Λοιπόν, για να μη λέμε πολλά λόγια: Χίλια δίκια μπορεί να έχει η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων σε όσα αναφέρει στην ανακοίνωσή της της 15ης Οκτωβρίου, ή πεντακόσια δίκια και πεντακόσια άδικα, λίγη σημασία έχει. Αυτό που έχει σημασία, όμως, είναι η απόφαση στην οποία κατέληξε: "από την Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2011 έως και την Τακτική Γενική Συνέλευση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, τα Δικαστήρια θα διακόπτουν τις συνεδριάσεις τους καθημερινά, από ώρα 12.00 έως ώρα 15.00".
Ως γνωστόν, το Σύνταγμα απαγορεύει την απεργία "με οποιαδήποτε μορφή" στους δικαστικούς λειτουργούς. Πονηρά σκεπτόμενοι λοιπόν οι δικαστές, ξέροντας ότι το να προκηρύξουν κανονική απεργία θα συνιστούσε ευθεία παραβίαση συνταγματικής διάταξης και αναγνωρίζοντας ότι -τέλος πάντων- σε όλα υπάρχει κι ένα όριο, αποφασίζουν να εκμεταλλευτούν τη δικονομία: αξιοποιούν το γεγονός ότι, όσον αφορά τις συνεδριάσεις των δικαστηρίων, ο Δικαστής είναι ο απόλυτος άρχων της διαδικασίας και έχει τη δυνατότητα να διακόψει τη συνεδρίαση ανά πάσα στιγμή, για οποιονδήποτε λόγο, και για όσο χρόνο κρίνει σκόπιμο.
Όταν όμως την απόφαση για τη διακοπή δεν την παίρνει ο δικαστής που βρίσκεται εκείνη τη στιγμή στην έδρα, όταν η απόφαση είναι προειλημμένη από το συλλογικό όργανο εκπροσώπησης των δικαστικών λειτουργών, με αξίωση μάλιστα να τη σεβαστούν και να την εφαρμόσουν απαρέγκλιτα όλα τα μέλη, τότε ας μην κοροϊδευόμαστε κύριε πρόεδρε, κύριε εισαγγελεύ, κύριοι δικαστές, τότε πρόκειται για άτσαλα μασκαρεμένη μορφή απεργίας, για μια τρίπλα με την οποία παρακάμπτεται η συνταγματική απαγόρευση. Σε τέτοιες τρίπλες μας έχουν συνηθίσει υπουργοί, οι οποίοι ευχαρίστως γράφουν το Σύνταγμα στα παλιά τους τα παπούτσια, μας έχουν συνηθίσει οι βουλευτές της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας, οι οποίοι αντί να νομοθετούν περιορίζονται να επικυρώνουν τις αποφάσεις της κυβέρνησης, καταργώντας στην πράξη τη συνταγματικά κατοχυρωμένη διάκριση των εξουσιών... και ακριβώς σε αυτό το σημείο είναι που εμείς, οι πολίτες αυτής της χώρας, έχουμε την αξίωση από εσάς τους δικαστές να μπλοκάρετε αυτές τις τρίπλες, να αποκαθιστάτε τη συνταγματική τάξη και να βάζετε τα πράγματα στη θέση τους. Δεν γίνεται όμως με το ένα χέρι να προστατεύεις τη συνταγματική τάξη και με το άλλο να τη διασαλεύεις, δεν γίνεται με το ένα πόδι να κόβεις τις τρίπλες του κάθε Βενιζέλου και με το άλλο να κάνεις δικές σου.
Και δυστυχώς, λίγη σημασία έχει πλέον το αν η απόφαση αυτή θα εφαρμοστεί στην πράξη, που ελπίζω να μην εφαρμοστεί: το γεγονός ότι πάρθηκε αυτή η απόφαση συνιστά από μόνο του θεσμικό ατόπημα και πλήγμα στο κύρος της μόνης από τις εξουσίες στην οποία μπορούσε (;) ακόμη να ελπίζει ο πολίτης.
.
20 Οκτωβρίου 2011
18 Οκτωβρίου 2011
Μικρή συντακτική ανάλυση
Με αφορμή τη χτεσινοβραδινή κοκορομαχία συζήτηση Παπακωνσταντίνου-Παπαθανασίου στην εκπομπή του Πρετεντέρη.
Το βασικό συντακτικό σχήμα της ελληνικής γλώσσας -νομίζω και κάθε άλλης γλώσσας- είναι το σχήμα υποκείμενο-ρήμα-αντικείμενο, όπου το ρήμα είναι ενεργητικό και μεταβατικό. Όταν όμως μιλάνε στην τηλεόραση υπουργοί, εν ενεργεία ή πρώην, και αναφέρονται σε λάθη, παραλείψεις, καθυστερήσεις, το σχήμα αυτό εξοβελίζεται από τη γλώσσα (τους). Τα λάθη, οι παραλείψεις, οι καθυστερήσεις, μεταφέρονται σε θέση υποκειμένου, το ρήμα γίνεται μεσοπαθητικό (και κάπως αόριστο), ενώ το ποιητικό αίτιο που κανονικά θα έπρεπε να συμπληρώνει την πρόταση απουσιάζει παντελώς. Παραδείγματα: έγιναν λάθη, υπήρξαν καθυστερήσεις. Ποιος τα έκανε τα λάθη, ποιος προκάλεσε τις καθυστερήσεις; Κανείς, έγιναν από μόνα τους, και επομένως δεν χρειάζεται να απολογηθεί κανείς γι' αυτά, μάλλον οφείλονται σε κάποια άγνωστη ανωμαλία του χωροχρονικού ασυνεχούς. Ή, για να το πούμε όπως θα τό 'λεγε και ο Μέγας Διανοητής κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου, "λάθη δεν κάνουν μόνο όσοι δεν κάνουν τίποτα" (η Εσχάτη Δικαιολογία των Ανίκανων και Ανεπαρκών).
Πάει καλά. Να μην εκπλήσσονται όμως οι κύριοι κύριοι υπουργοί, πρώην και νυν, που η άλλη όψη αυτού του συντακτικού φαινομένου είναι η χρήση του ρήματος "πέφτει" ως κατά συνθήκην απρόσωπου: πέφτει βρισίδι, πέφτουν γιαούρτια, ενίοτε πέφτει και ξύλο. Έτσι πάνε αυτά τα πράγματα.
.
Το βασικό συντακτικό σχήμα της ελληνικής γλώσσας -νομίζω και κάθε άλλης γλώσσας- είναι το σχήμα υποκείμενο-ρήμα-αντικείμενο, όπου το ρήμα είναι ενεργητικό και μεταβατικό. Όταν όμως μιλάνε στην τηλεόραση υπουργοί, εν ενεργεία ή πρώην, και αναφέρονται σε λάθη, παραλείψεις, καθυστερήσεις, το σχήμα αυτό εξοβελίζεται από τη γλώσσα (τους). Τα λάθη, οι παραλείψεις, οι καθυστερήσεις, μεταφέρονται σε θέση υποκειμένου, το ρήμα γίνεται μεσοπαθητικό (και κάπως αόριστο), ενώ το ποιητικό αίτιο που κανονικά θα έπρεπε να συμπληρώνει την πρόταση απουσιάζει παντελώς. Παραδείγματα: έγιναν λάθη, υπήρξαν καθυστερήσεις. Ποιος τα έκανε τα λάθη, ποιος προκάλεσε τις καθυστερήσεις; Κανείς, έγιναν από μόνα τους, και επομένως δεν χρειάζεται να απολογηθεί κανείς γι' αυτά, μάλλον οφείλονται σε κάποια άγνωστη ανωμαλία του χωροχρονικού ασυνεχούς. Ή, για να το πούμε όπως θα τό 'λεγε και ο Μέγας Διανοητής κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου, "λάθη δεν κάνουν μόνο όσοι δεν κάνουν τίποτα" (η Εσχάτη Δικαιολογία των Ανίκανων και Ανεπαρκών).
Πάει καλά. Να μην εκπλήσσονται όμως οι κύριοι κύριοι υπουργοί, πρώην και νυν, που η άλλη όψη αυτού του συντακτικού φαινομένου είναι η χρήση του ρήματος "πέφτει" ως κατά συνθήκην απρόσωπου: πέφτει βρισίδι, πέφτουν γιαούρτια, ενίοτε πέφτει και ξύλο. Έτσι πάνε αυτά τα πράγματα.
.
14 Οκτωβρίου 2011
Η τέχνη του ευφημισμού
"Η δεύτερη τροπολογία αφορά ένα τεχνικό θέμα: τον τρόπο με τον οποίο θα εισπράττεται, σε συνδυασμό με την είσπραξη των φόρων, η εισφορά αλληλεγγύης, η οποία τώρα επιβλήθηκε αναδρομικά και έχει ταλαιπωρήσει διάφορους συμπολίτες μας, ιδίως αυτούς που καταβάλλουν ένα σεβαστό ποσό, ενώ τώρα αυτό θα εισπράττεται σταδιακά μέσα από την παρακράτηση του φόρου. Και αυτό, όμως, δεν συνιστά καμία περαιτέρω επιβάρυνση, είναι τα ποσά τα οποία έχουν ψηφισθεί και ισχύουν, απλώς είναι η τεχνική μέθοδος της μηνιαίας καταβολής του ποσού".
Ότι οι κυβερνητικοί μας αστέρες έχουν εφεύρει μια νέα γλώσσα, ένα πασοκικό ιδιόλεκτο που βαφτίζει άσπρο το μαύρο, φεγγάρι τον ήλιο και ψάρι το κρέας, το έχουμε εμπεδώσει νομίζω όλοι. Ότι ο Βενιζέλος είναι πρωτομάστορας σε αυτήν την τέχνη, επίσης. Εδώ μας δίνεται άλλη μια ευκαιρία να θαυμάσουμε το οργουελικής έμπνευσης newspeak του αντιπροέδρου, ο οποίος στην προκειμένη περίπτωση κάνει χρήση ενός εξαιρετικά ουδέτερου και αποφορτισμένου όρου ("τεχνικό θέμα") για να συγκαλύψει τα ουσιώδη. Και ποια είναι τα ουσιώδη; Όχι, δεν λέω μόνο για το προφανές, ότι δηλαδή από τον Ιανουάριο οι εργαζόμενοι σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα θα παίρνουν ακόμη λιγότερα λεφτά. Υπάρχουν κι άλλα:
Πρώτον, μειώνονται οι τρέχουσες ανάγκες του Δημοσίου σε ρευστό. Προσοχή, εδώ: δεν μειώνεται το μισθολογικό κόστος, αφού οι ονομαστικοί μισθοί παραμένουν από λογιστικής πλευράς οι ίδιοι (λέμε τώρα...), εφόσον όμως τα χρήματα που θα παίρνει στο χέρι ο υπάλληλος του στενού, ευρύτερου και ευρύτατου δημόσιου τομέα είναι λιγότερα, έπεται ότι το Δημόσιο θα χρειάζεται λιγότερα μετρητά για να καλύψει τις υποχρεώσεις του (αφού οι πάσης φύσεως παρακρατήσεις είναι απλώς νούμερα που γράφονται σε κωδικούς και δεν είναι απαραίτητο να καλύπτονται επιτόπου από πραγματικό χρήμα). Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι, σε περίπτωση που καθυστερήσει η εκταμίευση μιας δόσης του δανείου (καληώρα), ή που κάποια έκδοση έντοκων γραμματίων δεν αποφέρει τα αναμενόμενα, το ταμειακό πρόβλημα του Δημοσίου θα είναι μικρότερο. Επίσης σημαίνει ότι θα μένουν περισσότερα μετρητά διαθέσιμα για να δίνονται εκεί που πρέπει. Από την άλλη, σε ακραίες περιπτώσεις (εργαζομένων που από το μισθό τους παρακρατούνται δόσεις δανείων του Παρακαταθηκών, οφειλές σε καταναλωτικούς συνεταιρισμούς κ.ο.κ.), ενδέχεται στο τέλος του μήνα ο εργαζόμενος να πηγαίνει στο ταμείο όχι για να πληρωθεί, αλλά για να πληρώσει.
Δεύτερον, κόβεται μαχαίρι το "δεν πληρώνω", τουλάχιστον για τον δημόσιο τομέα. Με τη φετινή διαδικασία των έκτακτων εκκαθαριστικών που ταχυδρομήθηκαν Σεπτέμβριο-Οκτώβριο, ο φορολογούμενος που είχε πραγματική αδυναμία πληρωμής μπορούσε απλώς να μην πάει στην εφορία και να κάτσει να περιμένει την αντίδραση του Δημοσίου (κατασχέσεις και άλλα τέτοια δραματικά, που ο διαλυμένος φοροεισπρακτικός μηχανισμός δυσκολεύεται-παύλα-αδυνατεί να τα διαχειριστεί). Από του χρόνου δεν θα μπορεί. Παρεμπιπτόντως, μου κάνει εντύπωση που κανένα από τα τιμημένα ΜΜΕ δεν έχει κάνει κάποιο ρεπορτάζ σχετικά με τα επίπεδα προσέλευσης των φορολογουμένων στις εφορίες αυτό το δίμηνο -εκτός πια κι αν μου έχει ξεφύγει- σίγουρα όμως ο Βενιζέλος θα τα έχει τα σχετικά στοιχεία. Κρίνοντας από την "τεχνική μέθοδο", εικάζω ότι δεν θα είναι και πολύ ευχάριστα.
Τρίτον, όλα τα τυχόν λάθη της εφορίας πέφτουν στην καμπούρα του φορολογούμενου: Φέτος, όσοι διαπίστωσαν λάθη στην εκκαθάριση της έκτακτης εισφοράς είχαν τη δυνατότητα να ζητήσουν διορθώσεις πριν πληρώσουν. Του χρόνου, με την παρακράτηση στην πηγή, αν τυχόν υπάρξουν λάθη ο φορολογούμενος θα τα διαπιστώσει το καλοκαίρι του 2013, όταν θα πάρει το εκκαθαριστικό για τα εισοδήματα του 2012, κι εφόσον δικαιούται κάποια επιστροφή θα την πάρει αν και όταν ευαρεστηθεί το Δημόσιο να του τη δώσει. Να δούμε κι άλλο ένα παράδειγμα, μέσα απ' τη ζωή βγαλμένο: έστω εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα με ετήσιο εισόδημα το 2011 γύρω στις 20.000 ευρώ. Από τον Ιανουάριο, ο εργοδότης του αρχίζει να παρακρατά επιπλέον μέρος του μισθού για την κάλυψη της έκτακτης εισφοράς. Τον Απρίλιο ο εργαζόμενος απολύεται, και μέχρι το τέλος του χρόνου δεν ξαναβρίσκει δουλειά. Τα εισοδήματά του το 2012 μένουν κάτω από τις 12.000 ευρώ, κι έτσι δεν έχει υποχρέωση καταβολής της έκτακτης εισφοράς, ωστόσο τα λεφτά που του έχουν παρακρατηθεί κατά το πρώτο τετράμηνο του 2012 θα τα πάρει πίσω το δεύτερο εξάμηνο του 2013 (στην καλύτερη περίπτωση). Αν ζει.
Τέταρτον, για να μείνουμε στον ιδιωτικό τομέα, αντί το Δημόσιο να περιμένει έναν-έναν εργαζόμενο να περάσει από το ταμείο για τα περαιτέρω, αναθέτει τη δουλειά στους εργοδότες. Βέβαια, κανείς δεν εγγυάται ότι οι εργοδότες που θα παρακρατήσουν τα ποσά της έκτακτης εισφοράς θα μπουν και στον κόπο να τα αποδώσουν στο δημόσιο ταμείο. Θεωρητικά μιλώντας, είναι πιο βολικό για την εφορία να κυνηγάει μερικές χιλιάδες εργοδότες αντί για μερικές δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους. Πρακτικά μιλώντας, δημιουργεί περισσότερες και καλύτερες ευκαιρίες για συνδιαλλαγή και λάδωμα, δίνει κι άλλη ώθηση στη μαύρη εργασία, και κατά πάσα πιθανότητα θα έχει σαν αποτέλεσμα να αυξηθούν κι άλλο οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο.
Συμπεράσματα: θα συμφωνήσουμε νομίζω ότι όλα αυτά δεν είναι απλώς "ένα τεχνικό θέμα" που λέει ο Βενιζέλος. Ο όρος "έκτακτη εισφορά" ήταν σκέτος ευφημισμός ήδη από τον Ιούνιο που ψηφίστηκε το Μεσοπρόθεσμο: εφόσον έχει καθιερωθεί νομοθετικά για μια πενταετία, πρόκειται για κανονική, τακτικότατη φορολόγηση του εισοδήματος -του ίδιου εισοδήματος που ξαναφορολογείται. Αν υπήρχε ένα φύλλο συκής που δικαιολογούσε τον ευφημισμό, αυτό ήταν η διαφορετική διαδικασία είσπραξης. Τώρα πάει περίπατο κι αυτή. Να μην αρχίσω τώρα να λέω πάλι για το Σύνταγμα, και για το αν επιτρέπεται να φορολογείται για δεύτερη φορά το ίδιο εισόδημα με αυτή τη διαδικασία, χωρίς τροποποίηση του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος και τα λοιπά -νιώθω πια ότι γίνομαι γραφικός, άλλωστε η κυβέρνηση με έχει πείσει εντελώς ότι το Σύνταγμα το έχει γραμμένο εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Να παρατηρήσω μόνο ένα πράγμα: με την βενιζέλεια "τεχνική μέθοδο", φορολογικά έσοδα που κανονικά (δηλαδή με βάση τον εφαρμοστικό νόμο του Μεσοπρόθεσμου, ο οποίος -θυμίζω- ψηφίστηκε πριν από μόλις τρεις μήνες) θα εισπράττονταν το 2013, μεταφέρονται πλέον στο 2012, παρέα με τις δόσεις για την έκτακτη εισφορά του 2010 και το σύνολο του ποσού για την έκτακτη εισφορά του 2011. Και φυσικά, αυτά τα συγκεκριμένα έσοδα θα λείψουν το 2013. Δεν ξέρω πώς το βλέπεις εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, εμένα πάντως με βάζει σε υποψίες: μήπως το ζητούμενο του Βενιζέλου είναι να καβατζάρουμε όπως-όπως την επόμενη χρονιά, και μετά να βαρέσουμε ένα μεγαλόπρεπο κανόνι; Καλομελέτα κι έρχεται.
.
Ότι οι κυβερνητικοί μας αστέρες έχουν εφεύρει μια νέα γλώσσα, ένα πασοκικό ιδιόλεκτο που βαφτίζει άσπρο το μαύρο, φεγγάρι τον ήλιο και ψάρι το κρέας, το έχουμε εμπεδώσει νομίζω όλοι. Ότι ο Βενιζέλος είναι πρωτομάστορας σε αυτήν την τέχνη, επίσης. Εδώ μας δίνεται άλλη μια ευκαιρία να θαυμάσουμε το οργουελικής έμπνευσης newspeak του αντιπροέδρου, ο οποίος στην προκειμένη περίπτωση κάνει χρήση ενός εξαιρετικά ουδέτερου και αποφορτισμένου όρου ("τεχνικό θέμα") για να συγκαλύψει τα ουσιώδη. Και ποια είναι τα ουσιώδη; Όχι, δεν λέω μόνο για το προφανές, ότι δηλαδή από τον Ιανουάριο οι εργαζόμενοι σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα θα παίρνουν ακόμη λιγότερα λεφτά. Υπάρχουν κι άλλα:
Πρώτον, μειώνονται οι τρέχουσες ανάγκες του Δημοσίου σε ρευστό. Προσοχή, εδώ: δεν μειώνεται το μισθολογικό κόστος, αφού οι ονομαστικοί μισθοί παραμένουν από λογιστικής πλευράς οι ίδιοι (λέμε τώρα...), εφόσον όμως τα χρήματα που θα παίρνει στο χέρι ο υπάλληλος του στενού, ευρύτερου και ευρύτατου δημόσιου τομέα είναι λιγότερα, έπεται ότι το Δημόσιο θα χρειάζεται λιγότερα μετρητά για να καλύψει τις υποχρεώσεις του (αφού οι πάσης φύσεως παρακρατήσεις είναι απλώς νούμερα που γράφονται σε κωδικούς και δεν είναι απαραίτητο να καλύπτονται επιτόπου από πραγματικό χρήμα). Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι, σε περίπτωση που καθυστερήσει η εκταμίευση μιας δόσης του δανείου (καληώρα), ή που κάποια έκδοση έντοκων γραμματίων δεν αποφέρει τα αναμενόμενα, το ταμειακό πρόβλημα του Δημοσίου θα είναι μικρότερο. Επίσης σημαίνει ότι θα μένουν περισσότερα μετρητά διαθέσιμα για να δίνονται εκεί που πρέπει. Από την άλλη, σε ακραίες περιπτώσεις (εργαζομένων που από το μισθό τους παρακρατούνται δόσεις δανείων του Παρακαταθηκών, οφειλές σε καταναλωτικούς συνεταιρισμούς κ.ο.κ.), ενδέχεται στο τέλος του μήνα ο εργαζόμενος να πηγαίνει στο ταμείο όχι για να πληρωθεί, αλλά για να πληρώσει.
Δεύτερον, κόβεται μαχαίρι το "δεν πληρώνω", τουλάχιστον για τον δημόσιο τομέα. Με τη φετινή διαδικασία των έκτακτων εκκαθαριστικών που ταχυδρομήθηκαν Σεπτέμβριο-Οκτώβριο, ο φορολογούμενος που είχε πραγματική αδυναμία πληρωμής μπορούσε απλώς να μην πάει στην εφορία και να κάτσει να περιμένει την αντίδραση του Δημοσίου (κατασχέσεις και άλλα τέτοια δραματικά, που ο διαλυμένος φοροεισπρακτικός μηχανισμός δυσκολεύεται-παύλα-αδυνατεί να τα διαχειριστεί). Από του χρόνου δεν θα μπορεί. Παρεμπιπτόντως, μου κάνει εντύπωση που κανένα από τα τιμημένα ΜΜΕ δεν έχει κάνει κάποιο ρεπορτάζ σχετικά με τα επίπεδα προσέλευσης των φορολογουμένων στις εφορίες αυτό το δίμηνο -εκτός πια κι αν μου έχει ξεφύγει- σίγουρα όμως ο Βενιζέλος θα τα έχει τα σχετικά στοιχεία. Κρίνοντας από την "τεχνική μέθοδο", εικάζω ότι δεν θα είναι και πολύ ευχάριστα.
Τρίτον, όλα τα τυχόν λάθη της εφορίας πέφτουν στην καμπούρα του φορολογούμενου: Φέτος, όσοι διαπίστωσαν λάθη στην εκκαθάριση της έκτακτης εισφοράς είχαν τη δυνατότητα να ζητήσουν διορθώσεις πριν πληρώσουν. Του χρόνου, με την παρακράτηση στην πηγή, αν τυχόν υπάρξουν λάθη ο φορολογούμενος θα τα διαπιστώσει το καλοκαίρι του 2013, όταν θα πάρει το εκκαθαριστικό για τα εισοδήματα του 2012, κι εφόσον δικαιούται κάποια επιστροφή θα την πάρει αν και όταν ευαρεστηθεί το Δημόσιο να του τη δώσει. Να δούμε κι άλλο ένα παράδειγμα, μέσα απ' τη ζωή βγαλμένο: έστω εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα με ετήσιο εισόδημα το 2011 γύρω στις 20.000 ευρώ. Από τον Ιανουάριο, ο εργοδότης του αρχίζει να παρακρατά επιπλέον μέρος του μισθού για την κάλυψη της έκτακτης εισφοράς. Τον Απρίλιο ο εργαζόμενος απολύεται, και μέχρι το τέλος του χρόνου δεν ξαναβρίσκει δουλειά. Τα εισοδήματά του το 2012 μένουν κάτω από τις 12.000 ευρώ, κι έτσι δεν έχει υποχρέωση καταβολής της έκτακτης εισφοράς, ωστόσο τα λεφτά που του έχουν παρακρατηθεί κατά το πρώτο τετράμηνο του 2012 θα τα πάρει πίσω το δεύτερο εξάμηνο του 2013 (στην καλύτερη περίπτωση). Αν ζει.
Τέταρτον, για να μείνουμε στον ιδιωτικό τομέα, αντί το Δημόσιο να περιμένει έναν-έναν εργαζόμενο να περάσει από το ταμείο για τα περαιτέρω, αναθέτει τη δουλειά στους εργοδότες. Βέβαια, κανείς δεν εγγυάται ότι οι εργοδότες που θα παρακρατήσουν τα ποσά της έκτακτης εισφοράς θα μπουν και στον κόπο να τα αποδώσουν στο δημόσιο ταμείο. Θεωρητικά μιλώντας, είναι πιο βολικό για την εφορία να κυνηγάει μερικές χιλιάδες εργοδότες αντί για μερικές δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους. Πρακτικά μιλώντας, δημιουργεί περισσότερες και καλύτερες ευκαιρίες για συνδιαλλαγή και λάδωμα, δίνει κι άλλη ώθηση στη μαύρη εργασία, και κατά πάσα πιθανότητα θα έχει σαν αποτέλεσμα να αυξηθούν κι άλλο οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο.
Συμπεράσματα: θα συμφωνήσουμε νομίζω ότι όλα αυτά δεν είναι απλώς "ένα τεχνικό θέμα" που λέει ο Βενιζέλος. Ο όρος "έκτακτη εισφορά" ήταν σκέτος ευφημισμός ήδη από τον Ιούνιο που ψηφίστηκε το Μεσοπρόθεσμο: εφόσον έχει καθιερωθεί νομοθετικά για μια πενταετία, πρόκειται για κανονική, τακτικότατη φορολόγηση του εισοδήματος -του ίδιου εισοδήματος που ξαναφορολογείται. Αν υπήρχε ένα φύλλο συκής που δικαιολογούσε τον ευφημισμό, αυτό ήταν η διαφορετική διαδικασία είσπραξης. Τώρα πάει περίπατο κι αυτή. Να μην αρχίσω τώρα να λέω πάλι για το Σύνταγμα, και για το αν επιτρέπεται να φορολογείται για δεύτερη φορά το ίδιο εισόδημα με αυτή τη διαδικασία, χωρίς τροποποίηση του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος και τα λοιπά -νιώθω πια ότι γίνομαι γραφικός, άλλωστε η κυβέρνηση με έχει πείσει εντελώς ότι το Σύνταγμα το έχει γραμμένο εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Να παρατηρήσω μόνο ένα πράγμα: με την βενιζέλεια "τεχνική μέθοδο", φορολογικά έσοδα που κανονικά (δηλαδή με βάση τον εφαρμοστικό νόμο του Μεσοπρόθεσμου, ο οποίος -θυμίζω- ψηφίστηκε πριν από μόλις τρεις μήνες) θα εισπράττονταν το 2013, μεταφέρονται πλέον στο 2012, παρέα με τις δόσεις για την έκτακτη εισφορά του 2010 και το σύνολο του ποσού για την έκτακτη εισφορά του 2011. Και φυσικά, αυτά τα συγκεκριμένα έσοδα θα λείψουν το 2013. Δεν ξέρω πώς το βλέπεις εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, εμένα πάντως με βάζει σε υποψίες: μήπως το ζητούμενο του Βενιζέλου είναι να καβατζάρουμε όπως-όπως την επόμενη χρονιά, και μετά να βαρέσουμε ένα μεγαλόπρεπο κανόνι; Καλομελέτα κι έρχεται.
.
07 Οκτωβρίου 2011
Το μανικιουράκι
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα. Η κούραση και ο χαμένος δυναμισμός της κοινωνίας. Αν είχαμε τη δύναμη να αντιδράσουμε, αν δεν είχαμε χάσει 2 χρόνια εγκλωβισμένοι στις θεωρίες συνωμοσίας των απατεώνων και στις κλάψες για τα χαμένα δανεικά, ήδη τώρα θα αρχίζαμε να βγαίνουμε από τη δύσκολη κατάσταση.
Αυτά γράφει ο Σοφός Εκδότης στη δεύτερη σελίδα του καλού εντύπου, και δυο σελίδες παρακάτω η καλή συνεργάτις του ίδιου καλού εντύπου υπόσχεται:
Mη χάσεις την επόμενη εβδομάδα το σπέσιαλ αφιέρωμά μας. Θέλεις δωρεάν γεύματα σε εστιατόρια; Τσάμπα ποτά; Εισιτήρια παραστάσεων; Ποντικάκια για το κομπιούτερ σου; Δωρεάν κούρεμα; Ασύρματα τηλέφωνα; Ένα μανικιουράκι; Ένα τεύχος γεμάτο δώρα για εσάς από εμάς. Δώρα χρήσιμα και απαραίτητα για την επιβίωσή σου στον άγριο κόσμο της κρίσης.
Από τη μία νουθεσίες προς την κοινωνία: να σκύψουμε το κεφάλι, να κάνουμε οικονομίες, να δουλέψουμε περισσότερο, να αξιοποιήσουμε τις αναξιοποίητες δυνατότητές μας, να ξεπεράσουμε την κούραση, να ξαναβρούμε τον χαμένο μας δυναμισμό, να εστιάσουμε στα σημαντικά, να αφήσουμε πίσω την ψεύτικη ευμάρεια που την πληρώναμε με δανεικά όσον καιρό "λεφτά υπήρχαν" και "το πρόβλημά μας ήταν η διανομή",
κι απ' την άλλη, ένα σπέσιαλ αφιέρωμα στο επόμενο τεύχος με δωράκια που θα μας επιτρέψουν να απολαύσουμε για λίγο ακόμα αυτήν ακριβώς την ψεύτικη ευμάρεια: διότι η φτώχεια θέλει καλοπέραση, θέλει ένα δωρεάν γεύμα και μερικά τσάμπα ποτάκια για να πάει κάτω το φαρμάκι, κι ένα δωρεάν κούρεμα όσο περιμένουμε το κούρεμα των ομολόγων.
Όμως το πλέον απαραίτητο για την επιβίωσή μας στον άγριο κόσμο της κρίσης είναι αναμφίβολα το μανικιουράκι. Θα βουλιάξουμε που θα βουλιάξουμε, τουλάχιστον να μην πάμε στον πάτο με φαγωμένα νύχια.
.
05 Οκτωβρίου 2011
Πλησιάζοντας το παγόβουνο
Λέμε για τους δικούς μας πολιτικούς (πόσο καραγκιόζηδες είναι), αλλά και οι ξένοι δεν πάνε πίσω:
Σε ό,τι αφορά το ζήτημα της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στο κόστος της αρωγής προς την Ελλάδα (το λεγόμενο PSI), οι δύο Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο της αυξημένης συμμετοχής των ιδιωτών.
"Πρέπει να λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι ζήσαμε αλλαγές από τότε που λάβαμε τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου, επομένως εξετάζουμε τεχνικές αναθεωρήσεις", σημείωσε χαρακτηριστικά ο κ. Γιούνκερ.
Απ' όσο θυμάμαι, η συμφωνία της 21ης Ιουλίου δεν προέβλεπε ότι, μετά την υπογραφή της, θα σταματούσαν να κινούνται τα άστρα, οι πλανήτες ή τα χρηματιστήρια. Επομένως, το ότι "ζήσαμε αλλαγές" στο δίμηνο που μεσολάβησε είναι κάτι αυτονόητο, κάτι που δεν περιμέναμε τον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ να μας το πει για να το καταλάβουμε. Το προφανές ερώτημα είναι ποιες ακριβώς ήταν αυτές οι κοσμογονικές αλλαγές, που καθιστούν αναγκαία την αναθεώρηση μιας τόσο σπουδαίας (υποτίθεται) συμφωνίας μόλις δύο μήνες μετά από την υπογραφή της και ενώ ακόμα δεν έχει καλά-καλά επικυρωθεί και εφαρμοστεί. Ερώτημα που οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι αποφεύγουν να απαντήσουν, χρησιμοποιώντας αυτήν την υπέροχη γραφειοκρατική γλώσσα που γεμίζει αράδες και σελίδες χωρίς να λέει τίποτα ("εξετάζουμε τεχνικές αναθεωρήσεις", τρέχα γύρευε δηλαδή, αυτό μπορεί να σημαίνει από αλλαγές στα σημεία στίξης μέχρι σκίσιμο της συμφωνίας και ξαναγράψιμο από την αρχή).
Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που ο Βενιζέλος τα βρίσκει τόσο μπαστούνια στις επικίνδυνες αποστολές που αναλαμβάνει στο εξωτερικό. Ο καημένος, νόμιζε ότι με τον στομφώδη βερμπαλισμό του που μαγεύει τους ιθαγενείς θα κατάφερνε να θαμπώσει και τους ομολόγους του στας Ευρώπας, έλα όμως που βρέθηκε απέναντι σε μάστορες του είδους, σε ανθρώπους που αυτό το παιχνίδι το παίζουν καλύτερα από τον ίδιο.
Αλλά το πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν είναι ο Βενιζέλος. Το πρόβλημα είναι ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί συνολικά συμπεριφέρονται σαν να έχουν όλο το χρόνο του κόσμου για να βρουν μια λύση, την οποία ψάχνουν εδώ και ενάμιση χρόνο και δεν τη βρίσκουν, η μία τους ξινίζει, η άλλη τους βρωμάει. Και στο μεταξύ η ζωή συνεχίζεται, "ζούμε αλλαγές" που λέει και ο κ. Γιούνκερ, και πρέπει να είναι τυφλός κανείς για να μη βλέπει ότι, φερ' ειπείν, η Ιταλία κατεβαίνει ένα-ένα τα σκαλοπάτια που κατεβήκαμε κι εμείς πριν βρεθούμε εκτός αγορών και πριν ξεκινήσει όλο αυτό το γαϊτανάκι που μας έφτασε εδώ που είμαστε σήμερα. Με τη μόνη διαφορά ότι, αν τυχόν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν προλάβουν να πιάσουν την ουρά τους που την κυνηγάνε τόσους μήνες τώρα, αν η Ιταλία βρεθεί στη θέση μας, τότε μάλλον θα είναι πια πολύ αργά: και ο Τιτανικός με τέσσερα αμπάρια πλημμυρισμένα θα τη γλίτωνε, στα πέντε βούλιαξε. Μπορεί και τότε να εξέταζαν "τεχνικές αναθεωρήσεις", αλλά έλα που τους πρόλαβε το ρημάδι το παγόβουνο.
Από την άλλη, ποιος ξέρει; Ίσως έτσι να είναι και καλύτερα. Ίσως μια κατάρρευση που θα γίνει μονομιάς να είναι προτιμότερη από αυτήν την παρατεταμένη αβεβαιότητα, από αυτήν την αποσύνθεση σε δόσεις. Ίσως και όχι, βέβαια: πολύ φοβάμαι όμως ότι αργά ή γρήγορα θα το διαπιστώσουμε στην πράξη.
.
Σε ό,τι αφορά το ζήτημα της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στο κόστος της αρωγής προς την Ελλάδα (το λεγόμενο PSI), οι δύο Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο της αυξημένης συμμετοχής των ιδιωτών.
"Πρέπει να λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι ζήσαμε αλλαγές από τότε που λάβαμε τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου, επομένως εξετάζουμε τεχνικές αναθεωρήσεις", σημείωσε χαρακτηριστικά ο κ. Γιούνκερ.
Απ' όσο θυμάμαι, η συμφωνία της 21ης Ιουλίου δεν προέβλεπε ότι, μετά την υπογραφή της, θα σταματούσαν να κινούνται τα άστρα, οι πλανήτες ή τα χρηματιστήρια. Επομένως, το ότι "ζήσαμε αλλαγές" στο δίμηνο που μεσολάβησε είναι κάτι αυτονόητο, κάτι που δεν περιμέναμε τον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ να μας το πει για να το καταλάβουμε. Το προφανές ερώτημα είναι ποιες ακριβώς ήταν αυτές οι κοσμογονικές αλλαγές, που καθιστούν αναγκαία την αναθεώρηση μιας τόσο σπουδαίας (υποτίθεται) συμφωνίας μόλις δύο μήνες μετά από την υπογραφή της και ενώ ακόμα δεν έχει καλά-καλά επικυρωθεί και εφαρμοστεί. Ερώτημα που οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι αποφεύγουν να απαντήσουν, χρησιμοποιώντας αυτήν την υπέροχη γραφειοκρατική γλώσσα που γεμίζει αράδες και σελίδες χωρίς να λέει τίποτα ("εξετάζουμε τεχνικές αναθεωρήσεις", τρέχα γύρευε δηλαδή, αυτό μπορεί να σημαίνει από αλλαγές στα σημεία στίξης μέχρι σκίσιμο της συμφωνίας και ξαναγράψιμο από την αρχή).
Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που ο Βενιζέλος τα βρίσκει τόσο μπαστούνια στις επικίνδυνες αποστολές που αναλαμβάνει στο εξωτερικό. Ο καημένος, νόμιζε ότι με τον στομφώδη βερμπαλισμό του που μαγεύει τους ιθαγενείς θα κατάφερνε να θαμπώσει και τους ομολόγους του στας Ευρώπας, έλα όμως που βρέθηκε απέναντι σε μάστορες του είδους, σε ανθρώπους που αυτό το παιχνίδι το παίζουν καλύτερα από τον ίδιο.
Αλλά το πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν είναι ο Βενιζέλος. Το πρόβλημα είναι ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί συνολικά συμπεριφέρονται σαν να έχουν όλο το χρόνο του κόσμου για να βρουν μια λύση, την οποία ψάχνουν εδώ και ενάμιση χρόνο και δεν τη βρίσκουν, η μία τους ξινίζει, η άλλη τους βρωμάει. Και στο μεταξύ η ζωή συνεχίζεται, "ζούμε αλλαγές" που λέει και ο κ. Γιούνκερ, και πρέπει να είναι τυφλός κανείς για να μη βλέπει ότι, φερ' ειπείν, η Ιταλία κατεβαίνει ένα-ένα τα σκαλοπάτια που κατεβήκαμε κι εμείς πριν βρεθούμε εκτός αγορών και πριν ξεκινήσει όλο αυτό το γαϊτανάκι που μας έφτασε εδώ που είμαστε σήμερα. Με τη μόνη διαφορά ότι, αν τυχόν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν προλάβουν να πιάσουν την ουρά τους που την κυνηγάνε τόσους μήνες τώρα, αν η Ιταλία βρεθεί στη θέση μας, τότε μάλλον θα είναι πια πολύ αργά: και ο Τιτανικός με τέσσερα αμπάρια πλημμυρισμένα θα τη γλίτωνε, στα πέντε βούλιαξε. Μπορεί και τότε να εξέταζαν "τεχνικές αναθεωρήσεις", αλλά έλα που τους πρόλαβε το ρημάδι το παγόβουνο.
Από την άλλη, ποιος ξέρει; Ίσως έτσι να είναι και καλύτερα. Ίσως μια κατάρρευση που θα γίνει μονομιάς να είναι προτιμότερη από αυτήν την παρατεταμένη αβεβαιότητα, από αυτήν την αποσύνθεση σε δόσεις. Ίσως και όχι, βέβαια: πολύ φοβάμαι όμως ότι αργά ή γρήγορα θα το διαπιστώσουμε στην πράξη.
.
03 Οκτωβρίου 2011
The day after
Κατεβαίνοντας με βήμα αργό στο μονοπάτι από το καταφύγιο του Ζολώτα προς τα Πριόνια, σε μια στιγμή τα δέντρα στα δεξιά αφήνουν ένα άνοιγμα και το μάτι πέφτει απέναντι, στις επιβλητικές γκρεμίλες τις στεφανωμένες από τα σύννεφα που τρέχουν γρήγορα καταπάνω, αφήνοντας τον ήλιο να φωτίσει επιτέλους τα κατσάβραχα. Κοντοστέκομαι. "Πού πάμε, ρε γαμώτο;" φωνάζω. Οι υπόλοιποι της παρέας που ακολουθούν κοντοστέκονται κι αυτοί, σαστίζουν λιγάκι.
- Τι έπαθες ρε;
- Πού πάμε, λέω, γιατί φεύγουμε από 'δω, γιατί δεν καθόμαστε εδώ πάνω για πάντα να ησυχάσουμε;
------------------------------------
Μια εξόρμηση στον Όλυμπο δεν είναι ακριβώς ξεκούραστη υπόθεση. Μόνο την ταλαιπωρία του πούλμαν να λογαριάσεις, δυο ταξίδια μέσα σε δυο μέρες από έξι και βάλε ώρες το καθένα, σ' αυτά τα κωλοκαθίσματα όπου τα πόδια δεν βολεύονται με τίποτα -και δεν είμαι και κανας δίμετρος διάολε-, αρκεί. Βάλε και τις γαϊδουροανηφόρες, βάλε και τη σαθρίλα του βουνού, το δύσκολο πεδίο, κουραστικό για τα γόνατα και τις γάμπες, βάλε τα γεμάτα καταφύγια, το κρύο, τις μουρμούρες και τις ψιλογκρίνιες που κουβαλάει κάθε πολυμελής ομάδα... Αλλά όλα αυτά, κι άλλα τόσα ακόμα, αξίζει να τα υπομείνεις για εκείνη τη μαγική στιγμή που φτάνεις στο Οροπέδιο των Μουσών, που πετάς από πάνω σου το σακίδιο και αράζεις στη βεράντα του καταφυγίου, με τον κώλο σου να κρυώνει πάνω στην παγωμένη πέτρινη πεζούλα, αλλά με το μάτι σου να χορταίνει την υπέροχη θέα αυτού του θαύματος της Φύσης και της Πέτρας που λέγεται Στεφάνι:
(φωτο αρχείου)
Και ναι ρε γαμώτο, ας ακουστεί κλισέ αλλά είναι αλήθεια, εκεί πάνω δεν υπάρχει μνημόνιο, δεν υπάρχει τρόικα και κρίση και Βενιζέλος και Πάγκαλος κι αρχίδια, εκεί πάνω είσαι μόνο εσύ και η παρέα σου και το βουνό. Αδειάζει το μυαλό απ' όλο το δηλητήριο που έχει μαζέψει και το μόνο που σκέφτεσαι είναι το επόμενο βήμα. Είναι τυχαίο που, ολόκληρο Σαββατοκύριακο, οι μόνες συζητήσεις που κάναμε για την επικαιρότητα έγιναν το βράδυ της Παρασκευής μόλις φτάσαμε και την τελευταία μισή ώρα της κατάβασης, πριν μπούμε στο πούλμαν της επιστροφής; Όχι, δεν είναι τυχαίο, όλα αυτά εξαφανίζονται μαγικά σχεδόν όσο το υψόμετρο αυξάνεται, λες και τα παίρνει μαζί του ο αέρας που φυσάει στα ψηλά. Δυο μέρες η μόνη μας στενοχώρια ήταν οι φίλοι μας που ξεκίνησαν να επαναλάβουν την απαιτητική αναρριχητική διαδρομή στο Ξερολάκκι -και υποχρεώθηκαν να γυρίσουν πίσω από μια βροχή που τους έπιασε και μούσκεψε τα βράχια. Τ' άλλα όλα τ' αφήσαμε να περιμένουν στην Αθήνα.
-------------------------------------
...Εντάξει, προφανώς αυτό δεν γίνεται, προφανώς υπάρχουν χίλιοι δύο λόγοι που φεύγουμε, κι ίσως κιόλας αν δεν φεύγαμε, αν μέναμε συνέχεια εκεί, ίσως λέω, το βουνό να έχανε τη μαγεία του, να ερχόταν ο κορεσμός κι η συνήθεια (αν και δεν είμαι καθόλου σίγουρος).
Αλλά τελικά ας μου εξηγήσει κάποιος πώς γίνεται, μετά από ένα σαββατοκύριακο με δώδεκα ώρες ταξίδι, δεκάξι ώρες περπάτημα, τη μια νύχτα με μόνο τρεις ώρες ύπνο, κάτω απ' τα αστέρια μ' έναν υπνόσακο της πλάκας, με καφέδες βαπορίσιους, μακαρόνια παραβρασμένα και ψωμί μπαγιάτικο, πώς διάβολο γίνεται πες μου, να ξυπνάς τη Δευτέρα το πρωί για να επιστρέψεις στη δουλειά και την καθημερινότητα και να νιώθεις σαν ντοπαρισμένος; Σαν να μην κουράστηκες εσύ, σαν ήταν να κάποιος άλλος που έβαλε όλον τον κάματο, και σε σένα να έμεινε μόνο η ευχαρίστηση.
Κάτι γίνεται εκεί πάνω και δεν το έχω εντοπίσει ακόμα. Μην είναι το οξυγόνο; Μην είναι τα μαγνητικά πεδία που ανακαλύπτουν κάτι μυστήριοι καλεσμένοι στις εκπομπές του Χαρδαβέλλα; Δεν ξέρω. Αλλά δεν μπορεί, αν ανέβουμε καμιά εικοσαριά φορές ακόμα, πού θα πάει, θα το βρω...
.
- Τι έπαθες ρε;
- Πού πάμε, λέω, γιατί φεύγουμε από 'δω, γιατί δεν καθόμαστε εδώ πάνω για πάντα να ησυχάσουμε;
------------------------------------
Μια εξόρμηση στον Όλυμπο δεν είναι ακριβώς ξεκούραστη υπόθεση. Μόνο την ταλαιπωρία του πούλμαν να λογαριάσεις, δυο ταξίδια μέσα σε δυο μέρες από έξι και βάλε ώρες το καθένα, σ' αυτά τα κωλοκαθίσματα όπου τα πόδια δεν βολεύονται με τίποτα -και δεν είμαι και κανας δίμετρος διάολε-, αρκεί. Βάλε και τις γαϊδουροανηφόρες, βάλε και τη σαθρίλα του βουνού, το δύσκολο πεδίο, κουραστικό για τα γόνατα και τις γάμπες, βάλε τα γεμάτα καταφύγια, το κρύο, τις μουρμούρες και τις ψιλογκρίνιες που κουβαλάει κάθε πολυμελής ομάδα... Αλλά όλα αυτά, κι άλλα τόσα ακόμα, αξίζει να τα υπομείνεις για εκείνη τη μαγική στιγμή που φτάνεις στο Οροπέδιο των Μουσών, που πετάς από πάνω σου το σακίδιο και αράζεις στη βεράντα του καταφυγίου, με τον κώλο σου να κρυώνει πάνω στην παγωμένη πέτρινη πεζούλα, αλλά με το μάτι σου να χορταίνει την υπέροχη θέα αυτού του θαύματος της Φύσης και της Πέτρας που λέγεται Στεφάνι:
(φωτο αρχείου)Και ναι ρε γαμώτο, ας ακουστεί κλισέ αλλά είναι αλήθεια, εκεί πάνω δεν υπάρχει μνημόνιο, δεν υπάρχει τρόικα και κρίση και Βενιζέλος και Πάγκαλος κι αρχίδια, εκεί πάνω είσαι μόνο εσύ και η παρέα σου και το βουνό. Αδειάζει το μυαλό απ' όλο το δηλητήριο που έχει μαζέψει και το μόνο που σκέφτεσαι είναι το επόμενο βήμα. Είναι τυχαίο που, ολόκληρο Σαββατοκύριακο, οι μόνες συζητήσεις που κάναμε για την επικαιρότητα έγιναν το βράδυ της Παρασκευής μόλις φτάσαμε και την τελευταία μισή ώρα της κατάβασης, πριν μπούμε στο πούλμαν της επιστροφής; Όχι, δεν είναι τυχαίο, όλα αυτά εξαφανίζονται μαγικά σχεδόν όσο το υψόμετρο αυξάνεται, λες και τα παίρνει μαζί του ο αέρας που φυσάει στα ψηλά. Δυο μέρες η μόνη μας στενοχώρια ήταν οι φίλοι μας που ξεκίνησαν να επαναλάβουν την απαιτητική αναρριχητική διαδρομή στο Ξερολάκκι -και υποχρεώθηκαν να γυρίσουν πίσω από μια βροχή που τους έπιασε και μούσκεψε τα βράχια. Τ' άλλα όλα τ' αφήσαμε να περιμένουν στην Αθήνα.
-------------------------------------
...Εντάξει, προφανώς αυτό δεν γίνεται, προφανώς υπάρχουν χίλιοι δύο λόγοι που φεύγουμε, κι ίσως κιόλας αν δεν φεύγαμε, αν μέναμε συνέχεια εκεί, ίσως λέω, το βουνό να έχανε τη μαγεία του, να ερχόταν ο κορεσμός κι η συνήθεια (αν και δεν είμαι καθόλου σίγουρος).
Αλλά τελικά ας μου εξηγήσει κάποιος πώς γίνεται, μετά από ένα σαββατοκύριακο με δώδεκα ώρες ταξίδι, δεκάξι ώρες περπάτημα, τη μια νύχτα με μόνο τρεις ώρες ύπνο, κάτω απ' τα αστέρια μ' έναν υπνόσακο της πλάκας, με καφέδες βαπορίσιους, μακαρόνια παραβρασμένα και ψωμί μπαγιάτικο, πώς διάβολο γίνεται πες μου, να ξυπνάς τη Δευτέρα το πρωί για να επιστρέψεις στη δουλειά και την καθημερινότητα και να νιώθεις σαν ντοπαρισμένος; Σαν να μην κουράστηκες εσύ, σαν ήταν να κάποιος άλλος που έβαλε όλον τον κάματο, και σε σένα να έμεινε μόνο η ευχαρίστηση.
Κάτι γίνεται εκεί πάνω και δεν το έχω εντοπίσει ακόμα. Μην είναι το οξυγόνο; Μην είναι τα μαγνητικά πεδία που ανακαλύπτουν κάτι μυστήριοι καλεσμένοι στις εκπομπές του Χαρδαβέλλα; Δεν ξέρω. Αλλά δεν μπορεί, αν ανέβουμε καμιά εικοσαριά φορές ακόμα, πού θα πάει, θα το βρω...
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
