Μέσω νεφών

Δεν θυμάμαι σε πόσες συναυλίες του είχα πάει. Πολλές πάντως. Στο κάτω-κάτω, για πολλά χρόνια ξέραμε ότι το τελευταίο συναυλιακό ραντεβού του καλοκαιριού ήταν στον Λυκαβηττό, τέλη Αυγούστου-αρχές Σεπτεμβρίου, όταν θα ανέβαινε ο Νικόλας με την κομπανία του. Δεν πηγαίναμε κάθε χρόνο αλλά δεν είχε σημασία, ξέραμε ότι ο Νικόλας θα είναι εκεί, με το φουλάρι του, με το μπαγλαμαδάκι και με το ντέφι του, από εκεί και πέρα ήταν θέμα παρέας, διάθεσης, παράδων, χρωστούμενων μαθημάτων και άλλων παραγόντων, άσχετων με τον τραγουδιστή και τα τραγούδια.

Κι όταν κάποια στιγμή ο Νικόλας σταμάτησε να έρχεται στο ραντεβού, δεν χρειάστηκαν εξηγήσεις. Καταλάβαμε ότι βαρέθηκε, ότι κουράστηκε, ότι δεν είχε πια όρεξη, τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτά, και μπράβο του που ήταν μάγκας και προτίμησε να σταματήσει αντί να σέρνει το κουρασμένο και βαριεστημένο του σαρκίο σε περιοδείες-αρπαχτές ανά την Ελλάδα, όπως κάνουν άλλοι κι άλλοι, όνομα και μη χωριό. Τα χρόνια περνάνε, η φωνή σπάει, το κορμί βαραίνει, κι όταν έρχεται η ώρα να κατέβεις απ' τη σκηνή καλό είναι να το κάνεις από μόνος σου και να μην περιμένεις να σε κατεβάσουν. Κι εδώ που τα λέμε, μπορεί ο άνθρωπος να είχε ένα απόθεμα τραγούδια μέσα του, τα έγραψε, τα είπε, στέρεψε, δεν έχει άλλο. Κρίμα, αλλά ανθρώπινο, και καλύτερα που σταμάτησε να βγάζει δίσκους και μείναμε με αυτούς που είχαμε, με κασέτες χιλιοπαιγμένες και λιωμένες στα κασετόφωνα, παρά να κάνει δυο ανούσιους δίσκους και δέκα "φιλικές συμμετοχές" τον χρόνο, και να μας κάνει να τον βλαστημάμε. Χίλιες φορές καλύτερα.

Μείναν οι αναμνήσεις. Ανεβαίνοντας μια φορά με τα πόδια απ' την Ομόνοια στον Λυκαβηττό, πάνε δεκαπέντε χρόνια και βάλε. Άλλη φορά, μπροστά-μπροστά, κάτω απ' τη σκηνή, περιμένοντας τον Μπάμπη τον Παπαδόπουλο να αρχίσει το επικό σόλο στο τέλος της "Ρωγμής του χρόνου", ν' αρχίσει η κιθάρα να γρυλλίζει, πριν φτάσει στο ξέσπασμα με τα break στα τύμπανα και τα πιατίνια να χτυπάνε στην άρση:



Τον θυμάμαι και σε μια υπερπαραγωγή που είχε στήσει ο Σαββόπουλος στο Σινέ Κεραμεικός, με τους Mode Plagal και τις Voix Bulgares, εμφανώς έξω απ' τα νερά του. Φαινόταν ότι δεν τη γούσταρε τη φάση "μαγαζί με τραπέζια ρεζερβέ", προτιμούσε να φορτώνει τα ηχεία στο καΐκι και μετά σε μουλάρια, και ν' ανεβαίνει κατσάβραχα στα νησιά του Αιγαίου, να ξετρυπώνει ρημαγμένα κάστρα και αρχαία θέατρα και να παίζει εκεί. Και να ξετρυπώνει Περίδηδες και Μάλαμες και Μικρές Περιπλανήσεις, να τους χώνει στο στούντιο Αγροτικόν και να βγάζει Στρόγγυλους Δίσκους.

Αλλά η καλύτερη ανάμνηση, η πιο ζεστή, έρχεται από ένα βράδυ στην Κομοτηνή, το '95 πρέπει νά 'τανε. Πήγαμε στη συναυλία και μετά για φαγητό, κι όταν πήρα τον δρόμο για το σπίτι, μέσα απ' τα τούρκικα στενά πίσω απ' το Ρολόι, τους πέτυχα στο ταβερνάκι όπου τρώγανε όλη η κομπανία μαζί. Καθόντουσαν στα τραπεζάκια έξω, κι είχαν βγάλει την κιθάρα και το μπουζούκι, πίνανε χύμα κρασί και τραγουδούσαν, σαν νά 'τανε φοιτητοπαρέα που μεράκλωσε. Ωραίοι. Μωρέ δεν κάθομαι κι εγώ, τι θα μου πούνε, σώπα μωρέ μαλάκα που θα φορτωθείς στους ανθρώπους, σήκω πήγαινε σπίτι σου. Προσπέρασα.

Α ρε Νικόλα. Μας την έκανες μέσω νεφών κι ανοίχτηκες απέναντι ως το Καραμπουρνού....


.

Εκτελούνται μεταφοραί

Όπως θα έχει ίσως παρατηρήσει ο τακτικός αναγνώστης, το ιστολόγιο έχει περιπέσει σε πλήρη σιωπή εδώ και μια βδομάδα. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν θέματα ούτε ότι δεν υπάρχει όρεξη: απλώς, το προσεχές Σαββατοκύριακο ο Χασοδίκης κι η κυρά-Χασοδίκαινα μετακομίζουν το σπιτικό τους, οπότε τις τελευταίες ημέρες ασχολούνται κυρίως (να μην πω "σχεδόν αποκλειστικώς") με το αμπαλage της πραμάτειας τους σε κούτες, ούτως ώστε όταν έρθει η Κρίσιμη Ώρα να είναι τα πάντα πακεταρισμένα όπως πρέπει και να μεταφερθούν συντεταγμένα και με τάξη. Λέμε τώρα.

Αν όλα πάνε καλά, θα είμαστε και πάλι μαζί κάποια στιγμή την επόμενη εβδομάδα.


.

Το τελευταίο ρελέ

Τελικά η ζωή είναι ώρες-ώρες πολύ καριόλα. Κάθεσαι, ας πούμε, την Πέμπτη το βράδυ σ' ένα μαγαζάκι της Πλατείας Αγίων Θεοδώρων μαζί με τους φίλους από τον Ορειβατικό. Η καθιερωμένη συνάντηση της Πέμπτης, περνάμε μια βόλτα από το γραφείο του Συλλόγου και μετά πάμε για σουβλάκια και μπίρες. Ψιλοκουβεντούλα, σχέδια για το ερχόμενο Σαββατοκύριακο (και το μεθεπόμενο, και το Πάσχα και το καλοκαίρι και....και....), ιστορίες από το παρελθόν, μακρινό ή κοντινό, πειράγματα, χαβαλές. Συζητήσεις περί υλικών και εξοπλισμού, μικρά μυστικά, το τζάκετ που βρήκες σε τιμή-ευκαιρία στο τάδε εγγλέζικο ιντερνετομάγαζο, "ρε-συ-πώς-γίνεται-αυτός-ο-κεβλαρόκομπος;". Κάποια στιγμή κοιτάζεις το ρολόι, ου, πήγε έντεκα παρά, ώρα να πάω σπίτι, φωνάζεις το γκαρσόνι, πληρώνεις, μαζεύεις τα πράγματά σου και χαιρετάς. Άντε καλό βράδυ, τα λέμε το Σαββατοκύριακο. Ή την άλλη Πέμπτη. Ή την παράλλη. Γενικώς, τα λέμε.

Δεν σου περνάει βέβαια από το μυαλό ότι έναν από την παρέα τον βλέπεις για τελευταία φορά, και δεν πρόκειται να τον ξαναδείς ούτε την άλλη Πέμπτη ούτε την παράλλη ούτε ποτέ. Δεν σου περνάει από το μυαλό ότι το Σαββατοκύριακο θα γεμίσει με επίμονα τηλεφωνήματα σε ακατάλληλες ώρες και πένθιμα εσεμές που γυρνάνε από κινητό σε κινητό, μεταφέροντας ένα μήνυμα που δεν θες ν' ακούσεις. Ο Άλεξ σκοτώθηκε. Επιστρέφοντας από μια αναρριχητική διαδρομή στα Βαρδούσια, γλίστρησε κι έπεσε, κατρακύλησε ένα παγωμένο λούκι και χτύπησε με το κεφάλι σ' έναν βράχο. Ή κάπως έτσι -τις λεπτομέρειες θα τις μάθουμε αργότερα, κι άλλωστε τι σημασία έχει;

Σημασία έχει ότι τον φίλο μας δεν θα τον ξαναδούμε. Κι όσο κι αν προσπαθείς να το ορθολογικοποιήσεις το πράγμα, δεν γίνεται. Γιατί ναι, το σκέφτεσαι ότι τέτοια περιστατικά έχουν ξαναγίνει και θα ξαναγίνουν, κι ότι αν ως τώρα δεν είχες ασχοληθεί ποτέ πέραν της ακαδημαϊκής κουβέντας, ήταν γιατί δεν την είχε πάθει κανένας δικός σου, κοντινός άνθρωπος, κι όσο νά 'ναι ο ξένος πόνος μπορεί να σε αγγίζει αλλά δεν παύει να είναι ξένος. Και σκέφτεσαι ότι η ορειβασία είναι μια δραστηριότητα εγγενώς επικίνδυνη, όπου το κακό μπορεί να σε βρει ανά πάσα στιγμή -και δεν αργεί καθόλου να γίνει. Το ξέρεις, και το αποδέχεσαι, κι αν δεν μπορείς να το αποδεχτείς τα παρατάς και ασχολείσαι με κάτι άλλο, με το τάβλι ξερωγώ ή τη συλλογή γραμματοσήμων. Έτσι πάει.

Κι ακόμα σκέφτεσαι ότι μόλις μια βδομάδα πριν, λίγες δεκάδες μέτρα παραπέρα από 'κει που έγινε το κακό, κατέβαινες κι εσύ με μερικούς άλλους ένα παρόμοιο παγωμένο λούκι, χύμα στο κύμα, χωρίς σχοινιά κι ασφάλειες, κι αν έκανες μια έτσι κι έχανες την ισορροπία σου θά 'χες μετρήσει όλη την πλαγιά των Σκόρδων, καμιά τετρακοσαριά μέτρα ευθεία κάτω, μέχρι το καταφύγιο -όπου θα σε μαζεύαν με το κουταλάκι.

Κι αν εσύ τη γλίτωσες κι ο άλλος όχι, δεν σημαίνει ούτε ότι είσαι εσύ πιο μάγκας, ούτε πιο τυχερός, γενικώς δεν σημαίνει τίποτα συγκεκριμένο. Ο άνθρωπος από κατασκευής είναι σχεδιασμένος για επίπεδα περιβάλλοντα, όχι για την καθετίλα. Η μισή γοητεία της ορειβασίας έγκειται ακριβώς στην προσπάθεια να βρεις τα όριά σου πρώτα, και μετά να τα ξεπεράσεις -έστω κι ένα βηματάκι. Ε, στη διαδικασία αυτή χάνονται και ζωές: έτσι ήταν πάντα κι έτσι θά 'ναι πάντα.

Αλλά όλα αυτά είναι σκέψεις και προσπάθειες εξορθολογισμού των πραγμάτων που γίνονται post rem. Την ώρα εκείνη, την ώρα που μαθαίνεις το κακό μαντάτο και μένεις κάγκελο, παγωμένος σαν το καταραμένο το λούκι, δεν σκέφτεσαι τίποτα, κάθεσαι μόνο και νιώθεις το δυσάρεστο συναίσθημα του να αδειάζει το στομάχι σου ξαφνικά, με μιας. Έχω ακούσει σε ανάλογες περιπτώσεις να λένε ότι "τουλάχιστον έφυγε όρθιος, κάνοντας αυτό που γούσταρε". Είναι μια παρηγοριά, υποτίθεται, αλλά μου φαίνεται λίγη. Για όλους εμάς που μένουμε πίσω το αποτέλεσμα είναι ένα και το αυτό. Η διαφορά, αν υπάρχει, αφορά εκείνον που έφυγε -και που ποτέ δεν θα μπορέσει να μας πει αν το προτιμά που έφυγε έτσι, ή αν θα προτιμούσε να ζήσει καμιά σαρανταριά χρονάκια ακόμα και να φύγει κάπως αλλιώς.

Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις ζηλεύω τους πιστούς της οποιασδήποτε θρησκείας που πρεσβεύει ότι τούτη η ζωή είναι μια προσωρινή διαδικασία, σε αναμονή για μια άλλη, καλύτερη, κάπου αλλού. Αυτοί μπορεί να παρηγοριούνται κάπως. Σε μας τους υπόλοιπους, που πιστεύουμε ότι όταν φύγεις απ' τον μάταιο τούτο κόσμο γίνεσαι τροφή για τα σκουλήκια και τίποτα παραπάνω, μας μένει μονάχα ο πόνος και η πίκρα, και η σκέψη ότι την άλλη Πέμπτη μπορεί να ξαναμαζευτούμε στο στέκι της Πλατείας Αγίων Θεοδώρων, αλλά ο Άλεξ δεν θα είναι μαζί μας.

Κι έτσι, μετά από κάμποσες μέρες σιωπής, πιάνω πάλι να γράψω στο ιστολόγιο και γράφω ένα ποστ που θα ήθελα να μην ήταν ανάγκη να το γράψω ποτέ, και που δεν ξέρω σε τελική ανάλυση αν κάνω καλά που το γράφω, αν διαβάζοντάς το αύριο θα συμφωνώ με τον εαυτό μου ή αν θα λέω "τι μαλακίες έκατσα κι έγραψα". Αλλά δεν έχει σημασία, το μπλόγκιν είναι πάνω απ' όλα και πριν απ' όλα ψυχοθεραπεία, κι αν δεν τα γράψω τώρα, έτσι όπως μού 'ρχονται, θα σκάσω. Η μισή ντροπή δική μου κι η άλλη μισή της ζωής που, όπως είπαμε και στην αρχή, είναι ώρες-ώρες πολύ καριόλα.

Αντίο ρε φίλε.


.

Black is the colour

Δεν βρίσκω καλύτερο αποχαιρετισμό για το 2009 που φεύγει, από αυτό το υπέροχο ιρλανδέζικο τραγούδι, τραγουδισμένο εδώ από τον Paul Weller σε μία από τις πάμπολλες διασκευές του.

Με την ευκαιρία, ευχαριστώ όλους τους φίλους και επισκέπτες για την καλή παρέα που κάναμε όλη τη χρονιά, κι εύχομαι ακόμα καλύτερα την επόμενη!

Καλή χρονιά να έχουμε.




.

Adiós...

Ήταν σοβαρός.

Ήταν κύριος.

Και έφυγε πρόωρα και αθόρυβα. Μ' έναν ψίθυρο, κι όχι μ' έναν κρότο.

Μιχάλη Παπαγιαννάκη, καλό σου ταξίδι.



(Διαβάστε το κείμενο του Γεράσιμου εδώ και λίγα λόγια από τον ίδιο και για τον ίδιο εδώ).


.

Ένα αντίο

Πάρνηθα, φωτο χασοδίκης

Έλαβα χτες από το WWF Ελλάς με e-mail το παρακάτω κείμενο, το οποίο αναδημοσιεύω αυτούσιο:

"Τιμή στον Γιώργο Ντούρο, τον ακέραιο δασάρχη που έφυγε νωρίς

Ο πρόωρος θάνατος του πρώην Δασάρχη Πάρνηθας και μέχρι πρότινος Διευθυντή Αισθητικών Δασών, Δρυμών και Θήρας του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης στερεί από την ελληνική κοινωνία έναν οραματιστή και βαθιά συνειδητοποιημένο αγωνιστή για την προστασία του περιβάλλοντος. Ο Γιώργος Ντούρος που έφυγε από κοντά μας στις 25 Ιανουαρίου περνάει στην ιστορία ως ο ακέραιος Δασάρχης (1988-1996) που αγωνίστηκε ενάντια στις πολλές πιέσεις για υποβάθμιση του Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας και στη συνέχεια αντιστάθηκε σε παρόμοιες απειλές καταστροφής άλλων πολύ σημαντικών φυσικών βιοτόπων.

Αυτός ο κορυφαίος υπερασπιστής του δημόσιου συμφέροντος αποτέλεσε και θα συνεχίσει να αποτελεί υπόδειγμα αδιάφθορου δημοσίου υπαλλήλου που με προσωπικό κόστος υπηρετεί το κοινό καλό. Σε καιρούς γενικής σιωπηλής ηττοπάθειας απέναντι στη διαφθορά που μαστίζει τη δημόσια διοίκηση και την πολιτική ζωή της χώρας, ο Γιώργος Ντούρος και όλοι οι αδιάφθοροι δημόσιοι λειτουργοί αποτελούν φωτεινά παραδείγματα μιας ελπίδας που δεν έχει χαθεί.

Οι δέκα περιβαλλοντικές οργανώσεις που τιμούν τη μνήμη του Γιώργου Ντούρου εκφράζουν βαθιά και ειλικρινή συλλυπητήρια προς την οικογένειά του και προς όλους όσους είχε τιμήσει με τη φιλία και συνεργασία του."

(Το κείμενο υπογράφεται από τις οργανώσεις: Αρκτούρος, Αρχέλων, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Καλλιστώ, Μεσόγειος S.O.S., MOm, Greenpeace, WWF Ελλάς).

------------------------------------------------------------------------------------------------

Είχα την τιμή να γνωρίσω τον Γιώργο Ντούρο σε κάποια περίσταση, και μου άφησε την εντύπωση ενός ανθρώπου νηφάλιου, συγκροτημένου και με βαθειά γνώση του αντικειμένου του. Την εντύπωση αυτή μου επιβεβαίωσαν έκτοτε πολλές φορές άνθρωποι που είχαν την τύχη να συνεργαστούν μαζί του.

Δεν έχω παρά να εκφράσω κι εγώ τη λύπη μου για τον χαμό αυτού του ανθρώπου που έφυγε πολύ νωρίς -και που, δυστυχώς, φεύγοντας θα πήρε μαζί του την εικόνα μιας Πάρνηθας καμμένης, και όχι καταπράσινης όπως την έζησε και όπως προσπάθησε να την διατηρήσει...

Καλό κατευόδιο

Αποχαιρετισμός

Στον Νίκο Νικολαΐδη.

Τον σκηνοθέτη.

Τον συγγραφέα.

Τον άνθρωπο.

Καλό κατευόδιο.

Για την Αμαλία...

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων (Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515.
Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ