Το ταβάνι

Την ώρα που η καινούργια κυβέρνηση ψάχνει να βρει τον πάτο στο βαρέλι της εθνικής οικονομίας και η καινούργια αξιωματική αντιπολίτευση ψάχνεται να ξαναβρεί αρχηγό, έχει ίσως κάποιο ενδιαφέρον να ασχοληθούμε με τα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης και τις εκλογικές τους επιδόσεις.

Κοινό σημείο και των τριών "μικρών" κομμάτων του Κοινοβουλίου είναι ότι το αποτέλεσμα που πέτυχαν στις εκλογές δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο. Εδώ μπορεί κανείς να φέρει αντίρρηση και να πει ότι το ΛάΟΣ αύξησε σημαντικά τα ποσοστά του και ως εκ τούτου πρέπει να θεωρηθεί εκ των νικητών: τυπικά θα έχει δίκιο, αλλά ουσιαστικά όχι. Σε σχέση με το ξεπέταγμα των Ευρωεκλογών, ο Καρατζαφέρης τσίμπησε μόνο 20.000 ψήφους παραπάνω, αν και η αποχή ήταν μειωμένη κατά σχεδόν 1.800.000 ψηφοφόρους. Αν συνυπολογίσουμε και τις εντυπωσιακές απώλειες του άλλου συγκατοίκου της πολυκατοικίας, της ΝΔ δηλαδή, το ποσοστό του Συναγερμού δεν είναι δα και τόσο εντυπωσιακό, ασχέτως αν ο πονηρός Καρατζαφέρης το παρουσίασε σαν μεγάλη νίκη, γιατί λέει θα μπορεί με τους 15 βουλευτές του να απαιτήσει ονομαστική ψηφοφορία στη Βουλή (= κάτι τρέχει στα γύφτικα).

Στην πραγματικότητα, οι εκλογές αυτές κατέδειξαν τα όρια των κομμάτων διαμαρτυρίας. Και, είτε θέλουν να το παραδεχτούν είτε όχι, και τα τρία κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης σαν κόμματα διαμαρτυρίας λειτουργούν, κι έτσι τα βλέπει και το εκλογικό σώμα (το μεγαλύτερο μέρος του, έστω).

Κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας οποιουδήποτε από τα δύο μεγάλα κόμματα, τα μικρά μπορούν να κερδίζουν την υποστήριξη ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων χάρη στην αντιπολιτευτική τους γραμμή σε συγκεκριμένα θέματα (που τα κάνουν σημαία), άσχετα αν η γραμμή αυτή είναι ουσιαστική ή απλώς λαϊκίστικη. Όταν όμως έρχεται η ώρα της κάλπης, το βασικό ζητούμενο είναι πώς θα κυβερνηθεί αυτό το ρημάδι από τη Δευτέρα το πρωί. Και στο σημείο αυτό, τα μικρά κόμματα συνήθως είτε δεν έχουν καν πρόταση, είτε έχουν, αλλά κανείς δεν την παίρνει στα σοβαρά.

Τι έλεγε ας πούμε το ΚΚΕ πριν από τις εκλογές; Στηρίξτε μας εμάς για να έχει δυνατή φωνή ο λαός στο Κοινοβούλιο και μη σας νοιάζει για την κυβέρνηση, στην ανάγκη θα τα βρουν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ μεταξύ τους. Μα είναι σοβαρή πολιτική πρόταση αυτή; Σου λέει ο ψηφοφόρος, ωραία, και έτσι να γίνει, γιατί είναι τόσο σημαντικό να στηρίξω το ΚΚΕ; Για να κάνει αντιπολίτευση με 20 βουλευτές σε μια κυβέρνηση που θα τη στηρίζουν 240; Και τι θα πετύχει παραπάνω απ' ό,τι αν είχε 17 βουλευτές δηλαδή;

Τα ίδια λίγο-πολύ ισχύουν και για τα υπόλοιπα κόμματα. Στις εκλογές όπου το πρώτο, κύριο και σχεδόν μοναδικό θέμα της ατζέντας ήταν η οικονομία, ο Καρατζαφέρης το μόνο που είχε να προτείνει ήταν να βγουν τα κρυμμένα μαύρα λεφτά απ' τα μπαούλα. Ε, πώς να τον πάρεις στα σοβαρά; Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να καταλάβει ότι τέτοιες προτάσεις είναι για γέλια. Ενώ στις Ευρωεκλογές, θυμίζω, που το μεταναστευτικό είχε βρεθεί (συγκυριακά ή όχι, λίγη σημασία έχει) ψηλά στην ατζέντα, το ΛάΟΣ εκμεταλλεύτηκε εύκολα τα φοβικά σύνδρομα και κατέγραψε ραγδαία άνοδο των ποσοστών του.

Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, εγώ προσωπικά δεν δίνω πεντάρα για το ΛάΟΣ. Εν τέλει, δεν περιμένει κανείς τίποτα περισσότερο από ένα κόμμα που έτσι δημιουργήθηκε και έτσι παραμένει, με μόνο του όπλο τον λαϊκισμό, να προσπαθεί να τσιμπήσει ψηφαλάκια από παντού. Πολιτική πρόταση δεν πρόκειται να διαμορφώσει, ας περάσουν κι άλλα χίλια πεντακόσια χρόνια. Η αριστερά όμως;

Στον Περισσό πήραν μια ελαφρά κρυάδα με τη μείωση του ποσοστού αλλά δεν φαίνεται να πτοήθηκαν. Η συντρόφισσα Αλέκα γνωμάτευσε ότι η εκλογική επίδοση του Κόμματος είναι αναντίστοιχη με την πραγματική του επιρροή στην κοινωνία, και τέλος. Αυτό βεβαίως δεν είναι ερμηνεία αλλά (ας πούμε) διαπίστωση -για να μην πούμε ότι είναι αξίωμα, που το ΚΚΕ μας ζητά να το δεχτούμε χωρίς απόδειξη. Ακόμα κι αν αυτή η αναντιστοιχία πράγματι υπάρχει, το προφανές ερώτημα είναι πού οφείλεται. Αυτό το ερώτημα το Κόμμα δεν ενδιαφέρεται να το απαντήσει: οι εργαζόμενοι, λέει, πάθανε αρνητική μετάκληση συνείδησης. Λήξις. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε, κι όποιος δεν κατάλαβε είναι πράκτορας της πλουτοκρατίας και νεροκουβαλητής στο μύλο της αντίδρασης.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, υποδέχτηκε το 4,6 % με ανακούφιση και ίσως με κάποια ικανοποίηση. Αν μη τι άλλο, δεν είναι τόσο μακρινές οι εποχές και οι εκλογές που στην Κουμουνδούρου χαροπαλεύανε με το όριο του 3 %, και τρώγανε τα νύχια τους μέχρι τα ξημερώματα, να μπει η Β' Αθηνών στο σύστημα να δούνε αν μπαίνουνε στη Βουλή ή όχι. Με δεδομένη την κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές, το αποτέλεσμα θεωρήθηκε μια μικρή επιτυχία και ίσως δικαιολογημένα. Για όποιον θέλει να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο. Για όποιον θέλει να το βλέπει μισοάδειο, η πρόοδος του Συνασπισμού μέσα σε μια δεκαετία, από το τρία-κόμμα-κάτι στο τέσσερα-κόμμα-κάτι, δεν είναι και πολύ ελπιδοφόρα επίδοση: με αυτούς τους ρυθμούς, θα χρειαστεί ολόκληρος ο 21ος αιώνας μέχρι να πιάσει ο Συνασπισμός ένα ποσοστό που θα του επιτρέψει να επηρεάσει ουσιαστικά τις πολιτικές εξελίξεις.

Και, ας σημειωθεί παρεμπιπτόντως, είναι κοινή ομολογία ότι στη συγκράτηση των ποσοστών του Συνασπισμού έπαιξε καίριο ρόλο η καλή παρουσία του Τσίπρα στην προεκλογική περίοδο, αλλά κανείς δεν δείχνει να προβληματίζεται γι' αυτό: αν δεν κάνω λάθος, υποτίθεται ότι τα κόμματα της αριστεράς είναι κόμματα αρχών και όχι προσωπικοτήτων, ως εκ τούτου το ενδεχόμενο να ψήφισαν κάποιοι (πολλοί;) ΣΥΡΙΖΑ δείχνοντας εμπιστοσύνη προσωπικά στον Τσίπρα θα έπρεπε τουλάχιστον να βάλει το κόμμα σε σκέψεις.

Εν πάση περιπτώσει, τα έχουμε ξαναπεί, ας τα ξαναπούμε άλλη μία φορά: δεν είναι κακό να βρίσκεσαι στην αντιπολίτευση, κακό είναι να δίνεις την εντύπωση ότι το μόνο που θες είναι να βρίσκεσαι στην αντιπολίτευση. Και για να μην δίνεις αυτήν την εντύπωση, πρέπει να έχεις προτάσεις. Προτάσεις διακυβέρνησης της χώρας, συγκεκριμένα. Οι οποίες θα πρέπει να είναι σοβαρές, ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες. Η αντίδραση είναι καλό πράγμα, γι' αυτό άλλωστε την έχουμε την αντιπολίτευση, για να αντιδρά, αλλά πρέπει να συνοδεύεται και από αντιπρόταση. Και ατυχώς, το να λες "όχι στον ευρωμονόδρομο" δεν αποτελεί αντιπρόταση, το να ζητάς 1.400 ευρώ κατώτατο μισθό εδώ και τώρα (και μπαπ! το χέρι στο τραπέζι) επίσης δεν δείχνει ούτε ρεαλισμό ούτε σοβαρότητα.

Ή για να το πούμε με άλλα λόγια: είναι εύκολο να ειρωνεύεσαι τον Γιωργάκη και τα σκανδιναβικά μοντέλα που κατά καιρούς μας έχει πλασάρει για να μας κάνει Σουηδία ή Δανία του νότου. Πανεύκολο. Το θέμα είναι όμως να έχεις ένα άλλο μοντέλο να προτείνεις: αν αυτό το μοντέλο είναι το σοβιετικό, ε, μην περιμένεις να πείσεις τον κόσμο, τουλάχιστον όχι περισσότερο απ' όσο τον πείθει ο Γιωργάκης.

Είμαι περίεργος να δω πόσες εκλογικές αναμετρήσεις θα χρειαστούν τα κόμματα της αριστεράς για να το καταλάβουν αυτό. Και ομολογώ ότι δεν έχω πολλές ελπίδες -ειδικά για το ΚΚΕ, σχεδόν καμία. Όπως έχουν τα πράγματα στο Κόμμα, για να αλλάξει γραμμή πλεύσης απαιτούνται ριζικές αλλαγές και ξήλωμα όλης της ηγετικής ομάδας -λυπάμαι που το λέω, αλλά εδώ πλέον υπάρχει και πρόβλημα προσώπων.

Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, εντάξει, ας το παραδεχτώ, είμαι λίγο πιο (θετικά) προκατειλημμένος, τι να κάνουμε τώρα. Υποσχέθηκε υπεύθυνη αντιπολίτευση, και ελπίζω να τηρήσει την υπόσχεση. Ελπίζω τα όποια (κάμποσα) λάθη και παθήματα να έγιναν μαθήματα, ελπίζω ότι η κατάργηση της ανωμαλίας που υπήρχε με την δυαρχία Τσίπρα-Αλαβάνου και τα συνακόλουθα κουτσομπολίστικα παραμύθια για μετανιωμένους πρίγκιπες και δαχτυλίδια που παράπεσαν θα βγει σε καλό.

Τι να κάνω; Η ελπίδα άλλωστε πεθαίνει τελευταία.


.

Pacta sunt servanda

Παρακολουθώ με απορία το θέατρο του παραλόγου που παίζεται με αφορμή την ιστορία με το λιμάνι του Πειραιά, τον ΟΛΠ και την Cosco.

Ας τα πάρουμε από την αρχή: υπάρχει μια σύμβαση του ΟΛΠ με την κινεζική εταιρεία που έχει κυρωθεί με νόμο από την προηγούμενη Βουλή (Ν. 3755/2009, για όποιον ενδιαφέρεται). Το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά υποσχέθηκε να προχωρήσει σε "επαναδιαπραγμάτευση" της σύμβασης. Φαίνεται ότι πολλοί, ακούγοντας τη λέξη "επαναδιαπραγμάτευση", φαντάστηκαν ότι θα μπουκάρει ο Αη-Γιωργάκης (ακριβέστερα: i-Γιωργάκης) στο Μαξίμου καβάλα στ' άλογό του, θα σκίσει σε χίλια κομματάκια τη σύμβαση με τους Κινέζους και θα την ξαναφτιάξει εξαρχής. Και, εδώ που τα λέμε, το ΠΑΣΟΚ δεν κατέβαλε ιδιαίτερη προσπάθεια να διαλύσει αυτή τη σύγχυση, για ευνόητους λόγους: δεν είναι και πολύ έξυπνο προεκλογικά να στεναχωρείς την πελατεία.

Από την άλλη, όμως, "επαναδιαπραγμάτευση" σημαίνει εξ ορισμού ότι αποδέχεσαι (ως κυβέρνηση πια) πως υπάρχει μια σύμβαση έγκυρη, ισχύουσα, δεσμευτική, και αυτό που προσπαθείς να κάνεις είναι να πείσεις τον αντισυμβαλλόμενο -εν προκειμένω τους Κινέζους- να επιδείξουν καλή θέληση και να δεχτούν κάποιες τροποποιήσεις σε επιμέρους θέματα. Τις οποίες κατ' αρχήν δεν είναι υποχρεωμένοι να τις δεχτούν.

Η έννοια-κλειδί είναι "καλή θέληση": γιατί, αν το δούμε το πράγμα από την πλευρά των Κινέζων, ο αντισυμβαλλόμενος είναι το Ελληνικό Δημόσιο (για την ακρίβεια ο Ο.Λ.Π.), ενιαίο, αδιαίρετο και συνεχές, και είναι λογικό να μην τους καίγεται καρφάκι αν στο μεταξύ άλλαξε η κυβέρνηση, ο αρμόδιος υπουργός ή το χαλάκι στην εξώπορτα της Βουλής. Αυτοί έχουν μια σύμβαση στα χέρια τους, η οποία προβλέπει συγκεκριμένα πράγματα: δικαιώματα, υποχρεώσεις, και δυσβάστακτες ποινικές ρήτρες σε περίπτωση που δεν τηρηθούν τα συμπεφωνημένα. Κι αν έχουμε την εντύπωση ότι τα αφεντικά της Cosco θα χαμογελάσουν καλοκάγαθα και θα μας κάνουν το χατίρι να τους πιάσουμε κορόιδο στις διαπραγματεύσεις, μάλλον ζούμε σε άλλον πλανήτη και δεν έχουμε καταλάβει για τι πράγμα μιλάμε.

Κατόπιν τούτου, η χτεσινή δήλωση της κ. Κατσέλη διαβάζεται σε ελεύθερη απόδοση "προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη με τους Κινέζους, αλλά δυστυχώς είμαστε από κάτω και δεν μας παίρνει να κάνουμε και πολύ τους νταήδες. Άσε που δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε κιόλας".

Εν πάση περιπτώσει, το ζητούμενο για την κυβέρνηση είναι προφανώς να ανοίξει το λιμάνι το συντομότερο δυνατό, αλλά το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να προσπαθήσει να πείσει ότι... προσπαθεί. Γιατί κατά τα άλλα, αν οι Κινέζοι βαρεθούν την επαναδιαπραγμάτευση και τα στυλώσουν, τέρμα το παραμύθι. Δυστυχώς, τόσο απλά είναι τα πράγματα.

Όσο για την αντιπολίτευση, τι να πει κανείς. Ντόρα και Αβραμόπουλος εξέδωσαν κάτι ανακοινώσεις-αχαχούχα, που πασιφανώς απευθύνονται στο εσωκομματικό τους ακροατήριο και σκοπό έχουν να ενισχύσουν το αρχηγικό τους προφίλ. Η αγέρωχη συντρόφισσα Λιάνα Κανέλλη πέταξε για λογαριασμό του ΚΚΕ μια παπαριά του στυλ "τα λιμάνια στο λαό, οι εργαζόμενοι να σταθούν εμπόδιο στα σχέδια της πλουτοκρατίας και να κατέβουμε όλοι μαζί στον Πειραιά να ξεφορτώνουμε κοντέινερ". Ο Καρατζαφέρης έκανε μια δήλωση αντάξια της αμίμητης καρατζαφερικής παράδοσης "τα πάντα όλα", τονίζοντας ότι η κυβέρνηση πρέπει να κάνει "επαναδιαπραγμάτευση σε βάθος" (κατ' αντιδιαστολή, υποθέτω, με την "επαναδιαπραγμάτευση επιφανείας") αλλά χωρίς να παίξει το παιχνίδι των αμερικανών (φονιάδων των λαών) που μας θέλουν να διώξουμε τους Κινέζους από τη Μεσόγειο (εδώ δεν γελάμε απλώς, κακαρίζουμε). Και ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει ευθαρσώς την ακύρωση-καταγγελία της αποικιοκρατικής σύμβασης, χωρίς βεβαίως να εξηγεί πόσο θα μας έρθει ο λογαριασμός αν κάνουμε μια τέτοια κίνηση και ποιος πληρώνει τον κινέζο βαρκάρη (εύκολη η απάντηση: εμείς).

Με δυο λόγια, η ιστορία αυτή έχει προδιαγεγραμμένη κατάληξη. Το θέμα είναι πότε θα το πάρουμε απόφαση. Και πόσο θα μας έρθει το μαλλί μέχρι τότε.

μετάφραση του τίτλου εδώ

.

Μικρό στο μάτι...

Έχω ξαναγράψει σε τούτο εδώ το ιστολόγιο, περισσότερες από μία φορές μάλλον, ότι οι αυτοδύναμες μονοκομματικές κυβερνήσεις βρίσκονται στη ρίζα του κακού του πολιτικού μας συστήματος. Το πίστευα και εξακολουθώ να το πιστεύω · μόλα ταύτα, οφείλω να ομολογήσω -με πόνο ψυχής- ότι θεωρώ το αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής το καλύτερο δυνατό, για έναν και μόνο λόγο: διότι απομακρύνει το ενδεχόμενο μιας δεύτερης απανωτής εκλογικής αναμέτρησης, είτε τώρα κοντά είτε το Μάρτιο και με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ούτε που θέλω να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν μπαίναμε σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο αυτήν την εποχή, με το κράτος να βαράει διάλυση εν μέσω κρίσης. Η αυτοδυναμία-μπετόν του ΠΑΣΟΚ και η συντριβή της ΝΔ επιτρέπουν την εκτίμηση ότι τον Μάρτιο θα βρεθεί μια συναινετική λύση και θα μπορέσουμε να ασχοληθούμε με πιο φλέγοντα θέματα και όχι με ντιμπέιτ και πλαστικά σημαιάκια.

Κι αφού τό 'πιαμε και τούτο το πικρό ποτήρι, ας πούμε και πέντε πράγματα για το αποτέλεσμα των εκλογών, ξεκινώντας από το ΠΑΣΟΚ -ή μάλλον, από την καινούργια κυβέρνηση.

Αν ξεπεράσουμε την εύκολη μεν αλλά όχι και τόσο ουσιαστική κριτική για την ονοματοδοσία των νέων χαρτοφυλακίων (τά 'θελε ο κώλος τους βέβαια...), αυτό που μπορούμε να πούμε με μια πρώτη ματιά είναι ότι ο Γιωργάκης έφτιαξε μία κυβέρνηση έτσι όπως την είχε υποσχεθεί: χωρίς τις υπερβολές άλλων εποχών, όταν βλέπαμε υπουργικά συμβούλια με πενήντα και βάλε καρέκλες, με συγχωνεύσεις μερικών υπουργείων και κατάργηση μερικών άλλων, και με μια λογική ισορροπία μεταξύ νέων κομματικών στελεχών, παλαιών κομματικών στελεχών και τεχνοκρατών.

Έναν πόντο κερδίζει επειδή κατάργησε τα άχρηστα υπουργεία Μακεδονίας-Θράκης και Αιγαίου. Μην ακούτε αυτούς που κλαίνε και οδύρονται στα κανάλια: τα εν λόγω υπουργεία είχαν καθαρά συμβολική αξία και απολύτως καμία χρησιμότητα, πέρα από το να προσφέρουν καρέκλες για την τακτοποίηση στελεχών από τις συγκεκριμένες περιφέρειες. Δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο τόσο αβασάνιστα και για το Τουρισμού ή το Ναυτιλίας: η απορρόφηση των χαρτοφυλακίων τους από άλλα υπουργεία εμπεριέχει ένα ποσοστό ρίσκου. Μπορεί να αποδειχτεί ότι καλώς καταργήθηκαν, μπορεί και το αντίθετο.

Να πούμε εδώ ότι το "μικρό και ευέλικτο" υπουργικό συμβούλιο δεν είναι ούτε πανάκεια ούτε αυτοσκοπός. Το ζητούμενο είναι μια πιο αποτελεσματική, πιο λειτουργική και λιγότερο δαπανηρή διοίκηση, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί (ή να μην επιτευχθεί) είτε με δεκαπέντε υπουργεία, είτε με δεκαεφτά, είτε με είκοσι. Η μείωση του αριθμού των υπουργών μπορεί να είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά θα πάει χαμένο αν δεν ακολουθήσουν τα επόμενα απαραίτητα βήματα: κατάργηση των αχρείαστων συναρμοδιοτήτων (μεγάλη πληγή της δημόσιας διοίκησης), σωστή στελέχωση, μηχανοργάνωση και πάει λέγοντας.

Ως προς τα πρόσωπα, η κριτική μπορεί να περιμένει μέχρι να τα δούμε στη δουλειά. Υπάρχουν βέβαια μερικές ανορθογραφίες, όπως ας πούμε η Άντζελα Γκερέκου (;;;) ή ο Πάγκαλος σε ρόλο μαντρόσκυλου-δραγουμάνου, αλλά ας τους δώσουμε λίγο περιθώριο χρόνου... Δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι η τοποθέτηση του Βενιζέλου στο Εθνικής Άμυνας είναι σατανική: ο Γιωργάκης του έδωσε μεν ένα υπουργείο κύρους, που του επιτρέπει ωστόσο να μην τον έχει συνεχώς μες στα πόδια του.

Τέλος, είναι βέβαια σαφές πως η καινούργια κυβέρνηση θα κριθεί κυρίως στο πεδίο της οικονομίας, αλλά για μένα το μεγάλο στοίχημα είναι το νέο υπουργείο περιβάλλοντος: στήνεται από την αρχή, με ευρύ χαρτοφυλάκιο και με το τιμόνι στα χέρια μιας υπουργού με τεχνοκρατικό προφίλ, που λέγεται ότι το κατέχει το αντικείμενο, χωρίς να διαθέτει κομματικό πεντιγκρί. Είναι βέβαιο ότι την κ. Μπιρμπίλη θα την βλέπουν με μισό μάτι τα κομματικά στελέχη του "παλαιού" ΠΑΣΟΚ και θα της την έχουν στημένη. Άλλο τόσο βέβαιο είναι ότι η καινούργια υπουργός βρίσκεται στον πιο μακρινό αντίποδα του προκατόχου της. Αν πετύχει το πείραμα, μπορεί να αποτελέσει τυφλοσούρτη για το πώς θα πρέπει να στήνονται τα υπουργεία του μέλλοντος.

Με δύο λόγια: στη συγκρότηση της καινούργιας του κυβέρνησης ο Γιωργάκης πήρε κάποια ρίσκα, όχι πολλά, αλλά σημαντικά. Μακάρι να του βγουν -αλλιώτικα, κινδυνεύουμε στον πρώτο ανασχηματισμό να δούμε πάλι κανέναν Κίμωνα Κουλούρη και να τραβάμε τα μαλλιά μας. Και βέβαια, κάτι παροιμίες με πολλά κεράσια και μικρά καλάθια είναι καλό να τις κρατήσουμε στο μυαλό μας.


.

Εκλογές 2009, tag: Δεν αντέχονται

# Οι μισές προεκλογικές γιγαντοαφίσες με το βλέμμα του Καραμανλή καρφωμένο στις δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις.

# Οι άλλες μισές, με το πατρικό ύφος του Καρατζαφέρη. Γιατί τώρα ξέρεις.

# Τα δελτία ειδήσεων της κρατικής με το ατέρμονο πινγκ-πονγκ Κουμουτσάκου-Παπακωνσταντίνου-Κουμουτσάκου-Παπακωνσταντίνου-Κουμουτσάκου-Παπακωνσταντίνου, μέχρι να πεις "ήμαρτον" (διότι ο χρόνος πρέπει να μοιραστεί ακριβώς στη μέση, μέχρι τα κουμουτσάκ... συγγνώμη, τα κουκουτσάκια ήθελα να πω. Και ως γνωστόν, δεν αντέχεται το 50-50).

# Η κλασική πόζα των υποψηφίων στα προεκλογικά φυλλάδια "αγκώνας-στο-μπράτσο-του-καθίσματος-πηγούνι-ακουμπισμένο-στην-ανάστροφη-της-γροθιάς" (κατακαημένε Ροντέν, τι σού 'μελλε να πάθεις).

# Τα τηλέφωνα που χτυπάνε ό,τι ώρα τους καβλώσει με το ηχογραφημένο μήνυμα "ΓΕΙΑ ΣΑΣ! Κάνουμε μία έρευνα..." παρακάτω δεν έχω ακούσει, το κλείνω κατευθείαν. Και δεν έχεις και ποιον να βρίσεις!



# Οι λύσεις που προτείνει ο Καρατζαφέρης για την οικονομία: να καταργηθεί το πόθεν έσχες για να βγει το μαύρο χρήμα απ' τα σεντούκια και να ξεπαγώσει η αγορά -φίλοι οικονομολόγοι, σκίστε τα πτυχία σας τώρα.

# Ο Χατζηνικολάου να μαλώνει τους (δεξιούς) καλεσμένους του με ύφος σκαιό και το δάχτυλο προτεταμένο (νοερά, έτσι;) κι αυτοί να τον κοιτάνε με ύφος "κι εσύ τέκνον Βρούτε;".

# Το ενδυματολογικό styling του Τσίπρα (από πάνω σακάκι, από κάτω μπλουτζίν): σύντροφε, ή φόρα το επάρατο καπιταλιστικό κουστούμι-γραβάτα (θεός φυλάξοι!), ή το τζιν με μπουφανάκι. Ή παπάς παπάς, ή ζευγάς ζευγάς.

# Ο Άδωνις Γεωργιάδης. Διαχρονικά.

# Η Βόζεμπεργκ.

# Το στυλό μπικ-από-το-περίπτερο που κρατάει ο Γιωργάκης στο τελευταίο του σποτάκι. Είμαστε κοντά στον Λαό, αφήνουμε στην άκρη τα Mont Blanc.

# Τα διαφημιστικά αναπτηράκια και λοιπά μπιχλιμπίδια της Ντόρας. Θέλω να τα κάνω share τώρα! Ξεκάθαρα. Ιφ γιου νόου γουάτ άι μίν.

# Οι παροιμίες της σ. Αλέκας.

# Η κλασική αποστροφή "δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα" που ξαφνικά απέκτησε νέο περιεχόμενο.

# Η λέξη "νοικοκύρεμα" στα προεκλογικά προγράμματα. Θα σκουπίσουμε, θα σφουγγαρίσουμε και θα κατεβάσουμε και τα σκουπίδια. Προτιμήστε μας.

# Τα γκρο-πλαν στο πρόσωπο της Νατάσσας από τις συγκεντρώσεις του Καταλληλότερου (μπαλονάκι: "άχου το χρυσό μου! Κουράγιο, τέσσερις μερούλες μείνανε!", εναλλακτικό μπαλονάκι: "κααααλά, κάνε τώρα το κομμάτι σου κι από Δευτέρα θα τα πούμε στο σπίτι").

# Τα μισόλογα των εφημερίδων για τις δημοσκοπήσεις: "Δεν μπορούμε να δημοσιεύσουμε νούμερα, ΑΛΛΑ, η εικόνα δεν έχει αλλάξει από την τελευταία δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε/από την περασμένη εβδομάδα/μετά το ντιμπέιτ" κλπ., τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια;

# Συμπληρώστε κατά βούληση.

Το ιστολόγιο αύριο αναχωρεί για τη Μεσσηνία, για να ασκήσει καθήκοντα δικαστικού αντιπροσώπου (σχόλιο αναγνώστη: "κουφάλα, κονόμησες πάλι"). Θα επανέλθει μετά τας εκλογάς. Καλή κάλπη, και μην ξεχνάτε τη διαχρονικής αξίας ρήση του Χάρρυ Κλυν για τις εκλογές:

"...και μετά, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, θα στηθούμε μπροστά στον καθρέφτη.

Πάρτα μαλάκα, θα λέμε.

Την έκανες πάλι τη μαλακία σου".

Η αφίσα του ΛάΟΣ ήρθε via tsimitakis.

.