Σιωπηλή ανοχή

Ψαρεύοντας στα ψιλά της εφημερίδας πέφτεις και σε κάτι λαυράκια όπως το παρακάτω:

Οι μικροπωλητές της λαϊκής αντέδρασαν έντονα καθώς, όπως ανέφεραν, πίστευαν ότι υπάρχει μια σιωπηλή ανοχή από τους αρμόδιους για τις ταμειακές μηχανές που θα έπρεπε να είχαν εγκαταστήσει από τις 15.10.2010.

Και καταλαβαίνεις ότι υπάρχει πάντα και η άλλη όψη της άλλης όψης. Διότι, εντάξει, ένα κάποιο δίκιο το έχουν όσοι λένε ότι καλά βρε αδερφέ, τον μικροπωλητή της λαϊκής βρήκε το ΣΔΟΕ για να εξαντλήσει την αυστηρότητά του;

Αλλά απ' την άλλη, κι αυτό το "πίστευαν ότι υπάρχει μια σιωπηλή ανοχή" τι ακριβώς σημαίνει; Γιατί το πίστευαν; Γιατί να υπάρχει σιωπηλή ανοχή, και μέχρι πότε; Για δέκα μέρες, να το καταλάβω, για δεκαπέντε μέρες θες, άντε καλά, για έναν μήνα, άντε να πάει στα κομμάτια. Εδώ μιλάμε για σαράντα μέρες και βάλε.

Έχουμε τόσο πολύ εθιστεί στο να τα κάνουμε όλα στο περίπου, έλα μωρέ, δεν βαριέσαι τώρα, πέντε πάνω πέντε κάτω, σιγά και τι έγινε, που όταν κάποια στιγμή σταματάει το συνένοχο κλείσιμο του ματιού και αρχίζουν να γίνονται τα προβλεπόμενα, μας φαίνεται εξωπραγματικό.

Σε δεύτερη σκέψη, κι αν θέλουμε να το αμπελοφιλοσοφήσουμε το πράμα, ίσως το μεγάλο πρόβλημα τούτης της χώρας να είναι ακριβώς αυτή η σιωπηλή ανοχή: από πάνω προς τα κάτω κι από κάτω προς τα πάνω.


.

21 σκέψεις

1. Μια φορά κι έναν καιρό, την Ιρλανδία την έδειχναν με το δάχτυλο σαν παράδειγμα προς μίμηση: Τι ωραία χώρα, τι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης, τι φιλόξενο επιχειρηματικό περιβάλλον, τι προσήλωση στην καινοτομία.

2. Ακόμη κι όταν ο Κέλτικος Τίγρης άρχισε να χάνει τα δόντια του, ακόμη και τότε παράδειγμα ήταν: τι υπεύθυνος λαός, τι αποφασιστικότητα, πήραν μόνοι τους τα αναγκαία διαρθρωτικά μέτρα. Ματώνουν, αλλά με δική τους απόφαση και αποφεύγοντας τη μέγγενη της όποιας τρόικας.

3. Αμ' έλα που δεν την απέφυγαν.

4. Κι άντε να πείσεις τώρα τους Ιρλανδούς ότι είναι λογικό που ο καλύτερος μαθητής της τάξης και ο χειρότερος σκράπας (εμείς δηλαδή -να μην ξεχνιόμαστε) έχουν την ίδια αντιμετώπιση μόλις στραβώσει η δουλειά.

5. Μα τι συγκρίνεις τώρα! φωνάζουν οι Σοφολογιότατοι από τη γαλαρία. Τι σχέση έχουν τα προβλήματα των Ιρλανδών με τα δικά μας;

6. Έλα ντε. Κι αφού τα προβλήματα δεν έχουν σχέση, πώς γίνεται η συνταγή για την αντιμετώπισή τους να περιλαμβάνει μερικά βασικά υλικά απαράλλαχτα: περικοπές αποδοχών των εργαζομένων, αύξηση φορολογίας, μείωση κοινωνικών δαπανών.

7. Είσαι άσχετος! επιμένουν οι Σοφολογιότατοι. Θα δεις, σε τρία, το πολύ τέσσερα τέρμινα, οι Ιρλανδοί θα έχουν ξελασπώσει.

8. Όπερ έδει δείξαι -στο μεταξύ, βλέπε ανωτέρω υπ' αριθ. 4.

9. Όταν οι ευρωπαίοι εταίροι μας μας ετοίμασαν τον Μηχανισμό Στήριξης, δεν το έκαναν από φιλευσπλαχνία ούτε από αλληλέγγυο διάθεση. Το έκαναν γιατί φοβήθηκαν ότι η μικρή και ασήμαντη Ελλάς θα μπορούσε να γίνει η αρχή μιας φοβερής χιονοστιβάδας που θα κατάπινε την ευρωζώνη.

10. Σκέφτηκαν πως, αν έστελναν το ένα γουρουνάκι, το πιο ευάλωτο, στον πάγκο του χασάπη, τα υπόλοιπα γουρουνάκια (PIGS) μπορεί να αφήνονταν στην ησυχία τους.

11. Όμως τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Πριν καλά καλά χωνέψουν το ελληνικό γουρουνάκι, οι Αγορές, αυτός ο αδηφάγος ευφημισμός, έβαλαν στο στόχαστρο το δεύτερο.

12. Και τώρα τα άλλα γουρουνάκια περιμένουν τη σειρά τους.

13. Θα το έχετε πιστεύω ακουστά, η Ιβηρική χερσόνησος φημίζεται για τα χοιρινά της.

14. Ιερή αγανάκτηση καταλαμβάνει τους Σοφολογιότατους: "Η Πορτογαλία δεν πάσχει από στεγαστική φούσκα, ο χρηματοπιστωτικός της τομέας έχει ικανοποιητική κεφαλαιακή επάρκεια" (Χέρμαν Βαν Ρομπάι, πρόεδρος της Ε.Ε.).

15. "Εχουμε έσοδα σύμφωνα με αυτά που είχαν προβλεφθεί στον προϋπολογισμό, έναν χρηματοοικονομικό τομέα που απέδειξε ότι ήταν σταθερός και που συνεχίζει να είναι και που βρίσκεται σε διαδικασία επιταχυμένης μεταρρύθμισης. Ολα αυτά διασφαλίζουν ότι δεν θα επηρεαστούμε όπως άλλες χώρες" (Έλενα Σαλγάδο, υπουργός Οικονομίας της Ισπανίας).

16. Μόνο που κάτι τέτοια τα έχουμε ξανακούσει.

17. Ας περιμένουμε λοιπόν να δούμε πόσα απίδια βάνει ο σάκος. Πόσα κράτη-μέλη μπορεί να στηρίξει ο ευρωπαϊκός υπερμηχανισμός στήριξης των 700 δις ευρώ.

18. Το ίδιο ερώτημα αλλιώς: στα πόσα καίγεται;

19. Το σύστημα ήδη δουλεύει στα όρια της αντοχής του. Απ' όσο καταλαβαίνω, μία λάθος κίνηση από οποιονδήποτε παίχτη μπορεί να το τινάξει στον αέρα. Ή να οδηγήσει σε ένα ξέσπασμα κοινωνικής βίας με απρόβλεπτες διαστάσεις και συνέπειες.

20. Ή μπορεί και να μη γίνει τίποτε, να βρεθεί ένα σημείο ισορροπίας και μετά business as usual. Όπερ έδει δείξαι, αλλά δεν θα πόνταρα σε αυτήν την πιθανότητα.

21. Μια χιονοστιβάδα είναι εντυπωσιακό θέαμα, όσο την κοιτάς από απόσταση. Όταν καταλάβεις ότι βρίσκεσαι στο διάβα της, όμως, παραλύεις από τον τρόμο. Αλλά τότε είναι αργά.


.

Νέες ιδέες

Στη Δημοκρατική Συμμαχία είμαστε εναντίον των νέων και μεγάλων φόρων. Θεωρούμε καθοριστικής σημασίας τη δραστική μείωση της φορολογίας, με την εισαγωγή ενός χαμηλού ενιαίου φορολογικού συντελεστή, στην περιοχή του 20%. Συντελεστή που δεν θα ισχύει για τα χαμηλά εισοδήματα, όπου θα υπάρχει σύστημα επιστροφής φόρου που θα εξασφαλίζει μαζί με τις άλλες φορολογίες και την κατάργηση των πάσης φύσεως φοροαπαλλαγών, την προοδευτικότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη του συστήματος. Μόνο με μια τέτοια θαρραλέα επιλογή θα χτυπηθεί η φοροδιαφυγή προσώπων και επιχειρήσεων, θα περιοριστεί το ξέπλυμα χρήματος και θα δοθεί αποφασιστική ώθηση στην επιχειρηματικότητα. Επιχειρηματικότητα που θα δώσει δουλειά σε νέους που την αξίζουν, σε ανθρώπους που την έχουν ανάγκη.

Απ' όλο το χτεσινό πανηγυράκι της Ντόρας επιλέγω να σχολιάσω την παραπάνω περικοπή, διότι αποτελεί μια συγκεκριμένη πρόταση επί συγκεκριμένου ζητήματος -σε αντίθεση με το κατεβατό από κοινοτοπίες που συνοδεύει συνήθως κάθε διακήρυξη αρχών.

Η ιδέα του ενιαίου φορολογικού συντελεστή δεν είναι βέβαια της Ντόρας και δεν είναι καν καινούργια. Είχε ακουστεί και επί προηγούμενης κυβερνήσεως, μάλιστα αν θυμάμαι καλά ο Αλογοσκούφης το είχε εξαγγείλει, αλλά κάπου σκάλωσε το πράγμα και δεν υλοποιήθηκε.

Αυτό που είναι καινούργιο, αν δεν απατώμαι, είναι η σύνδεση του ύψους του φορολογικού συντελεστή με τη φοροδιαφυγή. Μας λέει δηλαδή η Ντόρα ότι η φοροδιαφυγή οφείλεται στους παράλογα υψηλούς συντελεστές της κλιμακωτής φορολόγησης, και ότι "μόνο με τη θαρραλέα επιλογή" του ενός και μοναδικού συντελεστή θα χτυπηθεί η γάγγραινα.

Το επιχείρημα δεν είναι τελείως παράλογο. Στο βαθμό που το σύστημα της κλιμακούμενης φορολόγησης των εισοδημάτων θεωρείται από τους φορολογούμενους άδικο, δημιουργεί κίνητρα για φοροδιαφυγή. Όμως ο συλλογισμός της Ντόρας είναι ατελής -ας προσπαθήσουμε να τον προχωρήσουμε λιγάκι παρακάτω:

Ασχέτως λοιπόν του αν φοροδιαφεύγει κανείς επειδή θεωρεί άδικους και υπερβολικούς τους συντελεστές φορολόγησης ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο, σημασία έχει ότι καταφέρνει να φοροδιαφεύγει εκμεταλλευόμενος την ανυπαρξία/ανεπάρκεια/ανικανότητα/διαφθορά/όλα τα παραπάνω του ελεγκτικού-φοροεισπρακτικού μηχανισμού.

Μετά από τόσα χρόνια διόγκωσης του προβλήματος, ο μέσος πολίτης έχει εθιστεί στην ιδέα ότι η απόκρυψη εισοδήματος είναι μια τακτική που μένει ατιμώρητη, μάλιστα κατά καιρούς επιβραβεύεται κιόλας με μαντζιριές όπως η περαίωση. Και το ερώτημα είναι, γιατί να εγκαταλείψει κανείς αυτήν την τακτική, αν του μειώσεις τον φορολογικό συντελεστή; Επειδή θα αποκτήσει ξαφνικά αυτό το, πώς το λένε να δεις, α ναι: φορολογική συνείδηση; Από φιλοπατρία; Επειδή θα θεωρήσει αίφνης συμφέρουσα τη συναλλαγή ("ε όχι και 40 %, κάν'το 20 να στα δηλώσω").

Θα έλεγα ότι αυτή είναι μια μάλλον υπεραισιόδοξη θεώρηση του προβλήματος που δεν φαίνεται να δικαιώνεται από την εμπειρία. Για να το κάνουμε λιανά, αν έχει κανείς τη δυνατότητα να κρατάει κρυμμένα από την εφορία 100 χιλιάρικα, γιατί να τα δηλώσει και να του μείνουν 80;

Καταλήγουμε λοιπόν στο προφανές συμπέρασμα: αυτή η "θαρραλέα επιλογή" καθόλου δεν εγγυάται την πάταξη της φοροδιαφυγής, κάθε άλλο μάλιστα -εκτός κι αν συνοδεύεται από την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των ελεγκτικών μηχανισμών.

Μισό λεπτό όμως. Αν όντως καταφέρεις να φτιάξεις τους ελεγκτικούς μηχανισμούς έτσι ώστε να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, τότε γιατί να μειώσεις τον φορολογικό συντελεστή;

Μόνο για ιδεολογικούς λόγους, επειδή αυτό πιστεύεις ότι είναι το σωστό. Η κλιμακωτή φορολόγηση έχει νόημα για όσους πιστεύουν ότι το φορολογικό σύστημα πρέπει να λειτουργεί σαν μηχανισμός ανακατανομής του εισοδήματος και άμβλυνσης των ανισοτήτων εντός των ορίων της κοινωνίας. Σε αυτήν την περίπτωση, ναι, σαφώς και έχει νόημα όποιος βγάζει περισσότερα να συνεισφέρει περισσότερο, και όχι, καθόλου δίκαιο δεν είναι να υπάρχει ένας ενιαίος συντελεστής, παναπεί 20 % δίνει και όποιος βγάζει είκοσι χιλιάρικα (ΟΚ, μείον το αφορολόγητο), 20 % και όποιος βγάζει διακόσια, 20 % και όποιος βγάζει δύο εκατομμύρια.

Αν πάλι πιστεύεις στην Υπερέχουσα Δύναμη της Ελεύθερης Αγοράς, που όλα θα τα ρυθμίσει με μαγικό τρόπο μόνη της, τότε ναι, τότε αντιπαρέρχεσαι αυτές τις ξεπερασμένες ιδέες που έχουν κάτι από την αφέλεια του Ρομπέν των Δασών, και περιμένεις από τα Μεγάλα Εισοδήματα (τα οποία ευνοείς με μια τέτοια ρύθμιση) να κάνουν επενδύσεις, να ρίξουν χρήμα στην αγορά, να δώσουν ώθηση στην επιχειρηματικότητα, να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.

Και μετά, όταν τα Μεγάλα Εισοδήματα εξάγουν τα κεφάλαιά τους στις τράπεζες της Ελβετίας ή τα τζογάρουν στις χρηματαγορές, τότε μη στενοχωριέσαι, κάτι άλλο θα βρεις να πεις στους ιθαγενείς. Σε κάθε περίπτωση, μπορείς να τους δώσεις κίνητρα για τον επαναπατρισμό των κεφαλαίων. Επίσης παλιά ιδέα, δοκιμασμένη, και δοκιμασμένα αποτυχημένη.

Με τέτοιες ωραίες και ρηξικέλευθες προτάσεις η Ντόρα κάνει την επανεμφάνισή της στο πολιτικό στερέωμα και βάζει φωτιά στο πολιτικό σκηνικό, που λέει και το κλισέ. Καλές δουλειές.


.

Το κατά Θεριακλήν ευαγγέλιον

Εν αρχήν ην ο Αβραμόπουλος.
Και είπεν ο Αβραμόπουλος, απαγορευθήτω το κάπνισμα εις πάντας τους κλειστούς χώρους καθ' άπασαν την επικράτειαν.
Πάντας;
Πάντας.
Και διαμαρτυρήθησαν οι μαγαζατόροι, και είπαν αυτώ, ω υπουργέ, επιτραπείτω το κάπνισμα εις τινάς των κλειστών χώρων, ειδεμή γαρ φαλιρισθήσωμεν.
Και είπεν ο Αβραμόπουλος, εξαιρεθήτωσαν οι χώροι οι έχοντες επιφάνειαν κάτω των εβδομήκοντα τετραγωνικών.
Και εξαιρέθησαν οι χώροι, και ήσαν όλοι πολλά ευτυχείς.
Και διαμαρτυρήθησαν οι μαγαζατόροι, οι έχοντες χώρους επιφανείας εβδομήκοντα και ενός τετραγωνικών, και είπαν αυτώ ότι πολλά μεγάλη η αδικία και ότι ούτοι γαρ φαλιρισθήσωσι.
Και είπεν αυτός, "χμμμ".
Και είπεν ο Αλογοσκούφης, αυξηθείτω ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης επί των προϊόντων καπνού.
Και ο ειδικός φόρος ηυξήθη.
Και η απαγόρευσις επήγε περίπατον, ότι πολλά τα έσοδα δια το δημόσιον ταμείον αμήν.
Και εντουμανιάσθησαν εκ νέου οι χώροι των καφενείων και εστιατορίων και ζυθοποτείων καθ' άπασαν την επικράτειαν,
Και εφλόμωσαν οι άκαπνοι και διαμαρτυρήθησαν
Και ο Χρήστος Μιχαηλίδης διέρρηξε τα ιμάτια αυτού
Και γενομένων εκλογών απηλλάγη η κυβέρνησις Κωνσταντίνου του Β' του Καραμανλέως του εκ Ραφήνης
Και το ζήτημα ελησμονήθη ότι ενέσκηψεν η τρόικα και το μνημόνιον και αι επτά πληγές του φαραώ
Και λεφτά δεν υπάρχουσι
Και είπεν η Μαριλίζα, ξανααπαγορευθήτω το κάπνισμα εις πάντας τους κλειστούς χώρους καθ' άπασαν την επικράτειαν.
Και ουδεμίαν εξαίρεσιν προέβλεψεν
Και απαγορεύθησαν τα τασάκια και εστάλησαν εις το πυρ το εξώτερον
Και εξήλθασιν αι δημοτικαί αστυνομίαι με τα μπλοκάκια αυτών
Και έρραψον κουστουμάκια εις πάντας τους παραβάτας
Πάντας;
Ε όχι και πάντας.
Και εγένετο οχλαβοή μεγάλη και ταραχή και κοπετός εν αυτοίς
Και διαμαρτυρήθησαν εκ νέου οι μαγαζατόροι εις άπασαν την επικράτειαν ότι ελαττούται το ποίμνιον αυτών και ότι φαλιρισθήσωσι
Και κατέβασαν τα ρολά των καταστημάτων αυτών και συνετάγησαν εις πλατείαν Κλαυθμώνος και οδύροντο
Και εγένετο ανασχηματισμός και η Μαριλίζα ανασχηματίσθη
Και εγένετο Λοβέρδος.
Και εγένοντο δημοτικές εκλογές, και εξηφανίσθησαν οι δημοτικοί αστυνομικοί εκ των οδών
Ότι πολλά μεγάλη η ανάγκη των ψήφων δια τας δημοτικάς αρχάς αμήν.
Και επανήλθον τα τασάκια επί των τραπεζών ημών
Και εντουμανιάσθησαν εκ νέου οι χώροι των καφενείων και εστιατορίων και ζυθοποτείων καθ' άπασαν την επικράτειαν,
Και εφλόμωσαν οι άκαπνοι και διαμαρτυρήθησαν,
Και είπεν Λοβέρδος, ότι επανεξετάση το ζήτημα ότι μεγάλη γαρ η κρίσις και αναγκαία τα έσοδα τοις μαγαζατόροις και τω δημοσίω ταμείω αμήν
Και ότι υστέρησαν αι εισπράξεις του ΦΠΑ πρόσχωμεν
Και η περαίωσις δεν αποδίδει πουναπάρειοδιάολος
Και επανεξετάζεται το ζήτημα και βαίνωμεν προς άρσιν της απαγορεύσεως αμήν
Ότι το μυστήριον τούτο μέεεεεεεεγα εστίιιιιιιιι

(συνεχίζεται επ' άπειρον)

.

Γκρααααν σουξέ!

Ομολογώ ότι τον Αντώνη τον Σαμαρά ώρες ώρες αδυνατώ να τον καταλάβω.

Θεωρητικά, η ΝΔ μπήκε στην προεκλογική εκστρατεία των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών με τις καλύτερες προϋποθέσεις: προερχόμενη από μια βαριά εκλογική ήττα μόλις έναν χρόνο πριν, έχοντας πέσει στο ιστορικό χαμηλό της, δύσκολα θα μπορούσε να πάει παρακάτω. Έχοντας απέναντι μια κυβέρνηση που έχει πάρει τα σκληρότερα μέτρα της σύγχρονης ιστορίας, έχει γονατίσει την αγορά, έχει μειώσει οριζοντίως τα εισοδήματα, έχει ανατρέψει πλήρως τις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Έχοντας παραμερίσει πλήρως τα αυτοδιοικητικά κριτήρια και έχοντας αναγάγει τις εκλογές σε δημοψήφισμα κατά του μνημονίου...

...και πάλι κατάφερε μια τρύπα στο νερό. Και παρουσιάζεται κι ευχαριστημένη!

Η επιχειρηματολογία της είναι για κλάματα. Την αποχή την σχολιάζει μεν σαν ένα φαινόμενο "που πρέπει όλους να μας προβληματίσει" -αλλά αμέσως μετά την ερμηνεύει/μετράει σαν αποδοκιμασία προς την κυβέρνηση. Ο Κικίλιας ήταν μια πετυχημένη επιλογή γιατί, ναι μεν έχασε, αλλά είναι νέος άνθρωπος και αποτελεί επένδυση στο μέλλον (εμένα πάλι ο Βασιλάκης μου βγάζει έναν αέρα δεκαετίας του '70...). Την Πελοπόννησο την έχασε γιατί όλοι οι άλλοι συσπειρώθηκαν εναντίον του Δράκου (;;;). Τα προπύργια Αθήνας-Θεσσαλονίκης τα χάσανε οι υποψήφιοι (μόνοι τους -αυτό δεν λέγεται ανοιχτά, βέβαια, αλλά αφήνεται να διαρρεύσει). Και μετά αρχίζει κάτι μπακαλίστικους υπολογισμούς, με αναγωγές από περιφέρειες σε νομαρχίες, από νομαρχίες σε περιφέρειες εθνικών εκλογών, από δήμους Καποδίστρια σε δήμους Καλλικράτη, προσθέτουμε μήλα συν πορτοκάλια συν μπανάνες επί κουνουπίδια, εντάξει, κερδισμένοι είμαστε. Ολική επαναφορά.

(Παρένθεση: αυτές οι φρασούλες-καραμέλες φαίνεται ότι πολύ του αρέσουν του Αντώνη. Ξεκίνησε με το "μείγμα πολιτικής", μια φράση που προκαλεί ανατριχίλες, τώρα λάνσαρε την "ολική επαναφορά". Περιμένω εναγωνίως την επόμενη).

Εντάξει βρε Αντώνη, είναι βαρύ να πεις ότι φάγαμε τα μούτρα μας, το καταλαβαίνω -αλλά ολική επαναφορά; Ήμαρτον. Αντί να προβληματιστείς που, μετά από έναν χρόνο μαύρης κι άραχλης διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ εισπράττεις την ίδια αν όχι και περισσότερη αποδοκιμασία, είσαι κι ευχαριστημένος; ΟΚ, πάσο. Εμένα πάντως η γνώμη μου είναι πως, αν δεν κέρδιζε στο νήμα τη Θεσσαλία και τα Ιόνια, κι αν δεν βγάζαν τα μάτια τους οι ΠΑΣΟΚοι στον Πειραιά, άνετα θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για πανωλεθρία. Μπορεί να κάνω και λάθος βέβαια -τα μήντια, φερ' ειπείν, μπορεί να μην υιοθέτησαν ασμένως την ολική επαναφορά, αλλά ούτε και την έκραξαν όπως είχαν κράξει (δικαιολογημένα) τον Γιωργάκη, όταν στις προηγούμενες τέτοιες εκλογές είχε μιλήσει για "ανατροπή του πολιτικού σκηνικού". Τώρα αυτό, μπορεί κάτι να σημαίνει, μπορεί και όχι...

Εν πάση περιπτώσει, εγώ δεν είμαι του χώρου και λόγος δεν μου πέφτει. Σαν πολίτης όμως θα ήθελα να βλέπω μια σοβαρή αξιωματική αντιπολίτευση και μια σοβαρή κεντροδεξιά παράταξη. Τη θεωρώ χρήσιμη για την πολιτική ζωή του τόπου. Κι επειδή από την Ντόρα δεν περιμένω σοβαρά πράγματα (για την ώρα κάνει συλλογή από ρετάλια τύπου Μαρκογιαννάκη και Κιλτίδη, με το καλό και τον Νικήτα;), μόνο ο Αντώνης μπορεί θεωρητικά να μας την προσφέρει. Μπορεί;

Εν προκειμένω πάντως, φοβάμαι πως την καλύτερη απάντηση στη ΝΔ την έδωσε ο αχώνευτος Χυτήρης (προφανώς σε μια έκλαμψη λεπτής ειρωνίας), που τον άκουσα κάπου να σχολιάζει: "Αφού είστε ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα, σας εύχομαι πάντα τέτοια".



ΥΓ: Την περασμένη Παρασκευή, ένας συνάδελφος στο facebook, βαμμένος Νεοδημοκράτης, μας συμβούλευε να κλείσουμε την τηλεόραση την Κυριακή το βράδυ γιατί "θα στενοχωρηθούμε πολύ". Από τη Δευτέρα το πρωί, αγνοείται η τύχη του...


.

Να τους δω να τρέχουν

Μερικές πρώτες σκέψεις για το αποτέλεσμα στον Δήμο της Αθήνας.

Αφήνοντας προς το παρόν στην άκρη το μεγάλο κεφάλαιο που λέγεται "αποχή", η ανάλυση είναι αρκετά απλή: ο Νικήτας έχασε γιατί υπήρξε ένας κάκιστος δήμαρχος και ο Καμίνης νίκησε γιατί πίσω του συσπειρώθηκαν πολίτες από όλο το πλάτος του πολιτικού φάσματος που θέλησαν πρωτίστως να μην επανεκλεγεί ένας κάκιστος δήμαρχος.

Αν το ΠΑΣΟΚ είχε κατεβάσει έναν καθαρά δικό του υποψήφιο, ένα βαρύ χαρτί από τον στενό κομματικό του πυρήνα, κατά πάσα πιθανότητα θα έχανε όπως έχασε και τις προηγούμενες αναμετρήσεις -με κορυφαίο παράδειγμα τη μάχη Πάγκαλου-Αβραμόπουλου. Ο Νικήτας θα κέρδιζε την επανεκλογή του εκμεταλλευόμενος τη δύναμη της αδράνειας (better the devil you know), το δίκτυο μικροσυμφερόντων που περιστρέφεται γύρω από το υπάρχον καθεστώς του Δήμου, το παραδοσιακά συντηρητικό προφίλ του εκλογικού σώματος της Αθήνας και την αντιμνημονιακή συγκυρία.

Από την άλλη, ο Καμίνης στηρίχτηκε μεν (χλιαρά) από το ΠΑΣΟΚ, αλλά εξελέγη χάρη στην ψήφο πολιτών που βρίσκονται έξω από το ΠΑΣΟΚ. Με άλλα λόγια, την εκλογή του δεν τη χρωστάει στον κομματικό μηχανισμό, που άλλωστε λίγο ασχολήθηκε μαζί του, αλλά στον Δήμο -με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου. Και νομίζω ότι είναι επαρκώς έξυπνος ώστε να το καταλαβαίνει και επαρκώς έντιμος ώστε να το παραδέχεται.

Προφανώς, όλοι οι εκτός ΠΑΣΟΚ που στήριξαν την υποψηφιότητά του (και βάζω και τον εαυτό μου μέσα) δεν περιμένουμε από τον Καμίνη να γίνει μεσσίας που θα μας οδηγήσει στη γη της επαγγελίας και δεν του δώσαμε λευκή επιταγή. Έχουμε απαιτήσεις. Και νομίζω ότι είναι στο χέρι μας να το καταστήσουμε σαφές από νωρίς, ότι η πρώτη και βασικότερη απαίτησή μας είναι να λογοδοτεί η καινούργια δημοτική αρχή σε εμάς τους δημότες.

Υπάρχει ένα προεκλογικό πρόγραμμα: θα πρέπει να το κατεβάσουμε όλοι στους υπολογιστές μας και να ελέγχουμε την υλοποίησή του βήμα προς βήμα. Υπάρχει πλέον ο νόμος για την διαφάνεια, που καθιστά υποχρεωτική την ανάρτηση στο διαδίκτυο των πράξεων που εκδίδουν τα αιρετά όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Υπάρχουν οι παρατάξεις της μειοψηφίας στο δημοτικό συμβούλιο, και δεν εννοώ τους χρυσαυγίτες, που μπορούν και πρέπει να ασκήσουν δημιουργική αντιπολίτευση. Η έντονη αποδοκιμασία του απερχόμενου δημάρχου επικεντρώθηκε τόσο στο (ανύπαρκτο) έργο του όσο και στον τρόπο και το ύφος με το οποίο πολιτεύθηκε. Είναι ευκαιρία να απαιτήσουμε από τον καινούργιο δήμαρχο ένα διαφορετικό μοντέλο διοίκησης και λογοδοσίας -ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη.

Με δυο λόγια, ο καινούργιος Δήμαρχος πρέπει να νιώσει από την πρώτη στιγμή την ανάσα μας στο σβέρκο του. Να του δώσουμε να καταλάβει ότι, αν έχει σκοπό να κάνει μία από τα ίδια με τους προκατόχους του, θα μας βρει μπροστά του. Μπορούμε;


ΥΓ: Το ποστ διαβάζεται σε συνέχεια αυτού εδώ.
ΥΓ2: Κλείνοντας, δεν μπορώ να μην αποχαιρετήσω και τον απερχόμενο. Νικήτα μας, άντε γεια -και δεν θα μας λείψεις καθόλου.


.

Να καθαρίσουμε τους κακομούτσουνους

Τώρα που ο κυρίαρχος λαός έστειλε το μήνυμα... δηλαδή... λέμε τώρα, γιατί αν διαβάσεις τις ανακοινώσεις των κομμάτων μάλλον θα δυσκολευτείς να καταλάβεις ποιο ήταν το μήνυμα και ποιος το έλαβε... αλλά εν πάση περιπτώσει... τώρα που τέλος πάντων το όποιο μήνυμα εστάλη, μήπως είναι ώρα να ασχοληθούμε λιγουλάκι και με το ποιοι θα εκλεγούν;

Και πιο συγκεκριμένα: στον Δήμο της Αθήνας, που εμένα προσωπικά με καίει γιατί εδώ ζω κι εδώ δουλεύω, οι επιλογές είναι δύο: ο Νικήτας ο Δενδροφάγος και ο Καμίνης.

Μα ποιος Νικήτας και ποιος Καμίνης, εδώ έχουμε το μνημόνιο, την κυβέρνηση, τα νέα μέτρα, αντίσταση, εκβιαστικά διλήμματα, η τρόικα, χρεωκοπία, περικοπή των πόρων της αυτοδιοίκησης, τι σημασία έχει ποιος θα είναι δήμαρχος σε έναν Δήμο που αύριο-μεθαύριο θα βαρέσει κανόνι (είτε πριν, είτε μαζί με τη χώρα);

Λοιπόν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, έχει και παραέχει σημασία. Ακόμα κι αν ο Δήμος χρεωκοπήσει αύριο το πρωί, που λέει ο λόγος, προτιμώ χίλιες φορές να χρεωκοπήσει με οποιονδήποτε άλλον Δήμαρχο -αλλά όχι με τον Κακλαμάνη. Δεν τον θέλω ρε παιδί μου, είμαι εμπαθής, μεροληπτώ, πώς το λένε; Θέλω να φάει ένα μαύρο κατάμαυρο που να είναι όλο δικό του (τα έγραφα και κάτι μήνες πριν).

Δέχομαι ότι τυχόν εκλογή του Καμίνη θα αξιοποιηθεί επικοινωνιακά από το ΠΑΣΟΚ.

Δέχομαι ότι δεν μπορούμε καθόλου να είμαστε σίγουροι για το αν ο Καμίνης, σε περίπτωση που εκλεγεί, θα αποδειχτεί καλός Δήμαρχος, έστω καλύτερος του Κακλαμάνη, ή αν θα προκύψει μία από τα ίδια (χειρότερος, πάντως, δύσκολα).

Ας δεχτούμε όμως και ότι ο Κακλαμάνης αποκλείεται να αποδειχτεί καλύτερος από τον Κακλαμάνη. Και ας αναλογιστούμε, όχι απαραίτητα τι θέλουμε, αλλά τι προτιμάμε από τις επιλογές που είναι διαθέσιμες: άλλη μια τετραετία από χέρι χαμένη για την Αθήνα, ή μια έστω απειροελάχιστη ελπίδα ότι μπορεί, ίσως, ενδεχομένως βρε αδερφέ, τα πράγματα να βελτιωθούν τοσοδά;

Στο τέλος-τέλος, ένας από τους δύο θα εκλεγεί την Κυριακή, είτε μας αρέσει είτε όχι. Και για μένα το δίλημμα δεν υφίσταται καν: πρέπει να στείλουμε την ακροδεξιά παραφυάδα, την άτσαλα καμουφλαρισμένη με προβειά αθώου κεντροδεξιού, σπίτι της μια ώρα αρχύτερα.


.

Άξιος

Θα κάτσω σπίτι κι άμα πεινάσω τηγανίζω κάνα αυγό;

«Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά με τέτοια ανεργία, φτώχεια κι ανέχεια, άντε να βρεις το αυγό. Εκτός κι αν είσαι κότα. Γιατί, όταν σου λένε ότι, έτσι και ψηφίσεις, θα ρίξεις τη χώρα στη μαύρη χρεοκοπία, ελπίζουν ότι είσαι κότα. Που μπορεί να σου εξασφαλίζει ένα αυγό προς το παρόν, αλλά κανείς δεν σου εγγυάται ότι αύριο κάποιος δεν θα σε κάνει… με τις χυλοπίτες. Έχουν αρχίσει να λένε ότι, αν δεν εκλεγούν οι εκλεκτοί του κυρίου Παπανδρέου, θα κάνει εθνικές εκλογές. Κι αν κάνει εθνικές εκλογές θα κινδυνεύσει η χώρα. Δηλαδή καθοδηγούμαστε να κάτσουμε στο σπίτι μας την Κυριακή των εκλογών, αν δεν συμφωνούμε με τις επιλογές του. Ε, εγώ δεν θα κάτσω σπίτι. Κι άμα πεινάσω; Σας έχω νέα, πεινάμε ήδη! Και τα στομάχια, όπως οι κάλπες, όταν είναι άδεια, δεν βοηθάνε καθόλου. Όλοι στις κάλπες, λοιπόν. Εγώ θα ψηφίσω τον Νικήτα Κακλαμάνη και θα ψηφίσω και τον εαυτό μου. Σας ζητώ να κάνετε το ίδιο».

Δεν ξέρω τι να πρωτοθαυμάσω: τη ρητορική δεινότητα, το πηγαίο χιούμορ, τον λεπτό σαρκασμό, τα εξαιρετικά σχήματα λόγου, τις βαθιές γνώσεις για γεύσεις της παραδοσιακής ελληνικής κουζίνας, τη ρηξικέλευθη πολιτική σκέψη, τη ζωντανή, ρέουσα γλώσσα (το "σας έχω νέα" είναι απευθείας μετάφραση του "I've got news for you" -κάτι σαν το "σε παίρνω πίσω σε πέντε", να υποθέσω;).

Τάσος Βυζοβίτης, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με το συνδυασμό του αξεπέραστου Νικήτα Κακλαμάνη "Αθήνα, πόλη της ζωής μας" (ω της ειρωνίας...). Ή αλλιώς, ο άνθρωπος που του δίνουν την ευκαιρία να απευθυνθεί σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες πιθανούς ψηφοφόρους κι αυτός την ξοδεύει σε μια παράγραφο γεμάτη χαριτωμένες ανοησίες. Εύγε νέε μου.


.

Αμάρτησα για το παιδί μου

Το γεγονός: Ο σ. Αλέκος Αλαβάνος είναι υποψήφιος Περιφερειάρχης Αττικής στις εκλογές που θα γίνουν την Κυριακή.

Η υπόθεση εργασίας: Ο σ. Αλέκος Αλαβάνος εκλέγεται Περιφερειάρχης Αττικής.

Το ερώτημα: Τι ακριβώς θα μπορούσε να κάνει ο Περιφερειάρχης Αττικής, είτε λέγεται Αλέκος Αλαβάνος είτε όχι, ούτως ώστε, α) να βρουν δουλειά οι νέοι και β) ο ίδιος να καταλήξει στην φυλακή;

Μήπως να μας το εξηγήσει ο ίδιος ο σ. Αλέκος Αλαβάνος;

Ο μόνος δρόμος είναι ή παραίτηση από κάθε στόχο ή σύγκρουση με την κεντρική εξουσία. Επιλέγουμε χωρίς δισταγμό το δεύτερο. Στο χώρο αυτό θα εφαρμόσουμε το Σύνταγμα, που αναγνωρίζει το δικαίωμα στην εργασία κι όχι τους μνημονιακούς νόμους που το καταργούν. Με οποιοδήποτε τίμημα -διοικητικό ή άλλο. Πώς λέμε χαρακτηριστικά: «Για να βρουν δουλειά οι νέοι δεν θα διστάσουμε να πάμε και φυλακή».

Καταλάβατε; Γιατί εγώ, να πω την αμαρτία μου, δεν πολυκατάλαβα.

Με το δικό μου το φτωχό μυαλό, το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας Περιφερειάρχης για να βρουν δουλειά οι νέοι, και που θα μπορούσε να τον στείλει στη φυλακή, είναι να αρχίσει τις αθρόες και παράνομες προσλήψεις Νέων-χωρίς-Δουλειά στις υπηρεσίες της Περιφέρειας. Αν αυτό εννοεί ο σ. Αλέκος Αλαβάνος, ας το πει ευθέως και χωρίς περικοκλάδες περί Συντάγματος και συγκρούσεων με την κεντρική εξουσία. Αν εννοεί κάτι άλλο, πάλι, ας το πει να το καταλάβουμε. Ειδεμή, αυτού του είδους τα ξανθοπουλικά συνθήματα δεν νομίζω ότι τιμούν ούτε τον ίδιο ούτε τον χώρο που εκπροσωπεί.


.