Οι πιο προβληματικές καινοτομίες του νομοσχεδίου όμως κρύβονται στα άρθρα 26 και 28. Με τα άρθρα αυτά ορίζεται ότι, στην περίπτωση που κάποιος καταδικαστεί για την τέλεση ενός ή περισσοτέρων από τα αδικήματα που περιγράφονται στα δύο προηγούμενα ποστ, έχοντας καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, αποκλείεται η μετατροπή της ποινής του σε χρηματική, η αναστολή εκτέλεσής της, και η παροχή αναστέλλουσας δύναμης στην έφεση που τυχόν ασκήσει. Με δυο λόγια, ευθύς αμέσως μόλις απαγγελθεί η ποινή, ο κουκουλοφόρος δράστης πηγαίνει κατευθείαν στη φυλακή (χωρίς να περάσει από την αφετηρία).
Ο βασικός προβληματισμός έχει ως εξής: η μετατροπή των ποινών και η αναστολή της εκτέλεσής τους δεν είναι κάποιο καπρίτσιο του νομοθέτη που έτυχε να παρεισφρήσει στους κώδικες. Είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης εξέλιξης και προόδου του δικαιικού πολιτισμού, και ευρύτερα του ανθρώπινου, θα έλεγα. Στηρίζονται στην αρχή της επιείκειας και αντικατοπτρίζουν την αναγνώριση από την κοινωνία του γεγονότος ότι η στέρηση της ελευθερίας δεν είναι ούτε η μόνη/καλύτερη μέθοδος σωφρονισμού, ούτε η μόνη/καλύτερη μέθοδος προστασίας της κοινωνίας από τον παραβάτη του νόμου. Όχι πάντα, τουλάχιστον.
Επιπλέον, ούτε η μετατροπή ούτε η αναστολή χορηγούνται αδιακρίτως. Ο νόμος ορίζει τις προϋποθέσεις χορήγησής τους, λαμβάνοντας υπ' όψη μία σειρά από παραμέτρους όπως το ύψος της ποινής, το λευκό ή όχι ποινικό μητρώο του δράστη κλπ., και σε πολλές περιπτώσεις εναπόκειται στην κρίση του δικαστή το αν θα κάνει χρήση αυτών των ευεργετικών διατάξεων ή όχι, σταθμίζοντας μεταξύ άλλων και την προσωπικότητα του δράστη ή το πόσο μεγάλο κίνδυνο αποτελεί αυτός για την κοινωνία.
Η συλλήβδην κατάργηση αυτών των ρυθμίσεων όταν πρόκειται για κουκουλοφόρους δεν δικαιολογείται πειστικά. Δεν προβάλλεται, ας πούμε, από την κυβέρνηση ότι οι κουκουλοφόροι συγκεκριμένα πέφτουν στα μαλακά από τους δικαστές, ότι επιδεικνύεται υπερβολική επιείκεια. Γιατί λοιπόν δεν εμπιστευόμαστε τους δικαστές να κρίνουν την κάθε περίπτωση ξεχωριστά, όπως πρέπει; Ιδίως από τη στιγμή που, με την αύξηση των ποινών που προβλέπει το ίδιο νομοσχέδιο, η αναστολή παύει να είναι υποχρεωτική για τον δικαστή ακόμα και στην περίπτωση που ο δράστης έχει κατάλευκο ποινικό μητρώο.
Και τι να πει κανείς για την αναστέλλουσα δύναμη της έφεσης; Μία ρύθμιση που αναγνωρίζει ότι και η δικαστική κρίση μπορεί να σφάλλει, που αναγνωρίζει ότι η στέρηση της ελευθερίας, ακόμα και προσωρινή, μπορεί να επιφέρει δραματικές συνέπειες στη ζωή ενός ανθρώπου, γι' αυτό και δίνει το δικαίωμα σε αυτόν να προσφύγει σε ένα υψηλότερο επίπεδο του μηχανισμού της Δικαιοσύνης και να επιδιώξει την εκ νέου κρίση της υπόθεσής του από άλλους δικαστές πριν οδηγηθεί στη φυλακή. Δικαίωμα που επίσης βρίσκεται στην κρίση του Δικαστηρίου στις περιπτώσεις που μας απασχολούν.
Για τις ρυθμίσεις αυτές δεν υπάρχει άλλη λογική εξήγηση, παρά μόνο η εξής: ο κ. Δένδιας θέλει να δώσει τη δυνατότητα στον κυβερνητικό εκπρόσωπο του μέλλοντος να μπορεί να βγει στο πρες-ρουμ και να ρωτήσει με αυταρέσκεια τους δημοσιογράφους "τις είδατε τις χειροπέδες;", όπως καλή ώρα είχε κάνει ο Ρουσόπουλος.
Οι ρυθμίσεις αυτές έχουν έναν άδικο και εκδικητικό χαρακτήρα που καθόλου δεν αρμόζει σε μία Δημοκρατία. Διότι έστω ότι η κοινωνική ειρήνη, που θέλει να διασφαλίσει το νομοσχέδιο, απειλείται από τους κουκουλοφόρους σαν (απροσδιόριστο) σύνολο. Ο ποινικός κολασμός όμως δεν αφορά το σύνολο, αλλά τον κάθε κουκουλοφόρο ξεχωριστά, αυτόν, τον συγκεκριμένο, που κάθεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου και που θα πρέπει να τιμωρηθεί μόνο για τις συγκεκριμένες πράξεις για τις οποίες θα κριθεί ένοχος, και που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί από τη Δικαιοσύνη ως άτομο, ως πολίτης, και όχι ως οιονεί εκπρόσωπος ενός διαχρονικού συνόλου εγκληματιών που καλείται να πληρώσει το λογαριασμό για όλους.
Με τις ρυθμίσεις αυτές διαγράφονται κάποια βήματα από την εξέλιξη του ποινικού δικαίου και του δικαίου σωφρονισμού, στο όνομα δήθεν της κοινωνικής ειρήνης -στην πραγματικότητα, για λόγους στην καλύτερη περίπτωση επικοινωνιακούς και στη χειρότερη πονηρούς.
.
30 Απρίλιος 2009
29 Απρίλιος 2009
Διατάραξη κοινής ειρήνης
Το νομοσχέδιο Δένδια αρχίζει να προβληματίζει περισσότερο στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 25, με την οποία συμπληρώνεται το άρθρο 189 του Ποινικού Κώδικα που προβλέπει το αδίκημα της "διατάραξης της κοινής ειρήνης".
Ας δούμε τι λέει το άρθρο αυτό:
Με το νομοσχέδιο Δένδια, στο άρθρο 189 του Ποινικού Κώδικα προστίθεται νέα παράγραφος 3 (και η υπάρχουσα παράγραφος 3 αναριθμείται σε παράγραφο 4), ως εξής: "3. Ο υπαίτιος της πράξεως της παραγράφου 1 τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών [σ.σ. πλημμέλημα] και ο υπαίτιος των πράξεων της παραγράφου 2 τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών [σ.σ. κακούργημα], αν τέλεσαν την πράξη τους με καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους".
Πρώτα απ' όλα, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ο Ποινικός Κώδικας είναι νομοθέτημα της ταραγμένης δεκαετίας του '50, που σε κάποιο βαθμό καθρεφτίζει το μετεμφυλιακό κλίμα της εποχής, τις έριδες, τα μίση, τους ανοιχτούς λογαριασμούς που πληρώνονταν με αίμα. Την εποχή εκείνη δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο να μπουκάρει μια ομάδα αφιονισμένων ανθρώπων στο σπίτι ενός πολιτικού αντιπάλου και να τον ξυλοκοπήσει ή να το κάνει λαμπόγυαλο (στην καλύτερη περίπτωση). Όσο για τη "δημόσια συνάθροιση πλήθους", δεν ήταν και τόσο αυτονόητο δικαίωμα, όσο είναι σήμερα: το Σύνταγμα του 1952 προέβλεπε τη δυνατότητα να απαγορεύονται οι δημόσιες συναθροίσεις για λόγους δημοσίας ασφαλείας χωρίς πολλά πολλά (δυνατότητα που υπάρχει και σήμερα, αλλά υπόκειται σε σαφώς περισσότερους περιορισμούς).
Αν λοιπόν η θέσπιση των διατάξεων του άρθρου 189 ΠΚ είχε νόημα τη δεκαετία του '50, δεν είναι σίγουρο ότι η διατήρησή τους εν ισχύ έχει νόημα σήμερα. Στην πραγματικότητα, οι επιμέρους πράξεις που τιμωρεί το άρθρο αυτό (βιαιοπραγίες κλπ.) είναι ούτως ή άλλως πονικά κολάσιμες βάσει άλλων διατάξεων του ίδιου Ποινικού Κώδικα (περί σωματικών βλαβών, φθορών, συναυτουργίας, ηθικής αυτουργίας κλπ.). Εκ πρώτης όψεως, το 189 ΠΚ φαίνεται να περισσεύει.
Ας πάρουμε τώρα ένα υποθετικό παράδειγμα, μέσα απ' τη ζωή βγαλμένο: Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Πανεπιστημίου, τον περασμένο Δεκέμβρη, με συμμετοχή χιλιάδων πολιτών. Μια ομάδα 40-50 κρανο/κουκουλοφόρων αρχίζει να ξηλώνει τις πλάκες του πεζοδρομίου στο ύψος της Ιπποκράτους, βάζει φωτιά σε κάδους και αρχίζει να σπάει βιτρίνες καταστημάτων. Οι κάθετοι δρόμοι είναι μπλοκαρισμένοι από τα ΜΑΤ, αρχίζουν να πέφτουν δακρυγόνα, και σε συνδυασμό με τις φωτιές η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική. Όλος ο κόσμος καλύπτει το πρόσωπο με ό,τι μπορεί, μαντήλια, κασκόλ, μπλούζες. Κάποιοι πιο θερμόαιμοι, βλέποντας τους κουκουλοφόρους να λυσσομανάνε πάνω στις βιτρίνες τραπεζών, βγάζουν κραυγές τύπου "σπάστε το το μπουρδέλο", χωρίς όμως να συμμετέχουν οι ίδιοι.
Η ύπαρξη αυτού του πλήθους αντικειμενικά διευκολύνει τη δράση των κουκουλοφόρων. Είναι όμως όλοι αυτοί, πολίτες που θέλησαν να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά, "συμμέτοχοι σε δημόσια συνάθροιση πλήθους"; Είναι. Το πλήθος "διαπράττει βιαιοπραγίες με ενωμένες δυνάμεις"; Διαπράττει -όχι όλο το πλήθος, αλλά ένα μέρος του εκμεταλλευόμενο την (ακούσια) κάλυψη των υπολοίπων. Κι όταν οι περισσότεροι έχουν γίνει θέλοντας και μη κουκουλοφόροι, άντε να ξεχωρίσεις την ήρα από το στάρι και άντε να διασφαλίσεις ότι οι συλλήψεις, αν γίνουν, δεν θα γίνουν στο σωρό. Κι ακόμα: αυτοί που -κακώς, κάκιστα- επιδοκιμάζουν τα σπασίματα με φωνές ή συνθήματα, εμπίπτουν στον ορισμό του "υποκινητή";
Εμ, εδώ σε θέλω κάβουρα, εδώ σε θέλω θαρραλέε δικαστή να ερμηνεύσεις σωστά το πνεύμα του νομοθέτη και να μην παρασυρθείς από τις κραυγές υστερίας των δημοσιογράφων, ας πούμε, που θα απαιτούν καταδίκες γιατί το κράτος "πρέπει να επιδείξει πυγμή". Εδώ σε θέλω επίσης να εκτιμήσεις ορθά το αποδεικτικό υλικό, να σεβαστείς το τεκμήριο της αθωότητας, και να φροντίσεις ώστε να καταλήξουν στη φυλακή μόνο αυτοί που πράγματι "υποκίνησαν και εκτέλεσαν βιαιοπραγίες", και όχι όσοι βρέθηκαν σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή.
Δεν είναι ότι δεν έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη (όχι ανεπιφύλακτη, πάντως), αλλά όταν κοτζάμ πρωθυπουργός ψέγει στη Βουλή την "ανεξήγητη επιμονή συλλογικών φορέων να πραγματοποιούν κινητοποιήσεις, την ώρα που δεν μπορούσαν να τις περιφρουρήσουν", και κανείς δεν βγαίνει να του υπενθυμίσει ότι η περιφρούρηση των κινητοποιήσεων δεν αποτελεί υποχρέωση των πολιτών και των φορέων, και ότι εν πάση περιπτώσει το συνταγματικό δικαίωμα του συναθροίζεσθαι δεν ασκείται υπό την προϋπόθεση της αποτελεσματικής περιφρούρησης της συνάθροισης, ε, όσο νά 'ναι φοβάμαι λιγάκι. Γιατί και οι δικαστές ζουν ανάμεσά μας και δεν είναι εύκολο να μένουν ανεπηρέαστοι από το γενικότερο κοινωνικό κλίμα. Και, έχοντας αυτά στο μυαλό, θα το σκεφτόμουν δύο φορές να κατέβω στο δρόμο με τον κίνδυνο να καταλήξω στο σκαμνί του κακουργοδικείου και να πρέπει να αποδείξω ότι δεν είμαι κουκουλοφόρος ελέφαντας. Και πιστεύω ότι το ίδιο θα σκεφτούν και πολλοί άλλοι.
Όσο για το γεγονός ότι το νέο νομοσχέδιο αναβαθμίζει την εν λόγω υποκίνηση και εκτέλεση βιαιοπραγιών από κουκουλοφόρους σε κακούργημα, παραθέτω την άποψη του καθηγητή Ποινικού Δικαίου, Νίκου Παρασκευόπουλου: "Σε σχέση με την επιβάρυνση των ποινών στην περίπτωση που ο δράστης φορά κουκούλα, πρέπει να ληφθούν υπόψη τα εξής: Είναι άλλο να επιμετράται μια βαρύτερη ποινή αλλά μέσα στα προβλεπόμενα πλαίσια και άλλο να επιβαρύνεται το ίδιο το πλαίσιο της προβλεπόμενης ποινής. Στη δεύτερη περίπτωση ελλοχεύει ο κίνδυνος να παραγνωριστεί η εγγύηση της αναλογικότητας όταν το μέτρο της ποινής θα εκτοξεύεται για λόγους που δεν έχουν σχέση με τη βαρύτητα των αποτελεσμάτων (βαρύτητα σωματικής βλάβης, φθοράς ιδιοκτησίας κ.λπ.)".
Συνοψίζοντας: Έχουμε μια διάταξη, το άρθρο 189 ΠΚ, που ενδεχομένως θα μπορούσε και να μην υπάρχει στη νομοθεσία μας, με την έννοια ότι οι αξιόποινες πράξεις που ορίζει είναι ούτως ή άλλως αξιόποινες βάσει άλλων διατάξων. Με το νομοσχέδιο Δένδια, η τροποποίηση του άρθρου αυτού (σε συνδυασμό και με κάποιες ακόμα διατάξεις που θα δούμε σε επόμενο ποστ) δημιουργεί τον κίνδυνο de facto φαλκίδευσης του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος του συναθροίζεσθαι, εφόσον είναι εξαιρετικά δύσκολο για αντικειμενικούς λόγους να εξασφαλιστεί η ορθή εφαρμογή της. Δεν λέω, θεμιτός σκοπός η διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, αν όμως η μέθοδος που επιλέγεται για την επίτευξή του είναι να τρομάξει ο κόσμος και να αποφεύγει τις διαδηλώσεις, τότε συγγνώμη, αλλά δεν αντιμετωπίζουμε τους κουκουλοφόρους: παραδινόμαστε σε αυτούς. Και επιπλέον, για κερασάκι, μια διάταξη που βάσιμα μπορεί να υποστηριχθεί ότι παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας, και επομένως κινδυνεύει να μείνει ανεφάρμοστη.
Από εδώ και πέρα, το νομοσχέδιο Δένδια σαν ν' αρχίζει να μπάζει...
Ας δούμε τι λέει το άρθρο αυτό:
1. Όποιος συμμετέχει σε δημόσια συνάθροιση πλήθους που με ενωμένες δυνάμεις διαπράττει βιαιοπραγίες εναντίον προσώπων ή πραγμάτων ή εισβάλλει παράνομα σε ξένα σπίτια, κατοικίες ή άλλα ακίνητα κτήματα τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών.
2. Οι υποκινητές και εκείνοι που εκτέλεσαν βιαιοπραγίες τιμωρούνται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών.
3. Οι ποινές αυτές επιβάλλονται αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη.
Με το νομοσχέδιο Δένδια, στο άρθρο 189 του Ποινικού Κώδικα προστίθεται νέα παράγραφος 3 (και η υπάρχουσα παράγραφος 3 αναριθμείται σε παράγραφο 4), ως εξής: "3. Ο υπαίτιος της πράξεως της παραγράφου 1 τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών [σ.σ. πλημμέλημα] και ο υπαίτιος των πράξεων της παραγράφου 2 τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών [σ.σ. κακούργημα], αν τέλεσαν την πράξη τους με καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους".
Πρώτα απ' όλα, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ο Ποινικός Κώδικας είναι νομοθέτημα της ταραγμένης δεκαετίας του '50, που σε κάποιο βαθμό καθρεφτίζει το μετεμφυλιακό κλίμα της εποχής, τις έριδες, τα μίση, τους ανοιχτούς λογαριασμούς που πληρώνονταν με αίμα. Την εποχή εκείνη δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο να μπουκάρει μια ομάδα αφιονισμένων ανθρώπων στο σπίτι ενός πολιτικού αντιπάλου και να τον ξυλοκοπήσει ή να το κάνει λαμπόγυαλο (στην καλύτερη περίπτωση). Όσο για τη "δημόσια συνάθροιση πλήθους", δεν ήταν και τόσο αυτονόητο δικαίωμα, όσο είναι σήμερα: το Σύνταγμα του 1952 προέβλεπε τη δυνατότητα να απαγορεύονται οι δημόσιες συναθροίσεις για λόγους δημοσίας ασφαλείας χωρίς πολλά πολλά (δυνατότητα που υπάρχει και σήμερα, αλλά υπόκειται σε σαφώς περισσότερους περιορισμούς).
Αν λοιπόν η θέσπιση των διατάξεων του άρθρου 189 ΠΚ είχε νόημα τη δεκαετία του '50, δεν είναι σίγουρο ότι η διατήρησή τους εν ισχύ έχει νόημα σήμερα. Στην πραγματικότητα, οι επιμέρους πράξεις που τιμωρεί το άρθρο αυτό (βιαιοπραγίες κλπ.) είναι ούτως ή άλλως πονικά κολάσιμες βάσει άλλων διατάξεων του ίδιου Ποινικού Κώδικα (περί σωματικών βλαβών, φθορών, συναυτουργίας, ηθικής αυτουργίας κλπ.). Εκ πρώτης όψεως, το 189 ΠΚ φαίνεται να περισσεύει.
Ας πάρουμε τώρα ένα υποθετικό παράδειγμα, μέσα απ' τη ζωή βγαλμένο: Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Πανεπιστημίου, τον περασμένο Δεκέμβρη, με συμμετοχή χιλιάδων πολιτών. Μια ομάδα 40-50 κρανο/κουκουλοφόρων αρχίζει να ξηλώνει τις πλάκες του πεζοδρομίου στο ύψος της Ιπποκράτους, βάζει φωτιά σε κάδους και αρχίζει να σπάει βιτρίνες καταστημάτων. Οι κάθετοι δρόμοι είναι μπλοκαρισμένοι από τα ΜΑΤ, αρχίζουν να πέφτουν δακρυγόνα, και σε συνδυασμό με τις φωτιές η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική. Όλος ο κόσμος καλύπτει το πρόσωπο με ό,τι μπορεί, μαντήλια, κασκόλ, μπλούζες. Κάποιοι πιο θερμόαιμοι, βλέποντας τους κουκουλοφόρους να λυσσομανάνε πάνω στις βιτρίνες τραπεζών, βγάζουν κραυγές τύπου "σπάστε το το μπουρδέλο", χωρίς όμως να συμμετέχουν οι ίδιοι.
Η ύπαρξη αυτού του πλήθους αντικειμενικά διευκολύνει τη δράση των κουκουλοφόρων. Είναι όμως όλοι αυτοί, πολίτες που θέλησαν να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά, "συμμέτοχοι σε δημόσια συνάθροιση πλήθους"; Είναι. Το πλήθος "διαπράττει βιαιοπραγίες με ενωμένες δυνάμεις"; Διαπράττει -όχι όλο το πλήθος, αλλά ένα μέρος του εκμεταλλευόμενο την (ακούσια) κάλυψη των υπολοίπων. Κι όταν οι περισσότεροι έχουν γίνει θέλοντας και μη κουκουλοφόροι, άντε να ξεχωρίσεις την ήρα από το στάρι και άντε να διασφαλίσεις ότι οι συλλήψεις, αν γίνουν, δεν θα γίνουν στο σωρό. Κι ακόμα: αυτοί που -κακώς, κάκιστα- επιδοκιμάζουν τα σπασίματα με φωνές ή συνθήματα, εμπίπτουν στον ορισμό του "υποκινητή";
Εμ, εδώ σε θέλω κάβουρα, εδώ σε θέλω θαρραλέε δικαστή να ερμηνεύσεις σωστά το πνεύμα του νομοθέτη και να μην παρασυρθείς από τις κραυγές υστερίας των δημοσιογράφων, ας πούμε, που θα απαιτούν καταδίκες γιατί το κράτος "πρέπει να επιδείξει πυγμή". Εδώ σε θέλω επίσης να εκτιμήσεις ορθά το αποδεικτικό υλικό, να σεβαστείς το τεκμήριο της αθωότητας, και να φροντίσεις ώστε να καταλήξουν στη φυλακή μόνο αυτοί που πράγματι "υποκίνησαν και εκτέλεσαν βιαιοπραγίες", και όχι όσοι βρέθηκαν σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή.
Δεν είναι ότι δεν έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη (όχι ανεπιφύλακτη, πάντως), αλλά όταν κοτζάμ πρωθυπουργός ψέγει στη Βουλή την "ανεξήγητη επιμονή συλλογικών φορέων να πραγματοποιούν κινητοποιήσεις, την ώρα που δεν μπορούσαν να τις περιφρουρήσουν", και κανείς δεν βγαίνει να του υπενθυμίσει ότι η περιφρούρηση των κινητοποιήσεων δεν αποτελεί υποχρέωση των πολιτών και των φορέων, και ότι εν πάση περιπτώσει το συνταγματικό δικαίωμα του συναθροίζεσθαι δεν ασκείται υπό την προϋπόθεση της αποτελεσματικής περιφρούρησης της συνάθροισης, ε, όσο νά 'ναι φοβάμαι λιγάκι. Γιατί και οι δικαστές ζουν ανάμεσά μας και δεν είναι εύκολο να μένουν ανεπηρέαστοι από το γενικότερο κοινωνικό κλίμα. Και, έχοντας αυτά στο μυαλό, θα το σκεφτόμουν δύο φορές να κατέβω στο δρόμο με τον κίνδυνο να καταλήξω στο σκαμνί του κακουργοδικείου και να πρέπει να αποδείξω ότι δεν είμαι κουκουλοφόρος ελέφαντας. Και πιστεύω ότι το ίδιο θα σκεφτούν και πολλοί άλλοι.
Όσο για το γεγονός ότι το νέο νομοσχέδιο αναβαθμίζει την εν λόγω υποκίνηση και εκτέλεση βιαιοπραγιών από κουκουλοφόρους σε κακούργημα, παραθέτω την άποψη του καθηγητή Ποινικού Δικαίου, Νίκου Παρασκευόπουλου: "Σε σχέση με την επιβάρυνση των ποινών στην περίπτωση που ο δράστης φορά κουκούλα, πρέπει να ληφθούν υπόψη τα εξής: Είναι άλλο να επιμετράται μια βαρύτερη ποινή αλλά μέσα στα προβλεπόμενα πλαίσια και άλλο να επιβαρύνεται το ίδιο το πλαίσιο της προβλεπόμενης ποινής. Στη δεύτερη περίπτωση ελλοχεύει ο κίνδυνος να παραγνωριστεί η εγγύηση της αναλογικότητας όταν το μέτρο της ποινής θα εκτοξεύεται για λόγους που δεν έχουν σχέση με τη βαρύτητα των αποτελεσμάτων (βαρύτητα σωματικής βλάβης, φθοράς ιδιοκτησίας κ.λπ.)".
Συνοψίζοντας: Έχουμε μια διάταξη, το άρθρο 189 ΠΚ, που ενδεχομένως θα μπορούσε και να μην υπάρχει στη νομοθεσία μας, με την έννοια ότι οι αξιόποινες πράξεις που ορίζει είναι ούτως ή άλλως αξιόποινες βάσει άλλων διατάξων. Με το νομοσχέδιο Δένδια, η τροποποίηση του άρθρου αυτού (σε συνδυασμό και με κάποιες ακόμα διατάξεις που θα δούμε σε επόμενο ποστ) δημιουργεί τον κίνδυνο de facto φαλκίδευσης του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος του συναθροίζεσθαι, εφόσον είναι εξαιρετικά δύσκολο για αντικειμενικούς λόγους να εξασφαλιστεί η ορθή εφαρμογή της. Δεν λέω, θεμιτός σκοπός η διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, αν όμως η μέθοδος που επιλέγεται για την επίτευξή του είναι να τρομάξει ο κόσμος και να αποφεύγει τις διαδηλώσεις, τότε συγγνώμη, αλλά δεν αντιμετωπίζουμε τους κουκουλοφόρους: παραδινόμαστε σε αυτούς. Και επιπλέον, για κερασάκι, μια διάταξη που βάσιμα μπορεί να υποστηριχθεί ότι παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας, και επομένως κινδυνεύει να μείνει ανεφάρμοστη.
Από εδώ και πέρα, το νομοσχέδιο Δένδια σαν ν' αρχίζει να μπάζει...
(συνεχίζεται)
.
28 Απρίλιος 2009
"Ποινικοποίηση της κουκούλας" και άλλες διατάξεις
Την περασμένη εβδομάδα δόθηκε στη δημοσιότητα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης το πολυαναμενόμενο νομοσχέδιο για την "ποινικοποίηση της κουκούλας", για το οποίο τόσα πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί προκαταβολικά. Το νομοσχέδιο φέρει τίτλο "Μεταρρυθμίσεις στην οργάνωση της ιατροδικαστικής υπηρεσίας, στη θεραπευτική μεταχείριση χρηστών ναρκωτικών ουσιών και άλλες διατάξεις", και εκεί, στις "άλλες διατάξεις", βρίσκεται και το τρίτο κεφάλαιο με τίτλο "Μέτρα για τη διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης". Το κεφάλαιο αυτό θα αποτελέσει και το θέμα των επόμενων ποστ. Πάμε να το δούμε σιγά σιγά.
Πρώτα πρώτα, να ξεκαθαρίσουμε ότι το νομοσχέδιο δεν ασχολείται μόνο με τις κουκούλες αλλά με κάθε "κάλυψη ή αλλοίωση των χαρακτηριστικών του προσώπου". Λογικό μεν, διότι αυτό που ενδιαφέρει είναι το αποτέλεσμα και όχι το συγκεκριμένο μέσο (κουκούλα, κράνος, περικεφαλαία) -αλλά ας επισημάνουμε ότι η διατύπωση είναι τόσο ευρεία που να μπορεί ενδεχομένως να συμπεριλάβει και αξεσουάρ εντελώς αθώα, όπως τα γυαλιά ηλίου, ένα κασκόλ λίγο πιο ανεβασμένο ή ένα σκουφί λίγο πιο χαμηλωμένο. Το τι συνιστά τελικά κάλυψη ή αλλοίωση των χαρακτηριστικών του προσώπου θα προκύψει μέσα από τη δικαστηριακή πρακτική και τη νομολογία, και ας ελπίσουμε ότι οι δικαστές που θα κληθούν (;) να εφαρμόσουν το νόμο θα αποφύγουν τις υπερβολές και την κατάχρηση.
Δεύτερον, το νομοσχέδιο δεν προβλέπει ούτε την καθιέρωση της "κουκούλας" ως ιδιώνυμου αδικήματος, ούτε όμως ότι θα συνιστά απλώς "επιβαρυντική περίσταση" όπως είχε ακουστεί. Η κάλυψη/αλλοίωση των χαρακτηριστικών του προσώπου δεν τιμωρείται per se, αλλά μόνο στην περίπτωση που ο κατηγορούμενος τέλεσε συγκεκριμένες, αξιόποινες ούτως ή άλλως, πράξεις, έχοντας τη στιγμή εκείνη καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Σε αυτήν την περίπτωση, όμως, η κάλυψη/αλλοίωση δεν συνιστά απλώς επιβαρυντική περίσταση, που θα σήμαινε ότι το προβλεπόμενο πλαίσιο ποινής παραμένει το ίδιο αλλά ο νόμος υποδεικνύει στον δικαστή να επιδείξει μεγαλύτερη αυστηρότητα: αντίθετα, το πλαίσιο ποινής διαφοροποιείται επί το επαχθέστερο, με άλλα λόγια η ελάχιστη προβλεπόμενη ποινή αυξάνεται.
Για να γίνει κατανοητό, ας πάρουμε ένα παράδειγμα: έστω κουκουλοφόρος που καταδικάζεται για βαριά σωματική βλάβη. Αν η χρήση της κουκούλας τυποποιούνταν ως ιδιώνυμο αδίκημα θα αντιμετώπιζε δύο ποινές, μία για τη χρήση της κουκούλας καθαυτήν και μία για τη σωματική βλάβη. Αν η χρήση της κουκούλας τυποποιούνταν ως επιβαρυντική περίσταση, θα είχε να αντιμετωπίσει μία ποινή, αυτήν για τη σωματική βλάβη, δηλαδή φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών και μέχρι πέντε έτη, με τον δικαστή να καλείται να κινηθεί μακρύτερα από το κάτω όριο του πλαισίου (τα δύο έτη). Με την ρύθμιση που εισάγει το νομοσχέδιο, η χρήση της κουκούλας επιφέρει ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών ετών και μέχρι πέντε έτη.
Επομένως, με το νομοσχέδιο αυτό στην ουσία τυποποιούνται διακεκριμένες μορφές μίας σειράς αδικημάτων, στην περίπτωση που αυτά τελούνται από δράστη με καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του.
Τα αδικήματα αυτά είναι τα εξής: διατάραξη κοινής ειρήνης, απρόκλητη σωματική βλάβη, βαριά σωματική βλάβη, ληστεία και διακεκριμένες φθορές. Αφήνουμε κατά μέρος τη διατάραξη κοινής ειρήνης και τη ληστεία, που θα τα εξετάσουμε αργότερα, και πάμε να δούμε τα υπόλοιπα, που είναι όλα πλημμελήματα (αυτό σημαίνει ότι το ανώτατο όριο ποινής είναι πάντα τα 5 έτη).
Για την περίπτωση της απρόκλητης σωματικής βλάβης: το γενικό πλαίσιο ποινής είναι φυλάκιση τουλάχιστον 6 μηνών για την απλή και τουλάχιστον 1 έτους για την επικίνδυνη. Αν πρόκειται για κουκουλοφόρο, το νομοσχέδιο προβλέπει ποινή τουλάχιστον 1 έτους για την απλή και τουλάχιστον 2 ετών για την επικίνδυνη. Για την περίπτωση της βαριάς σωματικής βλάβης, το γενικό πλαίσιο ποινής είναι φυλάκιση τουλάχιστον 2 ετών και το νομοσχέδιο το ανεβάζει σε φυλάκιση τουλάχιστον 3 ετών. Για τις διακεκριμένες φθορές, το γενικό πλαίσιο ποινής ποικίλλει: φυλάκιση τουλάχιστον 3 μηνών, τουλάχιστον 6 μηνών και τουλάχιστον 1 έτους, αναλόγως αν συντρέχουν ή όχι κάποιες προϋποθέσεις (η φθορά να είναι απρόκλητη ή να πρόκειται για πράγμα που χρησιμεύει για κοινό όφελος ή να συμμετείχαν δύο άτομα ή να πρόκειται για ιστορικό μνημείο κλπ. -δεν είναι της ώρας να το αναλύσουμε πιο διεξοδικά). Το νομοσχέδιο ανεβάζει το κατώτατο όριο ποινής στα δύο έτη και καθιστά τη δίωξη αυτεπάγγελτη σε κάθε περίπτωση.
Στο σημείο αυτό βάζουμε μια άνω τελεία, γιατί το ποστ θα παραγίνει μακρυνάρι. Μέχρι εδώ, μπορούμε να πούμε σε γενικές γραμμές ότι το νομοσχέδιο πατάει κάπως καλά στα πόδια του, με την έννοια ότι δεν εισάγει κάποια ρύθμιση εξωφρενικά παράλογη ή εξώφθαλμα προβληματική από συνταγματικής ή άλλης πλευράς. Η κριτική που μπορεί να γίνει ως το σημείο αυτό είναι ότι η αυστηροποίηση των ποινών δεν λύνει κανένα πρόβλημα, όσο η αστυνομία παραμένει τόσο ελάχιστα αποτελεσματική στη σύλληψη των δραστών. Μήπως όμως λειτουργήσει αποτρεπτικά για τους επίδοξους δράστες; Μάλλον αμφίβολο, κάποιος που κατεβαίνει στο δρόμο με κράνος και λοστάρι αποφασισμένος να τελέσει αξιόποινες πράξεις (π.χ. να ανοίξει κεφάλια) δεν νομίζω να τρομάξει ιδιαίτερα επειδή θα ρισκάρει (θεωρητικά) να πάει φυλακή για ένα χρόνο ή έξι μήνες παραπάνω.
Οπότε, το χειρότερο που μπορεί να καταλογίσει κανείς σε αυτές τις ιδέες του κ. Δένδια είναι ότι έχουν περισσότερο επικοινωνιακό χαρακτήρα παρά ουσιαστική αξία. Αυτό όμως, για την ελληνική πολιτική και δικαιϊκή πραγματικότητα, είναι πταίσμα: πιθανότατα δεν θα άξιζε ιδιαίτερο σχολιασμό. Υπάρχουν όμως και πιο προβληματικά σημεία στο νομοσχέδιο, που θα τα δούμε από το επόμενο ποστ και μετά.
(συνεχίζεται)
Πρώτα πρώτα, να ξεκαθαρίσουμε ότι το νομοσχέδιο δεν ασχολείται μόνο με τις κουκούλες αλλά με κάθε "κάλυψη ή αλλοίωση των χαρακτηριστικών του προσώπου". Λογικό μεν, διότι αυτό που ενδιαφέρει είναι το αποτέλεσμα και όχι το συγκεκριμένο μέσο (κουκούλα, κράνος, περικεφαλαία) -αλλά ας επισημάνουμε ότι η διατύπωση είναι τόσο ευρεία που να μπορεί ενδεχομένως να συμπεριλάβει και αξεσουάρ εντελώς αθώα, όπως τα γυαλιά ηλίου, ένα κασκόλ λίγο πιο ανεβασμένο ή ένα σκουφί λίγο πιο χαμηλωμένο. Το τι συνιστά τελικά κάλυψη ή αλλοίωση των χαρακτηριστικών του προσώπου θα προκύψει μέσα από τη δικαστηριακή πρακτική και τη νομολογία, και ας ελπίσουμε ότι οι δικαστές που θα κληθούν (;) να εφαρμόσουν το νόμο θα αποφύγουν τις υπερβολές και την κατάχρηση.
Δεύτερον, το νομοσχέδιο δεν προβλέπει ούτε την καθιέρωση της "κουκούλας" ως ιδιώνυμου αδικήματος, ούτε όμως ότι θα συνιστά απλώς "επιβαρυντική περίσταση" όπως είχε ακουστεί. Η κάλυψη/αλλοίωση των χαρακτηριστικών του προσώπου δεν τιμωρείται per se, αλλά μόνο στην περίπτωση που ο κατηγορούμενος τέλεσε συγκεκριμένες, αξιόποινες ούτως ή άλλως, πράξεις, έχοντας τη στιγμή εκείνη καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Σε αυτήν την περίπτωση, όμως, η κάλυψη/αλλοίωση δεν συνιστά απλώς επιβαρυντική περίσταση, που θα σήμαινε ότι το προβλεπόμενο πλαίσιο ποινής παραμένει το ίδιο αλλά ο νόμος υποδεικνύει στον δικαστή να επιδείξει μεγαλύτερη αυστηρότητα: αντίθετα, το πλαίσιο ποινής διαφοροποιείται επί το επαχθέστερο, με άλλα λόγια η ελάχιστη προβλεπόμενη ποινή αυξάνεται.
Για να γίνει κατανοητό, ας πάρουμε ένα παράδειγμα: έστω κουκουλοφόρος που καταδικάζεται για βαριά σωματική βλάβη. Αν η χρήση της κουκούλας τυποποιούνταν ως ιδιώνυμο αδίκημα θα αντιμετώπιζε δύο ποινές, μία για τη χρήση της κουκούλας καθαυτήν και μία για τη σωματική βλάβη. Αν η χρήση της κουκούλας τυποποιούνταν ως επιβαρυντική περίσταση, θα είχε να αντιμετωπίσει μία ποινή, αυτήν για τη σωματική βλάβη, δηλαδή φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών και μέχρι πέντε έτη, με τον δικαστή να καλείται να κινηθεί μακρύτερα από το κάτω όριο του πλαισίου (τα δύο έτη). Με την ρύθμιση που εισάγει το νομοσχέδιο, η χρήση της κουκούλας επιφέρει ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών ετών και μέχρι πέντε έτη.
Επομένως, με το νομοσχέδιο αυτό στην ουσία τυποποιούνται διακεκριμένες μορφές μίας σειράς αδικημάτων, στην περίπτωση που αυτά τελούνται από δράστη με καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του.
Τα αδικήματα αυτά είναι τα εξής: διατάραξη κοινής ειρήνης, απρόκλητη σωματική βλάβη, βαριά σωματική βλάβη, ληστεία και διακεκριμένες φθορές. Αφήνουμε κατά μέρος τη διατάραξη κοινής ειρήνης και τη ληστεία, που θα τα εξετάσουμε αργότερα, και πάμε να δούμε τα υπόλοιπα, που είναι όλα πλημμελήματα (αυτό σημαίνει ότι το ανώτατο όριο ποινής είναι πάντα τα 5 έτη).
Για την περίπτωση της απρόκλητης σωματικής βλάβης: το γενικό πλαίσιο ποινής είναι φυλάκιση τουλάχιστον 6 μηνών για την απλή και τουλάχιστον 1 έτους για την επικίνδυνη. Αν πρόκειται για κουκουλοφόρο, το νομοσχέδιο προβλέπει ποινή τουλάχιστον 1 έτους για την απλή και τουλάχιστον 2 ετών για την επικίνδυνη. Για την περίπτωση της βαριάς σωματικής βλάβης, το γενικό πλαίσιο ποινής είναι φυλάκιση τουλάχιστον 2 ετών και το νομοσχέδιο το ανεβάζει σε φυλάκιση τουλάχιστον 3 ετών. Για τις διακεκριμένες φθορές, το γενικό πλαίσιο ποινής ποικίλλει: φυλάκιση τουλάχιστον 3 μηνών, τουλάχιστον 6 μηνών και τουλάχιστον 1 έτους, αναλόγως αν συντρέχουν ή όχι κάποιες προϋποθέσεις (η φθορά να είναι απρόκλητη ή να πρόκειται για πράγμα που χρησιμεύει για κοινό όφελος ή να συμμετείχαν δύο άτομα ή να πρόκειται για ιστορικό μνημείο κλπ. -δεν είναι της ώρας να το αναλύσουμε πιο διεξοδικά). Το νομοσχέδιο ανεβάζει το κατώτατο όριο ποινής στα δύο έτη και καθιστά τη δίωξη αυτεπάγγελτη σε κάθε περίπτωση.
Στο σημείο αυτό βάζουμε μια άνω τελεία, γιατί το ποστ θα παραγίνει μακρυνάρι. Μέχρι εδώ, μπορούμε να πούμε σε γενικές γραμμές ότι το νομοσχέδιο πατάει κάπως καλά στα πόδια του, με την έννοια ότι δεν εισάγει κάποια ρύθμιση εξωφρενικά παράλογη ή εξώφθαλμα προβληματική από συνταγματικής ή άλλης πλευράς. Η κριτική που μπορεί να γίνει ως το σημείο αυτό είναι ότι η αυστηροποίηση των ποινών δεν λύνει κανένα πρόβλημα, όσο η αστυνομία παραμένει τόσο ελάχιστα αποτελεσματική στη σύλληψη των δραστών. Μήπως όμως λειτουργήσει αποτρεπτικά για τους επίδοξους δράστες; Μάλλον αμφίβολο, κάποιος που κατεβαίνει στο δρόμο με κράνος και λοστάρι αποφασισμένος να τελέσει αξιόποινες πράξεις (π.χ. να ανοίξει κεφάλια) δεν νομίζω να τρομάξει ιδιαίτερα επειδή θα ρισκάρει (θεωρητικά) να πάει φυλακή για ένα χρόνο ή έξι μήνες παραπάνω.
Οπότε, το χειρότερο που μπορεί να καταλογίσει κανείς σε αυτές τις ιδέες του κ. Δένδια είναι ότι έχουν περισσότερο επικοινωνιακό χαρακτήρα παρά ουσιαστική αξία. Αυτό όμως, για την ελληνική πολιτική και δικαιϊκή πραγματικότητα, είναι πταίσμα: πιθανότατα δεν θα άξιζε ιδιαίτερο σχολιασμό. Υπάρχουν όμως και πιο προβληματικά σημεία στο νομοσχέδιο, που θα τα δούμε από το επόμενο ποστ και μετά.
(συνεχίζεται)
.
23 Απρίλιος 2009
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα
Τα πράγματα έγιναν κάπως έτσι: το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης έδωσε στη δημοσιότητα τέσσερα απόρρητα memos της κυβέρνησης Μπους που ενέκριναν την εφαρμογή βασανιστηρίων κατά την ανάκριση υπόπτων για τρομοκρατία. Οι υπάλληλοι της CIA, εξαιτίας αυτής της δημοσιοποίησης, ένιωσαν μια κάποια απογοήτευση. Ο νέος πρόεδρος τους επισκέφτηκε για να τους ενθαρρύνει. Και ο παλιός αντιπρόεδρος ζήτησε να δημοσιοποιηθούν και τα αποτελέσματα των ανακρίσεων, για να δει ο κόσμος πως η διαδικασία αυτή των βασανιστηρίων είχε αποτελέσματα.
Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να πρωτοθαυμάσω.
Την υποκρισία των στελεχών της CIA, που δεν στενοχωρήθηκαν επειδή χρειάστηκε να εφαρμόσουν βασανιστήρια, ή εν πάση περιπτώσει δεν στενοχωρήθηκαν αρκετά ώστε να μην τα εφαρμόσουν, στενοχωρήθηκαν όμως επειδή ομολογήθηκε δημοσίως αυτό που ο κόσμος είχε τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι;
Τον Ντικ Τσέινυ, από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να τον πει υποκριτή. Ο άνθρωπος έχει σταθερές αρχές και απόψεις, και είναι γνωστό ότι μπροστά στο εθνικό συμφέρον της χώρας του, λεπτομέρειες όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν τις λογαριάζει (he doesn't give a shit, για να το πούμε απλά). Κατά τη γνώμη του, που υποθέτω ότι την ενστερνίζονται και πολλοί συμπολίτες του (οι περισσότεροι;), αν τα βασανιστήρια είχαν σαν αποτέλεσμα τη σωτηρία της ζωής έστω και ενός αμερικανού πολίτη, τότε ευλογημένα να είναι.
Αλλά αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν η τρίπλα του Ομπάμα. Ο νιου πρέζιντεντ εξήγησε ότι οι ανακριτές της CIA "εκτελούσαν τα καθήκοντά τους, καλή τη πίστει, βασιζόμενοι σε νομικές συμβουλές που τους δόθηκαν από το υπουργείο Δικαιοσύνης", και κατά συνέπεια τους διαβεβαίωσε ότι δεν θα αντιμετωπίσουν ποινικές διώξεις, ωστόσο δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να διωχθούν τα (πολιτικά) πρόσωπα που σχεδίασαν την πολιτική των "σκληρών μεθόδων ανακρίσεων".
Γιατί προφανώς ο μέσος ανακριτής της CIA, που υποθέτω ότι θα είναι ένας αξιοπρεπής και ευυπόληπτος WASP οικογενειάρχης, δεν μπορεί να κρίνει από μόνος του αν ο εικονικός πνιγμός αποτελεί βασανιστήριο ή όχι, από τεχνική/νομική σκοπιά εξετάζοντας το πράγμα, αλλά χρειάζεται τη γνωμάτευση κάποιας επιτροπής νομομαθών του Κογκρέσου, φερ' ειπείν, που θα μελετήσουν το ζήτημα πολύπλευρα, θα σταθμίσουν όλες τις παραμέτρους και, αφού πραγματοποιήσουν και την αναγκαία cost-benefit analysis θα αποφανθούν "ναι" ή "όχι". Αν τώρα ο περί ου ο λόγος ανακριτής, έχοντας την ευλογία των ανωτέρων του για την εφαρμογή αυτών των "σκληρών μεθόδων ανακρίσεων" (ωραίο πράγμα οι ευφημισμοί, έτσι;), ένιωθε ταυτόχρονα και μια άγρια χαρά βλέποντας τον fuckin' άραβα κρατούμενο να αγκομαχάει για να πάρει ανάσα κατά τη διαδικασία του εικονικού πνιγμού, αυτό είναι άλλης τάξεως ζήτημα, που θα το λύσει ο ίδιος με τον εξομολόγο του ίσως. Αλλά την κοινωνία δεν την αφορά, εφόσον ο άνθρωπος ενεργούσε με καλή πίστη και για την ασφάλεια των ΗΠΑ. Καθαρά πράγματα.
Αν μη τι άλλο, έχουμε κάνει προόδους ως είδος. Αν στον Μεσαίωνα η Ιερά Εξέταση μπορούσε να εφαρμόζει βασανιστήρια κατά βούληση και χωρίς πολλά πολλά, αφού είχε λάβει τη σχετική εντολή απευθείας από τον θεό, σήμερα χρειάζεται τουλάχιστον μια κουβέρτα νομιμότητας, περίτεχνα ραμμένη από τεχνικούς συμβούλους, επιτροπές νομομαθών, πολιτικά στελέχη, για να διαγραφούν μονοκοντυλιά όσες κατακτήσεις έγιναν από τον ανθρώπινο πολιτισμό στο διάβα των αιώνων που μεσολάβησαν. Αντί των Γραφών, τα memos.
Κι αν έχει κανείς ακόμα την παραμικρή αμφιβολία ότι η απόλυτη εξουσία, απ' όπου κι αν εκπορεύεται, οδηγεί τελικά και αναπόδραστα στην αποκτήνωση, να του δώσουμε τις ευχές μας από τώρα για την Κυριακή που μας έρχεται. Χρόνια πολλά.
(η εικόνα από εδώ)
.
14 Απρίλιος 2009
Mode: Easter brake
Παρόλο που πέφτει ψιλόβροχο, είναι πλέον αναμφισβήτητο ότι μπήκε η άνοιξη: τα λουλούδια ανθίζουν, τα πουλάκια τιτιβίζουν και ο κ. Τσιρώνης, ισόβιος πρόεδρος των κρεοπωλών της Βαρβακείου Αγοράς, φιγουράρει καθημερινά στην τηλεόραση υποσχόμενος ότι η τιμή του πασχαλινού οβελία θα διατηρηθεί "στα περσινά επίπεδα" -πράγμα που κάνει κάθε χρόνο ανελλιπώς, με τέτοια συχνότητα που απορεί κανείς πότε προλαβαίνει να δουλέψει ο άνθρωπος, μέρες πού 'ναι κι έχει πλακώσει πελατεία.
Τέλος πάντων, Μεγάλη Τρίτη σήμερα, κάνει και μια τεμπελιά, καιρός είναι νομίζω να το κλείσουμε το μπλογκ για μερικές μέρες. Να επισκεφτούμε τις εξοχές, να πάρουμε τον αέρα μας, να φάμε και τα πατροπαράδοτα εδέσματα και από βδομάδα να επιστρέψουμε ανανεωμένοι και χορτάτοι.
Ευτυχισμένος ο καινούργιος Πάσχας λοιπόν, και τα ξαναλέμε σε καμιά δεκαριά μερούλες...
.
Τέλος πάντων, Μεγάλη Τρίτη σήμερα, κάνει και μια τεμπελιά, καιρός είναι νομίζω να το κλείσουμε το μπλογκ για μερικές μέρες. Να επισκεφτούμε τις εξοχές, να πάρουμε τον αέρα μας, να φάμε και τα πατροπαράδοτα εδέσματα και από βδομάδα να επιστρέψουμε ανανεωμένοι και χορτάτοι.
Ευτυχισμένος ο καινούργιος Πάσχας λοιπόν, και τα ξαναλέμε σε καμιά δεκαριά μερούλες...
.
10 Απρίλιος 2009
Die Welle
Ομολογώ ότι τον τελευταίο καιρό έχω κολλήσει λίγο με το θέμα "βία και εγκληματικότητα" -φαίνεται και από τα πρόσφατα ποστ νομίζω, αν και (ελπίζω) όχι με τον τρόπο που κόλλησαν Αλαβάνος και Καρατζαφέρης, στην προσπάθειά τους να ερμηνεύσουν τον Σολωμό (το μεγαλείο του σουρεαλισμού στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Τέλος πάντων).Χτες είδα στο ίντερνετ δύο πολύ χαρακτηριστικές ειδήσεις:
Πρώτη: Σχεδόν ένας στους δύο Γάλλους επικροτεί τη νέα μέθοδο "απαγωγής αφεντικών" ως μέσο διεκδίκησης εργασιακών δικαιωμάτων, όπως προκύπτει από δημοσκόπηση του ινστιτούτου CSA για λογαριασμό της εφημερίδας "Le Parisien" (εδώ).
Δεύτερη: Στις ΗΠΑ, κοινωνιολόγοι και εγκληματολόγοι ισχυρίζονται πως, αν και δεν συνδέονται όλοι οι φόνοι με τα οικονομικά προβλήματα στη χώρα, εν μέρει τουλάχιστον το πρόσφατο κύμα πολλαπλών ειδεχθών δολοφονιών οφείλεται κατά πάσα πιθανότητα στην "οργή που προκαλεί η ύφεση" (εδώ).
Τώρα, η Ελλάδα δεν είναι βέβαια ούτε ΗΠΑ ούτε Γαλλία. Όσο κι αν έχει αναπτυχθεί η χώρα μας, μια διαφορά φάσης με τα πιο προηγμένα κράτη της Δύσης την έχει ακόμα. Αυτό μπορεί γενικά να είναι πρόβλημα, όμως σε μερικές περιπτώσεις μας δίνει τουλάχιστον τη δυνατότητα να προβλέψουμε ζητήματα που μπορεί να αντιμετωπίσει στο μέλλον (κοντινό ή πιο μακρινό) η κοινωνία μας, παρατηρώντας τα προβλήματα που οι δυτικοί σύμμαχοι αντιμετωπίζουν σήμερα.
Αν λοιπόν στις δυτικές κοινωνίες καταγράφεται μια βίαιη στροφή, και αν η στροφή αυτή συνδέεται ανοιχτά από ορισμένους τουλάχιστον επιστήμονες με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ύφεσης και της οικονομικής κρίσης, αυτό θα έπρεπε να χτυπάει και ένα καμπανάκι για την δική μας κοινωνία.
Θα έπρεπε να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε τον κίνδυνο της εμφάνισης ενός άλλου τύπου βίας, ενός άλλου τύπου εγκληματικότητας, με διαφορετικά αίτια από τα συνήθη, που επομένως χρειάζεται ίσως μια άλλου τύπου αντιμετώπιση.
Ήδη το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, στην έκθεσή του "Εγκληματικότητα έτους 2008" (Φεβρουάριος 2009) χαρακτηρίζει τη διεθνή οικονομική κρίση "νέο εγκληματογόνο παράγοντα που προκαλεί παράλληλα εγκληματοφοβία και ανασφάλεια". Και αναγνωρίζει ως "επιστημονικά παραδεκτό" ότι "τα αμιγώς αστυνομικά μέτρα αντιμετώπισης δεν αρκούν από μόνα τους να επηρεάσουν καθοριστικά τους ποσοτικούς δείκτες που εκφράζουν το πρόβλημα" (εδώ).
Ξαναλέω: αυτά τα λέει επισήμως, όσο πιο επισήμως γίνεται, το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας. Την ίδια ώρα που η πολιτική ηγεσία της αστυνομίας, το υπουργείο Δικαιοσύνης, ο ίδιος ο πρωθυπουργός και μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ περιορίζουν το πλαίσιο εξέτασης του όλου προβλήματος σε ζητήματα όπως το άσυλο, οι κάμερες, οι κουκούλες και η περιύβριση αρχής.
Και διερωτώμαι, μήπως τελικά μας ξεφεύγει η ουσία του προβλήματος; Ή, αν όχι η ουσία, τουλάχιστον το βάθος του; Μήπως στεκόμαστε στην επιφάνεια; Μήπως αυτή η προσέγγιση είναι κάπως κοντόφθαλμη;
Από την άλλη βέβαια, τέτοια ζόρικα προβλήματα απαιτούν πολιτικούς, δημοσιογράφους και πολίτες με ούμπαλα για να τα συζητήσουν σοβαρά και να τα αντιμετωπίσουν. Ενώ για να γεμίσεις την Αθήνα με κάμερες αρκούν πολύ λιγότερα.
Εν πάση περιπτώσει, εγώ δεν πρόκειται να επανέλθω στο θέμα. Σε καλό να μας βγει -και καλό Σαββατοκύριακο.
.
09 Απρίλιος 2009
(Πα)παρόλες
Εντάξει. Ότι ο πολιτικός κόσμος της χώρας πάσχει από έλλειψη σοβαρότητας, το ξέραμε. Ότι μπορεί ο καθένας να ξεστομίσει ό,τι σαχλαμάρα του περάσει από το τσερβέλο, κι αυτό το ξέραμε.
Αλλά, ρε γαμώτο, κάπου πρέπει να υπάρχουν και όρια.
Χτες ο Καταλληλότερος έκανε μια ομιλία στη Βουλή, που αν αντέξει να τη διαβάσει κανείς ολόκληρη θα καταλήξει να τραβάει τα μαλλιά του. Θα σταθώ σε μία μόνο περικοπή:
"Χρησιμοποιούν [σ.σ. οι κουκουλοφόροι] διάφορα μέσα (κουκούλες ή κράνη) για να καλύπτουν τα χαρακτηριστικά τους. Συνδέονται, πολλές φορές, με κοινούς εγκληματίες. Αποδεικνύεται -προκύπτει αυτό και από τις συλλήψεις- ότι οι εξτρεμιστικές δράσεις και το κοινό έγκλημα αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία".
"Κοινό έγκλημα" είναι οι έμποροι ναρκωτικών και λευκής σαρκός, οι νονοί της νύχτας, οι επαγγελματίες δολοφόνοι και ληστές. Ποιες ακριβώς είναι οι αποδείξεις που επικαλείται ο πρωθυπουργός και που συνδέουν αυτό το κοινό έγκλημα με τις εξτρεμιστικές δράσεις -ακόμα και τις πιο ακραίες; Από ποιες συλλήψεις προκύπτει αυτή η απόδειξη; Δεν αποκλείω το ενδεχόμενο να ξέρει ο Καραμανλής κάτι παραπάνω από εμάς, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν φροντίζει να το μάθουμε κι εμείς.
Μέχρι να το κάνει, μέχρι να τις δούμε κι εμείς αυτές τις αποδείξεις, δικαιούμαστε νομίζω να θεωρούμε ότι ο Καταλληλότερος δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να ρίξει άλλο ένα ανακάτεμα στην κατσαρόλα όπου σιγοβράζει ο χυλός: χυλός φτιαγμένος με παράταιρα υλικά, και γι' αυτό άνοστος. Χρήσιμος όμως για την κυβέρνηση, ποικιλοτρόπως χρήσιμος, αφού -ας πούμε- μπορεί να δικαιολογήσει εν μέρει την ανικανότητά της: Τι θέλετε να κάνουμε, όταν αντιμετωπίζουμε ένα νέο φαινόμενο, μια ανίερη συμμαχία ανάμεσα σε αντιεξουσιαστές εξτρεμιστές και κοινούς εγκληματίες, όταν μάλιστα χρησιμοποιούν και νέες, κορυφαίες τεχνολογίες όπως τα SMS;
Χαιρέτα μου τον πλάτανο. Να θυμίσουμε πάντως στην πρωθυπουργάρα μας ότι, μέχρις ώρας, οι μόνες χειροπιαστές "αποδείξεις" που έχουμε δει με τα ματάκια μας, δηλαδή κάτι βίντεο και κάτι φωτογραφίες, υποδεικνύουν ότι συγκοινωνούντα δοχεία είναι μάλλον οι κουκουλοφόροι και η αστυνομία. Και να του θυμίσουμε ακόμα ότι, μέχρις ώρας, κανείς αρμόδιος κυβερνητικός παράγοντας δεν έχει στέρξει να δώσει μία πειστική εξήγηση για το τι γύρευαν εκείνα τα καλόπαιδα με τις κουκούλες και τα λοστάρια ανάμεσα στα ΜΑΤ.
Αλλά τις μπαρούφες του Καταλληλότερου συναγωνίζεται σθεναρά ο Δήμαρχος Αθηναίων, που δεν δίστασε χτες να παραλληλίσει τους πολίτες που διαδηλώνουν ενάντια στις πολιτικές του με τους παρακρατικούς που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη. Καμαρώστε τον.
Εντάξει, για τον Κακλαμάνη δεν έχω να πω πια τίποτα περισσότερο. Ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος, τελεία και παύλα. Η νοοτροπία που προάγει είναι επικίνδυνη, η πολιτική του είναι επικίνδυνη, η όλη παρουσία του είναι προσβολή για την Δημοκρατία. Και όσο πάει χειροτερεύει. Και δεν βλέπω κανέναν να βρίσκεται για να του βάλει χαλινάρι, απεναντίας μάλιστα, πάει σύννεφο η αβάντα. Οπότε η μόνη λύση είναι να τον τιμωρήσει ο κόσμος. Ένα γερό στραπάτσο στις επόμενες εκλογές.
Το κακό είναι ότι μένει πολύς καιρός μέχρι τότε, και ένας θεός ξέρει τι έχουμε να ακούσουμε ακόμα.
.
Αλλά, ρε γαμώτο, κάπου πρέπει να υπάρχουν και όρια.
Χτες ο Καταλληλότερος έκανε μια ομιλία στη Βουλή, που αν αντέξει να τη διαβάσει κανείς ολόκληρη θα καταλήξει να τραβάει τα μαλλιά του. Θα σταθώ σε μία μόνο περικοπή:
"Χρησιμοποιούν [σ.σ. οι κουκουλοφόροι] διάφορα μέσα (κουκούλες ή κράνη) για να καλύπτουν τα χαρακτηριστικά τους. Συνδέονται, πολλές φορές, με κοινούς εγκληματίες. Αποδεικνύεται -προκύπτει αυτό και από τις συλλήψεις- ότι οι εξτρεμιστικές δράσεις και το κοινό έγκλημα αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία".
"Κοινό έγκλημα" είναι οι έμποροι ναρκωτικών και λευκής σαρκός, οι νονοί της νύχτας, οι επαγγελματίες δολοφόνοι και ληστές. Ποιες ακριβώς είναι οι αποδείξεις που επικαλείται ο πρωθυπουργός και που συνδέουν αυτό το κοινό έγκλημα με τις εξτρεμιστικές δράσεις -ακόμα και τις πιο ακραίες; Από ποιες συλλήψεις προκύπτει αυτή η απόδειξη; Δεν αποκλείω το ενδεχόμενο να ξέρει ο Καραμανλής κάτι παραπάνω από εμάς, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν φροντίζει να το μάθουμε κι εμείς.
Μέχρι να το κάνει, μέχρι να τις δούμε κι εμείς αυτές τις αποδείξεις, δικαιούμαστε νομίζω να θεωρούμε ότι ο Καταλληλότερος δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να ρίξει άλλο ένα ανακάτεμα στην κατσαρόλα όπου σιγοβράζει ο χυλός: χυλός φτιαγμένος με παράταιρα υλικά, και γι' αυτό άνοστος. Χρήσιμος όμως για την κυβέρνηση, ποικιλοτρόπως χρήσιμος, αφού -ας πούμε- μπορεί να δικαιολογήσει εν μέρει την ανικανότητά της: Τι θέλετε να κάνουμε, όταν αντιμετωπίζουμε ένα νέο φαινόμενο, μια ανίερη συμμαχία ανάμεσα σε αντιεξουσιαστές εξτρεμιστές και κοινούς εγκληματίες, όταν μάλιστα χρησιμοποιούν και νέες, κορυφαίες τεχνολογίες όπως τα SMS;
Χαιρέτα μου τον πλάτανο. Να θυμίσουμε πάντως στην πρωθυπουργάρα μας ότι, μέχρις ώρας, οι μόνες χειροπιαστές "αποδείξεις" που έχουμε δει με τα ματάκια μας, δηλαδή κάτι βίντεο και κάτι φωτογραφίες, υποδεικνύουν ότι συγκοινωνούντα δοχεία είναι μάλλον οι κουκουλοφόροι και η αστυνομία. Και να του θυμίσουμε ακόμα ότι, μέχρις ώρας, κανείς αρμόδιος κυβερνητικός παράγοντας δεν έχει στέρξει να δώσει μία πειστική εξήγηση για το τι γύρευαν εκείνα τα καλόπαιδα με τις κουκούλες και τα λοστάρια ανάμεσα στα ΜΑΤ.
Αλλά τις μπαρούφες του Καταλληλότερου συναγωνίζεται σθεναρά ο Δήμαρχος Αθηναίων, που δεν δίστασε χτες να παραλληλίσει τους πολίτες που διαδηλώνουν ενάντια στις πολιτικές του με τους παρακρατικούς που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη. Καμαρώστε τον.
Εντάξει, για τον Κακλαμάνη δεν έχω να πω πια τίποτα περισσότερο. Ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος, τελεία και παύλα. Η νοοτροπία που προάγει είναι επικίνδυνη, η πολιτική του είναι επικίνδυνη, η όλη παρουσία του είναι προσβολή για την Δημοκρατία. Και όσο πάει χειροτερεύει. Και δεν βλέπω κανέναν να βρίσκεται για να του βάλει χαλινάρι, απεναντίας μάλιστα, πάει σύννεφο η αβάντα. Οπότε η μόνη λύση είναι να τον τιμωρήσει ο κόσμος. Ένα γερό στραπάτσο στις επόμενες εκλογές.
Το κακό είναι ότι μένει πολύς καιρός μέχρι τότε, και ένας θεός ξέρει τι έχουμε να ακούσουμε ακόμα.
.
07 Απρίλιος 2009
Καθρεφτάκια και χαντρούλες
Τις τελευταίες μέρες έχω χάσει λίγο την επαφή με την επικαιρότητα, για διάφορους λόγους -εξ ου και η σιωπή στο μπλογκ. Δεν μου διέφυγε όμως η εικόνα της συνάντησης Καραμανλή-Ομπάμα στο Στρασβούργο, άλλωστε έπαιξε αρκετά στα δελτία ειδήσεων: στο κάτω κάτω της γραφής, πόσες ακόμα ευκαιρίες θα έχει ο πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης που παραπατάει να τραβήξει επάνω του, έστω και από σπόντα, τα φλας των φωτογράφων;
Στα τηλεοπτικά πλάνα είδαμε τους δύο ηγέτες να ανταλλάσσουν διάφορες ευχάριστες και κομ-ιλ-φω κοινοτοπίες, τονίζοντας τους ιστορικούς δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών μπλα μπλα μπλα, και πόσο εμπνεύστηκαν οι αμερικανοί επαναστάτες από τους αρχαίους ημών προγόνους, μα σας παρακαλώ, τι λέτε, κι εμάς οι δικοί μας επαναστάτες του εικοσιένα να δείτε πόσο εμπνεύστηκαν από τους δικούς σας, γιορ βέρι κάιντ μίστερ πρέζιντεντ, πληηζ, θενκ γιου.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η διαφορά στο ύφος μεταξύ Ομπάμα και Καταλληλότερου. Ο πρώτος μοστράριζε το κλασικό απαστράπτον χαμόγελο και την απαράμιλλη άνεση του καλού δημοσιοσχεσίτη, που ξέρει ότι έχει να κάνει μ' έναν μυστήριο και ολίγον μπαταξή πελάτη, στον οποίο επιβάλλεται να πεις και μια καλή κουβέντα ακόμα κι αν δεν την πολυ-εννοείς, αν μη τι άλλο χάριν καλών τρόπων βρε αδερφέ.
Ο δικός μας, από την άλλη, καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι. Μ' ένα χαμόγελο ίσαμε τ' αυτιά, τον έβλεπες και σκεφτόσουν ότι μπορεί και νά 'χει κατουρηθεί από τη χαρά του. Κατανοητό, βέβαια: με τέτοια μαύρα χάλια εντός των τειχών, ακόμα και η λιγοστή -χολυγουντιανής εσάνς- λάμψη από το εξωτερικό, καλοδεχούμενη είναι και με το παραπάνω μάλιστα.
Βεβαίως, το καλό κλίμα, το τσάι και η συμπάθεια δεν εμπόδισαν τον σύμμαχο Ομπάμα να δηλώσει αργότερα πόσο ανυπομονεί να καλωσορίσει τη Μακεδονία (σκέτο) στους κόλπους του ΝΑΤΟ, δήλωση που ο δικός μας έκανε πως δεν άκουσε, δανειζόμενος για την περίσταση τα προσόντα του υπερυπουργού Σουφλιά.
Εν πάση περιπτώσει, είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, που έλεγε και ο Ντίνος Ηλιόπουλος, και απόδειξη το σημερινό παραπολιτικό που διάβασα στην Ελευθεροτυπία: "Ο Κύπριος πρόεδρος υπενθύμισε στον νέο πλανητάρχη την προεκλογική δήλωσή του για αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο. Αυτός χαμογέλασε και ο κ. Χριστόφιας ικανοποιήθηκε!".
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν οι ευρωπαίοι κονκισταδόρες που μοίραζαν χαντρούλες και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς της Αμερικής. Παρατηρώ ότι η καλή αυτή συνήθεια επιβιώνει ακόμα, μάλιστα έχει μεταφερθεί και στο πεδίο της εξωτερικής μας πολιτικής: αλλά με αντίθετη φορά.
.
Στα τηλεοπτικά πλάνα είδαμε τους δύο ηγέτες να ανταλλάσσουν διάφορες ευχάριστες και κομ-ιλ-φω κοινοτοπίες, τονίζοντας τους ιστορικούς δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών μπλα μπλα μπλα, και πόσο εμπνεύστηκαν οι αμερικανοί επαναστάτες από τους αρχαίους ημών προγόνους, μα σας παρακαλώ, τι λέτε, κι εμάς οι δικοί μας επαναστάτες του εικοσιένα να δείτε πόσο εμπνεύστηκαν από τους δικούς σας, γιορ βέρι κάιντ μίστερ πρέζιντεντ, πληηζ, θενκ γιου.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η διαφορά στο ύφος μεταξύ Ομπάμα και Καταλληλότερου. Ο πρώτος μοστράριζε το κλασικό απαστράπτον χαμόγελο και την απαράμιλλη άνεση του καλού δημοσιοσχεσίτη, που ξέρει ότι έχει να κάνει μ' έναν μυστήριο και ολίγον μπαταξή πελάτη, στον οποίο επιβάλλεται να πεις και μια καλή κουβέντα ακόμα κι αν δεν την πολυ-εννοείς, αν μη τι άλλο χάριν καλών τρόπων βρε αδερφέ.
Ο δικός μας, από την άλλη, καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι. Μ' ένα χαμόγελο ίσαμε τ' αυτιά, τον έβλεπες και σκεφτόσουν ότι μπορεί και νά 'χει κατουρηθεί από τη χαρά του. Κατανοητό, βέβαια: με τέτοια μαύρα χάλια εντός των τειχών, ακόμα και η λιγοστή -χολυγουντιανής εσάνς- λάμψη από το εξωτερικό, καλοδεχούμενη είναι και με το παραπάνω μάλιστα.
Βεβαίως, το καλό κλίμα, το τσάι και η συμπάθεια δεν εμπόδισαν τον σύμμαχο Ομπάμα να δηλώσει αργότερα πόσο ανυπομονεί να καλωσορίσει τη Μακεδονία (σκέτο) στους κόλπους του ΝΑΤΟ, δήλωση που ο δικός μας έκανε πως δεν άκουσε, δανειζόμενος για την περίσταση τα προσόντα του υπερυπουργού Σουφλιά.
Εν πάση περιπτώσει, είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, που έλεγε και ο Ντίνος Ηλιόπουλος, και απόδειξη το σημερινό παραπολιτικό που διάβασα στην Ελευθεροτυπία: "Ο Κύπριος πρόεδρος υπενθύμισε στον νέο πλανητάρχη την προεκλογική δήλωσή του για αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο. Αυτός χαμογέλασε και ο κ. Χριστόφιας ικανοποιήθηκε!".
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν οι ευρωπαίοι κονκισταδόρες που μοίραζαν χαντρούλες και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς της Αμερικής. Παρατηρώ ότι η καλή αυτή συνήθεια επιβιώνει ακόμα, μάλιστα έχει μεταφερθεί και στο πεδίο της εξωτερικής μας πολιτικής: αλλά με αντίθετη φορά.
.
01 Απρίλιος 2009
Καταπέλτες, κόλαφοι και άλλες ιστορίες
Ζαρντινιέρα απο χυτοσίδηρο με αντισκωριακή προστασία και σε μαύρο χρώμα.Διατίθεται σε δύο διαμέτρους: Φ900 & Φ1350mm
Σφαίρες/βάσεις: βιδωτές. Πληροφορίες εδώ
Τα λέγαν δικηγορικοί σύλλογοι, τα λέγαν καθηγητές πανεπιστημίου, τα λέγαν σοβαροί αρθρογράφοι. Τα λέγαν και οι ίδιοι οι αστυνομικοί -εν πάση περιπτώσει, οι συνδικαλιστικοί φορείς τους. Τώρα τα λέει και ο Συνήγορος του Πολίτη, τα λέει και η Διεθνής Αμνηστία: αναρωτιέμαι, ποιος ακόμα πρέπει να μας το πει, για να συνειδητοποιήσουμε ότι η αστυνομία μας έχει πρόβλημα; (για την ακρίβεια: είναι πρόβλημα).
Βεβαίως, ένας ικανός σοφιστής μπορεί να ακυρώσει όλες τις παραπάνω φωνές: μπορεί να βγάλει τους συνδικαλιστές αστυνομικούς πρασινοφρουρούς, μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Συνήγορος είναι μια διακοσμητική αρχή με θεσμική αποστολή να γκρινιάζει, και ότι η Διεθνής Αμνηστία είναι γνωστό άντρο μασόνων/εβραίων/γκέυ/κομμουνιστών/εξωγήινων που επιβουλεύονται το κλέος του έθνους μας (όπως όλες οι ΜΚΟ, λίγο πολύ...).
Μπορεί επίσης να σκάψει μια βαθιά τρύπα στην άμμο και να χώσει μέσα το κεφάλι του, οπότε ούτε βλέπει ούτε ακούει. Τακτική που εφαρμόζει με αξιοσημείωτη επιτυχία η κυβέρνηση.
Και για να συνδέσουμε αυτό το ποστ με το προηγούμενο, ας αναρωτηθούμε: πόσο ρεαλιστικό είναι να πιστεύει κανείς ότι μια αστυνομία που αποτυγχάνει παταγωδώς να εκπληρώσει την πιο βασική της υποχρέωση, που είναι ο σεβασμός στο Σύνταγμα, τους νόμους και τα κατοχυρωμένα δικαιώματα των πολιτών, μπορεί ωστόσο να είναι εξαιρετικά αποτελεσματική στην επιχειρησιακή αποστολή της (πρόληψη-καταστολή του εγκλήματος);
Λίγο δύσκολο δεν είναι να τα κάνεις διαρκώς μαντάρα σε έναν τομέα της δουλειάς σου, αλλά ταυτόχρονα να είσαι άψογος σε κάποιον άλλο;
Σκάρτο προσωπικό, κακή διοίκηση, ανεπαρκής εκπαίδευση, ανύπαρκτος πειθαρχικός έλεγχος: όλες αυτές είναι πιθανές αιτίες για τα χάλια της αστυνομίας μας, κάθε μία από μόνη της ή και όλες μαζί, ενδεχομένως και άλλες ακόμα. Δεν θα το μάθουμε αν η πολιτική ηγεσία δεν αποφασίσει να μελετήσει το πρόβλημα σε βάθος. Αλλά για να μελετήσεις ένα πρόβλημα, πρέπει πρώτα να αναγνωρίσεις ότι υπάρχει. Πράγμα που εν προκειμένω δεν συμβαίνει: ο μεν διευρυμένος υπουργός Προκόπης σφυρίζει αδιάφορα, ο δε αναπληρωτής Μαρκογιαννάκης τυγχάνει θερμός υποστηρικτής της λογικής "ντου και ξύλο".
Αν η αστυνομία τα κάνει θάλασσα για τους όποιους λόγους, το λογικό είναι να ψάξεις να βρεις τις αιτίες και να τις διορθώσεις. Όχι να αυξήσεις την αστυνόμευση -ώστε να γίνουν περισσότεροι οι αστυνομικοί που τα κάνουν θάλασσα-, αλλά να φροντίσεις ώστε το υπάρχον έμψυχο δυναμικό να κάνει σωστά τη δουλειά του. Στοιχειώδες δεν είναι; Ε, αντί γι' αυτό, η κυβέρνηση ασχολείται με τις κουκούλες και τη νεκρανάσταση της περιύβρισης αρχής.
Ας το ξαναπούμε: το πρόβλημα της δημόσιας τάξης στη χώρα μας, στο μέτρο που υπάρχει, είναι πρωτίστως πρόβλημα ποιότητας και όχι ποσότητας. Προφανώς και η λύση περνάει μέσα από την ποιοτική αναβάθμιση της αστυνόμευσης και όχι από την ποσοτική της αύξηση. Και προφανώς όσοι επιμένουν να ωρύονται για περισσότερη αστυνόμευση, κλείνοντας τα μάτια μπροστά στην ποιοτική παράμετρο του προβλήματος, θα έχουν τους λόγους τους: εμείς οι υπόλοιποι πάντως δεν βλέπω να έχουμε κανέναν λόγο να παριστάνουμε τη στρουθοκάμηλο. Ακόμα και σήμερα, μέρα που είναι...
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
