδιο με αυτό που είχε πάρει στην πρώην; Και ποιο είναι το πιο ακριβό;

Και η πρώην; Αλήθεια γράφει στο βιβλίο της για τον Νικολά ότι είναι ολίγον τσίπης, μπερμπάντης και μουντρούχος;

Αγαπητοί αρχισυντάκτες των δελτίων ειδήσεων της τηλεοράσεως, έλεος πλέον! Αρκεί! Το είδαμε, το εμπεδώσαμε, το χορτάσαμε, γκώσαμε, πώς το λένε βρε αδερφέ; Εντάξει, εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος (και συ μιλάς για κάτι πράγματα μικρά), αλλά φτάνει πια. Πόσες φορές πρέπει να ξαναματαδούμε το βίντεο με την εκδρομή στις πυραμίδες, όπου ο κοντούλης Νικολάκης με τη φάτσα ήρωα ταινίας του Λουί ΝτεΦινές χαριεντίζεται με την τσιριμπίμ-τσιριμπόμ μοντέλα και επαγγελματία σύζυγο Κάρλα, περικυκλωμένοι από τις κινούμενες τετράφυλλες ντουλάπες με τα καθρεφτέ γυαλιά και τα ακουστικά-ψείρες στο αυτί;

Συγχώρα με Μοναδικέ μου Αναγνώστη που αφίσταμαι από τα φλέγοντα ζητήματα της τρέχουσας επικαιρότητας, αλλά αγανάκτησα πια -και επιπλέον, αν ξαναδώ το περί ου ο λόγος βίδεο, φοβάμαι ότι θα τη σπάσω την τηλεόραση, και πού θα βλέπω μετά Μπήλιω Τσουκαλά;

Σε χαιρετώ

Χασοδίκης





Το αφισάκι το τσίμπησα από το http://sarkozix.canalblog.com.

Φραπεδιάλογος (Αντωνάαακηηη)

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο διάλογος που ακολουθεί είναι κατάλληλος -απαραίτητη η γονική συναίνεση. Το περιεχόμενο των λινκ μπορεί να προκαλέσει βλάβη στην υγεία (των νεύρων σας).


- Να ρε μαλάκα, να!
- Τι έπαθες μωρέ;
- Εμ άνοιξε αγόρι μου και καμιά εφημερίδα να ξεστραβωθείς! Που κάθεσαι κι ακούς αυτόν τον, πώς τονε λένε, τον Αλαβάνο. Όλο μίρλα, και δώστου η γενιά των εφτακοσίων ευρώ, και η εργοδοσία, και παπαριές να πούμε! Τό 'δες αυτό (του δείχνει την εφημερίδα); Το διάβασες;
- Ποιο ρε; (βλέπει) Α... ναι... δηλαδή δεν το διάβασα, αλλά 'ντάξει, κάτι πήρε τ' αφτί μου...
- Τό 'δες ρε το παλικάρι; Που, εδώ που τα λέμε, είναι και λιγουλάκι σιτεμένο. Εδώ ούτε νυχτοφύλακα δεν θα το μπαίρνανε. Εκεί όμως, μάγκας, την τσίμπησε τη δουλίτσα του!
- Ε καλά ρε συ, ημιαπασχόληση είναι. Πάρτ τάιμ να πούμε...
- Κι επειδή είναι παρτ τάιμ τι έγινε ρε συ; Τον μισθουλάκο του; θα τονε παίρνει, δεν θα τονε παίρνει; Τα ένσημά του; Άσε που θά 'χει και χρόνο να βλέπει και το γυναικάκι του, να παίζει με τα παιδάκια του... Κι άμα που λέει ο λόγος ζοριστεί κιόλα, μπορεί να βρει και μια δεύτερη δουλίτσα, να ξελασπώσει... Βλέπε τα μαλάκα, που κάθεσαι κι ακούς αυτούς τους μίζερους τους ψευτοκουλτουριάρηδες να πούμε...
- Ρε μαλάκα, ξε'ς τι λέω;
- Τι;
- Αύριο να πάμε να ξεγραφτούμε από τον ΟΑΕΔ τον δικό μας, να πά' να γραφτούμε εκεί. Είσαι;
- Άντε ρε γαμήσου! Παπάρα!

- Τα φραπεδάκια σας...
- Έλα ρε Βαγγέλη, κόκκαλα είχανε αυτοί οι καφέδες;

Hillaryous moments

"...Τα στολίδια, τα ρούχα, η εμφάνιση, οι δημόσιες εκδηλώσεις, αποτελούν μία γλώσσα επικοινωνίας.
...Όταν πρόκειται να κατασκευαστεί μία βεντέτα ή ένας πρόεδρος, μία επιτροπή ειδικών -άνθρωποι της McCan Erickson ή της Walter Thompson, σημειολόγοι, διαφημιστές, μόδιστροι- προδιαγράφουν ως και την τελευταία λεπτομέρεια στην εμφάνισή του, ως και την τελευταία τρίχα στο χτένισμά του. Μια στραβή γραβάτα και ανασκουμπωμένα μανίκια, σε μια αγροτική πολιτεία, μιλούν για τη λαϊκότητα και την απλότητα του υποψήφιου για την προεδρία. Εκείνο το απείθαρχο τσουλούφι που έπεφτε στο μέτωπο του Τζον Φ. Κένεντι, είχε προσελκύσει χιλιάδες γυναικείες ψήφους".

(Daniel Chavarría, "Χαιρετίσματα στο θείο", εκδόσεις Opera 1998, μετάφραση Κρίτων Ηλιόπουλος).

"Πολλοί πιστεύουν ότι η Χίλαρι Κλίντον έδειξε περισσότερο ευάλωτη και ανθρώπινη, αν και οι σκεπτικιστές σημειώνουν ότι το συναισθηματικό στοιχείο που επέδειξε τις τελευταίες ημέρες μοιάζει πολύ υπολογισμένο, ιδιαίτερα μετά τη σκληρή κριτική που άσκησε στον Μπάρακ Ομπάμα.
Σε ομιλία της στο Πόρτσμουθ, απαντώντας στην ερώτηση πώς αντέχει σε μια τόσο επίπονη διαδικασία, η πρώην πρώτη κυρία χαμήλωσε τη φωνή της, συγκράτησε μερικά δάκρυα και δήλωσε: Κάποιοι από εμάς χρειάζεται να το κάνουν ενάντια σε όλες τις δυσκολίες, επειδή νοιαζόμαστε γι' αυτή τη χώρα".

(Από το www.in.gr, 9 Ιανουαρίου 2008)

"Όταν κριτήρια επιλογής των ψηφοφόρων γίνονται οι τρίχες και τα δάκρυα, είναι απολύτως φυσιολογικό στο τέλος να τραβάνε τα μαλλιά τους κλαίγοντας".

(Χασοδίκης, 10 Ιανουαρίου 2008 -ολ ράιτς ριζέρβντ, ρονγκς του)

Η Δημοκρατία-Τζάμπο

"My mother always said: Democracy is the best revenge!"

Με αυτήν την κοσμοϊστορική δήλωση ο Μπιλαουάλ Ζαρνταρί Μπούτο, γιός της δολοφονηθείσας Μπεναζίρ Μπούτο, μπήκε στη ζωή μας.

Πρόσεξε, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, πώς η ένταση της φωνής του κάνει κρεσέντο στο κατάλληλο σημείο: στη λέξη "best". Σα να λέμε, υπάρχουν κι άλλες μορφές εκδίκησης, αλλά η δημοκρατία είναι η καλύτερη.

Κι αντί να τον ρωτήσει κάποιος από τους παριστάμενους "πότε αγόρι μου το είπε αυτό η μαμά σου;"...

...ή, ακόμα περισσότερο, "τι εννοούσε όταν το έλεγε;"...

...ή ίσως "από πότε η Δημοκρατία αποτελεί εκδίκηση -ενάντια σε ποιον, σε τι, με ποια έννοια;"...

...καθόντουσαν όλοι και τον κοιτούσαν, κουνώντας τα κεφάλια με συγκατάβαση. Βέβαια, όταν η διεθνής κοινή γνώμη έχει τα μάτια της στραμμένα πάνω σου, δεν είναι συνετό να τραβήξεις από το αυτί τον 19χρονο διάδοχο που κατέφθασε συντετριμμένος και καλοχτενισμένος από την Οξφόρδη, για να διδάξει πολιτικό ήθος στους ιθαγενείς και να αναλάβει το ιερό καθήκον να συνεχίσει το έργο της μαμάς του...

...ούτε είναι ευγενικό να ρωτήσεις αν η Δημοκρατία ως έννοια εμπεριέχει και την γονική παροχή του κόμματος, που το αφήνει κληρονομιά η μαμά στον γιόκα της, με θεματοφύλακα τον μπαμπά ώσπου το βλαστάρι να έρθει στη νόμιμη ηλικία για να απολαύσει τα προνόμια του βαρέος επιθέτου που φέρει...

...απλά κάθεσαι και παρακολουθείς. Στο κάτω κάτω, η δήλωση αυτή, όσο κι αν είναι κενή νοήματος, είναι απολύτως κατάλληλη για να γίνει βίντεο-κλιπ και να παιχτεί από τις τηλεοράσεις όλου του κόσμου, είναι μια φράση εμβληματική, είναι ένα σλόγκαν: και, όπως μας έχει διδάξει η ζωή και στη χώρα μας και διεθνώς, πολιτική σήμερα σημαίνει να έχει κανείς το κατάλληλο σλόγκαν -και να ξέρει να το πουλήσει.

Το παρδαλό κατσίκι

Όπως ίσως θα πληροφορήθηκες, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, τις προάλλες μας επισκέφθηκε ο πολύς Μπιλ Κλίντον, πρώην πλανητάρχης, γνωστός για τις επιδόσεις του στο σαξόφωνο και σε κάποιες άλλες δραστηριότητες, που δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε, προκειμένου να μιλήσει σε κάποια εκδήλωση σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας.


Δεν μπορώ να πω ότι τρέφω αγαθά αισθήματα για τον πρώην πρόεδρο της Υπερδύναμης (καλά, σκασίλα του θα μου πεις...). Με ενοχλεί ιδιαίτερα, φερ' ειπείν, το όψιμο ενδιαφέρον του για την καταστροφή του περιβάλλοντος -όπως και του πρώην πρωτοπαλίκαρού του, του Αλ Γκορ, που έχει ξεκινήσει παγκόσμια σταυροφορία για τις κλιματικές αλλαγές: ωραία όλα αυτά, και οι ομιλίες και οι συναυλίες και τα ντοκυμαντέρ, αλλά ολίγον καθυστερημένα. Θα προτιμούσα να έβλεπα ανάλογο ενδιαφέρον όταν είχαν την Εξουσία (με κεφαλαίο Ε) και τη δυνατότητα, όχι απλώς να επηρεάσουν, αλλά να επιβάλλουν καταστάσεις και πολιτικές.

Αλλού όμως ήθελα να σταθώ. Διαβάζω ότι ο Μπιλ, σε μια αποστροφή της ομιλίας του, είπε για τη χώρα μας και για την Τουρκία -αναφερόμενος στο θέμα των Ιμίων: "δύο χώρες που θα άρχιζαν πόλεμο για ένα ξερονήσι με δώδεκα κατσίκες".

Σκέψου το ένα λεπτό, Μοναδικέ μου Αναγνώστη: ο "μίστερ πρέζιντεντ" έκλεισε μέσα σε δώδεκα λεξούλες όλη την ιστορία του πιο γελοίου ίσως παρολίγον πολέμου της Ιστορίας.

Διαφωνείς; Κι όμως, ανεξάρτητα από όλη τη φιλολογία για την πατρίδα, το αίμα των ηρώων, τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, την τουρκική προκλητικότητα, τη σημαία, την άμυνα της χώρας και άλλες τέτοιες βαρύγδουπες έννοιες, μετά από τριάντα, σαράντα, πενήντα ίσως χρόνια, όλος ο κόσμος -εκτός από εμάς και τους γείτονες- θα μάθαινε "την ιστορία του πολέμου που έγινε για ένα ξερονήσι με δώδεκα κατσίκες".

Δεν θα ήταν η πρώτη φορά -υπάρχει ανάλογο προηγούμενο: το 1969 η Ονδούρα και το Ελ Σαλβαδόρ ενεπλάκησαν σε έναν πόλεμο που κράτησε έξι ημέρες και άφησε πίσω του χιλιάδες νεκρούς. Αφορμή στάθηκε ένα ποδοσφαιρικό ματς, και ο πόλεμος έμεινε στην ιστορία ως "ο πόλεμος του ποδοσφαίρου": ασφαλώς υπήρχαν βαθύτερες αιτίες, αλλά ποιος τις θυμάται σήμερα, σαράντα χρόνια μετά;

Το ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας συνεχίζει ως εξής: "Μόλις όμως διαισθάνθηκε (σ.σ. ο Μπιλ) ότι ένα τμήμα του ακροατηρίου αντιδρούσε, άλλαξε αμέσως τόνο και μίλησε "για τα μεγάλα διδάγματα τα οποία έβγαλα από την κρίση, για τα οποία σας είμαι ευγνώμων".

"Ένα τμήμα του ακροατηρίου αντιδρούσε": η αλήθεια πάντοτε ενοχλεί, Μοναδικέ μου Αναγνώστη.

Σε χαιρετώ

Χασοδίκης