Το τέλος του κατήφορου είναι ο πάτος

Πώς τα φέρνει η ζωή... Από συμβολική φωνή του αγώνα κατά της χούντας, να γίνεσαι τόσα χρόνια μετά ο λαγός μιας κυβέρνησης που προσπαθεί να μας πείσει ότι ο δικός της καταραμένος μονόδρομος είναι ο καλύτερος απ' όλους τους καταραμένους μονόδρομους που ανοίγονται μπροστά μας. Από τα καλέσματα προς τον λαό της Αθήνας να βγει στους δρόμους αψηφώντας τα τανκς, τους χαφιέδες, τα κρατητήρια της Μπουμπουλίνας, σε ένα μεγαλοπρεπές "σκάσε και κολύμπα" -είναι πολλά τα λεφτά κι οι Γερμανοί είναι φίλοι μας.

Δεν είναι πως μας έλειπαν οι αποδείξεις ότι για να είσαι Επαγγελματίας Πολιτικός στην Ελλάδα του 2011 πρέπει να έχεις πολύ γερό στομάχι και τη δύναμη να στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη χωρίς να φοβάσαι μη σου ρίξει σφαλιάρα το είδωλό σου. Απλώς, η Μαρία η Δαμανάκη μας έδωσε χτες άλλη μία.


.

Μια ακραιφνώς Ελληνική ιστορία

Πόσα χρόνια πάνε που το αεροδρόμιο του Ελληνικού έπαψε να λειτουργεί; Αν δεν κάνω λάθος, δέκα γεμάτα. Λοιπόν, οποιοδήποτε σοβαρό κράτος τούτου του κόσμου, γνωρίζοντας ότι όπου νά 'ναι θα πάρει στα χέρια του ένα τεράστιο ακίνητο-φιλέτο μερικών χιλιάδων στρεμμάτων, θα μάζευε πολεοδόμους, χωροτάκτες, συγκοινωνιολόγους, αρχιτέκτονες, τραπεζίτες, πανεπιστημιακούς και δεν ξέρω τι άλλο, θα τους κάθιζε σ' ένα τραπέζι και θα τους ζητούσε τέσσερα-πέντε σχέδια για τη μελλοντική αξιοποίηση του χώρου, παίρνοντας υπ' όψη τις ανάγκες όχι μόνο της συγκεκριμένης περιοχής, αλλά του ευρύτερου μητροπολιτικού-πολεοδομικού συγκροτήματος που λέγεται Αθήνα.

Θα έπαιρνε επίσης υπ' όψη ότι την εποχή εκείνη, αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, οι αξίες της γης βρίσκονται σε φάση απογείωσης, οι τιμές των ακινήτων αυξάνονται 15-20 % τον χρόνο κάθε χρόνο και για μια εξαετία-οκταετία περίπου, και η αγελάδα της ιδιωτικής κατασκευής είναι πιο παχιά παρά ποτέ, έστω κι αν την ταΐζουν με δανεικό χορτάρι.

Μελέτες σκοπιμότητας, δημόσιος διάλογος, αξιολόγηση εναλλακτικών λύσεων, αναλύσεις κόστους-ωφέλειας θα έπρεπε να έχουν γίνει πριν ακόμα από τη μεταφορά του αεροδρομίου, έτσι ώστε την επομένη της μεταφοράς να μπορεί να ξεκινήσει ένα μεγάλο σχέδιο αστικής ανάπλασης του χώρου με κριτήριο τη μέγιστη δυνατή ωφέλεια για όλο το λεκανοπέδιο. Αυτά όμως είναι για τους κουτόφραγκους. Εμείς εδώ αγαπάμε πολύ δύο πράγματα: το λαρτζ και το ραχάτι.

Όταν λέω λαρτζ, εννοώ ότι εμείς εδώ δεν αρκούμαστε να φτιάξουμε ένα οποιοδήποτε παρκάκι, θέλουμε το μεγαλύτερο μητροπολιτικό πάρκο της Ευρώπης, κι αν γίνεται να έχει και ελέφαντες μέσα. Και δεν κάθεται κανείς να σκεφτεί ότι, βρε αδερφέ, μήπως είναι λιγουλάκι υπερβολικό ένα πάρκο έξι χιλιάδων στρεμμάτων και μάλιστα σε μια περιοχή που δεν είναι πια και τόσο υποβαθμισμένη περιβαλλοντικά, μήπως πρέπει να βάλουμε άλλες προτεραιότητες, μήπως να δοθούν για εκμετάλλευση, ας πούμε τα τέσσερις χιλιάδες στρέμματα, και το χρήμα που θα μαζευτεί να πάει σε έναν πράσινο κουμπαρά για να γίνουν πέντε, δέκα, είκοσι χώροι πρασίνου σε άλλες περιοχές, όπου υπάρχει πιο πολλή ανάγκη; Α μπα, ψιλικατζίδικα πράματα, είπαμε εμείς είμαστε λαρτζ και θέλουμε να γίνει το Ελληνικό Σερενγκέτι, να το καμαρώνουμε παρέα με το ψηλότερο χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ευρώπης, νά 'ρχεται ο Λοντρέζος ο τουρίστας και να σκάει απ' το κακό του.

Κι έτσι το "Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού" έγινε πολιτική δέσμευση και των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας, γιατί, αφού τό 'ταξε ο ένας, έπρεπε μετά να υπερθεματίσει και ο άλλος, και μην τάξεις του άγιου κερί -το δέσαμε όλοι κόμπο ότι το πρώην αεροδρόμιο θα γίνει όλο πάρκο, πάει και τελείωσε, και οποιαδήποτε συζήτηση για ανοικοδόμηση εκεί μέσα έγινε ταμπού.

Κι επειδή, όπως είπαμε πριν, αγαπάμε και το ραχάτι, το αφήσαμε το πράγμα να ωριμάσει και τα σχέδια έμειναν σχέδια, κι έχουν περάσει χρόνοι δέκα και το πρώην αεροδρόμιο εξακολουθεί να είναι αυτό, πρώην αεροδρόμιο, ούτε πάρκο έγινε ούτε τίποτα. Μόνο που στα δέκα αυτά χρόνια οι παχιές αγελάδες της οικοδομής αδυνάτισαν, η ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας ξέμεινε από κάρβουνο, προφανώς από κανενός το μυαλό δεν πέρασε ότι οι τιμές της γης μπορεί και να μην συνεχίσουν να ανεβαίνουν στον αιώνα τον άπαντα, κι όπως είναι σήμερα η αγορά, το Ελληνικό σαν αξία γης μπορεί και να μην πιάνει ούτε τα μισά απ' όσα έπιανε πριν δέκα χρόνια. Κι έτσι τό 'χει πάρει η προσωπικότητα Παμπούκης και κάνει τεμενάδες σε κάτι μυστήριους σεΐχηδες απ' το Κατάρ, μπας και ρίξουν τίποτα πετροδολάρια στο πρότζεκτ, ποιο πρότζεκτ ένας θεός ξέρει, ενώ την ίδια στιγμή παίζει κρυφτό με την Κομισιόν και πεντόβολα με τον ΑσεΜπήλιω Τσουκαλά.

Πριν δέκα χρόνια το Ελληνικό ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για την Αθήνα. Τη χάσαμε γιατί είμαστε ανίκανοι να βάλουμε προτεραιότητες, να σκεφτούμε μακροπρόθεσμα, να αναγνωρίσουμε τις ανάγκες μας, τη χάσαμε γιατί πιανόμαστε εύκολα από την πρώτη μαξιμαλιστική μαλακία που θα ξεστομίσει ο κάθε πολιτικάντης και την κάνουμε σημαία. Πριν δέκα χρόνια το Ελληνικό θα μπορούσε να αξιοποιηθεί με κάποιον τρόπο που θα άφηνε όφελος για ολόκληρο το λεκανοπέδιο. Τώρα πια όχι. Τώρα πια το πιθανότερο είναι ότι θα δοθεί κοψοχρονιά σε κάποιον επενδυτή ή "επενδυτή" που θα επιβάλλει τους όρους που τον βολεύουν, κι αν προκύψει κάποιο όφελος θα πάει να μπαλώσει καμιά τρύπα από τον προϋπολογισμό-σουρωτήρι του Παπακωνσταντίνου. Μην περιμένουμε ούτε πράσινους κουμπαράδες, ούτε πράσινα άλογα. Με τις υγείες μας.


.

Ο νόμος δυτικά του Πέκος

Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι κοτζάμ πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών βγαίνει δημοσίως και παραδέχεται ότι είχε δώσει εντολή στον διευθυντή της CIA να φροντίσει για τη δολοφονία ή τη σύλληψη του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Τη δολοφονία Ή τη σύλληψη. Κι όταν ο εχθρός τελικά εντοπίστηκε, υποθέτω ότι οι δυνάμεις της Αυτοκρατορίας τα έβαλαν κάτω, τα λογάριασαν, τα εξέτασαν κι έτσι κι αλλιώς, και μεταξύ δολοφονίας και σύλληψης κατέληξαν εικάζω ότι η δεύτερη έχει ένα κάρο επιπλοκές, δικαστήρια, εισαγγελείς, μάρτυρες, ενόρκους, ακροαματική διαδικασία, δικηγόρους, ενστάσεις, εφέσεις και κόντρα εφέσεις, too much paperwork, κι άσε πια τα μέτρα ασφαλείας που θα απαιτηθούν τόσο για την κράτηση του κατηγορουμένου όσο και για τη δίκη, πολύς μπελάς αδερφέ μου. Ενώ η λύση της δολοφονίας είναι σαφώς πιο απλή: μια σφαίρα στο κεφάλι και καθαρίσαμε.

Έχει ενδιαφέρον ότι, σε μια αποστροφή του διαγγέλματός του, ο Ομπάμα δεν παρέλειψε να διαβεβαιώσει τον αμερικανικό λαό ότι "Justice has been done". Αποδόθηκε δικαιοσύνη. Βέβαια, στον πολιτισμένο κόσμο είθισται τη δικαιοσύνη να την αποδίδουν οι δικαστές και όχι αποσπάσματα θανάτου των ειδικών δυνάμεων, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες, και τέλος πάντων εδώ δεν μιλάμε για κανέναν μικρολωποδύτη αλλά για τον υπ' αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο, enemy of the state, wanted dead or alive, την προσωποποίηση του Κακού αυτοπροσώπως, επομένως ένα μικρό σκόντο σε πολιτισμικά ή νομικά συμφραζόμενα είναι ανεκτό, αν όχι και επιβεβλημένο.

Έχει ενδιαφέρον ότι ο, κατά τα άλλα θεματοφύλακας της Χάρτας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ΓΓ του ΟΗΕ, κύριος Μπαν Κι Μουν, δεν παρέλειψε να εκφράσει την ανεπιφύλακτη επιδοκιμασία του για την εκτέλεση του Οξαποδώ, τα ανθρώπινα δικαιώματα του οποίου είχαν προφανώς τεθεί υπό μόνιμη αναστολή από 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 και εντεύθεν, όπως προφανέστατα συνάγεται από την απροκατάληπτη ερμηνεία των διατάξεων της ανωτέρω Χάρτας, τελεολογική αναμφίβολα.

Έχει ενδιαφέρον ότι, σε ένα κατεβατό δηλώσεων διαφόρων εκπροσώπων της διεθνούς κοινότητας, μόνο η πρόεδρος της υποεπιτροπής των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ευρωκοινοβουλίου δήλωσε ότι θα ήταν "πολύ καλύτερα εάν λογοδοτούσε στη δικαιοσύνη". Σώπα καημένη, πολυτέλειες.

Έχει ενδιαφέρον ότι, εν έτει 2011, η δικαιοσύνη μπορεί να απονέμεται ακόμη με τον τρόπο του Πατ Γκάρετ.

Και για να μην παιδεύομαι να ψάχνω για επίλογο, παραθέτω τον επίλογο του διαγγέλματος του προέδρου Ομπάμα, ο οποίος προφανώς δανείστηκε για την περίσταση μια σελίδα από το διανοητικό μεγαλείο του προκατόχου του:

Let us remember that we can do these things not just because of wealth or power, but because of who we are: one nation, under God, indivisible, with liberty and justice for all.
Thank you. May God bless you. And may God bless the United States of America.

Αμήν.

(εικόνα από εδώ)

.