Αν μη τι άλλο, σε τούτη τη χώρα που μας έλαχε να ζούμε δεν βαριόμαστε ποτέ. Κάθε μέρα, κάποιου κυβερνητικού παράγοντα η γκλάβα θα κατεβάσει μία τουλάχιστον καλή ιδέα για να διασκεδάζει το πόπολο.
Η καλή ιδέα της ημέρας είναι η δημοσίευση στο διαδίκτυο των καταλόγων των φορολογουμένων με τα αντίστοιχα εισοδήματα που δηλώνουμε. Μάλιστα. Και με ποιο σκοπό; Γιατί, λέει ο κύριος γενικός γραμματέας πληροφοριακών συστημάτων,
το εν λόγω μέτρο θα ασκήσει κοινωνική πίεση για τη δήλωση όλων των εισοδημάτων των φορολογούμενων, έτσι ώστε κάποιοι που έχουν πολυτελή αυτοκίνητα και βίλες να έχουν και την αντίστοιχη φορολόγηση. Δηλαδή, αν αντιλαμβάνομαι καλώς το σκεπτικόν του κυρίου γενικού, το πρόβλημα της φοροδιαφυγής δεν λύνεται διότι λείπει η κοινωνική πίεση, κι όχι διότι το (
#λογοκρισία#) το Δημόσιο αδυνατεί α) να ελέγξει την ειλικρίνεια των φορολογουμένων και β) να εισπράξει τους ανάλογους φόρους.
Δηλαδή, το πρόβλημα θα λυθεί όταν, λέω τώρα ένα παράδειγμα, θα μπορώ εγώ να μπω στο διαδίκτυο και να δω ότι ο Βάγγος της κυρά-Θοδόσαινας που μένει στο ρετιρέ και που ξημεροβραδιάζεται στον καφενέ και προσκυνάει τρις εβδομαδιαίως στα μπουζούκια δηλώνει εισόδημα μόλις 8.600 ετησίως,
κι επομένως πού τα βρίσκει τα λεφτά για τις γαρδένιες; Εεεεε; Και πώς ακριβώς θα λειτουργήσει η κοινωνική πίεση; Θα πηγαίνω εγώ στον Βάγγο με την εκτύπωση από το σάιτ της Γ.Γ. Πληροφοριακών Συστημάτων στο χέρι και θα του λέω "φτου σου ρε κερατά φοροφυγά"; Εκτός πια κι αν αγχωθεί ο Βάγγος προκαταβολικά μπροστά στην αναμενόμενη λαϊκή κατακραυγή και, προκειμένου να μην έχει μούτρα να κυκλοφορήσει στη γειτονιά, αρχίσει να δηλώνει
οικειοθελώς τα κρυφά του εισοδήματα.
Βρε λες; Όχι, να πω τη μαύρη αλήθεια μου, δεν το βλέπω.
Και μη μου πει κανείς ότι το μέτρο εφαρμόζεται με επιτυχία στη Φινλανδία ή το Γουισκόνσιν και άρα γιατί όχι κι εδώ, διότι αυτό δεν είναι επιχείρημα. Εν προκειμένω, η κυβέρνηση φέρεται να έχει αποφασίσει την εφαρμογή ενός μέτρου που, πέρα από τις όσες ενστάσεις εγείρει σχετικά με την προστασία των προσωπικών δεδομένων, φαίνεται να μην έχει και καμία σαφή στόχευση. Διότι, αν υποθέσουμε ότι οι κρατικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν μπορούν να εντοπίσουν από μόνοι τους ποιοι έχουν τα πολυτελή αυτοκίνητα και τις βίλες, ώστε να τους ελέγξουν εξονυχιστικά και να τους φορολογήσουν αναλόγως, είναι αστείο να νομίζει κανείς ότι θα μπορούν να το κάνουν κατόπιν καταγγελίας του τύπου "ο γείτονας αγόρασε Μερτσεντέ που κάνει πενήντα χιλιάρικα". Με άλλα λόγια, αν δεν μπορεί η Εφορία να βρει τα ύποπτα σημεία στα δεδομένα
που έχει ήδη στα χέρια της, είναι αστείο να νομίζουμε ότι θα μπορεί να τα βρει ο ψιλικατζής της γειτονιάς.
Συμπέρασμα; Επικοινωνιακή σαπουνόφουσκα. Άλλη μία. Μόνο που ετούτη εδώ θα έχει και μια εσάνς από "νέες τεχνολογίες"...
.
