Arbeit macht frei

...ή αλλιώς, όταν μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις.

Κι άλλες χίλιες εδώ.

Βέβαια το συγκεκριμένο υπουργείο έχει δημιουργήσει μια κάποια σχετική παράδοση.


.

Κι όταν λέμε εξυγίανση, εννοούμε εξυγίανση

Αποσπάσματα από την ανακοίνωση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ με τίτλο "ΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ ΤΗΣ ΤΡΑΙΝΟΣΕ Α.Ε" και μετάφρασή τους στην καθομιλουμένη, προσφορά του ιστολογίου:

"Επίσης, οι τιμές των εισιτηρίων θα κυμαίνονται σε ανταγωνιστικά επίπεδα με άλλα χερσαία μέσα μεταφοράς για τις κοινές αμαξοστοιχίες".

Μετάφραση: Το εισιτήριο του μουτζούρη θα αυξηθεί τόσο, όσο να παραμένει καναδυό ευρώ φτηνότερο από του ΚΤΕΛ.

"Η τιμή των κοινών αμαξοστοιχιών θα είναι ανταγωνιστικές [sic] των τιμών των αντίστοιχων δρομολογίων του ΚΤΕΛ. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι η τιμή στο δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Καλαμπάκα από 8,90 διαμορφώνεται στα 15 ευρώ την στιγμή που η τιμή του ΚΤΕΛ για το αντίστοιχο δρομολόγιο είναι 17 ευρώ. Το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη θα διαμορφωθεί στα 39 ευρώ παρόμοια με το ΚΤΕΛ".

Μετάφραση, δεν χρειάζεται, βλέπε ανωτέρω. Το δίνει και με παραδείγματα για τους βραδύστροφους.

"Η ενίσχυση του σιδηροδρομικού έργου με συμπληρωματικές οδικές μεταφορές που θα τροφοδοτούν τους σταθμούς του τρένου από μεγάλα αστικά κέντρα. ...Η Καλαμάτα και η Τρίπολη θα συνδεθούν οδικά με τον σταθμό της Κορίνθου και τον Προαστιακό Σιδηρόδρομο αξιοποιώντας έτσι πιο αποτελεσματικά την υπάρχουσα οδική και σιδηροδρομική υποδομή".

Μετάφραση: Θες να ταξιδέψεις από την Αθήνα στην Καλαμάτα. Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ σου προσφέρει τη μοναδική δυνατότητα να πας από Αθήνα Κόρινθο με το τρένο και μετά να πάρεις λεωφορείο. Γιατί να μην πάρεις κατευθείαν λεωφορείο απ' την Αθήνα, μόνο αυτός που συνέλαβε το επιχειρησιακό σχέδιο το ξέρει και το κρατάει κρυφό.

"Τέλος, όλα τα προσωρινά καταργηθέντα δρομολόγια θα αξιολογηθούν συστηματικά και θα μελετηθούν δράσεις που θα μετατρέψουν τις γραμμές από ζημιογόνες σε βιώσιμες ή θα βρεθούν συμπληρωματικοί πόροι προκειμένου να ενταχθούν και πάλι στο δίκτυο".

Μετάφραση, ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι.

"Πόροι θα αναζητηθούν επίσης από Δήμους, Περιφέρειες και μεγάλες βιομηχανίες που λειτουργούν στις περιοχές με τα καταργηθέντα δρομολόγια".

Μετάφραση, αν θέλει η Αλεξανδρούπολη τρένο, να ξηλωθεί και να το πληρώσει.

"Οι τιμές των Inter City αμαξοστοιχιών θα διαμορφωθούν ανάλογα με την ανταγωνιστικότητα της γραμμής. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι η τιμή στο δρομολόγιο Αθήνα – Θεσσαλονίκη, με το Inter City από 36,30 ευρώ διαμορφώνεται στα 55,20 ευρώ και χρόνο ταξιδίου λιγότερο των 5 ωρών".

Μετάφραση, αν θες να ταξιδέψεις με τα σούπερ-γρήγορα τρένα μας που πιάνουν εκπληκτικές ταχύτητες ίσαμε 100 χλμ./ώρα, όσο έπιαναν τα τρένα της Ευρώπης πριν σαράντα χρόνια δηλαδή, θα πληρώσεις κάτι παραπάνω.

"Τονίζεται ότι πρόθεση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ είναι να εφαρμόσει σύντομα ένα σύστημα διαχείρισης εσόδου (yield management) που θα παρέχει εκπτώσεις σε επιβάτες που κλείνουν έγκαιρα εισιτήριο".

Μετάφραση, "σύντομα" σημαίνει όταν βρούμε κάποιον να μας εξηγήσει τι πα' να πει αυτό το, πώς τό 'πες; Α ναι, γιλντ μα-νάτζμεντ. Σύντομα. Σε καμιά δεκαριά τέρμινα, όχι παραπάνω.

Και το καλύτερο:

"Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ πιστεύει ότι, αφού κατορθώσει να γίνει βιώσιμη με τις αναβαθμισμένες δυνατότητες που τις έχουν δοθεί [sic] από τον Ν. 3891/2010, σταδιακά και προγραμματισμένα, από τα μέσα του 2011 θα μπει σε πορεία ανάπτυξης και κερδοφορίας αποτελώντας το μέσο μεταφοράς επιλογής του Έλληνα Πολίτη".

Μετάφραση, αν ξαναπατήσει άνθρωπος σε τρένο εμένα να με χέσεις, κι έτσι σε καναδυό χρονάκια μάξιμουμ θα το έχουμε ρίξει τελείως έξω το μαγαζί και θα μπορέσουμε να το πουλήσουμε για πενταροδεκάρες, που είναι και ο σκοπός μας εξαρχής.


.

Οικιακές ιστορίες: Ουστassimo

Ουστ από δω ρε.


Ουστ, που νομίζεις ότι θα με ψήσεις με χαριτωμένες διαφημίσεις και δραστήριους μπόμπιρες που περιφέρονται στην κουζίνα.

Ουστ, που νομίζεις ότι σ' έχω ανάγκη για να φτιάξω τσάι στο λεπτό, λες και είναι καμιά επιστήμη να βράσω νερό στο μπρίκι και να χειριστώ το σουρωτήρι.

Ουστ, που νομίζεις ότι για χάρη του τάχαμου διαστημικού σου ντιζάιν και του εκθαμβωτικού σου χρώματος θα κρύψω στο ντουλάπι τα ωραία μου αλουμινένια μπρικάκια του εσπρέσο.

Ουστ και ξανά ουστ, που θα απαρνηθώ για χάρη σου τα υπέροχα τσάγια που έφερα από την Ινδία και το Νεπάλ, τα χαρμάνια τα αλεσμένα παρουσία του πελάτου που βρήκα στην Τσιάπας ή στη Ρώμη, τις σοκολάτες από την Οαχάκα, για να φτιάχνω το ρόφημά μου από, μπλιαχ, κάψουλες.

Ο καφές είναι ιεροτελεστία ρε, δεν είναι υπόθετο. Γι' αυτό, μάζευε τις σιχαμένες σου τις κάψουλες και το ωραίο σου ντιζάιν και βάλ' τα εκεί που ξέρεις. Και ουστ.



[ήταν το μικρό παραλήρημα της Τετάρτης. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας]


.

Η επιλεκτική αγανάκτηση ενός τίμιου εκδότη

Όταν αρχηγοί κομμάτων μιλάνε για "πόλεμο", όταν δημοσιογράφοι στις μεγάλες εφημερίδες ονομάζουν τον πρωθυπουργό "πολιτικό δολοφόνο και οικονομικό τρομοκράτη", όταν πολιτικοί δηλώνουν "οι τρομοκράτες βρίσκονται στο υπουργείο οικονομικών", ξέρουν τι κάνουν. Δεν έχουμε να κάνουμε με τις συνηθισμένες υπερβολές της πολιτικής αντιπαράθεσης, οι τεχνικοί της εξουσίας ξέρουν πολύ καλά τη σημασία των λέξεων. Όταν ένας πολιτικός αρχηγός, μια φράση πάντα, μόνιμα προσπαθεί να εμπεδώσει στην συνείδηση της κοινής γνώμης "έχουμε πόλεμο", πόλεμος, πόλεμος συνέχεια, η αποτρόπαια λέξη να γίνει οικεία, ξέρει τα αποτελέσματα: ένα πολιτικό κλίμα που θα λυντσάρονται οι πολιτικοί και θα καίγονται ζωντανοί οι υπάλληλοι της Μαρφίν γιατί δουλεύουν όταν οι άλλοι διαδηλώνουν. Αν έχουμε "πόλεμο", αν έχουμε "κατοχή", αν πρέπει να αντισταθούμε στα σχέδια των "ξένων", λέει το κρυφό μήνυμα του λαϊκισμού, τότε επιτρέπεται η αυτοδικία, επιτρέπεται η τρομοκρατία, επιτρέπεται η βία, δεν υπάρχουν νόμοι.

Απ' όσο ξέρω, ο μόνος πολιτικός αρχηγός που δήλωσε ανοιχτά ότι έχουμε πόλεμο είναι η συντρόφισσα Αλέκα. Σύμφωνα λοιπόν με τον καλό δημοσιογράφο Φώτη Γεωργελέ, που ανακαλύπτει υποσυνείδητα μηνύματα στα λόγια της σ. Αλέκας όπως άλλοι ανακαλύπτουν επικλήσεις στον Σατανά στους στίχους των Led Zeppelin (αν παίξεις ανάποδα την κασέτα), σύμφωνα με τον κύριο Γεωργελέ λοιπόν, η συντρόφισσα Αλέκα δεν υπερβάλλει απλώς, αλλά σκόπιμα και συνειδητά προάγει την αυτοδικία, την οχλαγωγία, την τρομοκρατία, τη βία.

Κοίτα όμως πώς τα φέρνει η πουτάνα η ζωή, και πριν καλά καλά κρυώσει το πληκτρολόγιο του Φώτη του Γεωργελέ, δημοσιεύονται οι παρακάτω δηλώσεις:

"Δεν γίνεται να βρισκόμαστε σε πόλεμο και στα μετόπισθεν να έχουμε εμφύλιο": Γιάννης Στουρνάρας, γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ (αυτός βλέπει πολέμους μέσα-έξω).

"Προσβλέπω στο σοκ της κρίσης - μπορεί να καλέσει στα όπλα τις πιο ανήσυχες και δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας": Δημήτρης Δασκαλόπουλος, πρόεδρος του ΣΕΒ (και διακεκριμένος συλλέκτης).

"Βρισκόμαστε ακόμη σε πόλεμο. Δίνουμε καθημερινά μάχες": Πρωθυπουργός -ναι ναι, ο ίδιος που είχε ξεκινήσει κάποτε την πολεμοχαρή φιλολογία, με κείνο το περίστροφο που είχε ακουμπήσει στο τραπέζι, αν ενθυμείστε.

Ξανακοιτάω σήμερα το site της Athens Voice, μήπως ο καλός δημοσιογράφος Φώτης Γεωργελές έχει εξαπολύσει κανέναν καινούργιο φιλιππικό κατά της πολεμοχαρούς φιλολογίας που προάγει την οχλοκρατία, την αυτοδικία και τη βία, αλλά δεν βλέπω τίποτα. Περιέργως, φαίνεται πως ο κύριος Γεωργελές μόνο τις πολεμικές ιαχές της σ. Αλέκας θεωρεί κυριολεκτικές -των άλλων είναι απλώς σχήματα λόγου, ποιητική αδεία, λογοτεχνίζουσες τσαχπινιές για να νοστιμέψει το κείμενο. Αν όμως είναι να ψάχνουμε και να ανακαλύπτουμε υποσυνείδητα μηνύματα, γιατί να μην τα ψάχνουμε παντού; Γιατί να μην εικάσουμε ότι και η περί πολέμου φιλολογία του πρωθυπουργού ή του προέδρου του ΣΕΒ δεν είναι αθώα, δεν είναι "συνηθισμένες υπερβολές της πολιτικής αντιπαράθεσης", αλλά έχει συγκεκριμένο σκοπό: να μας υποβάλλει, και να μας κάνει να αποδεχτούμε και να εμπεδώσουμε το μήνυμα ότι έχουμε πόλεμο, η πατρίς κινδυνεύει, δίνουμε τον υπέρτατο αγώνα για να τη σώσουμε. Και βέβαια, κάθε πόλεμος έχει και (αθώα) θύματα, έχει νεκρούς, έχει σακατεμένους, έχει ερείπια, έχει άμαχο πληθυσμό που υποφέρει. Σφίξτε τα δόντια πατριώτες, η σωτηρία της πατρίδας αξίζει κάθε θυσία, πόσο μάλλον που τις θυσίες θα τις κάνετε εσείς, όχι εμείς.

Από τον Αύγουστο ακόμα οι ελεγκτές της τρόικας μας είχαν πει ότι εντάξει, αρκετά μάτωσαν οι οικονομικά ασθενέστεροι, είναι ώρα να συνεισφέρουν και οι πιο προνομιούχοι. Τα ίδια είπε και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας πριν καμιά εικοσαριά μέρες, τα ίδια είπε μέχρι και αυτός ο πολύς Ντομινίκ Στρος-Καν. Και που τα είπαν; Η επόμενη δέσμη μέτρων που έπεσε στα κεφάλια μας μετά από αυτές τις δακρύβρεχτες δηλώσεις περιλαμβάνει άλλη μια περικοπή αποδοχών των εργαζομένων, άλλη μια αύξηση του ΦΠΑ, εισιτήριο για τα Επείγοντα των νοσοκομείων, αύξηση στα εισιτήρια των λεωφορείων. Αυτά είναι τα μέτρα με τα οποία θα συνεισφέρουν οι έχοντες; Έτσι θα αποκατασταθεί η κοινωνική δικαιοσύνη στην κατανομή των οικονομικών βαρών του μνημονίου; Μήπως, μήπως λέω, κοροϊδευόμαστε;

Αντί η κοινωνία μας αυτή τη στιγμή να δουλεύει μέρα νύχτα για να αποτρέψει την πτώχευση, έχει κατεβάσει τα ρολά, έχει παραλύσει την αγορά και διεκδικεί την αδύνατη επαναφορά στο παρελθόν, στην κατάσταση πριν την χρεοκοπία, λέει ο Φώτης ο Γεωργελές. Δηλαδή το φταίξιμο είναι πάλι της κοινωνίας, φταίμε όλοι εμείς που δεν δουλεύουμε. Ε να δουλέψουμε ρε παιδιά, αλλά για μισό λεπτό, μήπως πρέπει να δουλέψει και κανας άλλος; Μήπως πρέπει κάτι να κάνουν κι αυτοί που απέσυραν φέτος απ' τις τράπεζες 27 δις ευρώ -και θα αποσύρουν άλλα 20 του χρόνου; Και μη μου πείτε ότι όλοι αυτοί ήταν αργόμισθοι των ΔΕΚΟ. Μήπως πρέπει να κάνει κάτι και το Υπουργείο των Οικονομικών για τα 36 δις ετησίως της φοροδιαφυγής; Ή μήπως έκανε και μας διαφεύγει; Αλλά ξέχασα, το επείγον τώρα είναι να καθαρίσουν τα βιβλία, να σβηστούν τα 24 δις των ανεπίδεκτων εισπράξεως οφειλών προς το Δημόσιο. Για τα υπόλοιπα 8 δις που είναι επιδεκτικά εισπράξεως, θα γίνει κάτι;

Αυτά είναι ερωτήματα χωρίς απάντηση. Το αστείο της ιστορίας είναι ότι τα ίδια ερωτήματα λίγο πολύ έθετε και ο ίδιος ο Φώτης ο Γεωργελές, σκάρτους δυο μήνες πριν, όταν έγραφε "πριν όμως από τους μισθούς των σιδηροδρομικών, δεν πρέπει να δούμε τι γίνεται στον πυρήνα της λεηλασίας;", όταν αναρωτιόταν "ως πότε θα μας κοροϊδεύουν με την αεραθλητική λέσχη Ικαρίας και τον οργανισμό Αργιλομάζης;". Τι σκατά άλλαξε από τότε; γιατί η πραγματικότητα μια φορά δεν άλλαξε, ο πυρήνας της λεηλασίας χαίρει άκρας υγείας, οι μισθοί των σιδηροδρομικών είναι που πετσοκόβονται. Άρα εικάζω ότι άλλαξε η αντίληψη του καλού δημοσιογράφου για την πραγματικότητα.

Δεν είναι όλα τα αιτήματα δίκαια, σύμφωνοι. Σε πολλές περιπτώσεις, οι αντιδράσεις προέρχονται από βολεμένους που δεν θέλουν να χάσουν τη βολή τους, σύμφωνοι και πάλι. Αλλά ας σταματήσει πια η κοροϊδία, το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι βολεμένοι, το πρόβλημα είναι ότι γίνεται πράγματι πόλεμος και τα θύματα είμαστε όλοι εμείς, ότι το κοινωνικό συμβόλαιο μετατράπηκε σε κουρελόχαρτο μέσα σε λίγους μήνες, κι όταν ο άλλος διαβάζει στην εφημερίδα για τις γαλλογερμανικές τράπεζες που ξεφορτώνονται ελληνικά ομόλογα την ώρα που ο μισός πλανήτης φωνάζει ότι τη χρεοκοπία δεν τη γλιτώνουμε με τίποτα, είναι λιγάκι δύσκολο να πιστέψει ότι όλα τούτα γίνονται για το καλό του, για τη σωτηρία της πατρίδος και τα συναφή. Κι επειδή ετοιμάζομαι να γίνω πολύ πικρόχολος, το κόβω εδώ...


.

Ανεμομαζώματα μιας πορείας

Για τη χτεσινή διαδήλωση στους δρόμους της Αθήνας τα λένε καλά και περιεκτικά εδώ. Προσυπογράφω τις εντυπώσεις, επιβεβαιώνω τις μαρτυρίες, κι έχω να προσθέσω μερικά πραγματάκια μόνο:

1. Εκτός από τα κόμματα, φαίνεται ότι έχει απαξιωθεί πλήρως και ο συνδικαλισμός "κορυφής", αν κρίνουμε από το γεγονός ότι ο κόσμος μπροστά από τη ΓΣΕΕ ήταν ελάχιστος σε σύγκριση με τα μπλοκ που στάθηκαν μπροστά στο Μουσείο και πέρα από αυτό. Επίσης, πάρα πολλά μπλοκ από μικρές οργανώσεις, πρωτοβάθμια σωματεία, επιτροπές γειτονιάς, μέχρι και το Πολιτικό Καφενείο.

2. Αυτή η ιστορία με τα καλόπαιδα με τις κουκούλες απ' τη μια και τα ΜΑΤ απ' την άλλη φαίνεται ότι έχει μετατραπεί σε εθιμοτυπία ή χορογραφία. Διακριτική συμπόρευση χωρίς παρατράγουδα μέχρι το Σύνταγμα, και μετά μερικές μολότοφ απ' τους μεν, ένας τόνος δακρυγόνα απ' τους δε, η πορεία διαλύεται, στόχος επετεύχθη, και οι δύο χορευτές μπορούν να συνεχίσουν το τάνγκο απερίσπαστοι μπροστά από τα Προπύλαια και κατόπιν στο Πολυτεχνείο...

3. Δεν ξέρω τι πίνουν αυτοί οι τύποι της ομάδας ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ ή όπως διάολο λέγεται αυτήν την εβδομάδα, πάντως είναι αφιονισμένοι. Αν μάθαινα ότι σνιφάρουν κόκα πριν ξαμολυθούν, δεν θα μου έκανε καθόλου εντύπωση. Όπως και νά 'χει, αυτή η τακτική που έχουν υιοθετήσει, εφόρμηση τύπου ταξιαρχίας ιππικού, αγεληδόν καβάλα στις μοτοσυκλέτες και κατά πάνω στον εχθρό, είναι τρομερά επικίνδυνη κι αν δεν τους μαζέψει κάποιος, αργά ή γρήγορα θα έχουμε νεκρούς. Και πιθανότατα δικούς τους.

4. Η σοσιαλιστική μας κυβέρνηση αποκαλείται πλέον ευρύτατα "χούντα", δικαίως ή αδίκως είναι άλλη συζήτηση, αλλά δεν φαίνεται να ιδρώνει το αυτί κανενός.

5. Θλιβερή και καταδικαστέα η επίθεση στον Χατζηδάκη, αλλά αν το καλοσκεφτεί κανείς είναι κάτι που θα γινόταν κάποια στιγμή. Φαίνεται ότι έφτασε η ώρα που οι πολιτικοί, ή έστω οι πιο αναγνωρίσιμοι από αυτούς, δεν θα μπορούν πια να κυκλοφορούν στο δρόμο απροστάτευτοι. Αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους, αλλά πάνω απ' όλα τους ίδιους.

6. Αν ήταν ο Πάγκαλος στη θέση του Χατζηδάκη, φοβάμαι πως δεν θα την είχε γλιτώσει με τόσα λίγα...

7. Όλα τα μαγαζιά στη Σταδίου με κατεβασμένα ρολά καθώς περνάει η πορεία, όμως κάποιοι φυλάττουν Θερμοπύλες: ο Βασιλόπουλος delicatessen παρέμεινε ανοιχτός (όχι μέχρι τέλους είναι η αλήθεια) και με αφισούλα απ' έξω, "εδώ το φρέσκο καθημερινό my shushi". Ο ορισμός του "πάω γυρεύοντας" (φτηνά τη γλιτώσανε).

8. Τέλος, μια κουβέντα για την περίφημη περιφρούρηση του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ: δεν ξέρω πόσοι το έχουν συνειδητοποιήσει, αλλά πλέον ο όρος ΚΝΑΤ δεν είναι ευφημισμός, είναι πραγματικότητα. Τα παλικάρια στις αλυσίδες περιφρούρησης κρατάνε κάτι ματσούκια από μασίφ ξύλο, με κάτι κομματάκια κόκκινο ύφασμα επάνω για ξεκάρφωμα, τάχα ότι είναι σημαίες, αλλά ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: είναι ρόπαλα. Αποτελεσματική μέθοδος, δεν λέω, αλλά εμένα με ανατριχιάζει λίγο το να κυκλοφορεί στους δρόμους ιδιωτική κομματική αστυνομία έτσι απροκάλυπτα.

Αυτά.


.

Ανεπίδεκτοι μαθήσεως

Με το νομοσχέδιο "Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής του Προγράμματος Στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας", που θα συζητηθεί στη Βουλή με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, μεταξύ άλλων διαγράφονται ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο που χαρακτηρίζονται ανεπίδεκτες είσπραξης. Υπολογίζονται στο 10% του ΑΕΠ, δηλαδή σε 24 δισ. ευρώ.

Το έγραψε βέβαια η εφημερίδα, αλλά εγώ έχω μάθει πια ότι όταν οι εφημερίδες ασχολούνται με προχωρημένα νομικά, πολύ συχνά τα κάνουν μαντάρα και αυτό που μας σερβίρουν σαν είδηση είναι η πολύ προσωπική ερμηνεία του εκάστοτε συντάκτη, όπως προέκυψε μετά από μια πρόχειρη ανάγνωση κάποιας διάταξης νομοσχεδίου. Οπότε λέω, ας ρίξω μια ματιά να δω τι γίνεται, καθότι μου φάνηκε απίθανο να διαγράφει η Βουλή οφειλές προς το Δημόσιο, πράγμα που κατ' αρχήν δεν είναι καν δουλειά της Βουλής.

Και πράγματι, αν ρίξει κανείς μια ματιά στο νομοσχέδιο το ίδιο (.pdf), θα διαπιστώσει ότι η Βουλή δεν διαγράφει τίποτα, απλώς (όχι και τόσο απλώς δηλαδή, αλλά μην τα μπλέξουμε τώρα) προσθέτει μια διάταξη στον Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων, με βάση την οποία θα μπορούν να διαγραφούν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο που προκύπτει ότι δεν μπορούν να εισπραχθούν. Και, αν δει κανείς και την εισηγητική έκθεση (κι άλλο .pdf), θα εντοπίσει και αυτά τα 24 δις, στα οποία εκτιμάται από τους υπηρεσιακούς παράγοντες ότι ανέρχονται οι εν λόγω οφειλές.

Καλά όλα αυτά, όμως η λακκούβα είναι αλλού: όταν ο ΓΑΠ είχε ξεστομίσει εκείνο το περιβόητο -και στοιχειωμένο πλέον- "λεφτά υπάρχουν", το είχε στηρίξει κιόλας αναφέροντας μεταξύ άλλων και το γεγονός ότι οι ληξιπρόθεσμες (και ανείσπρακτες) οφειλές προς το Δημόσιο ανέρχονται σε πάνω από 30 δις ευρώ. Και είχε πει ότι "εάν εισπράξουμε ένα ποσοστό από αυτούς τους ανείσπρακτους φόρους, θα έχουμε τεράστια έσοδα, τεράστια οικονομία, νοικοκύρεμα".

Ένα χρόνο μετά, η κυβέρνηση διαπιστώνει ότι από αυτά τα "πάνω από 30 δις", τα 24 δεν μπορούν να εισπραχθούν.

Δηλαδή τότε δεν το ήξερε;

Φυσικά και το ήξερε. Εδώ δεν μιλάμε για το ύψος του ελλείμματος, όπου τέλος πάντων αν επιστρατεύσει κανείς όοοοοολη την καλή πίστη του κόσμου μπορεί να δεχτεί ότι, βρε αδερφέ, η τότε κυβέρνηση έλεγε ότι κυμαίνεται στο 6 %, ο Παπανδρέου μπορεί προεκλογικά να το λογάριαζε στο 8-9 %, μετά που ανέλαβε το βρήκε στο 13 %, ε τι διάολο να κάνει, του ήρθε ταμπλάς.

Άλλο πράγμα όμως το έλλειμμα κι άλλο οι οφειλές προς το Δημόσιο, οι οποίες μπορεί μεν να αυξήθηκαν επί κυβερνήσεων Καραμανλή, ωστόσο υπήρχαν από πριν. Και πριν τις κυβερνήσεις Καραμανλή είχαν προηγηθεί οκτώ χρόνια κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, και φυσικά όλα τα στελέχη του κόμματος που ασχολούνταν με τα οικονομικά, και φυσικά και ο ΓΑΠ ως υποψήφιος πρωθυπουργός, ήξεραν πάρα πολύ καλά αυτό που αποτελεί κοινό μυστικό: ότι οι οφειλές προς το Δημόσιο σε μεγάλο τους ποσοστό είναι αέρας κοπανιστός, προσαυξήσεις που τρέχουν με το εξωπραγματικό επιτόκιο του 1,5 % το μήνα, δηλαδή 18 % ετησίως, και που δεν υπήρχε περίπτωση να εισπραχθούν ούτε στον αιώνα τον άπαντα.

Όταν όμως βρίσκεσαι προ της κάλπης και επιδιώκεις να καταλάβεις την εξουσία, όταν εξαγγέλλεις ένα πρόγραμμα που απαιτεί 2,5-3 δις ευρώ για να υλοποιηθεί, και όταν σε ρωτάνε πού θα τα βρεις, είναι πολύ βολικότερο να πεις ότι, να ρε παιδιά, εδώ έχουμε λαμβάνειν 30 δις, μια έτσι να κάνουμε, το 10 % να μαζέψουμε, ορίστε, αμέσως-αμέσως τα βγάλαμε τα λεφτά. Κι άλλο, μα εντελώς άλλο όμως, να πεις ότι από τα 30 δις τα 24 είναι αφρός, πες πως δεν υπάρχουν, κι άντε να δούμε τι θα κάνουμε και πόσα θα μαζέψουμε απ' τα υπόλοιπα.

Για να το πούμε απλά, είναι ευκολότερο να πεις ψέματα. Συνειδητά ψέματα, χοντρά ψέματα, απ' αυτά που συζητούσαμε τις προάλλες: ψέματα που δεν αφορούν τις προθέσεις σου, αλλά την ίδια την πραγματικότητα, την οποία βολικά μασκαρεύεις για να χαϊδέψεις αυτιά και να κάνεις τη δουλειά σου, και μετά, όταν χρειαστεί, την ξαναβγάζεις στη φορά κρυμμένη μέσα σε ένα άρθρο ενός πολυνομοσχεδίου που δεν αξιώνεται παραπάνω από τρεις γραμμές στις εφημερίδες.

Μπράβο σου λοιπόν λεβέντη πρωθυπουργέ, μας έπιασες μαλάκες πάλι.


.

Στο μεταξύ

Δυο χρόνια μετά, οι δεκαεξάρηδες με τις κουκούλες έχουν γίνει δεκαοχτάρηδες, τελειώνουν το λύκειο και ετοιμάζονται για το πανεπιστήμιο. Από το οποίο θα βγουν μετά από τέσσερα-πέντε χρόνια, μ' ένα πτυχίο που, στο μεταξύ, δεν θα αξίζει ούτε όσο το χαρτί που τυπώνεται, και με προοπτική επαγγελματικής αποκατάστασης μια θέση ημιαπασχόλησης στα Έβερεστ, να σερβίρουν καφέδες σε πλαστικά ποτηράκια για τετρακόσια ευρώ το μήνα.

Στο μεταξύ, τα μεγαλύτερα αδέλφια και τα ξαδέλφια τους, ηλικίας 25-35, συμπληρώνουν τα στατιστικά δελτία του ΟΑΕΔ, στη στήλη με την ένδειξη "μακροχρόνια άνεργοι", έχουν βαρεθεί να εκτυπώνουν το βιογραφικό τους και να επισυνάπτουν αντίγραφα πτυχίου, προφίσιενσυ, βεβαιώσεις εργοδότη, βεβαιώσεις παρακολούθησης σεμιναρίων, να τρέχουν κάθε τρεις και λίγο στο ταχυδρομείο και να πληρώνουν συστημένα, πενήντα βιογραφικά πέντε συνεντεύξεις, θα σας ενημερώσουμε, ένας χρόνος στην ανεργία.

Στο μεταξύ οι πατεράδες τους, αν μεν είναι ελεύθεροι επαγγελματίες, μικροεπιχειρηματίες, καταστηματάρχες, βλέπουν την πελατεία να μειώνεται, τον τζίρο να πέφτει, επιταγές να σφραγίζονται, γραμμάτια να διαμαρτύρονται, τα νούμερα να μη βγαίνουν. Αν είναι μισθωτοί, βλέπουν περικοπές, αναδιαρθρώσεις, απολύσεις στο δίπλα γραφείο, ποιος ξέρει αν αύριο θα είναι η σειρά τους.

Στο μεταξύ η δόση του στεγαστικού γίνεται θηλιά, η δόση της πιστωτικής το ίδιο, ο λογαριασμός της ΔΕΗ αυξάνεται, ο λογαριασμός ταμιευτηρίου στεγνώνει.

Πολύ τραγικά τα περιγράφω, ε; Εντάξει, το παραδέχομαι, ιστολογική αδεία. Πόσο πολύ όμως απέχει αυτή η εικόνα από την πραγματικότητα; Πόσα θραύσματα αυτής της εικόνας δεν βλέπουμε ήδη δίπλα μας, στο σπίτι μας μέσα, στο σπίτι του γείτονα, στο διπλανό μαγαζί; Αν μη τι άλλο, δεν είναι περισσότερα απ' όσα βλέπαμε δυο χρόνια πριν;

Ακόμη και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του μνημονίου παραδέχονται ότι δεν είμαστε παρά στην αρχή του δρόμου, που θα είναι μακρύς και δύσκολος. Πόσο μακρύς; Πόσο δύσκολος; Αυτό κανείς δεν μπορεί να το πει με σιγουριά. Μια φορά, αυτό που τραγουδούσε κάποτε ο Νιόνιος "τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήσουμε/ γι' άλλα δέκα χρόνια άιντε καθαρίσαμε", αυτό καλά θα κάνουμε να το ξεχάσουμε, θα χρειαστεί να πηδήσουμε καμιά δεκαριά χειμώνες και πάλι δεν ξέρουμε αν θα καθαρίσουμε. Ή μήπως όχι;

Στο μεταξύ οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (όχι μόνο η δική μας) κάνουν ασκήσεις κοινωνικής μηχανικής και δοκιμάζουν τα όρια της αντοχής των κοινωνιών, ποντάροντας αυτάρεσκα στο αξίωμα της ΤΙΝΑς. There is no alternative. Είσαι σίγουρος ρε μάγκα; Το 'χεις σκεφτεί καλά; Γιατί, ξέρεις, υπάρχει πάντα και η αλτέρνατιβ να πάρει ο άλλος πέτρες και καδρόνια και να τα κάνει όλα παρανάλωμα του πυρός. Καταστροφική αλτέρνατιβ, παράλογη αλτέρνατιβ, αδιέξοδη αλτέρνατιβ, όπως θες πέστο, αλλά πάντως αλτέρνατιβ. Όταν αφήνεις την αγανάκτηση να συσσωρεύεται στο μαλακό υπογάστριο της κοινωνίας, ρισκάρεις να κάτσει κάποια στραβή, να βρεθεί την κακιά την ώρα ένας Κορκονέας στα Εξάρχεια, ή στο Δουβλίνο ή στη Λισαβώνα, και κάτσε μετά εσύ στην τηλεόραση να παρακολουθείς τι ωραία που καίγονται οι κάδοι των σκουπιδιών, ψάχνοντας το βαθύτερο μήνυμα και το πολιτικό συγκείμενο της αναμπουμπούλας. Κι άμα το βρεις, γράψε μου.

Ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν μια προειδοποίηση.


.

Μυστικά και ψέματα

Το περασμένο Σάββατο βλέπαμε στα δελτία ειδήσεων τον κ. Μπαρόζο, που δεν είναι μονάχα πρόεδρος της Κομισιόν, είναι και Πορτογάλος ο κερατάς, να σκίζει τα ρούχα του: μα για ποια Πορτογαλία μου λέτε, δεν τρέχει τίποτα με την Πορτογαλία, μην ακούτε τι λέγεται, μη με στεναχωράτε και τα τοιαύτα.

Την ίδια ακριβώς ώρα είχαν πάρει το δρόμο για το πιεστήριο τα φύλλα των κυριακάτικων εφημερίδων, στα οποία διαβάσαμε λίγες μόνο ώρες αργότερα ότι η Πορτογαλία πιέζεται από τους ευρωπαίους εταίρους της να ενταχθεί προληπτικώς στο μηχανισμό στήριξης.

Εντάξει, το να λένε ψέματα οι πολιτικοί είναι κάτι συνηθισμένο και πάντως όχι κάτι καινούργιο. Όμως νομίζω ότι τους τελευταίους μήνες το πράγμα έχει παραξεχειλώσει. Μέχρι πρότινος, την ανειλικρίνεια των πολιτικών την εντοπίζαμε κυρίως στο επίπεδο των προθέσεων: άκουγες έναν οποιονδήποτε πολιτικό να υπόσχεται, να δεσμεύεται, να εξαγγέλει, και ήξερες ότι πρέπει να βαστάς μικρό καλάθι και να πιστεύεις τα μισά απ' αυτά που ακούς. Πλέον η ανειλικρίνεια έχει επεκταθεί και στο επίπεδο της περιγραφής της πραγματικότητας: ακούς έναν πολιτικό να σου αναλύει μια κατάσταση και ξέρεις ότι πρέπει να πιστεύεις, όχι πια τα μισά, αλλά τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που λέει.

Το αποτέλεσμα μπορούμε να το περιγράψουμε με μία λέξη: απαξίωση. Πλήρης και άνευ προηγουμένου απαξίωση των πολιτικών, την οποία αποδεικνύουν φαινόμενα όπως η μαζική αποχή στις πρόσφατες δικές μας δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, αλλά και το ύφος και το μέγεθος των αντιδράσεων των Ιρλανδών, μπροστά στο τετελεσμένο γεγονός της ένταξής τους στο μηχανισμό στήριξης.

Απαξίωση των πολιτικών, εν προκειμένω, οδηγεί σε ή συνεπάγεται και απαξίωση της πολιτικής. Σε μία σειρά από χώρες της Ευρώπης, οι πολίτες αντιμετωπίζουν προγράμματα αυστηρής λιτότητας που χειροτερεύουν δραματικά το επίπεδο διαβίωσής τους, που τους τα επιβάλλουν μηχανισμοί της αγοράς τη λειτουργία των οποίων δεν μπορούν να καταλάβουν, με τη συνδρομή υπηρεσιακών στελεχών (της ΕΚΤ, της Κομισιόν, του ΔΝΤ) η νομιμοποίηση των οποίων είναι τόσο έμμεση που καταντά σχεδόν ανύπαρκτη. Και την ίδια στιγμή, οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των λαών παρακολουθούν λίγο-πολύ απαθείς τα τεκταινόμενα και περιορίζονται στο να συμμορφώνονται (ή τουλάχιστον έτσι δείχνουν) με άνωθεν ή έξωθεν υποδείξεις, χωρίς καμία αποτελεσματική αντίδραση.

Αυτή η απαξίωση της πολιτικής έχει δύο αποτελέσματα, ένα άμεσο κι ένα πιο μακροπρόθεσμο. Το άμεσο είναι ότι, εφόσον τους πολιτικούς δεν τους παίρνουν πια στα σοβαρά ούτε οι ίδιοι οι ψηφοφόροι τους, δεν τους παίρνουν στα σοβαρά ούτε οι περιβόητες Αγορές: το σύνδρομο του ψεύτη βοσκού. Την ημέρα που ακούγεται από δήθεν υπεύθυνα χείλη ότι η τάδε χώρα δεν έχει προβλήματα, βαδίζει στο σωστό δρόμο και τα συναφή, οι Αγορές αναγνωρίζουν τον επόμενο στόχο και αρχίζουν το σφυροκόπημα.

Το δεύτερο είναι ακόμα πιο σοβαρό: καθώς η πολιτική απαξιώνεται, ταυτόχρονα οι πολίτες βιώνουν την ανασφάλεια λόγω της κρίσης, η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία μετατοπίζεται όλο και πιο δεξιά, η παραδοσιακή κεντροδεξιά ψάχνει αμήχανα τον ρόλο της (της παίρνουν τη δουλειά οι σοσιαλδημοκράτες), η αριστερά παρουσιάζει χρόνια αδυναμία να προτείνει ένα βιώσιμο εναλλακτικό μοντέλο... όλοι οι παράγοντες ευνοούν την ενίσχυση των άκρων του πολιτικού φάσματος.

Τα οποία άκρα έχουν την πολυτέλεια να βλέπουν όλα τα προβλήματα μονοσήμαντα, και -ακόμη κι αν δεν μπορούν να προτείνουν λύσεις, που συνήθως δεν μπορούν- μπορούν ωστόσο μια χαρά να υποδείξουν ενόχους. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αυτό είναι αρκετό. Και είναι ένα φαινόμενο που μπορεί να βάλει σε κίνδυνο τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες όπως τις ξέρουμε.

Δεν πιστεύω ότι θα φτάσουμε να ξαναζήσουμε τη δεκαετία του '30 -αλλά δεν είναι και απαραίτητο. Πάνω από ένα σημείο, αυτή η ενίσχυση των άκρων μπορεί να οδηγήσει την Ευρώπη πολλά χρόνια πίσω, δυναμιτίζοντας το όποιο όραμα (εδώ μάλλον θα έπρεπε να πω: ξέφτι οράματος) για ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και δημιουργώντας συνθήκες οιονεί ψυχροπολεμικές. Μακάρι να υπερβάλλω, αλλά μου φαίνεται ότι η κατάσταση προς τα εκεί πάει. Και δυστυχώς, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν διακρίνω καμία προσπάθεια να μπει ένα φρένο και να πάρουν άλλη τροπή τα πράγματα.


.