Μετακόμισε πριν λίγες μέρες, από ένα θλιβερό και τρισάθλιο δίπατο της οδού Σπύρου Λούη σε ολοκαίνουργιο κτίριο στην Πεντέλης. Ισόγειο και τρεις όροφοι, με τις εφημερίδες ακόμα κολλημένες στις τζαμόπορτες και τη μυρωδιά από τις μπογιές ακόμα έντονη. Αυτόματο ασανσέρ χωρητικότητας δώδεκα ατόμων. Ανεβαίνω στον τρίτο, ο προθάλαμος των γραφείων έχει επιφάνεια περίπου όση είχαν όλα τα γραφεία μαζί στο παλιό κτίριο.
Ωραία, σκέφτομαι. Πρόοδος. Πολιτισμός. Για πάμε και παραμέσα.
Παραμέσα, μπαίνω στη Γραμματεία. Μια ευχάριστη δροσιά από τα διακριτικά κλιματιστικά.
- Να ρωτήσω: δυο αγωγές τακτικής διαδικασίας έχω, εδώ τις καταθέτω;
- Ναι, περάστε στη συνάδελφο στο βάθος.
Περνάω στη συνάδελφο στο βάθος.
- Τι διαδικασία;
- Τακτική.
- Τις θέλετε και τις δύο μαζί, την ίδια μέρα;
- Μάλιστα.
- 19 Μαρτίου 2012.
- .....
(σιγή)
Συγγνώμη, είπατε δύο χιλιάδες ΔΩΔΕΚΑ;;;;
- .....
Έχω και συντομότερη δικάσιμο, το Γενάρη, αλλά μόνο για τη μία. Αν τις θέλετε και τις δύο μαζί...
- Το Γενάρη του δύο χιλιάδες ΔΩΔΕΚΑ:;;;
- .....
Μια βαθιά μελαγχολία με κατακλύζει και το μυαλό μου γεμίζει αυτοστιγμεί με ζοφερές σκέψεις για τη ματαιότητα των ανθρωπίνων πραγμάτων, ένα τίποτα είμαστε, τούτη η γης που την πατούμε όλοι μέσα θε να μπούμε και τα λοιπά. Η γραμματέας με κοιτάζει με κατανόηση.
- Ξέρετε, μπορεί από το φθινόπωρο, ΑΝ ανοίξει και δεύτερη αίθουσα, και ΑΝ έρθουν καινούργιοι ειρηνοδίκες, και ΑΝ προσληφθεί νέο προσωπικό, ΙΣΩΣ να ανοίξει και δεύτερο πινάκιο και να δίνουμε πιο σύντομα δικασίμους. Ίσως. Μπορεί. Ενδεχομένως. Αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο.
- .....
- Μήπως θέλετε να τις αφήσετε, να τις καταθέσετε το ΣεπτέμβρηΟκτώβρη;
Και πώς διάβολο θα το εξηγήσω αυτό στους πελάτες, μου λέτε; Τι να τους πω ακριβώς, που με παίρνουν τρεις φορές τη βδομάδα, "τι έγινε κύριε Χασοδίκη, την καταθέσατε την αγωγή;" "μέχρι τέλος της εβδομάδας θα πάω"; Τι να τους πω; Ότι μου είπαν στο Ειρηνοδικείο πως, αν μέχρι το Σεπτέμβρη ο ήλιος βγαίνει από τη δύση, πιθανόν να μπορούν να μου δώσουν συντομότερη δικάσιμο, οπότε είπα "άσε μωρέ, τι Μάρτιος του δώδεκα, τι Απρίλιος του δώδεκα, ας περιμένω μπας και γίνει το δώδεκα έντεκα";
Και τα απανωτά εγκεφαλικά που θα πάθουν; Πώς θα τα κουβαλάω στη συνείδησή μου μετά;
Κοντολογίς, εν έτει 2009, αυτή είναι η εικόνα της ελληνικής Δικαιοσύνης. Εν πάση περιπτώσει, ένα μέρος της εικόνας. Τι άλλο να προσθέσει κανείς, τι να σχολιάσει και για ποιο λόγο; Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να δώσει συγχαρητήρια στη Νέα Διακυβέρνηση, που έχτισε πάνω στο έργο που είχε παραλάβει από τους προκατόχους της και έναν ξεχαρβαλωμένο μηχανισμό τον έκανε εντελώς-τελείως βίδες. Οι "αναγκαίες μεταρρυθμίσεις" που λέει ο Καταλληλότερος, αυτές που μας γλίτωσαν "από τις αγκυλώσεις του χτες", ορίστε, με σάρκα και οστά ενώπιον σας, Πεντέλης 14 στο Μαρούσι. Με τις υγείες μας.
ΥΓ: Σαν πικάντικη λεπτομέρεια, να προσθέσω ότι ναι μεν το Ειρηνοδικείο μετακόμισε, αλλά τα τηλέφωνά του ακόμα δεν έχουν συνδεθεί/μεταφερθεί, και κανείς δεν είναι σίγουρος αν θα εξακολουθήσουν να είναι τα ίδια ή θ' αλλάξουν. Επίσης, η μία αίθουσα ακροατηρίου δεν έχει επιπλωθεί ακόμα -κοινώς, δεν έχει έδρα! Αλλά μπροστά στο κρύο ντους του 2012, αυτά είναι παρωνυχίδες...
.
27 Μάϊος 2009
Σφαιρική αντίληψη των πραγμάτων
Είναι της μόδας τελευταία, κάθε γνωστός δημοσιογράφος που συνεντευξιάζεται, να ερωτάται και την άποψή του για τα μπλογκ. Τελευταίο κρούσμα η Όλγα Τρέμη, η οποία έδωσε συνέντευξη στη Lifo της περασμένης εβδομάδας και είπε τα εξής:
Δεν μπαίνουν μεν όλα στο ίδιο τσουβάλι, μας λέει η γνωστή ανκοργούμαν, ωστόσο η δική της αντίληψη για τα μπλογκ μια χαρά τα βάζει όλα στο ίδιο τσουβάλι, αγγίζοντας παρεμπιπτόντως και το γνωστό θέμα-καραμέλα της ανωνυμίας. Και συνεχίζει, καθώς ο συνάδελφός της τη ρωτάει αν τα μπλογκ επηρεάζουν το κλίμα: "Δεν είμαι σίγουρη. Είναι νωρίς ακόμη. Ένα μεγάλο κομμάτι που αφορά τα media είναι κατεξοχήν εσωτερικής κατανάλωσης. Και ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζονται τα ζητήματα απευθύνεται στην ταπεινότερη αίσθηση του ανθρώπου".
Προφανώς η κ. Τρέμη λέει "μπλογκ" και στο μυαλό της έχει το Τρωκτικό, το press-gr και άλλα παρόμοιου ύφους και αισθητικής. Μόνο που αυτή δεν είναι η πλήρης εικόνα, κάθε άλλο θα έλεγα. Το blogging ως φαινόμενο αφορά δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας πλέον, κι αν λογαριάσουμε και τις νεότερες πλατφόρμες του microblogging (twitter κλπ.), πιθανόν να πρόκειται για εκατοντάδες χιλιάδες. Το να σχηματίζεις άποψη, και μάλιστα τόσο κατηγορηματική, για ένα φαινόμενο τέτοιας ευρύτητας από πέντε-δέκα δείγματα, δημοφιλή ίσως αλλά όχι απαραίτητα αντιπροσωπευτικά, αν μη τι άλλο φανερώνει αδυναμία να συλλάβεις την πλήρη εικόνα -αδυναμία αδικαιολόγητη για δημοσιογράφο αυτής της κλάσης.
Σε ένα δεύτερο πλάνο, μου προξενεί πάντοτε απορία το γεγονός ότι οι καθιερωμένοι δημοσιογράφοι των θεσμικών μήντια (όχι όλοι, βέβαια) δείχνουν να νιώθουν πως απειλούνται από τα μπλογκ. Αντί να προσπαθούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο, υπεραπλουστεύουν και με ευκολία το υποβαθμίζουν. Αντί να εκλάβουν το citizen journalism (σχηματικά χρησιμοποιώ τον όρο) σαν πρόκληση για να επανεξετάσουν και να βελτιώσουν τον τρόπο με τον οποίο δημοσιογραφούν, το εκλαμβάνουν σαν απειλή -ή τουλάχιστον έτσι δείχνουν. Και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί.
Στο δικό μου φτωχό μυαλό, όλα αυτά τα θαυμαστά διαδικτυακά μέσα είναι ένα ευπρόσδεκτο συμπλήρωμα των παραδοσιακών καναλιών ενημέρωσης και όχι ένα υποκατάστατο. Είναι ο χώρος στον οποίο μπορεί κανείς να βρει απόψεις για τα πράγματα, διαφορετικές οπτικές γωνίες, τώρα πια ακόμα και ειδήσεις που θάβονται από τα θεσμικά ΜΜΕ για διάφορους λόγους. Και το μόνο που χρειάζεται είναι ένα καλό φιλτράρισμα -που όμως, για να είμαστε ειλικρινείς, χρειάζεται ούτως ή άλλως και όταν διαβάζεις την οποιαδήποτε εφημερίδα και όταν παρακολουθείς το οποιοδήποτε δελτίο στην τηλεόραση.
Απ' όλο αυτό το ενδιαφέρον υπερσύνολο, η κ. Τρέμη εστιάζει μόνο στο μικρό υποσύνολο, στη βρώμικη πλευρά, στην ισοπέδωση, τους υβριστές και την "ταπεινή αίσθηση". Για να μην πω τίποτα χειρότερο, ας πω μονάχα ότι πρόκειται για εξαιρετικά κοντόφθαλμη οπτική.
Γιατί αυτή η οπτική; Ίσως την απάντηση να τη δίνει η ίδια η κ. Τρέμη. Ερωτά ο συνάδελφός της: "Τα παρακολουθείτε;" και απαντά η ανκοργούμαν: "Όχι ιδιαίτερα. Δεν έχω χρόνο να τα παρακολουθώ. Αν είναι κάτι σημαντικό, με ενημερώνουν".
Άποψη έχει η κ. Τρέμη, και μάλιστα κατηγορηματικά υποτιμητική, αλλά αντίληψη ιδία δεν έχει. Ό,τι της μεταφέρουν οι συνεργάτες της. Εντάξει, ας το αφήσω ασχολίαστο -μη γίνω κι εγώ ισοπεδωτικός και υβριστής...
.
"Καταρχάς, μιλώντας για τα blog -αν και δεν μπαίνουν όλα στο ίδιο τσουβάλι- έχω μια ένσταση. Δεν θεωρώ ότι συμβάλλουν στην ενημέρωση και, κυρίως, δεν θεωρώ ότι συμβάλλουν σε αυτό που θα περίμενα από ένα blog: να αρχίσει έναν ουσιαστικό διάλογο για τα μεγάλα ζητήματα της εποχής ή για απόψεις στις οποίες μπορεί να υπάρξει ισχυρός αντίλογος. Τα περισσότερα λειτουργούν με μια διάθεση υβριστική και ισοπεδωτική και μάλιστα ανώνυμα, γιατί αυτά που σας λέω εγώ για τα blog τα λέω επώνυμα".
Δεν μπαίνουν μεν όλα στο ίδιο τσουβάλι, μας λέει η γνωστή ανκοργούμαν, ωστόσο η δική της αντίληψη για τα μπλογκ μια χαρά τα βάζει όλα στο ίδιο τσουβάλι, αγγίζοντας παρεμπιπτόντως και το γνωστό θέμα-καραμέλα της ανωνυμίας. Και συνεχίζει, καθώς ο συνάδελφός της τη ρωτάει αν τα μπλογκ επηρεάζουν το κλίμα: "Δεν είμαι σίγουρη. Είναι νωρίς ακόμη. Ένα μεγάλο κομμάτι που αφορά τα media είναι κατεξοχήν εσωτερικής κατανάλωσης. Και ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζονται τα ζητήματα απευθύνεται στην ταπεινότερη αίσθηση του ανθρώπου".
Προφανώς η κ. Τρέμη λέει "μπλογκ" και στο μυαλό της έχει το Τρωκτικό, το press-gr και άλλα παρόμοιου ύφους και αισθητικής. Μόνο που αυτή δεν είναι η πλήρης εικόνα, κάθε άλλο θα έλεγα. Το blogging ως φαινόμενο αφορά δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας πλέον, κι αν λογαριάσουμε και τις νεότερες πλατφόρμες του microblogging (twitter κλπ.), πιθανόν να πρόκειται για εκατοντάδες χιλιάδες. Το να σχηματίζεις άποψη, και μάλιστα τόσο κατηγορηματική, για ένα φαινόμενο τέτοιας ευρύτητας από πέντε-δέκα δείγματα, δημοφιλή ίσως αλλά όχι απαραίτητα αντιπροσωπευτικά, αν μη τι άλλο φανερώνει αδυναμία να συλλάβεις την πλήρη εικόνα -αδυναμία αδικαιολόγητη για δημοσιογράφο αυτής της κλάσης.
Σε ένα δεύτερο πλάνο, μου προξενεί πάντοτε απορία το γεγονός ότι οι καθιερωμένοι δημοσιογράφοι των θεσμικών μήντια (όχι όλοι, βέβαια) δείχνουν να νιώθουν πως απειλούνται από τα μπλογκ. Αντί να προσπαθούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο, υπεραπλουστεύουν και με ευκολία το υποβαθμίζουν. Αντί να εκλάβουν το citizen journalism (σχηματικά χρησιμοποιώ τον όρο) σαν πρόκληση για να επανεξετάσουν και να βελτιώσουν τον τρόπο με τον οποίο δημοσιογραφούν, το εκλαμβάνουν σαν απειλή -ή τουλάχιστον έτσι δείχνουν. Και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί.
Στο δικό μου φτωχό μυαλό, όλα αυτά τα θαυμαστά διαδικτυακά μέσα είναι ένα ευπρόσδεκτο συμπλήρωμα των παραδοσιακών καναλιών ενημέρωσης και όχι ένα υποκατάστατο. Είναι ο χώρος στον οποίο μπορεί κανείς να βρει απόψεις για τα πράγματα, διαφορετικές οπτικές γωνίες, τώρα πια ακόμα και ειδήσεις που θάβονται από τα θεσμικά ΜΜΕ για διάφορους λόγους. Και το μόνο που χρειάζεται είναι ένα καλό φιλτράρισμα -που όμως, για να είμαστε ειλικρινείς, χρειάζεται ούτως ή άλλως και όταν διαβάζεις την οποιαδήποτε εφημερίδα και όταν παρακολουθείς το οποιοδήποτε δελτίο στην τηλεόραση.
Απ' όλο αυτό το ενδιαφέρον υπερσύνολο, η κ. Τρέμη εστιάζει μόνο στο μικρό υποσύνολο, στη βρώμικη πλευρά, στην ισοπέδωση, τους υβριστές και την "ταπεινή αίσθηση". Για να μην πω τίποτα χειρότερο, ας πω μονάχα ότι πρόκειται για εξαιρετικά κοντόφθαλμη οπτική.
Γιατί αυτή η οπτική; Ίσως την απάντηση να τη δίνει η ίδια η κ. Τρέμη. Ερωτά ο συνάδελφός της: "Τα παρακολουθείτε;" και απαντά η ανκοργούμαν: "Όχι ιδιαίτερα. Δεν έχω χρόνο να τα παρακολουθώ. Αν είναι κάτι σημαντικό, με ενημερώνουν".
Άποψη έχει η κ. Τρέμη, και μάλιστα κατηγορηματικά υποτιμητική, αλλά αντίληψη ιδία δεν έχει. Ό,τι της μεταφέρουν οι συνεργάτες της. Εντάξει, ας το αφήσω ασχολίαστο -μη γίνω κι εγώ ισοπεδωτικός και υβριστής...
.
26 Μάϊος 2009
25 Μάϊος 2009
Σημειωτική
Τις τελευταίες μέρες παρατήρησα ότι ο Καταλληλότερος έχει κάνει ορισμένες εμφανίσεις χωρίς γραβάτα. Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: είτε ζήλεψε την (εμφάνιση, άμα τε και) άνεση του Αλαβάνου, είτε κάποιος ίματζ μέηκερ (ανεπαρκής οπωσδήποτε) τον συμβούλεψε να αφαιρέσει από την εικόνα του αυτό το -αθώο κατά τα άλλα- κομμάτι ύφασμα που παραπέμπει σημειολογικά στα γκόλντεν μπόυς, τα μεγαλοστελέχη των επιχειρήσεων και τον Διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος (σεσημασμένο μάντη κακών).
Από την άλλη, χτες είδα στην τηλεόραση το προεκλογικό σποτάκι της ΝΔ. Όχι αυτό με τα παπαγαλάκια, το άλλο: αυτό στο οποίο εναλλάσσονται πλάνα του Καταλληλότερου με γραβάτα από κάποια ομιλία του με πλάνα χειροκροτητών νεολαίων χωρίς γραβάτα (θλιβερά κατ' εμέ, ελπιδοφόρα κατά τη γνώμη του σκηνοθέτη), και στο οποίο ο Καταλληλότερος επαναλαμβάνει επίμονα: Είμαι εδώ. Είμαι εδώ. Είμαι εδώ.
Η στρατηγική είναι σαφής: από τη στιγμή που η Νέα Διακυβέρνηση έχει χάσει προ πολλού το όποιο ηθικό της πλεονέκτημα, από τη στιγμή που η χώρα κινείται, ή μάλλον ακινητεί, μέσα στη δυσωδία των σκανδάλων και της περί τα σκάνδαλα φιλολογίας, από τη στιγμή που το κυβερνητικό έργο είναι λιγοστό, από τη στιγμή που κορυφαίοι υπουργοί τέθηκαν στο περιθώριο και αυτοί που τοποθετήθηκαν στη θέση τους δεν δείχνουν ικανοί να τραβήξουν το κάρο, το κυβερνών κόμμα επιλέγει να ποντάρει τα ρέστα του στο μόνο ατού που φαίνεται να διαθέτει έναντι της αντιπολίτευσης: στον πρωθυπουργό, προσωπικά και αποκλειστικά.
Τιποτα πρωτότυπο, είναι γνωστό αυτό το τροπάρι και το έχουμε ξαναδεί και ξαναζήσει, μάλιστα κάτω από πιο δραματικές συνθήκες. Πριν δύο καλοκαίρια (μόλις...) ο Καταλληλότερος είχε φορέσει για τις ανάγκες του ρόλου μπουφάν αεροπόρου. Σήμερα βγάζει τη γραβάτα, και αν αύριο το απαιτήσουν οι περιστάσεις είναι ικανός να ντυθεί και κολομπίνα.
Αν κάτι έχει προστεθεί, είναι η σχετικά πρόσφατη και ασφαλώς νωπή ακόμα στις μνήμες της κοινής γνώμης παραφιλολογία γύρω από την "κούραση" του πρωθυπουργού. Και για να ακυρωθεί η επίδραση αυτής ακριβώς της παραφιλολογίας στο θυμικό, επιστρατεύεται η εικόνα του Καταλληλότερου να διαβεβαιώνει, ξανά και ξανά: Είμαι εδώ. Είμαι εδώ. Είμαι εδώ.
Μόνο που, καλώς εχόντων των πραγμάτων, ένας πρωθυπουργός δεν χρειάζεται να μας το φωνάζει ότι είναι εδώ. Θα έπρεπε να μπορούμε να το διαπιστώσουμε από μόνοι μας. Ένας πρωθυπουργός δεν δικαιούται να έχει τέτοια υπαρξιακά ερωτήματα, και να τα απαντάει φωναχτά. Στο κάτω κάτω υπάρχει και ο κίνδυνος, μετά την κατηγορηματική διαβεβαίωση "είμαι εδώ", να ακολουθήσουν ερωτήματα όπως: "και τι έγινε;", "και τι έκανες;", "και τι σκοπεύεις να κάνεις;". Ερωτήματα, οι απαντήσεις των οποίων μάλλον δεν είναι και τόσο εύκολες και σίγουρα δεν χωράνε σε δύο λέξεις.
Έχει και το ρίσκο της λοιπόν αυτή η επικοινωνιακή στρατηγική, αλλά ελλείψει άλλης καλύτερης τι να κάνει και η ΝΔ; Σποτάκια με τις εκνευριστικές γραβάτες του Αβραμόπουλου, να κοκορεύεται για το πόσο αναβάθμισε το ΕΣΥ; Ή με τις γκλίτσες του Σουφλιά, να (ξαναμανα)εγκαινιάζει τμήματα της Εγνατίας;
Μόλις δύο χρόνια -ούτε καν- μετά την τελευταία της εκλογική νίκη, η Νέα Διακυβέρνηση δεν έχει καλύτερο χαρτί να παίξει παρά την εικόνα του αρχηγού της. Προσοχή: όχι τον ίδιο τον αρχηγό της -την εικόνα του. Διαπίστωση αν μη τι άλλο απογοητευτική για το επίπεδο της τρέχουσας, προ ευρωεκλογών, πολιτικής αντιπαράθεσης, που ούτε πολιτική είναι, ούτε ακριβώς αντιπαράθεση: περισσότερο μοιάζει με δημοσκόπηση μεγάλης κλίμακας, στα πλαίσια της οποίας όλα τα κόμματα -και κυρίως τα δύο μεγαλύτερα- προσπαθούν να πετύχουν το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα.
Νομοτελειακά σχεδόν, αυτή η επαναλαμβανόμενη στρατηγική κάποια στιγμή είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Και ήδη, είναι η πρώτη φορά που επιστρατεύεται όχι με σκοπό να κερδίσει την παρτίδα, αλλά απλώς να τη σώσει. Το ερώτημα είναι, μέχρι πότε; Και το -χειρότερο για μας- δεύτερο ερώτημα, με τι κόστος;
.
Από την άλλη, χτες είδα στην τηλεόραση το προεκλογικό σποτάκι της ΝΔ. Όχι αυτό με τα παπαγαλάκια, το άλλο: αυτό στο οποίο εναλλάσσονται πλάνα του Καταλληλότερου με γραβάτα από κάποια ομιλία του με πλάνα χειροκροτητών νεολαίων χωρίς γραβάτα (θλιβερά κατ' εμέ, ελπιδοφόρα κατά τη γνώμη του σκηνοθέτη), και στο οποίο ο Καταλληλότερος επαναλαμβάνει επίμονα: Είμαι εδώ. Είμαι εδώ. Είμαι εδώ.
Η στρατηγική είναι σαφής: από τη στιγμή που η Νέα Διακυβέρνηση έχει χάσει προ πολλού το όποιο ηθικό της πλεονέκτημα, από τη στιγμή που η χώρα κινείται, ή μάλλον ακινητεί, μέσα στη δυσωδία των σκανδάλων και της περί τα σκάνδαλα φιλολογίας, από τη στιγμή που το κυβερνητικό έργο είναι λιγοστό, από τη στιγμή που κορυφαίοι υπουργοί τέθηκαν στο περιθώριο και αυτοί που τοποθετήθηκαν στη θέση τους δεν δείχνουν ικανοί να τραβήξουν το κάρο, το κυβερνών κόμμα επιλέγει να ποντάρει τα ρέστα του στο μόνο ατού που φαίνεται να διαθέτει έναντι της αντιπολίτευσης: στον πρωθυπουργό, προσωπικά και αποκλειστικά.
Τιποτα πρωτότυπο, είναι γνωστό αυτό το τροπάρι και το έχουμε ξαναδεί και ξαναζήσει, μάλιστα κάτω από πιο δραματικές συνθήκες. Πριν δύο καλοκαίρια (μόλις...) ο Καταλληλότερος είχε φορέσει για τις ανάγκες του ρόλου μπουφάν αεροπόρου. Σήμερα βγάζει τη γραβάτα, και αν αύριο το απαιτήσουν οι περιστάσεις είναι ικανός να ντυθεί και κολομπίνα.
Αν κάτι έχει προστεθεί, είναι η σχετικά πρόσφατη και ασφαλώς νωπή ακόμα στις μνήμες της κοινής γνώμης παραφιλολογία γύρω από την "κούραση" του πρωθυπουργού. Και για να ακυρωθεί η επίδραση αυτής ακριβώς της παραφιλολογίας στο θυμικό, επιστρατεύεται η εικόνα του Καταλληλότερου να διαβεβαιώνει, ξανά και ξανά: Είμαι εδώ. Είμαι εδώ. Είμαι εδώ.
Μόνο που, καλώς εχόντων των πραγμάτων, ένας πρωθυπουργός δεν χρειάζεται να μας το φωνάζει ότι είναι εδώ. Θα έπρεπε να μπορούμε να το διαπιστώσουμε από μόνοι μας. Ένας πρωθυπουργός δεν δικαιούται να έχει τέτοια υπαρξιακά ερωτήματα, και να τα απαντάει φωναχτά. Στο κάτω κάτω υπάρχει και ο κίνδυνος, μετά την κατηγορηματική διαβεβαίωση "είμαι εδώ", να ακολουθήσουν ερωτήματα όπως: "και τι έγινε;", "και τι έκανες;", "και τι σκοπεύεις να κάνεις;". Ερωτήματα, οι απαντήσεις των οποίων μάλλον δεν είναι και τόσο εύκολες και σίγουρα δεν χωράνε σε δύο λέξεις.
Έχει και το ρίσκο της λοιπόν αυτή η επικοινωνιακή στρατηγική, αλλά ελλείψει άλλης καλύτερης τι να κάνει και η ΝΔ; Σποτάκια με τις εκνευριστικές γραβάτες του Αβραμόπουλου, να κοκορεύεται για το πόσο αναβάθμισε το ΕΣΥ; Ή με τις γκλίτσες του Σουφλιά, να (ξαναμανα)εγκαινιάζει τμήματα της Εγνατίας;
Μόλις δύο χρόνια -ούτε καν- μετά την τελευταία της εκλογική νίκη, η Νέα Διακυβέρνηση δεν έχει καλύτερο χαρτί να παίξει παρά την εικόνα του αρχηγού της. Προσοχή: όχι τον ίδιο τον αρχηγό της -την εικόνα του. Διαπίστωση αν μη τι άλλο απογοητευτική για το επίπεδο της τρέχουσας, προ ευρωεκλογών, πολιτικής αντιπαράθεσης, που ούτε πολιτική είναι, ούτε ακριβώς αντιπαράθεση: περισσότερο μοιάζει με δημοσκόπηση μεγάλης κλίμακας, στα πλαίσια της οποίας όλα τα κόμματα -και κυρίως τα δύο μεγαλύτερα- προσπαθούν να πετύχουν το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα.
Νομοτελειακά σχεδόν, αυτή η επαναλαμβανόμενη στρατηγική κάποια στιγμή είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Και ήδη, είναι η πρώτη φορά που επιστρατεύεται όχι με σκοπό να κερδίσει την παρτίδα, αλλά απλώς να τη σώσει. Το ερώτημα είναι, μέχρι πότε; Και το -χειρότερο για μας- δεύτερο ερώτημα, με τι κόστος;
.
20 Μάϊος 2009
Μυρωδιά από Ελλάδα
Ανεβαίνοντας την οδό Πανδρόσου από το Μοναστηράκι προς την πλατεία της Μητρόπολης και καθώς σε πολιορκούν τσολιαδάκια χαντρούλες όλων των χρωμάτων και των μεγεθών σπαρτιάτικες περικεφαλαίες μπλουζάκια Ouzo Power πιατάκια με αναπαραστάσεις της Ακρόπολης και άλλα πολλά αυθεντικά ελληνικά σουβενίρ made in China
και καθώς στριμώχνεσαι να περάσεις ανάμεσα από τουρίστες όλων των φυλών με τις φωτογραφικές μηχανές τα ψάθινα καπελάκια τα γυαλιά ηλίου τις σαγιονάρες τα ροδαλά μάγουλα και τα κάτασπρα πόδια
το δροσερό αεράκι που σου φυσάει την πλάτη
φέρνει μαζί του αδιάκοπα κι επίμονα
την ατέλειωτη οσμή της σουβλακίλας.
.
και καθώς στριμώχνεσαι να περάσεις ανάμεσα από τουρίστες όλων των φυλών με τις φωτογραφικές μηχανές τα ψάθινα καπελάκια τα γυαλιά ηλίου τις σαγιονάρες τα ροδαλά μάγουλα και τα κάτασπρα πόδια
το δροσερό αεράκι που σου φυσάει την πλάτη
φέρνει μαζί του αδιάκοπα κι επίμονα
την ατέλειωτη οσμή της σουβλακίλας.
.
19 Μάϊος 2009
Por solidaridad
Σύμφωνα με το όχι και τόσο σεμνό δελτίο τύπου, χτες υπογράφτηκε "μνημόνιο συναντίληψης και συνεργασίας" μεταξύ της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας και της ΜΚΟ της Εκκλησίας της Ελλάδος "ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ", από τον Γενικό Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας κ. Μαργαρίτη Μουζά και τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της ΜΚΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ κ. Κωνσταντίνο Δήμτσα.
Η υπογραφή του Μνημονίου, λέει το δελτίο, "αποτελεί γεγονός ιδιαιτέρα σημαντικό καθώς δύο φορείς με σαφώς διακριτούς ρόλους (σ.σ.: χμμμ.....), Εκκλησία και Πολιτεία συνεργάζονται με στόχο την προστασία της ζωής και την ουσιαστική δράση για κοινωνική προσφορά και ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου".
Και συνεχίζει: "Με την υπογραφή του Μνημονίου οι συμβαλλόμενοι συμφωνούν για τη δυνατότητα αξιοποίησης του εθελοντικού δικτύου για αλληλοϋποστήριξη σε αντίστοιχα θέματα, όπως διάθεση εθελοντών, συμμετοχή και ανάληψη εθελοντικών επιδοτούμενων προγραμμάτων κλπ.".
Ερώτηση: η "Αλληλεγγύη" δεν είναι εκείνη η ΜΚΟ που φέρεται να χρωστάει κάπου 16 εκατομμύρια ευρώ, τα 13 εκ των οποίων ο διαχειριστικός έλεγχος τα χαρακτηρίζει "παράνομες πληρωμές";
Η "Αλληλεγγύη" δεν είναι εκείνη η ΜΚΟ που τσίμπησε 5,6 εκατομμύρια ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό "για την εκπλήρωση του ανθρωπιστικού της έργου" -το οποίο όμως δεν εκπλήρωσε, με αποτέλεσμα να έρθει το Κράτος και να ζητάει πίσω τα χρήματα;
Η "Αλληλεγγύη" δεν είναι εκείνη η ΜΚΟ με τους χιλιάδες τόνους σαπισμένα κατεψυγμένα κοτόπουλα, που επρόκειτο να σταλούν στο Ιράκ ως "επισιτιστική βοήθεια", αλλά ευτυχώς κάποιος το σφύριξε στη Νομαρχία Πειραιά εγκαίρως (εγκαίρως για τους Ιρακινούς, αλλά 34 τόνοι είχαν ήδη διατεθεί σε φιλανθρωπικά ιδρύματα για τα "δείπνα αγάπης", κι ένας θεός ξέρει πόσοι άστεγοι τα κατανάλωσαν και πού κατέληξαν).
Δηλαδή, με το συμπάθειο κιόλας, απ' όοοοοοολες τις ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, αυτήν διάλεξε η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας για να τη συνδράμει στο έργο της; Και θεωρεί η Γ.Γ.Π.Π., αλλά και ο πολιτικός της προϊστάμενος κ. Προκόπης Παυλόπουλος (που βεβαίως τίμησε με την παρουσία του την υπογραφή του μνημονίου), ότι αυτή η συγκεκριμένη οργάνωση είναι ένας αξιόπιστος φορέας που μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση φαινομένων όπως οι πυρκαγιές, οι σεισμοί και οι πλημμύρες;
Και με την ευκαιρία, μήπως μπορεί να μας εξηγήσει κάποιος σε απλά ελληνικά τι πα' να πει "μνημόνιο συναντίληψης";
Μήπως, μήπως λέω, το κλειδί της ιστορίας είναι εκείνα τα "εθελοντικά επιδοτούμενα προγράμματα";
Και μήπως η περαιτέρω χορήγηση επιδοτήσεων σε μια ΜΚΟ με αυτό το ιστορικό, βεβαρυμένο εδώ που τα λέμε, είναι λιγουλάκι σκανδαλώδης;
Για να το θέσω αλλιώς το ερώτημα: αν εσύ, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, βρισκόσουν αύριο (κούφια η ώρα που τ' ακούει) στη δυσάρεστη θέση του θύματος μιας φυσικής καταστροφής, ενός σεισμού ας πούμε, ξεσπιτωμένος, εξαντλημένος, καθισμένος έξω από ένα αντίσκηνο ενός προσωρινού καταυλισμού με μια παλιά στρατιωτική κουβέρτα ριγμένη στους ώμους,
και ερχόταν ένας εθελοντής της "Αλληλεγγύης"
με ένα πιάτο κοτόσουπα στο χέρι
τι θα έκανες;
Θα την έτρωγες;
Δείτε επίσης κι αυτά τα παλιότερα ποστ του Ροΐδη (1,2).
.
Η υπογραφή του Μνημονίου, λέει το δελτίο, "αποτελεί γεγονός ιδιαιτέρα σημαντικό καθώς δύο φορείς με σαφώς διακριτούς ρόλους (σ.σ.: χμμμ.....), Εκκλησία και Πολιτεία συνεργάζονται με στόχο την προστασία της ζωής και την ουσιαστική δράση για κοινωνική προσφορά και ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου".
Και συνεχίζει: "Με την υπογραφή του Μνημονίου οι συμβαλλόμενοι συμφωνούν για τη δυνατότητα αξιοποίησης του εθελοντικού δικτύου για αλληλοϋποστήριξη σε αντίστοιχα θέματα, όπως διάθεση εθελοντών, συμμετοχή και ανάληψη εθελοντικών επιδοτούμενων προγραμμάτων κλπ.".
Ερώτηση: η "Αλληλεγγύη" δεν είναι εκείνη η ΜΚΟ που φέρεται να χρωστάει κάπου 16 εκατομμύρια ευρώ, τα 13 εκ των οποίων ο διαχειριστικός έλεγχος τα χαρακτηρίζει "παράνομες πληρωμές";
Η "Αλληλεγγύη" δεν είναι εκείνη η ΜΚΟ που τσίμπησε 5,6 εκατομμύρια ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό "για την εκπλήρωση του ανθρωπιστικού της έργου" -το οποίο όμως δεν εκπλήρωσε, με αποτέλεσμα να έρθει το Κράτος και να ζητάει πίσω τα χρήματα;
Η "Αλληλεγγύη" δεν είναι εκείνη η ΜΚΟ με τους χιλιάδες τόνους σαπισμένα κατεψυγμένα κοτόπουλα, που επρόκειτο να σταλούν στο Ιράκ ως "επισιτιστική βοήθεια", αλλά ευτυχώς κάποιος το σφύριξε στη Νομαρχία Πειραιά εγκαίρως (εγκαίρως για τους Ιρακινούς, αλλά 34 τόνοι είχαν ήδη διατεθεί σε φιλανθρωπικά ιδρύματα για τα "δείπνα αγάπης", κι ένας θεός ξέρει πόσοι άστεγοι τα κατανάλωσαν και πού κατέληξαν).
Δηλαδή, με το συμπάθειο κιόλας, απ' όοοοοοολες τις ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, αυτήν διάλεξε η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας για να τη συνδράμει στο έργο της; Και θεωρεί η Γ.Γ.Π.Π., αλλά και ο πολιτικός της προϊστάμενος κ. Προκόπης Παυλόπουλος (που βεβαίως τίμησε με την παρουσία του την υπογραφή του μνημονίου), ότι αυτή η συγκεκριμένη οργάνωση είναι ένας αξιόπιστος φορέας που μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση φαινομένων όπως οι πυρκαγιές, οι σεισμοί και οι πλημμύρες;
Και με την ευκαιρία, μήπως μπορεί να μας εξηγήσει κάποιος σε απλά ελληνικά τι πα' να πει "μνημόνιο συναντίληψης";
Μήπως, μήπως λέω, το κλειδί της ιστορίας είναι εκείνα τα "εθελοντικά επιδοτούμενα προγράμματα";
Και μήπως η περαιτέρω χορήγηση επιδοτήσεων σε μια ΜΚΟ με αυτό το ιστορικό, βεβαρυμένο εδώ που τα λέμε, είναι λιγουλάκι σκανδαλώδης;
Για να το θέσω αλλιώς το ερώτημα: αν εσύ, Μοναδικέ μου Αναγνώστη, βρισκόσουν αύριο (κούφια η ώρα που τ' ακούει) στη δυσάρεστη θέση του θύματος μιας φυσικής καταστροφής, ενός σεισμού ας πούμε, ξεσπιτωμένος, εξαντλημένος, καθισμένος έξω από ένα αντίσκηνο ενός προσωρινού καταυλισμού με μια παλιά στρατιωτική κουβέρτα ριγμένη στους ώμους,
και ερχόταν ένας εθελοντής της "Αλληλεγγύης"
με ένα πιάτο κοτόσουπα στο χέρι
τι θα έκανες;
Θα την έτρωγες;
Δείτε επίσης κι αυτά τα παλιότερα ποστ του Ροΐδη (1,2).
.
15 Μάϊος 2009
Μαχητική δημοσιογραφία
Αύριο το απόγευμα στις πέντε, στην εκπομπή "Η άλλη όψη", ο Μανώλης Κοττάκης θα φιλοξενήσει τον Νικήτα Κακλαμάνη. Αν κρίνουμε από το τρέιλερ, ο καλός δημοσιογράφος με την αυστηρή και διεισδυτική του ματιά αναμένεται να στριμώξει τον Δήμαρχο Αθηναίων με δύσκολες ερωτήσεις για τα παιδικά του χρόνια, τις αγαπημένες του μουσικές και τα βιβλία που διάβασε το τελευταίο τρίμηνο. Κακές λεξούλες όπως "Ελαιώνας", "προσφυγή", "Κύπρου και Πατησίων", "Ομέρ Πριόνης", "Εξάρχεια", "Πλατεία Θεάτρου" δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθούν στα πλαίσια της συνέντευξης για προφανείς λόγους διακριτικότητας και καλών manners.
Ο κ. Κακλαμάνης, από την άλλη, φορώντας το αγαπημένο του καρώ τραπεζομαντηλί πουκάμισο, θα ανοίξει την καρδιά του σε μία de profundis εκμυστήρευση και θα μοιραστεί με το τηλεοπτικό κοινό αποστάγματα σοφίας που του μετέδωσε ο πατέρας του, όπως φερ' ειπείν "να φοβάσαι τις γυναίκες, τις φουρτούνες και τις φωτιές", "το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι" και "τα πάντα είναι αφρός -Θρασύβουλας". Το πολιτικό σκέλος της εκπομπής θα ολοκληρωθεί με παλιά αγαπημένα λαϊκά, που θα τραγουδήσουν παρέα Κοττάκης, Κακλαμάνης και συνεργάτες συνοδεία κιθάρας, με ουζάκια και εκλεκτούς ψαρομεζέδες σε γνωστό ρακάδικο στα Ταμπούρια, μια που ο Δήμος Αθηναίων δεν βλέπει στη θάλασσα. Ακόμα.
Με την συνέντευξη του Νικήτα Κακλαμάνη ολοκληρώνεται η δεύτερη ενότητα της εκπομπής, υπό τον γενικό τίτλο "Αγιογραφίες", κατά τη διάρκεια της οποίας το τηλεοπτικό κοινό είχε την ευκαιρία να γνωρίσει την ανθρώπινη πλευρά όλων των διατελεσάντων υπουργών της Νέας Διακυβέρνησης, καθώς και ιστορικών στελεχών από τις περιόδους Μητσοτάκη και Καραμανλή του Α'. Αν ο μη γένοιτο η Νέα Δημοκρατία κερδίσει και τις επόμενες εκλογές, στον επόμενο κύκλο της εκπομπής θα φιλοξενηθούν γαλάζια στελέχη του Δημοσίου μέχρι τον βαθμό του Τμηματάρχου Β'.
Το τηλεοπτικό απόγευμα του Σαββάτου ξεκινά ιδανικά με την "Άλλη όψη", που προσδοκά να αποτελέσει το καλύτερο προεόρτιο για την μαραθώνια βραδιά του τελικού της Γιουροβύζιον, εν όψει ενός ακόμα επικείμενου θριάμβου για τα ελληνικά χρώματα. Καλή διασκέδαση.
.
Ο κ. Κακλαμάνης, από την άλλη, φορώντας το αγαπημένο του καρώ τραπεζομαντηλί πουκάμισο, θα ανοίξει την καρδιά του σε μία de profundis εκμυστήρευση και θα μοιραστεί με το τηλεοπτικό κοινό αποστάγματα σοφίας που του μετέδωσε ο πατέρας του, όπως φερ' ειπείν "να φοβάσαι τις γυναίκες, τις φουρτούνες και τις φωτιές", "το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι" και "τα πάντα είναι αφρός -Θρασύβουλας". Το πολιτικό σκέλος της εκπομπής θα ολοκληρωθεί με παλιά αγαπημένα λαϊκά, που θα τραγουδήσουν παρέα Κοττάκης, Κακλαμάνης και συνεργάτες συνοδεία κιθάρας, με ουζάκια και εκλεκτούς ψαρομεζέδες σε γνωστό ρακάδικο στα Ταμπούρια, μια που ο Δήμος Αθηναίων δεν βλέπει στη θάλασσα. Ακόμα.
Με την συνέντευξη του Νικήτα Κακλαμάνη ολοκληρώνεται η δεύτερη ενότητα της εκπομπής, υπό τον γενικό τίτλο "Αγιογραφίες", κατά τη διάρκεια της οποίας το τηλεοπτικό κοινό είχε την ευκαιρία να γνωρίσει την ανθρώπινη πλευρά όλων των διατελεσάντων υπουργών της Νέας Διακυβέρνησης, καθώς και ιστορικών στελεχών από τις περιόδους Μητσοτάκη και Καραμανλή του Α'. Αν ο μη γένοιτο η Νέα Δημοκρατία κερδίσει και τις επόμενες εκλογές, στον επόμενο κύκλο της εκπομπής θα φιλοξενηθούν γαλάζια στελέχη του Δημοσίου μέχρι τον βαθμό του Τμηματάρχου Β'.
Το τηλεοπτικό απόγευμα του Σαββάτου ξεκινά ιδανικά με την "Άλλη όψη", που προσδοκά να αποτελέσει το καλύτερο προεόρτιο για την μαραθώνια βραδιά του τελικού της Γιουροβύζιον, εν όψει ενός ακόμα επικείμενου θριάμβου για τα ελληνικά χρώματα. Καλή διασκέδαση.
.
14 Μάϊος 2009
Το ηλεκτρικό μου πρόβατο κοιμάται
Τις τελευταίες εβδομάδες, όσες φορές έχει χρειαστεί να χρησιμοποιήσω τον ηλεκτρικό, βλαστημάω. Λόγω των εργασιών για την αναβάθμιση της γραμμής οι συρμοί καθυστερούν, αναγκάζεσαι να περιμένεις ώρα πολλή στην αποβάθρα, μετά έρχονται τίγκα στον κόσμο, στριμώχνεσαι όπως-όπως, μετά περιμένεις κι άλλο σε κάθε σταθμό ώσπου να το αποφασίσει ο συρμός να ξεκινήσει... Μια ομορφιά -που, καθώς ανεβαίνουν οι θερμοκρασίες, συμπληρώνεται και με την χαρακτηριστική εσάνς της ιδρωτίλας και της απλυσιάς.
Μα είναι για καλό σκοπό, θα μου πείτε. Αναβάθμιση της γραμμής, πύραυλος θα γίνεται το τρένο μετά, και θα περνάει και κάθε δύο λεπτά. Ναι, δεν λέω. Μόνο που αυτήν την ιστορία την έχουμε ακούσει τουλάχιστον άλλες δύο φορές τα τελευταία δέκα χρόνια, κι ακόμα φως δεν έχουμε δει. Ενώ αντίθετα, ταλαιπωρία έχουμε δει μπόλικη -ακόμα θυμάμαι τις εργασίες ανακαίνισης των σταθμών πριν τους Ολυμπιακούς του 2004, που μας είχαν κάνει τα νεύρα τσατάλια για κάμποσους μήνες: σταθμοί να ανοιγοκλείνουν, καθυστερήσεις, ήθελες να κατέβεις στον Περισσό και έπρεπε να πας μέχρι Νέα Ιωνία και να γυρίσεις δυο σταθμούς πίσω, τέτοια πράγματα. Η όλη ιστορία είχε κοστίσει έναν σκασμό λεφτά (νομίζω πάνω από ένα δις δραχμές ανά σταθμό, ούτε χρυσά πόμολα να βάζανε!), το δε αποτέλεσμα από απόψεως αισθητικής, λειτουργικότητας και ποιότητας των έργων είναι σε αρκετές περιπτώσεις τουλάχιστον, χμ, αμφιλεγόμενο.
Ήταν μεγάλη ευκαιρία τότε, αφού θα την τραβούσαμε που θα την τραβούσαμε την ταλαιπωρία, να γίνει και η αναβάθμιση της γραμμής και να τελειώνουμε με τις αναβαθμίσεις. Για τους χι λόγους αυτό δεν συνέβη, και τώρα ξαναβλέπουμε το ίδιο έργο. Αποτέλεσμα του οποίου είναι να έχει χάσει ο ηλεκτρικός το συγκριτικό πλεονέκτημα που εξ ορισμού διαθέτουν τα μέσα σταθερής τροχιάς, του να ξέρεις δηλαδή πόση ώρα θα κρατήσει το δρομολόγιό σου. Πλέον έχει γίνει τζόγος: μια μέρα που χρειάστηκε να πάω στο Μαρούσι, έφαγα το μισό μου πρωινό στο πηγαινέλα.
Στο μεταξύ, η μπλε γραμμή του μετρό ως γνωστόν έχει κλείσει μετά την Εθνική Άμυνα λόγω έργων, και η περίφημη τέταρτη γραμμή που θα εξυπηρετήσει περιοχές όπως η Κυψέλη, το Γαλάτσι, το Παγκράτι και άλλες ταλαίπωρες βρίσκεται ακόμη στο στάδιο του σχεδίου επί χάρτου -ούτε καν μακέτα. Όσο για τον Προαστιακό, υποτίθεται ότι μέχρι το 2010 θα πρέπει να έχει υπερδιπλασιάσει το δίκτυό του (280 χλμ από 120), αλλά προσωπικά θα κράταγα μικρό καλάθι. Και κάτι Λαύρια, κάτι Ραφήνες και κάτι Άγιοι Ανάργυροι, που περιμένουν γραμμές και σταθμούς, μάλλον θα μείνουν με την όρεξη.
Την ίδια στιγμή που όλα αυτά τα ωραία συμβαίνουν με τις αστικές συγκοινωνίες, και μάλιστα με τα μέσα σταθερής τροχιάς που θα έπρεπε να είναι το βαρύ πυροβολικό, η κυβέρνηση δίνει κίνητρα για την αγορά αυτοκινήτων (λόγω της κρίσης, βεβαίως βεβαίως), κάνει σχέδια για νέους αυτοκινητοδρόμους στην Αττική που θα γεμίσουν τον Υμηττό τρύπες, και στο τσακ ήταν να επιτρέψει και την κίνηση των ταξί στους λεωφορειοδρόμους (επισήμως, γιατί ανεπισήμως μπαίνουν και από μόνα τους).
Μ' αυτά και μ' αυτά, το βλέπω λίγο δύσκολο να πειστεί ο Αθηναίος να αφήσει το αυτοκίνητο στο σπίτι. Καλές οι διαφημιστικές καμπάνιες και τα βιντεοκλίπ με την Κοκκίνου, αλλά για να γίνει κάτι και επί της ουσίας απαιτείται να υπάρχουν σοβαρές και αξιόπιστες εναλλακτικές δυνατότητες μετακίνησης. Μέχρι τους Ολυμπιακούς είχαν γίνει ορισμένα βήματα, σήμερα όμως, πέντε χρόνια μετά, μοιάζει να έχουμε κάνει άλλα τόσα βήματα προς τα πίσω, ειδικά στο θέμα της αξιοπιστίας. Και το χειρότερο δεν είναι αυτό: το χειρότερο είναι πως, αν έπρεπε να ρίχνουμε δέκα ευρώ στις συγκοινωνίες και δύο στην κατασκευή καινούργιων δρόμων, η παρούσα κυβέρνηση, παναπεί ο Σουφλιάς, μάλλον κινείται στη λογική "πέντε ευρώ στις συγκοινωνίες, πέντε και κάτι στους δρόμους".
Κοντολογίς, προκοπή δεν βλέπω. Κι έχω κι ένα δικαστήριο στον Πειραιά την παραπάνω βδομάδα, κι από τώρα το σκέφτομαι που θα πρέπει να φύγω απ' τα χαράματα για νά 'μαι στην ώρα μου...
.
12 Μάϊος 2009
Χέρι-χέρι
"Οσα συνέβησαν το απόγευμα του Σαββάτου στις οδούς Σωκράτους και Μενάνδρου απέδειξαν (για πολλοστή φορά...) ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι πάρα ένας παρακρατικός μηχανισμός, οργανικά συνδεδεμένος με την Αστυνομία", λένε το Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών και το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα σε ανακοίνωσή τους με αφορμή τα επεισόδια του Σαββάτου.
Ίσως είναι πολύ χοντρό να μιλάμε για "απόδειξη", όμως σύμπτωση που επαναλαμβάνεται παύει να είναι σύμπτωση και οι εικόνες που κατέγραψαν ο φωτογραφικός και ο τηλεοπτικός φακός είναι πολύ εύγλωττες για να παριστάνει κανείς ότι δεν τρέχει τίποτα. Ο καθένας μπορεί να διακρίνει τα παλουκάρια με τα κράνη, τις κουκούλες και τους κέλτικους σταυρούς να ξεδίνουν με ασκήσεις σκοποβολής κατά των μεταναστών στο κτίριο του παλιού εφετείου, όπως επίσης μπορεί να διαπιστώσει την ολύμπια, θα έλεγα, αταραξία με την οποία τους αντιμετωπίζουν οι λίγοι παρόντες ΜΑΤατζήδες. Τους έχουν γυρισμένη την πλάτη (!), σαν να μη βρίσκονται εκεί ένα πράγμα, όταν βέβαια δεν πιάνουν κουβεντούλα μαζί τους ανταλλάσσοντας τερπνές και ωφέλιμες απόψεις για το μέλλον του ελληνισμού ή, ποιος ξέρει, για την αποχώρηση του Ερνέστο Βαλβέρδε από τον πάγκο του Ολυμπιακού ίσως.
Ας δεχτούμε λοιπόν ότι τα δύο Δίκτυα υπερβάλλουν στην ανακοίνωσή τους, όπως άλλωστε συνηθίζουν όλοι αυτοί οι αριστεριστές θολοκουλτουριαραίοι. Και πάλι παραμένουν ορισμένες ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν, όπως ας πούμε γιατί οι αστυνομικοί που ήταν παρόντες έξω από το παλιό Εφετείο και έβλεπαν τους συγκεντρωμένους χρυσαυγίτες να πετάνε πέτρες, μάρμαρα και ξέρωγωτί, δεν έκαναν καμία κίνηση για να τους εμποδίσουν, να τους απωθήσουν ή να συλλάβουν και μερικούς. Μήπως οι συγκεκριμένες πράξεις δεν είναι αξιόποινες; (με την ευκαιρία: εκείνο το νομοσχέδιο για τις κουκούλες ψηφίστηκε τελικά ή όχι; γιατί οι περισσότεροι από τους εν λόγω, τα προσωπάκια τους τα είχαν καλυμμένα...)
Το δελτίο τύπου πάλι που εξέδωσε η ΓΑΔΑ σχετικά με τα γεγονότα αποτελεί μια αξιοσημείωτη άσκηση για την ορθή χρήση της μεσοπαθητικής φωνής των ρημάτων, που όμως καθόλου δεν μας βοηθάει να καταλάβουμε, φερ' ειπείν, πώς ακριβώς τραυματίστηκαν οι πέντε αλλοδαποί που αναφέρεται ότι μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία: από μόνοι τους; Και να μη ρωτήσω για τους δέκα αστυνομικούς που επίσης φέρονται ως τραυματίες.
Όλα αυτά τα ερωτήματα θα μπορούσαν ενδεχομένως να υποβληθούν στους αρμοδίους υπουργούς και να απαντηθούν στη Βουλή... αλλά ξέχασα, η Βουλή κατέβασε ρολά. Να ελπίζουμε ότι θα φιλοτιμηθούν οι υπουργοί και θα απαντήσουν οικειοθελώς, μάλλον ουτοπικό ακούγεται: έχουν αποδείξει ότι πάσχουν από στρουθοκαμηλισμό βαριάς μορφής. Οπότε θα μείνουμε με τα ερωτήματα, και με τα συμπεράσματα που μπορούμε να βγάλουμε από μόνοι μας.
"Κράτα μου τη σημαία να σου κρατήσω την ασπίδα να ξαποστάσεις": αυτόν τον σκαμπρόζικο διάλογο μεταξύ ΜΑΤατζή και χρυσαυγίτη μεταφέρει ο Σταύρος Θεοδωράκης και, ειλικρινά, δεν έχω κανέναν λόγο να μην τον πιστέψω. Είναι πασιφανές ότι ένα κομμάτι της αστυνομίας ερωτοτροπεί ασύστολα με τον χώρο της ακροδεξιάς, και είναι άλλο τόσο πασιφανές ότι η πολιτική ηγεσία κάνει πως δεν βλέπει αυτές τις ερωτοτροπίες. Μέχρι να αποθρασυνθούν εντελώς αυτά τα υποκείμενα και να έχουμε νεκρούς. Αλλά τότε θα είναι πολύ αργά και για ευαισθησίες και για απαντήσεις.
.
06 Μάϊος 2009
Δίτζιταλ έρα
Χτες το πρωί βαριόμουν να δουλέψω. Μετά τα εξωτερικά δώθε-κείθε μαζεύτηκα στο γραφείο, πήρα κάτι τηλέφωνα, και θα έπρεπε να κάτσω να γράψω καμία αγωγή -αλλά δεν είχα κέφι. Οπότε σκέφτηκα, "δεν ανεβάζω στο facebook τις φωτογραφίες από την ανάβαση στον Σμόλικα, να τις δουν και οι υπόλοιποι"; Μια και δυο, τις ξεφορτώνω από το φλασάκι στον κομπιούτορα και αρχίζω την επεξεργασία: ξεσκαρτάρισμα, ξάκρισμα, λίγο κοντράστ εδώ, λίγος κορεσμός παρεκεί, κάτι εφεδάκια παραπέρα. Και μετά λέω, "δεν διαλέγω και μερικές άλλες από τα βουνά του χειμώνα, να φτιάξω άλλο ένα αλμπουμάκι"; Και ξαναρχίζω τη διαδικασία, και τσουπ, νάσου άλλες 35 φωτογραφίες.
Προ ψηφιακής εποχής, θα πήγαινα, φερ' ειπείν, στον Σμόλικα με την απλή αναλογική μηχανή μου, θα τράβαγα ένα φιλμ το πολύ, θα το έδινα στον Γιαννέτο και θα έπαιρνα τις φωτογραφίες την άλλη μέρα. Πέντε καλές, δέκα μέτριες και οι υπόλοιπες αδιάφορες έως χάλια, θα τις έβλεπα εγώ, το έτερον ήμισυ, άντε και κανα-δυο φίλοι, και θα κατέληγαν όλες μαζί σε ένα χοντρό άλμπουμ που θα στριμωχνόταν σε κάποιο ράφι να μαζεύει σκόνη. Επιπλέον, πριν πάρω στα χέρια μου τις τυπωμένες φωτογραφίες, δεν θα ήξερα τι ακριβώς έχω τραβήξει και πόσο καλά το τράβηξα, ούτε θα μπορούσα να κάνω οποιαδήποτε επέμβαση κατά την εμφάνιση.
Τώρα, αντίθετα, μπορώ να έχω την μηχανή παντού μαζί μου και να τραβάω όσες φωτογραφίες θέλω χωρίς να νοιάζομαι μήπως τελειώσει το φιλμ. Μπορώ να δω επιτόπου τι τράβηξα, κι αν δεν μου αρέσει να το ξανατραβήξω μέχρι να πετύχω κάτι ικανοποιητικό. Και μετά να το φέρω στον υπολογιστή, να ξεσκαρτάρω τη σαβούρα, να περάσω ό,τι ξεχωρίζει από ένα δωρεάν και απλούστατο πρόγραμμα όπως το IrfanView, και να κάνω διάφορες ποικιλίες: κόψε από δω, ράψε από κει, παίξε με τα χρώματα και τους τόνους, κάνε το έγχρωμο ασπρόμαυρο, ή μήπως σέπια θα πήγαινε καλύτερα, και για να σύρω λιγάκι κι ετούτο εδώ το slider να δούμε τι θα γίνει... Και στο τέλος της διαδικασίας, που μπορεί να γίνει όσο σύντομη ή χρονοβόρα θέλεις, παίρνεις ένα φωτογραφικό αποτέλεσμα που μπορεί και να αξίζει τον κόπο. Και όχι μόνο, μπορείς να το ανεβάσεις αμέσως στο διαδίκτυο και να το δει ένα σωρό κόσμος, αντίθετα με το άλμπουμ που λέγαμε προηγουμένως.
Εντάξει, μπορεί να μη γίνεις ποτέ Γιόζεφ Κουντέλκα ή Ρόμπερτ Κάππα ή ξέρωγω ποιος. Μπορεί να συνεχίσεις να βλέπεις ένα σωρό ντουβάρια, εκεί που ο καλλιτέχνης φωτογράφος θα δει ένα μοναδικό κάδρο. Αλλά, τελικά, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το παιχνίδι, η δυνατότητα που σου δίνουν τα ψηφιακά μέσα να ξεδώσεις, να σπαταλήσεις λίγο χρόνο δημιουργικά και ψυχαγωγικά, να ξελαμπικάρεις το μυαλό σου έστω για μισή ώρα, χωρίς καν να σηκωθείς από τη θέση εργασίας σου και με ελάχιστο ή καθόλου κόστος.
Γι' αυτό και διαφωνώ με όσους οικτίρουν την ψηφιακή εποχή και νοσταλγούν τη ζεστασιά του φιλμ και του βινυλίου (συνήθως) ή των άλλων αναλογικών μέσων. Διότι τι με νοιάζει εμένα αγαπητέ μου που με την φτηνή Nikon των 90 ευρώ δεν μπορώ να τυπώσω τις φωτογραφίες σε μέγεθος τοιχογραφίας; Τι με νοιάζει που με το mp3 χάνονται κατά τη συμπίεση κάτι συχνότητες εκεί στα χαμηλά, τις οποίες δεν θα άκουγα ούτως ή άλλως, γιατί τη διαφορά μπορείς να την καταλάβεις μόνο αν έχεις το σούπερ ντούπερ χάι-εντ στερεοφωνικό συγκρότημα, ένα σπίτι με απόλυτη ηχομόνωση και αρκετό χρόνο για να ακούς μουσική χωρίς να κάνεις τίποτα άλλο;
Για μένα το ζουμί της λεγόμενης ψηφιακής επανάστασης είναι ακριβώς αυτό: η δυνατότητα που μας δίνει να γινόμαστε για λίγο παιδιά που παίζουν με τα παιχνίδια τους. Κι από τα παιχνίδια αυτά μπορεί να προκύψουν διαμαντάκια (μερικές φορές) ή ένα κάρο σκαρταδούρα (πιο συχνά), αλλά ποιος νοιάζεται; Σημασία έχει να το διασκεδάζεις.
Και στα πλαίσια της ίδιας διαδικασίας εγώ τώρα θα κάνω save τούτο δω το κείμενο, θα το ξαναδιαβάσω για τυχόν λάθη, θα βρω έναν τίτλο και κανα-δυο φωτογραφίες να το διακοσμήσω, και σε πέντε λεπτά θα το ανεβάσω... μάλλον όχι, τώρα που το διαβάζεις το έχω ήδη ανεβάσει :) Και το παιχνίδι συνεχίζεται...
.
Προ ψηφιακής εποχής, θα πήγαινα, φερ' ειπείν, στον Σμόλικα με την απλή αναλογική μηχανή μου, θα τράβαγα ένα φιλμ το πολύ, θα το έδινα στον Γιαννέτο και θα έπαιρνα τις φωτογραφίες την άλλη μέρα. Πέντε καλές, δέκα μέτριες και οι υπόλοιπες αδιάφορες έως χάλια, θα τις έβλεπα εγώ, το έτερον ήμισυ, άντε και κανα-δυο φίλοι, και θα κατέληγαν όλες μαζί σε ένα χοντρό άλμπουμ που θα στριμωχνόταν σε κάποιο ράφι να μαζεύει σκόνη. Επιπλέον, πριν πάρω στα χέρια μου τις τυπωμένες φωτογραφίες, δεν θα ήξερα τι ακριβώς έχω τραβήξει και πόσο καλά το τράβηξα, ούτε θα μπορούσα να κάνω οποιαδήποτε επέμβαση κατά την εμφάνιση.
Τώρα, αντίθετα, μπορώ να έχω την μηχανή παντού μαζί μου και να τραβάω όσες φωτογραφίες θέλω χωρίς να νοιάζομαι μήπως τελειώσει το φιλμ. Μπορώ να δω επιτόπου τι τράβηξα, κι αν δεν μου αρέσει να το ξανατραβήξω μέχρι να πετύχω κάτι ικανοποιητικό. Και μετά να το φέρω στον υπολογιστή, να ξεσκαρτάρω τη σαβούρα, να περάσω ό,τι ξεχωρίζει από ένα δωρεάν και απλούστατο πρόγραμμα όπως το IrfanView, και να κάνω διάφορες ποικιλίες: κόψε από δω, ράψε από κει, παίξε με τα χρώματα και τους τόνους, κάνε το έγχρωμο ασπρόμαυρο, ή μήπως σέπια θα πήγαινε καλύτερα, και για να σύρω λιγάκι κι ετούτο εδώ το slider να δούμε τι θα γίνει... Και στο τέλος της διαδικασίας, που μπορεί να γίνει όσο σύντομη ή χρονοβόρα θέλεις, παίρνεις ένα φωτογραφικό αποτέλεσμα που μπορεί και να αξίζει τον κόπο. Και όχι μόνο, μπορείς να το ανεβάσεις αμέσως στο διαδίκτυο και να το δει ένα σωρό κόσμος, αντίθετα με το άλμπουμ που λέγαμε προηγουμένως.
Εντάξει, μπορεί να μη γίνεις ποτέ Γιόζεφ Κουντέλκα ή Ρόμπερτ Κάππα ή ξέρωγω ποιος. Μπορεί να συνεχίσεις να βλέπεις ένα σωρό ντουβάρια, εκεί που ο καλλιτέχνης φωτογράφος θα δει ένα μοναδικό κάδρο. Αλλά, τελικά, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το παιχνίδι, η δυνατότητα που σου δίνουν τα ψηφιακά μέσα να ξεδώσεις, να σπαταλήσεις λίγο χρόνο δημιουργικά και ψυχαγωγικά, να ξελαμπικάρεις το μυαλό σου έστω για μισή ώρα, χωρίς καν να σηκωθείς από τη θέση εργασίας σου και με ελάχιστο ή καθόλου κόστος.
Γι' αυτό και διαφωνώ με όσους οικτίρουν την ψηφιακή εποχή και νοσταλγούν τη ζεστασιά του φιλμ και του βινυλίου (συνήθως) ή των άλλων αναλογικών μέσων. Διότι τι με νοιάζει εμένα αγαπητέ μου που με την φτηνή Nikon των 90 ευρώ δεν μπορώ να τυπώσω τις φωτογραφίες σε μέγεθος τοιχογραφίας; Τι με νοιάζει που με το mp3 χάνονται κατά τη συμπίεση κάτι συχνότητες εκεί στα χαμηλά, τις οποίες δεν θα άκουγα ούτως ή άλλως, γιατί τη διαφορά μπορείς να την καταλάβεις μόνο αν έχεις το σούπερ ντούπερ χάι-εντ στερεοφωνικό συγκρότημα, ένα σπίτι με απόλυτη ηχομόνωση και αρκετό χρόνο για να ακούς μουσική χωρίς να κάνεις τίποτα άλλο;
Για μένα το ζουμί της λεγόμενης ψηφιακής επανάστασης είναι ακριβώς αυτό: η δυνατότητα που μας δίνει να γινόμαστε για λίγο παιδιά που παίζουν με τα παιχνίδια τους. Κι από τα παιχνίδια αυτά μπορεί να προκύψουν διαμαντάκια (μερικές φορές) ή ένα κάρο σκαρταδούρα (πιο συχνά), αλλά ποιος νοιάζεται; Σημασία έχει να το διασκεδάζεις.
Και στα πλαίσια της ίδιας διαδικασίας εγώ τώρα θα κάνω save τούτο δω το κείμενο, θα το ξαναδιαβάσω για τυχόν λάθη, θα βρω έναν τίτλο και κανα-δυο φωτογραφίες να το διακοσμήσω, και σε πέντε λεπτά θα το ανεβάσω... μάλλον όχι, τώρα που το διαβάζεις το έχω ήδη ανεβάσει :) Και το παιχνίδι συνεχίζεται...
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
