...του Καράμπελα

Με ποδοσφαιρικά θέματα δεν έχω ασχοληθεί ποτέ σε τούτο το μπλογκ, ίσως γιατί πια δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα ούτε με το ίδιο το ποδόσφαιρο. Εξακολουθώ να δηλώνω φίλαθλος του (Μ)ΠΑΟΚ, αλλά περισσότερο από κεκτημένη ταχύτητα, για λόγους συναισθηματικούς και ιστορικούς, παρά για ο,τιδήποτε άλλο. Μια στις τόσες θα δω κανένα ματς στην τηλεόραση -και τέρμα.

Παρόλα αυτά, δεν θα ήθελα να αφήσω ασχολίαστο το προχτεσινό επαναληπτικό παιχνίδι μεταξύ Άρη και ΠΑΟΚ για το κύπελλο. Όχι ότι το παρακολούθησα ολόκληρο, κάτι πεντάλεπτα μόνο, κι αυτά μου δημιούργησαν τόσο μεγάλα χασμουρητά που αποφάσισα ότι δεν άξιζε τον κόπο: οι δύο κατά τεκμήριο καλύτερες ομάδες της Θεσσαλονίκης, και από τις καλύτερες υποτίθεται της Ελλάδας, έπαιξαν μέσα σε δύο εβδομάδες τρία ματς, τριακόσια αγωνιστικά λεπτά μεταξύ τους, χωρίς να πετύχουν ούτε ένα γκολ. Αν λογαριάσουμε και τον αγώνα του πρώτου γύρου του πρωταθλήματος, έχουμε ένα σύνολο εξήμιση ωρών μπάλας με απολογισμό ένα γκολ όλο κι όλο -κι αυτό από σπόντα. Τι ποδόσφαιρο να δεις και τι να φχαριστηθείς;

Αλλά το προχτεσινό ματς έφτασε στα πέναλτι. Και τα πέναλτι, όπως και να το κάνουμε, έχουν μιαν άλλη γοητεία. Απάνθρωπη μεν, γοητεία δε. Το σκηνικό που θυμίζει μονομαχία ανάμεσα στον τερματοφύλακα και τον εκτελεστή, ο περιορισμός του δράματος από ένα γήπεδο εκατό μέτρων σε μια απόσταση έντεκα βημάτων, τα ψυχολογικά παιχνίδια, η βεβαιότητα ότι τώρα πια το θέμα δεν είναι "να κερδίσει ο καλύτερος", θα κερδίσει αυτός που στην πρόσθεση ψυχραιμία + κωλοφαρδία θα πετύχει το μεγαλύτερο άθροισμα. Τα πέναλτι έχουν γεννήσει ήρωες της μιας βραδιάς που έμειναν στην ιστορία, όπως ο τρομερός Χέλμουτ Ντουκαντάμ, ο Ρουμάνος γκολκίπερ που χάρισε ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών στη Στεάουα πιάνοντας τέσσερα πέναλτι στον τελικό με τη Μπαρτσελόνα. Έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια από τότε -αλλά είναι αδύνατον να έχεις δει αυτό το ματς και να έχεις ξεχάσει τον Ντουκαντάμ.

Αφού λοιπόν και το προχτεσινό Άρης-ΠΑΟΚ έφτασε στα πέναλτι, άναψα τσίγαρο και στήθηκα μπροστά στην τηλεόραση. Μπάλα δεν είδαμε, ας δούμε τουλάχιστον λίγο θριλεράκι.

Αλίμονο, όμως, οι δύο ομάδες κατάφεραν ακόμα και το θρίλερ να το μετατρέψουν σε σούπα. Κανένα σασπένς, καμία ανατροπή, κανένα προσπέρασμα, τίποτα που να αξίζει να μείνει στη μνήμη. Ένα φλατ πράγμα από την αρχή μέχρι το τέλος. Κάτι πήγε να γίνει όταν στο 3-3 αστόχησε για τον ΠΑΟΚ ο Σορλέν -αλλά το σασπένς δεν κράτησε ούτε ένα λεπτό: ο Χαλκιάς και το δοκάρι αποκατέστησαν την ισορροπία.

Και μετά ακολούθησαν άλλες δέκα εκτελέσεις εύστοχες, η μία πίσω από την άλλη. Και να βλέπεις τους τερματοφύλακες να πέφτουν περισσότερο για τις ανάγκες της σκηνοθεσίας παρά για να αποκρούσουν, και να σκέφτεσαι "όχι ρε γαμώτο, αυτοί θα σουτάρουν μέχρι αύριο", και "άντε να τελειώσει αυτό το μαρτύριο", και το μαρτύριο να μην τελειώνει. Ήταν προφανές, κάποιος έπρεπε να στείλει την μπάλα έξω, δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Και κλήρωσε στον Καράμπελα.

Ο αμυντικός του Άρη φαινόταν ότι δεν τό 'χει από την ώρα που έστηνε την μπάλα. Βιαστικά, τσαπατσούλικα, με νευρικές κινήσεις, τελικά την άφησε πάνω στην άσπρη βούλα, πήρε λίγα βήματα φόρα... και σούταρε στα πουλιά. Τέλος. Οι παίκτες του ΠΑΟΚ τρέχουν να πανηγυρίσουν, αλλά δεν ξέρουν ποιον να συγχαρούν. Τον Χαλκιά που έφαγε οκτώ, τα μισά όρθιος; Τον νεαρό Αθανασιάδη που στάθηκε τυχερός ένα πέναλτι πριν από το μοιραίο; Τον εαυτό του ο καθένας, αφού άλλωστε όλοι πλην Σορλέν έβαλαν κι από ένα;

Τίποτα, τζίφος. Ήρωας δεν υπήρξε στο έργο, κι επομένως η κάθαρση του τέλους έμεινε μισή. Μόνο μοιραίος υπήρξε, ο καημένος ο Καράμπελας. Αλλά εμένα μου έμεινε η απορία: το πέναλτι το έχασε από αδεξιότητα ή λόγω αυτοσεβασμού; Μήπως δηλαδή ένιωσε ντροπή που έπαιρνε μέρος σ' αυτό το χάλι, μήπως σκέφτηκε όπως εγώ, "άντε να τελειώσει αυτό το μαρτύριο", μήπως ξύπνησε μέσα του ο πιτσιρικάς που έπαιζε μπάλα για την χαρά του παιχνιδιού και κοιμήθηκε ο επαγγελματίας που παίζει μόνο για το συμβόλαιό του;

Προφανώς όχι. Αλλά θα μου άρεσε να ήταν έτσι: σ' αυτό το κακοπαιγμένο έργο, ο Καράμπελας θα ήταν ο μόνος που θα άξιζε τον σεβασμό μας.

(φωτό από το goalday.gr)

ΥΓ: Όσοι δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε αύριο το βράδυ, συντονιστείτε 8 με 10 στο radioneverland.gr ν' ακούσουμε μαζί τις μουσικές του Django Reinhardt και άλλων θιασωτών του τσιγγάνικου σουίνγκ.


.

Κατακαημένε πρόεδρε...

Έγραφα χτες στο τελείωμα του ποστ για την Κωνσταντίνα Κούνεβα "ας μην νομίζουν ορισμένοι ότι τρώμε και κουτόχορτο", και με διόρθωσε σωστά ο φίλος Γεράσιμος στα σχόλια: "πολλοί νομίζουν ότι τρώμε κουτόχορτο".

Ένας από τους πολλούς, ο πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και γνωστός επιχειρηματίας, κ. Μίνως Κυριακού με τ' όνομα. Έδωσε συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία που δημοσιεύτηκε προχτές, εν όψει των επερχόμενων εκλογών στην Ε.Ο.Ε., και αφού παραπονέθηκε ότι παίζεται σε βάρος του βρώμικο παιχνίδι από συγκεκριμένα κέντρα, που "μετέρχονται διάφορες μεθόδους, προκειμένου να βγάλουν τον εκλεκτό κάποιου υπουργού" (λέγε με Ισίδωρο Κούβελο-σύζυγο Ντόρας), κάποια στιγμή ο -πολύ διακριτικός θα έλεγα- δημοσιογράφος που έπαιρνε τη συνέντευξη, Ανδρέας Μπέτσης, δεν μπόρεσε να αποφύγει να τον ρωτήσει και για τα αυθαίρετά του στον Άγιο Αιμιλιανό Αργολίδας. Προσέξτε τη στιχομυθία:

- Θα θέλατε, κύριε πρόεδρε, να αναφερθείτε στην υπόθεσή σας, που αφορά τις παραβάσεις στο σπίτι σας στον Αγιο Αιμιλιανό; [σ.σ.: αν θα θέλατε, αν δεν θα θέλατε δεν χάθηκε ο κόσμος, για να σας στενοχωρούμε είμαστε τώρα, άλλωστε τα μήντια είναι ένα μεγάλο χωριό και κανείς δεν ξέρει ποια πόρτα μπορεί να χρειαστεί να χτυπήσει αύριο για να βρει ένα μεροκάματο]
- Τι να πω; Και αστεία και ντροπές... Δεν τα θεωρώ ηθικά. Οι συνεταίροι και οι φίλοι του Κούβελου εκμεταλλεύονται το θέμα. Είχα μια ιστορία με τη Δικαιοσύνη, δεν καταδικάστηκα. Η καταδίκη ισχύει στον ανώτατο βαθμό. Δεν έχω κάτι τέτοιο. Δεν θέλω να σας πω ότι με την Πολεοδομία όλοι οι Ελληνες κάτι έχουν κάνει. Οχι. Μου το κάνανε μάλλον, γιατί είναι σε μια περιοχή που πηγαίνω ένα μήνα το καλοκαίρι. Ο επιστάτης μου εκεί πέρα... Πριν γίνει το δικαστήριο, όταν το ανακάλυψα, τα κατεδάφισα. Δεν υπάρχουν αυτά. Αλλά εντάξει... Δεν πρόκειται να μεταχειριστώ μεθόδους που μεταχειρίζονται άλλοι.

Δεν λέω, έχει και ο Κυριακού όπως και κάθε πολίτης το δικαίωμα να επικαλείται το τεκμήριο της αθωότητας, αλλά όχι και "δεν καταδικάστηκα", κ. Πρόεδρε. Καταδικαστήκατε, πρωτοδίκως μεν, αλλά καταδικαστήκατε, και με βαρύτατη ποινή μάλιστα. Κι αν δεν σας λέγανε Μίνωα Κυριακού αλλά Βρασίδα Κυριακού, σήμερα θα ήσασταν μάλλον στη μπουζού, αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι η έφεσή σας δεν έπρεπε να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα. Για να μη θυμηθούμε ότι, εκτός από τα τέσσερα χρονάκια σε πρώτο βαθμό για το αυθαίρετο λιμάνι, έχετε αρπάξει και έξι μηνάκια από το Εφετείο, παναπεί σε δεύτερο βαθμό, για έναν αυθαίρετο τοιχαλάκο. Και να μη θυμηθούμε και την ιστορία με τα αυθαίρετα του Πανελληνίου, που έχουν κηρυχθεί κατεδαφιστέα αλλά άπαντες κάνουν το κορόδιο για να μην τα κατεδαφίσουν, προσπαθώντας να τα βαφτίσουν Ολυμπιακό προπονητήριο και να τα νομιμοποιήσουν από το παράθυρο. Άλλωστε, όπως λέει και ο πράσινος δήμαρχος κ. Κακλαμάνης "προτιμώ ένα αθλητικό σωματείο που έχει καταπατήσει πέντε στρέμματα παρά να τα πάρουμε και να τα κάνουμε στα χάλια που είναι το Πεδίο του Άρεως". Αλίμονο.

Αλλά όχι κ. Πρόεδρε να θέλετε να τα φορτώσετε και στον επιστάτη. Θα πέσει φωτιά και θα σας κάψει. Δηλαδή τι μας λέτε, ότι ο επιστάτης της βίλλας σας, στον ελεύθερό του χρόνο από τα καθήκοντα της επιστασίας, είπε να φτιάξει κι ένα λιμανάκι για να αράζει το κότερό του; Και το έφτιαξε κι εσείς δεν είχατε ιδέα, αφού πηγαίνατε μόνο το καλοκαίρι για κανένα μήνα; Δηλαδή, εντάξει, κι εμείς λέμε μαλακίες στο ακροατήριο για να υπερασπιστούμε τους πελάτες μας, αλλά όχι και μέχρις αυτού του σημείου.

Και καλά, ότι μας θεωρείτε όλους κάφρους το έχουμε καταλάβει τόσα χρόνια, κρίνοντας από το τηλεοπτικό πρόγραμμα του Αντένα. Αλλά τόσο κάφρους πια;


.

Βιτριόλι

Αν δεν κάνω λάθος, αν δεν μου έχει ξεφύγει κάποιο δημοσίευμα, η πιο πρόσφατη εξέλιξη στην ανήκουστη ιστορία της Κωνσταντίνας Κούνεβα είναι η επιστροφή της δικογραφίας από την αρμόδια Εισαγγελέα, κ. Ελένη Ράικου, προς τις αστυνομικές αρχές, για να διερευνηθεί περαιτέρω η υπόθεση.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι αστυνομικοί προανακριτές επέμειναν ιδιαίτερα στην προσωπική ζωή του θύματος "βλέποντας προς την κατεύθυνση του εγκλήματος πάθους". Εδώ αξίζει να σταθούμε λιγάκι.

Δεν είχαν άδικο κατ' αρχήν οι ανακριτές να σκεφτούν το ενδεχόμενο του εγκλήματος πάθους. Πράγματι, μια φορά κι έναν καιρό το βιτριόλι ήταν από τα αγαπημένα όπλα των προδομένων εραστών, που κατέφευγαν σε αυτό για να σημαδέψουν την πρώην αγαπημένη τους, είτε "για να τους θυμάται κάθε φορά που θα κοιτάζει τον καθρέφτη", είτε με το σκεπτικό ότι "αφού δεν θα σ' έχω εγώ, δεν θα σ' έχει κανένας".

Μόνο που σ' αυτές τις περιπτώσεις υπήρχε συνήθως από πίσω ένα μοτίβο λίγο πολύ κοινό: μια θυελλώδης σχέση, ένας πρόσφατος επεισοδιακός χωρισμός, ένας ζηλόφθων εραστής, πικρές κουβέντες, απειλές, σπασμένα βάζα. Καβγάδες πίσω από κλειστές πόρτες ή σε δημόσιους χώρους, που πάντως όλο και κάποιος θα τους έπαιρνε χαμπάρι -κάποιος γείτονας, κάποιος φίλος, κάποιος συγγενής. Μέσα σε δυο-τρεις μέρες η αστυνομία μπορούσε συνήθως να εντοπίσει, αν όχι τον ένοχο, τουλάχιστον έναν βασικό ύποπτο, και να εστιάσει τις έρευνες πάνω του.

Στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα το σενάριο αυτό αποδείχτηκε κούφιο. Πράγμα που θα μπορούσαν να υποψιαστούν οι ανακριτές εκ των προτέρων, για τον επιπλέον λόγο ότι ο δράστης (ή, πιθανότερα, οι δράστες) δεν περιορίστηκε να σημαδέψει το θύμα του, αλλά προσπάθησε και να το σκοτώσει, βάζοντάς το να καταπιεί το βιτριόλι.

Τώρα, αφήνοντας κατά μέρος το σενάριο του προδομένου εραστή, το λογικό είναι να ψάξουμε να βρούμε ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι ο φυσικός ή ηθικός αυτουργός αυτής της επίθεσης. Και βέβαια μπορούμε να αμπελοφιλοσοφήσουμε με κοινοτοπίες για την κοινωνία μας που έχει γίνει ζούγκλα και δεν ξέρεις ποτέ τι σε βρίσκει και άλλα τέτοια, αλλά εν πάση περιπτώσει ας παραδεχτούμε ότι είναι λιγάκι απίθανο να βρέθηκε κάποια τρελαμένη γειτόνισσα, η οποία είχε ίσως τσακωθεί με την Κούνεβα γιατί μπήκε μπροστά της στην ουρά του κρεοπωλείου, και η οποία είχε τέτοιες διασυνδέσεις με τον υπόκοσμο που να μπορεί να προσλάβει επαγγελματίες εκτελεστές για να την χαλάσουν. Δηλαδή, ΟΚ, αυτά γίνονται στα μυθιστορήματα και στις ταινίες, αλλά στην πραγματική ζωή δεν γίνονται. Αν μη τι άλλο, όχι στα Πετράλωνα.

Και ας παραδεχτούμε επίσης ότι η επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα ήταν ένα χτύπημα από επαγγελματίες, που έστησαν ενέδρα, εντόπισαν το θύμα, το αιφνιδίασαν, το ανάγκασαν να καταπιεί βιτριόλι και στη συνέχεια έφυγαν ανενόχλητοι, χωρίς να αφήσουν ούτε ένα αξιοποιήσιμο ίχνος. Εντάξει, πώς να το κάνουμε τώρα, σπάνια συμβαίνει να είναι τόσο αποτελεσματικός κάποιος που δεν είναι προ. Κι εδώ μιλάμε για χτύπημα με χαρακτηριστικά μαφίας, χτύπημα που δεν έχει σκοπό μόνο να σκοτώσει, αλλά να στείλει κι ένα σαφές μήνυμα: Luca Brasi sleeps with the fishes.

Μήπως τότε η Κωνσταντίνα Κούνεβα ήταν μπλεγμένη η ίδια με τον υπόκοσμο; Με κανένα περίεργο κύκλωμα βαλκανικής μαφίας, με εμπόριο ναρκωτικών, λευκής σαρκός, οργάνων; Όπλων ίσως; Εντάξει, και πάλι τίποτα δεν αποκλείεται και άλλα φληναφήματα, αλλά αν έχει ακούσει κανείς για στελέχη της μαφίας που δουλεύουν καθαρίστριες στους ΗΣΑΠ για ξεκάρφωμα και μένουν σε παλιές μονοκατοικίες στα Πετράλωνα με την άνεργη μάνα τους, τι να πω, να μας το πει κι εμάς, να γράψουμε κανένα σενάριο μπας και κάνουμε την τύχη μας.

Με την ευκαιρία που λέμε για τα σενάρια, όσοι αγαπούν το αστυνομικό μυθιστόρημα και τα σχετικά φιλμ ξέρουν ότι ένα από τα πράγματα που ψάχνει πάντοτε ο δαιμόνιος ντετέκτιβ-πρωταγωνιστής είναι το κίνητρο. Στην υπόθεση Κούνεβα, ποιος μπορεί να είχε κίνητρο; Αποκλείοντας, ή έστω λογαριάζοντας ως απίθανα τα σενάρια του προδομένου εραστή, της τρελαμένης γειτόνισσας και του βαλκάνιου Ντον Κορλεόνε, ποιος απομένει;

Έλα ντε. Και κάπου εδώ θυμάμαι ότι η Κωνσταντίνα Κούνεβα δεν ήταν μόνο καθαρίστρια στους ΗΣΑΠ, ήταν και δραστήρια συνδικαλίστρια σε έναν χώρο όπου τα εργατικά δικαιώματα ακούγονται σαν μπαγιάτικο ανέκδοτο. Και το μυαλό μου κάνει κάτι περίεργους συνειρμούς.

Καθώς λοιπόν αυτό το ποστ προσεγγίζει επικίνδυνα τα όρια του ποινικά κολάσιμου, βάζω εδώ μια σώφρωνα τελεία. Δεν μπορώ να μην παρατηρήσω πάντως ότι κάποιες παρόμοιες σκέψεις πρέπει να έκανε και η Εισαγγελέας κ. Ράικου, αλλιώτικα γιατί να στείλει πίσω τη δικογραφία; Ας περιμένουμε λοιπόν να δούμε πώς θα εξελιχθεί η υπόθεση -αλλά ας μην νομίζουν ορισμένοι ότι τρώμε και κουτόχορτο...





ΥΓ: Ο λογαριασμός για την οικονομική ενίσχυση της Κωνσταντίνας Κούνεβα είναι:

5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς
DECHEVA ELENA KUNEVA KOSTADINKA NIKOLOVA

.

Τρελό κέφι

Χτες βράδυ γύρισα στο σπίτι κάπως αργούτσικα και πέτυχα στην τηλεόραση, στη ΝΕΤ πιο συγκεκριμένα, το καινούργιο τηλεοπτικό σόου του Σταμάτη Κραουνάκη που τιτλοφορείται "The Σπείρα-Σπείρα show".

Λοιπόν, το περί ου ο λόγος show πάει κάπως έτσι: για σκηνικό, κάτι κουρελαρίες από τα ρετάλια του Χυτήρογλου κρέμονται γύρω γύρω, κάτι μπάζα κείτονται δεξιά κι αριστερά, και στη μέση στα ξεκούδουνα καμαρώνει μια σόμπα παλαιά και νοσταλγική με το μπουρί της, μάλλον για να ζεσταίνει την ατμόσφαιρα. Τα μέλη του θιάσου κάθονται ή στέκονται δώθε κείθε σε πόζες επιτηδευμένα ανεπιτήδευτες, ντυμένοι μασκαράδες με τα απομεινάρια από το βεστιάριο του Εθνικού, ενώ ο Μπιγκ Σταμ παίρνει θέση διακριτικά (όσο γίνεται, γιατί έχει και κάποιο μέγεθος) κάπου στη δεξιά άκρη του πλάνου, ντυμένος βασιλιάς Καρνάβαλος. Ο πιο ωραίος πάντως ήταν ένας μαύρος με μαλλί κοτσιδάκια ντυμένος Μάικ Λαμάρ, που να πω την αμαρτία μου για τραγουδιστής δεν μου φάνηκε, αλλά όσο νά 'ναι δίνει μια πολυφυλετική νότα στο show.

Καλεσμένη της χτεσινής εκπομπής η Κατιάνα Μπαλανίκα, που κάποιος εγκληματίας είχε την έμπνευση να την ντύσει ξέκωλο και να τη μακιγιάρει έτσι που να μοιάζει κάτι ανάμεσα σε ινδιάνο που έχει ξεθάψει το τσεκούρι του πολέμου και Γκρέις Τζόουνς στα ντουζένια της. Η Εκλεκτή Προσκεκλημένη κάθεται στη μέση, λένε μερικά τετριμμένα, θυμούνται τα παλιά (αλίμονο!) και σχολιάζουν τα καινούργια, και μετά αρχίζει τρικούβερτο γλέντι με ποτ-πουρί από παλιά λαϊκά, τραγούδι και χορό απ' όλη την κομπανία, ώσπου σώνεται η ανάσα των τραγουδιστών και σταματάν' τα τέλια. Ο θίασος αποσύρεται, μένει η Μπαλανίκα μ' ένα κινητό στο χέρι σ' ένα μονόπρακτο τύπου-ιμπροβιζασιόν, όπου πετάει αξιομνημόνευτες ατάκες όπως "Πόσα αυγά βάζεις στη σπανακόπιτα; Οχτώωω; Α καλά, εγώ έβαλα δέκα, χέσ' το". Μετά αλλάζει το πλάνο, η Κατιάνα ερμηνεύει μια, χμ, μπαλάντα, μισοτραγουδιστά μισό-σε-πρόζα, με συνοδεία σόλο πιάνο Κραουνάκη που έχει πέσει σε τρανς, για ποιο λόγο δεν κατάλαβα ομολογώ.

Μετά μαζεύεται πάλι όλος ο θίασος, στήνονται σαν να πρόκειται να βγάλουν φωτογραφία τύπου "η τάξη του '92 στις απόκριες" και λένε παροιμίες για γάτες, ξεκαρδίζονται όλοι μαζί στα καλά καθούμενα, ενώ η κάμερα κάνει κάτι σπαστικά μπρος-πίσω που όσο να πεις μια ναυτία στην προκαλούν. Για το φινάλε, βγαίνει ο Κραουνάκης ντυμένος Μπρέζνιεφ, συνοδευόμενος από σαξόφωνα και ακορντεά, και τραγουδάει άλλη μία, μαντέψτε, μπαλάντα (μπλιαχ), που όπως μαθαίνω είναι μια δική του "υπέροχη μετάφραση του Memories από το Cats", το ελληνικό στίχοι του οποίου πέφτει στην οθόνη γραμμή γραμμή σαν χιονονιφάδα, και κάπου εκεί ολοκληρώνεται το πανηγύρι και πέφτουν τα ζενερίκ του τέλους. Ωραία περάσαμε κι απόψε.

Σε τούτο το σημείο βέβαια μπορεί ν' αναρωτηθεί κανείς "καλά ρε Χασοδίκη, απ' όλη την ελληνική τηλεόραση αυτό σε πείραξε;". Ε ναι, με πείραξε. Μπορεί να φταίει που τον Κραουνάκη τον θεωρώ γενικά υπερτιμημένο και όσο νά 'ναι είμαι λιγουλάκι προκατειλημμένος, δεν το αρνούμαι, αλλά από την άλλη πάλι, ρε παιδιά, νισάφι πια μ' αυτό το κόνσεπτ "μαζευόμαστε μια ωραία παρέα, φέρνουμε κι έναν Εκλεκτό Προσκεκλημένο, νοσταλγούμε τα παλιά, τραγουδάμε και χορεύουμε". Ειδικά η κρατική τηλεόραση μας το έχει ταΐσει αυτό το πράμα τα τελευταία χρόνια μέχρι σκασμού, βλέπε "Στην υγειά μας ρε παιδιά", Σπύρος Παπαδόπουλος, όλη η ανθολογία του παλιού καλού λαϊκού τραγουδιού σε μαραθώνιες εβδομαδιαίες δόσεις κάθε Σάββατο μέχρι να μάθουμε απ' έξω όλους τους στίχοι. Δηλαδή, έλεος. Δεν λέω, δικό του είν' το μαγαζί και μπορεί ο κ. Παναγόπουλος να μερακλώνει με κάτι τέτοια, αλλά εγώ έγκωσα, ψέματα να πω; Κι εν πάση περιπτώσει, ο Κραουνάκης που είναι υποτίθεται του πχιοτικού, του εναλλακτικού, του αιρετικού, του καλιαρντού, τίποτα πιο πρωτότυπο δεν βρήκε να σκεφτεί;

Και για νά 'χουμε καλό ρώτημα, μήπως θα μπορούσε κάποιος να μας ενημερώσει πόσο κοστίζει όλο αυτό το πανηγυράκι; Όχι τίποτ' άλλο, να ξέρω να βαστάω ψιλά μαζί μου.


.

Berlin spots: Kunsthaus Tacheles

Πού: Στο Βερολίνο, στο κέντρο (Mitte), δύο βήματα από τον σταθμό του μετρό (U-bahn) Oranienburger Tor.

Tacheles, προαύλιο

Τι: Ένα πολυόροφο κτίριο των αρχών του 21ου αιώνα, που αρχικά χρησιμοποιήθηκε σαν εμπορικό κέντρο, αργότερα σαν χώρος εκθέσεων της AEG, γραφεία των Ναζί (και φυλακή για Γάλλους αιχμαλώτους πολέμου) και πάει λέγοντας, ώσπου κάποια στιγμή στα 1980 αποφασίστηκε η κατεδάφισή του. Η οποία ξεκίνησε, έμεινε στη μέση και προγραμματίστηκε να ολοκληρωθεί τον Απρίλιο του 1990. Δύο μήνες νωρίτερα, όμως, μια πολυεθνική ομάδα καλλιτεχνών κατέλαβε το κτίριο και το μετέτρεψε σε χώρο τέχνης, κατορθώνοντας τελικά να κηρυχτεί διατηρητέο. Σήμερα στεγάζει διάφορα ατελιέ καλλιτεχνών, κυρίως εικαστικών, μαγαζάκια, αίθουσα σινεμά και κλαμπ.

Κλιμακοστάσιο

Γιατί: Στον ακάλυπτο χώρο του οικοπέδου φιλοξενούνται διάφορα έργα, γλυπτικής να το πω; installation να το πω; τέλος πάντων, κατασκευασμένα ως επί το πλείστον από βαριά μέταλλα. Το εσωτερικό είναι όλο καλυμμένο από γκράφιτι, από την είσοδο μέχρι το ταβάνι του τελευταίου πατώματος. Νεαρόκοσμος μπαινοβγαίνει συνέχεια χαζεύοντας (και ενίοτε αγοράζοντας) από αφίσες, πίνακες και μπλουζάκια ζωγραφισμένα στο χέρι, μέχρι σουρεαλιστικές κατασκευές από παλιές τηλεοράσεις, καλαμάκια και κουτάκια μπύρας.

Πού πας χελωνίτσα;

Για να πω τη μαύρη αλήθεια μου, το όλο σκηνικό μου φάνηκε λιγάκι σαν τουριστοπαγίδα για οπαδούς της εναλλακτικής κουλτούρας, ου μην αλλά και της δήθεν εναλλακτικής. Ας πούμε, αν και θα δεις το σύνθημα "Kultur kann mann nicht kaufen" ("δεν μπορείς να αγοράσεις κουλτούρα"), οι ένοικοι δεν δείχνουν να έχουν πρόβλημα να την πουλάνε... Επίσης μου φάνηκε να κουβαλάει και ένα χίπικο πνεύμα, λιγουλάκι μπαγιάτικο πια στις μέρες μας. Ωστόσο αξίζει τον κόπο μια επίσκεψη, αφ' ενός για να μυρίσει κανείς την ατμόσφαιρα του χώρου, αφ' ετέρου γιατί τα γκράφιτι στους τοίχους και αρκετά από τα εκθέματα είναι όντως πρωτότυπα και φτιαγμένα με φαντασία και μεράκι.

Kultur kann mann nicht kaufen (?)

Η επίσκεψη μπορεί να γίνει κομπλέ με αφεψήματα στο Cafe Zapata που στεγάζεται στο ισόγειο (και όπου ναι, επιτρέπεται το κάπνισμα! επιτέλους), στο οποίο θα βρείτε ωραιότατη ζεστή σοκολάτα, δωρεάν ίντερνετ (σε κάτι υπολογιστές του προπερασμένου αιώνα, όπου τα πλήκτρα θέλουν κοπάνημα με σφυρί για να δουλέψουν) και διάφορα live τα βράδυα. Επίσης να ξέρετε ότι θα πληρώσετε μια εγγύηση για τα... ποτήρια (!), ένα ευρώ το κομμάτι, την οποία σας επιστρέφει ο μπάρμαν μόλις του τα επιστρέψετε κι εσείς.

Cafe Zapata

Επιπλέον, σχεδόν απέναντι από το κτίριο υπάρχει ένα ινδικό εστιατόριο της αλυσίδας Amrit. Προσπερνώντας την ελαφρώς (ή βαρέως) κιτς διακόσμηση, θα βρείτε νόστιμο ινδικό φαγητό σε λογικές τιμές και σε μερίδες που σε φτάνουν σε σημείο σκασμού (και πιστέψτε με, το έπαθα κι εγώ που σπανίως παθαίνω τέτοια πράγματα). Μπορείτε να ζητήσετε το περίσσευμα να σας το πακετάρουν για το σπίτι (χωρίς ντροπές, το κάνουν και οι ντόπιοι). Must η κοτόσουπα (καμία σχέση με τη δικιά μας, αλλά νοστιμότατη και πολύ τονωτική για το κρύο), ένα ψωμί που το λένε batura και είναι σαν τηγανόψωμο, αλλά πολλή προσοχή με την παραγγελία: όταν λένε "spicy", το καραεννοούν (μπουκιά και ένα λίτρο νερό) -επίσης θέλουν προσοχή κάτι ξερές πιτούλες που σου σερβίρουν μόλις κάτσεις, σαν ορεκτικό, οι οποίες περιλαμβάνουν ολόκληρους κόκκους καυτερό πιπέρι και είναι σαν να κατάπιες μπαρούτι.

Tacheles graffiti

Στο κλαμπ του τετάρτου (αν θυμάμαι καλά) ορόφου του Tacheles έλαβε χώρα και ένα μαραθώνιο πάρτυ για τον ερχομό του 2009, που ξεκίνησε το απόγευμα της παραμονής της πρωτοχρονιάς και τράβηξε μέχρι το πρωί της 2ης Ιανουαρίου. Από εκεί όμως δεν έχω να μεταφέρω εντυπώσεις, γιατί είχε πολύ ντάμπα-ντούμπα και το αποφύγαμε.

Magic bus

Περισσότερα εδώ κι εδώ, και φωτογραφίες εδώ.


.

Η ανάπλαση της μπουρδολογίας

Ένας από τους αγαπημένους του παρόντος ιστολογίου, ο πολύς Γιάννης Πρετεντέρης, ξαναχτυπά εδώ -και νομίζω ότι τα όσα λέει αξίζουν να απαντηθούν, μια που στο άρθρο του οι ανακρίβειες και οι σοφιστείες είναι περισσότερες από τις λέξεις. Πάμε, παράγραφο-παράγραφο:

Δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς στην Ελλάδα που να πιστεύει ότι κοντεύει να ναυαγήσει η διπλή ανάπλαση Βοτανικού- λεωφόρου Αλεξάνδρας επειδή βρέθηκαν εκατόν τριάντα ευαίσθητοι πολίτες για να ορθώσουν τα κορμιά τους και πέντε-έξι αδέκαστοι δικαστές στο Συμβούλιο της Επικρατείας που αναγνώρισαν το δίκιο τους.

Πρώτα απ' όλα, γιατί "κινδυνεύει να ναυαγήσει η διπλή ανάπλαση"; Επειδή αναστέλλεται με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας η πρόοδος των εργασιών στο εμπορικό κέντρο του Βωβού μέχρι να αποφανθεί το Συμβούλιο για την ουσία της υπόθεσης; Μα αυτό έχει συμβεί αμέτρητες φορές, μεγάλα δημόσια έργα με προϋπολογισμούς πολλών εκατομμυρίων ευρώ έχουν καθυστερήσει χρόνια επειδή σε μία υποπαράγραφο της προκήρυξης τα κόμματα και οι τελείες είχαν μπει σε λάθος θέση, με αποτέλεσμα η μία κοινοπραξία κατασκευαστικών εταιρειών να στρέφεται κατά της άλλης και να ακολουθούν ατέρμονες δικαστικές διαδικασίες, μέχρι και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Τα έργα πάντως έγιναν, γίνονται και θα γίνονται, έστω και αν το σύνηθες αποτέλεσμα είναι να τα πληρώνουμε ακριβότερα.

Δεύτερον, οι "πέντε-έξι αδέκαστοι δικαστές στο Συμβούλιο της Επικρατείας" δεν αναγνώρισαν κανενός το δίκιο, για την ώρα τουλάχιστον. Το μόνο που αναγνώρισαν είναι η ανάγκη να μην δημιουργηθούν τετελεσμένα πριν κριθεί η ουσία της υπόθεσης από το αρμόδιο δικαστήριο, δηλαδή το ΣτΕ. Όπως είχαν καθήκον, δηλαδή.

Τρίτον, αφαιρώντας τις ψευτοφιλολογικές ειρωνίες, τύπου "να ορθώσουν τα κορμιά τους", δεν χρειάζονταν καν εκατόν τριάντα "ευαίσθητοι πολίτες". Την ίδια δουλειά θα μπορούσε να την κάνει και ένας πολίτης μόνος του, ευαίσθητος ή αναίσθητος, με ή χωρίς σκοτεινές προθέσεις και κίνητρα, αρκεί να διέθετε την υπομονή, τον χρόνο και τα χρήματα για τον δικηγόρο. Ούτε ορθωμένα κορμιά, ούτε προτεταμένα στήθη, ούτε ντουφέκια στα βουνά: μία καλογραμμένη αίτηση ακύρωσης προς το ΣτΕ φτάνει και περισσεύει, αν (εδώ είναι το κουμπί) από την άλλη πλευρά η φωλιά είναι κάπως λερωμένη.

Κοντεύει να ναυαγήσει επειδή στη διπλή ανάπλαση αντιτίθενται ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα, τα οποία μια χαρά κινούνται πίσω και από τους "ευαίσθητους" και από τους "αδέκαστους".

Και τα οποία, κύριε Διαμορφωτή της Κοινής Γνώμης, καλό θα είναι να μας αποκαλύψετε με την ταυτότητά τους, αν έχετε στοιχεία δηλαδή. Διαφορετικά είστε κοινός συκοφάντης, που βάζοντας εισαγωγικά στους ευαίσθητους και τους αδέκαστους απαιτείτε από αυτούς να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες, μετατρέποντας τη σοφιστεία σε λογική. Έτσι για αλλαγή, λοιπόν, αφού εσείς είστε τόσο βέβαιος ότι είναι ελέφαντες, εξηγήστε μας από πού προκύπτει αυτή σας η βεβαιότητα.

Και αυτό, επιτρέψτε μου να πω, είναι το πραγματικό πρόβλημα. Οχι αν θα κάνει ή δεν θα κάνει γήπεδο ο Παναθηναϊκός- που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα κάνει...

Αυτό είναι έμμεση απειλή ή μου φαίνεται; Αλλά τέλος πάντων, το προσπερνάω.

Αλλά "ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο". Ποια είναι, δηλαδή, τα επιχειρηματικά συμφέροντα που μπορούν να ανατρέπουν έναν νόμο του Ελληνικού Κοινοβουλίου τον οποίο υποστήριξαν όλα σχεδόν τα κόμματα και να βάζουν στο ράφι ένα σχέδιο αστικής ανάπλασης το οποίο υποστηρίζουν ενθέρμως ο Δήμος Αθηναίων, οι δύο μεγαλύτερες δημοτικές παρατάξεις, η νόμιμη κυβέρνηση του τόπου και η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών της Αθήνας;

Ας το ξαναπούμε για τους βραδύστροφους: αυτή τη στιγμή που μιλάμε, κανένας νόμος του Ελληνικού Κοινοβουλίου δεν έχει ακόμα ανατραπεί. Αλλά, μιας και τό 'φερε η κουβέντα, και αν ανατραπεί δεν θα πρόκειται για κάτι πρωτοφανές: δεν έχει ξανακούσει ο κ. Πρετεντέρης ποτέ για διατάξεις νόμων που κρίθηκαν αντισυνταγματικές από τη Δικαιοσύνη; Διότι, τελικά, τα "επιχειρηματικά συμφέροντα" δεν ανατρέπουν νόμους, τους νόμους τους ανατρέπουν τα δικαστήρια.

Επιπλέον: αν τελικά ο νόμος κριθεί αντισυνταγματικός, το γεγονός ότι "τον υποστήριξαν όλα σχεδόν τα κόμματα", ο Δήμος Αθηναίων, οι δύο μεγαλύτερες δημοτικές παρατάξεις, η κουτσή Μαρία και ο άντρας της μυλωνούς, ουδεμία απολύτως σημασία έχει. Σε μία συντεταγμένη πολιτεία, αν οι διατάξεις του Συντάγματος δεν μας κάνουν, τις αλλάζουμε. Διαδικασίες για να γίνει αυτό υπάρχουν. Πάντως, καμία πολιτική ή κοινωνική συναίνεση, όσο ευρεία και αν είναι, δεν αποφασίζει ότι στη μία ή την άλλη περίπτωση το Σύνταγμα δεν θα εφαρμοστεί -κι αν το αποφασίσει, κανένας δεν δικαιούται να απαιτεί να γίνει σεβαστή αυτή η απόφαση. Κράτος δικαίου λέγεται κύριε Πρετεντέρη -κάτι θά 'χετε ακουστά.

Ολα τα άλλα είναι για τα καλαμπούρια. Οτι, δηλαδή, μια μέρα ξύπνησαν εκατόν τριάντα ευαίσθητοι άνθρωποι, οι οποίοι ξεκίνησαν από τους Θρακομακεδόνες, τη Βούλα και το Καπανδρίτι όπου ζουν για να σώσουν τον βιότοπο του Βοτανικού φοβούμενοι μήπως κακοπάθουν οι κορμοράνοι.

Αν έχει σημασία ότι οι "ευαίσθητοι άνθρωποι" ξεκίνησαν από τη Βούλα και το Καπανδρίτι, θα μας το πει επίσης το Συμβούλιο της Επικρατείας, που πρώτα απ' όλα θα αποφασίσει για το αν οι συγκεκριμένοι πολίτες που έκαναν την συγκεκριμένη προσφυγή νομιμοποιούνταν να την κάνουν ή όχι. Ευτυχώς, δεν είναι ζήτημα για το οποίο θα αποφασίσει ο κ. Πρετεντέρης. Αυτό, νομικά μιλώντας. Πολιτικά μιλώντας, να θέσω ένα ερώτημα: αν αύριο η οποιαδήποτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία υπερψηφίσει μια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο, με την οποία θα αποχαρακτηρίζεται ο Εθνικός Δρυμός της Πάρνηθας και θα δίνεται σε εργολάβους για να φκιάσουν μεζονέτες, θα πούμε ότι δικαίωμα προσφυγής έχουν μόνο οι κάτοικοι των Θρακομακεδόνων και των Αχαρνών, ενώ στους υπόλοιπους κατοίκους του λεκανοπεδίου δεν πέφτει λόγος;

Και μόλις ευαισθητοποιήθηκαν οι ίδιοι, η ίδια ακριβώς ευαισθησία χτύπησε και το Συμβούλιο της Επικρατείας, που μάτωσε η καρδιά του μπροστά στον κίνδυνο να εξαφανιστούν οι κορμοράνοι που συνήθως ευδαιμονούν μεταξύ Ιεράς οδού και Πέτρου Ράλλη.

Άχου νοστιμιές. Ανατρίχιασα. Βεβαίως, καλό θα ήταν να θυμίσουμε ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας δεν ευαισθητοποιείται αυτεπαγγέλτως, αλλά έχει υποχρέωση να ευαισθητοποιείται κατόπιν αιτήματος των πολιτών, που με τη σειρά τους έχουν δικαίωμα να προσφεύγουν σε αυτό. Είτε το αντικείμενο της ευαισθησίας τους είναι οι κορμοράνοι, είτε και κάποια άλλα ζητηματάκια.

Στην ερώτηση "ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο" δεν προκύπτει σαφής απάντηση. Και ούτε, άλλωστε, έχει νόημα.

Συ είπας...

Διατηρώ την πάγια άποψη ότι τα συμφέροντα κινούνται υπέρ των συμφερόντων τους και το ζητούμενο είναι τι κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι για να προστατεύσουμε τα δικά μας.

Εσείς τι προτείνετε να κάνουμε; Να πάμε να δείρουμε τους "ευαίσθητους πολίτες" ή τους "αδέκαστους δικαστές", για να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να γίνονται βραχνάς για την πρόοδο, όπως λέει και ο κ. Άδωνις;

Οχι υπέρ του όποιου Παναθηναϊκού ή του όποιου κατασκευαστή.

Αλίμονο.

Αλλά υπέρ του Κοινοβουλίου, του δήμου, των πολιτικών κομμάτων και αυτών που έχουν δημοκρατικά επιλεγεί να μας εκπροσωπούν. Το ζήτημα δεν είναι η ανάπλαση του Βοτανικού αλλά η ανάπλαση της δημοκρατίας.

Και οι δικαστές, κύριε Πρετεντέρη, μέρος της Δημοκρατίας είναι. Και έχουν κι αυτοί επιλεγεί δημοκρατικά να μας εκπροσωπούν: όχι άμεσα, βεβαίως, αλλά ούτε η κυβέρνηση έχει επιλεγεί άμεσα, ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Μήπως έχετε εσείς υπ' όψη σας καμία Δημοκρατία όπου να μην προβλέπεται ο δικαστικός έλεγχος των άλλων εξουσιών; Εκτός από τη Δημοκρατία της Μπανάνας, εννοώ. Διότι εγώ ήξερα ότι τα πολιτεύματα όπου οι εξουσίες που ρυθμίζουν τα κοινά δεν ελέγχονται από τη Δικαιοσύνη αλλιώς λέγονται, πάντως όχι δημοκρατίες.

Οταν κρίσιμες αποφάσεις για την κοινωνική και την οικονομική ζωή του τόπου δεν λαμβάνονται στους χώρους της δημοκρατικής εξουσίας αλλά μεταφέρονται σε σκοτεινές αίθουσες διαβουλεύσεων όπου ένας διαφωνεί και δύο αποφασίζουν.

Και όπως λέγαμε και στην προηγούμενη παράγραφο, οι αίθουσες των δικαστηρίων δεν είναι "σκοτεινές αίθουσες διαβουλεύσεων", αλλά χώροι άσκησης δημοκρατικής εξουσίας. Διότι, να το ξαναπούμε γιατί μάλλον δεν το αντιλαμβάνεστε, και η δικαστική εξουσία δημοκρατική εξουσία είναι.

Και όταν στις αίθουσες αυτές το κάθε επί μέρους συμφέρον μπορεί να πάρει το προβάδισμα απέναντι στη βούληση της ευρείας πλειοψηφίας.

Εάν έχει τον νόμο με το μέρος του, με γεια του με χαρά του να το πάρει το προβάδισμα. Η βούληση της ευρείας πλειοψηφίας (και το πόσο ευρεία είναι το συζητάμε) δεν ίσταται υπεράνω ούτε του νόμου ούτε του Συντάγματος. Σε μία δημοκρατία πάντα.

Επίλογος: ούτε ξέρω τι ακριβώς λένε στην προσφυγή τους οι πολίτες που προσέφυγαν στο ΣτΕ, ούτε έχω πειστεί εντελώς για το δίκιο τους, ούτε και για τις καλές τους προθέσεις. Αν μη τι άλλο, δεν έχω ψάξει το θέμα σε τέτοιο βάθος ώστε να διαμορφώσω ακλόνητη άποψη, γι' αυτό και είμαι πρόθυμος να ακούσω κάθε αντίρρηση και κάθε επιχείρημα. Παρατηρώντας όμως ποιοι στρέφονται εναντίον των πολιτών αυτών και του Συμβουλίου της Επικρατείας, και κυρίως τι λένε, όλο και περισσότερο πείθομαι ότι μάλλον οι "ευαίσθητοι πολίτες" που λοιδωρεί ο κ. Πρετεντέρης έχουν δίκιο. Όπερ έδει δείξαι.


.

Ενθουσιασμό...

...έχει προκαλέσει στη διεθνή κοινότητα η επιλογή της Χίλαρυ Κλίντον για τη θέση του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ:



Καλό Σαββατοκύριακο :)


.

Estadio Chile

Η αφορμή ήταν αυτή, και με αυτήν την αφορμή ο δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης σχολίασε αυτό:

"Και όταν θα έρθει η ώρα που θα εγκαινιαστεί το γήπεδο του Παναθηναϊκού, θα στηθούν δύο στήλες. Στη μία στήλη θα αναγράφονται αυτοί που βοήθησαν για να γίνει η διπλή ανάπλαση και στην άλλη θα αναγράφονται αυτοί που την πολέμησαν. Και αυτή η δεύτερη στήλη θα είναι χωρισμένη στα δύο. Στο ένα μέρος θα είναι οι φυσικοί αυτουργοί που πολέμησαν την ανάπλαση και τους ξέρουμε -αυτός ο περιοδεύων θίασος που κάνει ενστάσεις επί παντός επιστητού - και οι ηθικοί αυτουργοί, που κρύβονται πίσω από τους φυσικούς αυτουργούς, και για τους οποίους όταν έρθει η ώρα θα μιλήσουμε και για αυτούς".

Και λίγα λες δήμαρχε. Πολύ επιεικής είσαι. Το σωστό είναι αυτούς τους τελευταίους να τους σφάξουμε στα θεμέλια του γηπέδου, για να δέσουν τα μπετά, αυτό άλλωστε επιτάσσει η λαϊκή παράδοση. Αν θες κάτι πιο μοντέρνο, καλή λύση είναι και ο δημόσιος απαγχονισμός έξω από το γήπεδο, για παραδειγματισμό. Ή, ακόμα πιο μοντέρνο, δημόσιος βασανισμός και εκτέλεση μέσα στο γήπεδο, πριν από το ματς των εγκαινίων.

Άντε να χαθείς από κει χάμω σαχλεπίσαχλε δημοσιοσχεσίτη. Άντε να κάνεις παρέα με τα φυντάνια της ακροδεξιάς.


.

Κεραμίδα

Διαβάζω σήμερα στην Ελευθεροτυπία για το αυριανό συλλαλητήριο των αστυνομικών στην Πλατεία Συντάγματος. Διαβάζω και τα αποσπάσματα της ανακοίνωσης (πάνω πάνω, 13-1-2009) που εξέδωσαν η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας, και αισθάνομαι την ανάγκη να μεταφέρω κι εδώ τα εξής (με έμφαση δική μου):

"Με αφορμή τα δραματικά γεγονότα του Δεκεμβρίου και όσα έκτοτε διαδραματίζονται, επισημάνθηκαν οι ευθύνες κυρίως της πολιτείας για τη μη έγκαιρη αντιμετώπιση των παθογενειών της Ελληνικής Αστυνομίας και τονίστηκε ότι είναι λάθος να επιζητείται η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων με κατασταλτικά μέτρα".

Το ποστ αυτό θα μπορούσε και να μην γραφτεί. Θέλω να πω, δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς σοβαρά σκεπτόμενος άνθρωπος που να πιστεύει ότι "καλός μπάτσος είναι μόνο ο νεκρός μπάτσος", ή που να χρειάζεται να του υποδείξει κάποιος ότι "ορίστε, υπάρχουν και καλοί αστυνομικοί". Τουλάχιστον, κανείς που να διαβάζει αυτό το ιστολόγιο -ελπίζω.

Θέλω όμως να σταθώ σε δύο σημεία: πρώτον, οι πλέον αρμόδιοι άνθρωποι, οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των ίδιων των αστυνομικών, αναγνωρίζουν ότι ναι, υπάρχουν παθογένειες στην Ελληνική Αστυνομία. Παθογένειες -όχι "μεμονωμένα περιστατικά". Άρα δεν είμαστε τρελοί όλοι εμείς που φωνάζουμε, οι ίδιοι οι συνδικαλιστές ζητούν από όλα τα πολιτικά κόμματα "να υποστηρίξουν την πρόταση του συνδικαλιστικού κινήματος για τη σύσταση διακομματικής επιτροπής για την αστυνομία, μια πρόταση που είχε τεθεί από το 2007 από την ΠΟΑΣΥ". Προφανώς, κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας -εκτός πια κι αν βρεθεί κανείς να κατηγορήσει (και) τους αστυνομικούς ότι ρίχνουν λάδι στη φωτιά της βίας.

Δεύτερο, και μάλλον το πιο σημαντικό: η εξόχως πολιτική θέση ότι "είναι λάθος να επιζητείται η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων με κατασταλτικά μέτρα". Μια γενναία θέση, που βάζει τους συνδικαλιστικούς φορείς της αστυνομίας απέναντι από την πολιτική ηγεσία της, ίσως απέναντι και από τα ανώτερα κλιμάκια της διοίκησής της, και από τις πολιτικές και στρατηγικές επιλογές τους όπως τις είδαμε στην πράξη την περασμένη Παρασκευή.

Υποπτεύομαι ότι αυτή η κίνηση της ΠΟΑΣΥ και της ΠΟΑΞΙΑ θα φέρει πολύ κόσμο σε δύσκολη θέση. Υποπτεύομαι ότι θα προσπαθήσουν να τη θάψουν, αλλιώς να τη λοιδωρήσουν, υποπτεύομαι ότι θα ακούσουμε διάφορα για πράσινους ή κόκκινους συνδικαλιστές, κλαδικά αιτήματα, παιχνίδια κάτω από το τραπέζι και τα λοιπά. Ακόμα κι αν έχουν κάποια δόση αλήθειας (αλίμονο, δεν μας παίρνει πια να είμαστε εύπιστοι), θα είναι λάθος να εστιάσουμε εκεί. Θα χάσουμε την ουσία.

Με την κίνησή τους αυτή τα μέλη της αστυνομίας απευθύνουν ένα μήνυμα στην κοινωνία. Είναι σημαντικό η κοινωνία να το ακούσει. Με κάθε δυσπιστία, έστω -αλλά να το ακούσει.


.

Υπερενεργητική αστυνόμευση

Όσοι εμπιστεύονται στοιχειωδώς έστω το διαδίκτυο για την ενημέρωσή τους έχουν πιστεύω μια αρκετά πλήρη εικόνα των γεγονότων που έλαβαν χώρα την περασμένη Παρασκευή, κατά τη διάρκεια και κυρίως μετά το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο.

Συνοπτικά: Μετά το τέλος του συλλαλητηρίου, που έγινε σε απόλυτα ειρηνικό κλίμα, ένας ένστολος φρουρός της έννομης τάξης θεώρησε σκόπιμο να ανάψει τα αίματα, και με μία κροτίδα πυροδότησε μικρής έκτασης επεισόδια στον άξονα της Πανεπιστημίου, μπροστά από τα Προπύλαια.

Στα επεισόδια αυτά τα ΜΑΤ εφάρμοσαν την προσφάτως αγαπημένη τους τακτική της "παθητικής αστυνόμευσης", με άλλα λόγια χάζευαν τον πετροπόλεμο μιας χούφτας κουκουλοφόρων, ψεκάζοντας κατά διαστήματα με τα γνωστά αβλαβή χημικά για να διατηρείται ψηλά το κέφι.

Αντίθετα, στην οδό Ασκληπιού, λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα δηλαδή, οι εκεί διμοιρίες αποφάσισαν να διαφοροποιήσουν την τακτική τους προς μία πιο "ενεργητική αστυνόμευση", βάζοντας στο στόχαστρο ειρηνικούς διαδηλωτές που αποχωρούσαν και που καμία σχέση δεν είχαν με τα επεισόδια. Αφού τους περιέλαβαν με τα γκλομπ, τους εγκλώβισαν στην είσοδο μιας πολυκατοικίας και ακολούθησαν τα γνωστά περιστατικά, με χάιλάιτ τον προπηλακισμό μιας ηλικιωμένης κυρίας με μαντήλι στο κεφάλι, που -υποθέτω- την πέρασαν για την μετενσάρκωση της Ουλρίκε Μάινχοφ. Το πάρτι ολοκληρώθηκε με το μπουζούριασμα καμιάς δεκαπενταριάς δικηγόρων (κατ' άλλες πηγές, δεκαοκτώ) και την προσαγωγή τους στη ΓΑΔΑ, προφανώς για καφέ και κουβεντούλα.

Γιατί το λέω αυτό; Μα γιατί κανείς δεν είπε στους συναδέλφους ότι τους προσαγάγουν για κάποιον άλλον λόγο, εναντίον κανενός δεν ασκήθηκε ποινική δίωξη, καμία σύλληψη δεν έγινε. Τι συμπέρασμα βγαίνει;

Θα μου πείτε, καλά, σε έπιασε η ευαισθησία επειδή πιάσανε δεκαπέντε συναδέλφους σου; Αν πιάνανε δεκαπέντε οικοδόμους, ή δεκαπέντε φαρμακοποιούς, ή δεκαπέντε κλειδαράδες, θα άλλαζε κάτι;

Πρώτα απ' όλα, δεν θυμάμαι ποτέ στο παρελθόν να έχει γίνει, σε ανάλογη περίπτωση, προσαγωγή δεκαπέντε οικοδόμων, ή φαρμακοποιών, ή κλειδαράδων.

Δεύτερον, οι συνάδελφοι που μπουζουριάστηκαν δεν ήταν κουκουλοφόροι, αλλά δήλωσαν εξαρχής την επαγγελματική τους ιδιότητα και επέδειξαν τις δικηγορικές τους ταυτότητες.

Τρίτον, ναι μεν έχουν υπάρξει στο παρελθόν και εγκληματίες δικηγόροι, αλλά ομολογουμένως το να βρεθούν στο ίδιο σημείο δεκαπέντε εγκληματίες δικηγόροι, που π.χ. να συμμετείχαν σε επεισόδια, να πετούσαν πέτρες ή μολότοφ, να σπάγανε βιτρίνες ή κεφάλια, αν μη τι άλλο θα συνιστούσε τουλάχιστον εξαιρετικά πρωτότυπο περιστατικό.

Τέταρτον και σημαντικότερον, το είπα ήδη και το ξαναλέω, κανείς δεν κατηγορήθηκε για κανένα αδίκημα. Συνεπώς, σε κανενός τον χαρτοφύλακα δεν βρέθηκαν μολότοφ, ή καλάσνικοφ, ή αντιαρματικές ρουκέτες, ή σιδερολοστοί. Δεν κατάφεραν καν οι φρουροί της έννομης τάξης να στοιχειοθετήσουν έστω μια πλημμεληματική κατηγορία για αντίσταση κατά της αρχής, η αντικειμενική υπόσταση της οποίας πληρούται όταν, φερ' ειπείν, τρεις κρανοφόροι νταγλαράδες σε τραβολογάνε με ελάχιστη λεπτότητα από το μαλλί κι εσύ προσπαθήσεις να αποσπάσεις την κώμη σου από τις χερούκλες τους.

Παρά ταύτα, τους συναδέλφους τους κράτησαν στο υπέροχο μέγαρο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας για περίπου τρεις ώρες, και χρειάστηκε η παρέμβαση του προέδρου του Δ.Σ.Α., Δημήτρη Παξινού (σεσημασμένου αντιεξουσιαστή, γνωστού στους κύκλους του αγώνα με το επιχειρησιακό ψευδώνυμο "καπετάν-Γιώτης") για την απελευθέρωσή τους, ενώ παράλληλα έξω από το ως άνω μέγαρο είχαμε μαζευτεί και τουρτουρίζαμε καμιά ογδονταριά-εκατοστή νοματαίοι, δικηγόροι ως επί το πλείστον.

Συμπεράσματα: Να υποθέσουμε ότι επρόκειτο για απλό λάθος της ΕΛ.ΑΣ., για υπερβολικό ζήλο που κατέληξε σε παράνομες προσαγωγές των δικηγόρων; Δεν μου πολυπροκύπτει. Αν ήταν λάθος, κάποιος θα έπρεπε να το πάρει χαμπάρι νωρίτερα και να διατάξει την απελευθέρωσή τους χωρίς να μεσολαβήσει όλο αυτό το νταβαντούρι, πριν κινητοποιηθούν οι συνδικαλιστές μας και -κυρίως- πριν η είδηση διαρρεύσει ευρέως στα μήντια.

Αν πάλι δεν ήταν λάθος, ήταν μια σκόπιμη, συνειδητή ενέργεια. Κι αν ήταν συνειδητή η ενέργεια, ο σκοπός της ήταν να περάσει ένα μήνυμα: εσείς, που νομίζετε ότι έχετε το ελεύθερο να γυρνάτε στους δρόμους και να καταγράφετε τις δικές μας αυθαιρεσίες, κάνετε σφάλμα μέγα και να τα ξεχάσετε αυτά που ξέρατε, γιατί πλέον δεν τα σηκώνουμε. Θα σας μπουζουριάζουμε κι εσάς όπως τους άλλους όποτε μας γουστάρει. Οπότε, καλύτερα καθίστε στα γραφεία σας.

Το μήνυμα αυτό κολλάει θαυμάσια και με το άλλο μήνυμα που έστειλαν σε μία άλλη, συμπαθή στην αστυνομία επαγγελματική τάξη, αυτή των δημοσιογράφων. Που πήραν και αυτοί το μερτικό τους στις μπούφλες.

Την κρατική πανδαισία της περασμένης Παρασκευής την ολοκλήρωσε με τον καλύτερο τρόπο το δελτίο ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης που προβλήθηκε τα μεσάνυχτα. Ούτε κουβέντα για την προσαγωγή των δικηγόρων, ούτε κουβέντα για τον προπηλακισμό δημοσιογράφων. Προφανώς, αυτά δεν θεωρούνται ειδήσεις στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής. Μπράβο στους δημοσιογράφους που έχουν την ευθύνη της σύνταξης του δελτίου, άξιος ο μισθός τους (πληρωμένος από εμάς), ο Γκαίμπελς θα ήταν υπερήφανος για λογαριασμό τους.

Και κάπου εδώ τελειώνει η αφήγηση. Το ποστ αυτό θα μπορούσε να έχει γραφτεί την Παρασκευή το βράδυ ή το Σάββατο το πρωί, οπότε πιθανότατα θα είχε πολύ πιο οργισμένο ύφος και θα έκλεινε με καμία πολεμική ιαχή, του τύπου "αν η κυβέρνηση θέλει πόλεμο, πόλεμο θα έχει". Κατόπιν ψυχραιμότερης σκέψης, δεν το έγραψα τότε και δεν θα το κλείσω έτσι. Θα το κλείσω όμως με ένα ρητορικό ερώτημα:

Ο ανώνυμος κουκουλοφόρος που πετάει μολότοφ και σπάει βιτρίνες χαρακτηρίζεται κίνδυνος για τη δημοκρατία. Ο ανώνυμος τρομοκράτης που κινείται στις σκιές και πυροβολεί με καλάσνικοφ χαρακτηρίζεται επίσης κίνδυνος για τη δημοκρατία. Ο ανώνυμος ΜΑΤατζής που φοράει κουκούλα ή μάσκα, που δεν φέρει διακριτικά, ώστε να μην μπορεί να αναγνωριστεί, και που κοπανάει με το ρόπαλο, προπηλακίζει γριούλες, ψεκάζει χημικά επί δικαίους και αδίκους, μπουζουριάζει κόσμο κατά το κέφι του και τον κρατάει παράνομα, και μετά αρνείται να δώσει τα στοιχεία του ώστε να ελεγχθεί για την νομιμότητα των πράξεών του, για τον τρόπο που ασκεί την εξουσία του, που δεν είναι δική του αλλά δική μας, τόσο ο ίδιος όσο και οι ανώτεροί του, πώς ακριβώς πρέπει να χαρακτηρισθεί για τη δημοκρατία; Κόσμημα;

Αν η απάντηση στην τρομοκρατία των κουκουλοφόρων είναι η τρομοκρατία των ΜΑΤ, πολύ φοβάμαι ότι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.


.

Απόψε...

...Στις 8 το βραδάκι, και μέχρι τις 10, αν τυχόν βρίσκεστε μπροστά σε υπολογιστή, συντονιστείτε στο radioneverland.gr. Χασοδίκης τώρα και σε διαδικτυακό ραδιόφωνο (προσεχώς και σε σιρόπι), με ρεπορτάζ από τα χτεσινά κατορθώματα των φρουρών της έννομης τάξης...


.

Απολογία ενός ψευτοδημοκράτη μπλόγκερ

Στις 18 Δεκεμβρίου έλαβα ένα chain-mail με τη γνωστή πλέον ιστορία του αστυνομικού Παναγιώτη Τομαρά, που είχε ξυλοκοπηθεί πέρισυ το καλοκαίρι σε συναυλία στο Ελληνικό, και που τάχα "έσβησε αθόρυβα" εκείνες τις μέρες. Το mail ξεκινούσε με κάτι δακρύβρεχτα του τύπου "δεν ανήκε στη γενιά των 700 ευρώ, γιατί έβγαζε 750" και κατέληγε με την επωδό:

"Γι' αυτό το γεγονός όμως, κανένας δημοσιογράφος δε θα φωνάξει, κανένα μίντια δε θα γράψει αράδες, κανένας ψευτοδημοκράτης μπλογκερ δε θα αναρτήσει έστω και μία γραμμή".

Η ιστορία αποδείχτηκε μούσι πολύ γρήγορα, μια που ο Παναγιώτης Τομαράς συμβαίνει να ζει ο άνθρωπος, κι έτσι τα ποντίκια που κυκλοφόρησαν το συγκεκριμένο mail γύρισαν στις τρύπες τους χωρίς να έρθουν να ζητήσουν τα ρέστα. Από προχτές ωστόσο, με αφορμή τη δολοφονική απόπειρα κατά των αντρών των ΜΑΤ στα Εξάρχεια, πήραν θάρρος και ξαναβγήκαν στο σεργιάνι.

Λίγο με νοιάζει για τα ποντίκια, αλλά η κουτοπόνηρη αυτή συλλογιστική τους έγινε γρήγορα του συρμού στον δημόσιο λόγο, αναπαράγεται από τα μήντια και από τους πολιτικούς, και δυστυχώς βρίσκει ευήκοον ους και σε καλοπροαίρετους πολίτες, όπως φερ' ειπείν σε ορισμένους μπλόγκερ, που διάβασα τα παράπονά τους ότι τάχα η ευαισθησία μας έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Λοιπόν, δεν μου πέφτει λόγος να ασχοληθώ με την ευαισθησία κανενός άλλου, αλλά νομίζω ότι οφείλω να δικαιολογήσω γιατί η δική μου ευαισθησία έχει πράγματι δύο μέτρα και δύο σταθμά, και ποια είναι αυτά.

Η συλλογιστική αυτή της τάχα διπρόσωπης ευαισθησίας στηρίζεται στην παραδοχή ότι τα δύο περιστατικά, η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και η δολοφονική απόπειρα κατά του Διαμαντή Μαντζούνη, είναι πάνω κάτω όμοια ή έστω ανάλογα. Η παραδοχή αυτή είναι εντελώς λανθασμένη: οι διαφορές μεταξύ των δύο περιστατικών είναι τόσο μεγάλες, που οι όποιες ομοιότητές τους καθίστανται αυτομάτως εντελώς δευτερεύουσες.

Και δεν μιλάω καν για την πραγματική διαφορά, ότι στη μία περίπτωση έχουμε έναν 15χρονο μαθητή αμετάκλητα νεκρό ενώ στην άλλη όχι (και να ευχηθώ εδώ με κάθε ειλικρίνεια ο 21χρονος αστυνομικός να διαφύγει οριστικά τον κίνδυνο).

Η βασική διαφορά είναι άλλη. Ο θύτης του πρώτου περιστατικού, ο ειδικός φρουρός Επ. Κορκονέας, δεν είναι "ένας εργαζόμενος όπως όλοι μας, και χαμηλόμισθος μάλιστα", κατά την περιγραφή των ποντικών. Είναι, όπως και κάθε αστυνομικό όργανο, ένας φορέας εξουσίας. Και όχι όποιας όποιας εξουσίας, αλλά της απεχθέστερης όλων, της εξουσίας να ασκεί φυσική βία και μάλιστα νόμιμη και μονοπωλιακού χαρακτήρα (κατά τον ορισμό του Max Weber για το Κράτος). Την εξουσία αυτή δεν τη βρίσκει ο κάθε αστυνομικός να φυτρώνει στο χωράφι του παππού του. Η εξουσία αυτή, όπως και κάθε άλλη εξουσία, πηγάζει από τον ελληνικό λαό, υπάρχει υπέρ αυτού και ασκείται πάντοτε για να τον υπηρετεί. Τον ελληνικό λαό. Εσένα κι εμένα, δηλαδή.

Που παναπεί ότι έχουμε όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να ζητάμε τον λόγο για το πώς ασκείται αυτή η εξουσία. Έχουμε όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να διαμαρτυρόμαστε έντονα για κάθε κατάχρηση αυτής της εξουσίας, γιατί η εξουσία αυτή μας ανήκει, αυτός που την ασκεί την ασκεί στο όνομά μας, και σε μας οφείλει να λογοδοτήσει. Και η υποχρέωσή μας αυτή πολλαπλασιάζεται όταν διαπιστώνουμε ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, όπως θέλουν ορισμένοι να το παρουσιάζουν, παρά για ένα ακόμα σε μια μακρά σειρά παρόμοιων περιστατικών αστυνομικής αυθαιρεσίας, που αποτελούν απότοκο της κυριαρχίας μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας, ατιμωρησίας και διαφυγής από κάθε έλεγχο.

"Γιατί γινόμαστε στόχος;", αναρωτήθηκε προχτές ο γενικός γραμματέας της Ένωσης Αστυνομικών Αττικής, Σπήλιος Κρικέτος (εννοώντας από την κοινωνία και όχι από τους τρομοκράτες, να εξηγούμαστε). Ας ψάξει την απάντηση στα αραχνιασμένα συρτάρια της υπηρεσίας του όπου έχουν θαφτεί δεκάδες ΕΔΕ. Δεν υπάρχει κανένα πάνδημο μίσος κατά της αστυνομίας γενικά, δεν έγιναν ξαφνικά αντιεξουσιαστές όλοι οι Έλληνες και ανακάλυψαν εν έτει 2008 ότι δεν γουστάρουν την αστυνομία. Υπάρχει δικαιολογημένη οργή για συγκεκριμένες πρακτικές και συγκεκριμένες νοοτροπίες, εκδήλωση των οποίων -ακραία μεν, αλλά πάντως εκδήλωση- υπήρξε και η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Κατά συνέπεια, όταν ο θύτης του εγκλήματος είναι αστυνομικός, η ευαισθησία μας δεν μπορεί να μπαίνει στο ζύγι: οφείλει να είναι αυξημένη σε υπερθετικό βαθμό, γιατί αυτό επιβάλλει στους πολίτες το καθήκον συμμετοχής στα κοινά μιας δημοκρατίας -με όλα τα κουσούρια της, όπως είναι η δική μας.

Κι όταν ο αστυνομικός είναι το θύμα; Δεν πρέπει να μας περισσέψει και γι' αυτόν τόση δα ευαισθησία; θα αναρωτηθεί κανείς. Ασφαλώς και πρέπει. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση ο θύτης του εγκλήματος, είτε λέγεται "Επαναστατικός Αγώνας" (my ass) είτε όπως αλλιώς, δεν εκπροσωπεί την κοινωνία, όπως αντίθετα κάνει ο αστυνομικός κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας του. Εξ ορισμού ο τρομοκράτης κινείται στο περιθώριο της κοινωνίας και ερήμην αυτής. Οπότε τι να κάνουμε; Να καταδικάσουμε την τρομοκρατία -"απροκάλυπτα", κατά την μπουρδολογική και κενή νοήματος διατύπωση του Δημάρχου μας κ. Κακλαμάνη; Να το κάνουμε. Θεωρώ πάντως κάτι τέτοιο λίγο εκ του περισσού, όταν μιλάμε για ανθρώπους που έχουν συνειδητά επιλέξει σαν όπλο τους τον Λόγο και όχι τα καλάσνικοφ, όπως οι μπλόγκερ.

Πιστεύω ότι καθήκον του κάθε πολίτη είναι να παίρνει τις αποστάσεις του από το ανθρώπινο δράμα, που, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, αφορά μόνο τους οικείους του εκάστοτε θύματος, αυτούς δηλαδή που κλαίνε γύρω από τον τάφο του ή ξαγρυπνούν στο προσκέφαλό του, και να βλέπει στα σωστά της μέτρα την πολιτική διάσταση κάθε γεγονότος. Αν θεωρούμε ότι η τρομοκρατία αποτελεί πραγματικό κίνδυνο για τη Δημοκρατία μας, τότε κατά τη γνώμη μου η μόνη απάντηση είναι αυτή που έδωσαν προ ετών οι πολίτες της Ισπανίας: έξω στους δρόμους. Να δηλώσουμε ότι το συμβολικό πεδίο των κοινωνικών αγώνων, οι δρόμοι της πόλης δηλαδή, ανήκει σε μας και δεν το παραχωρούμε στους τρομοκράτες. Το ακριβώς αντίθετο από αυτό που μας προτρέπει να κάνουμε ο κουτοπόνηρος Καρατζαφέρης και ο απίθανος Πλεύρης υιός. Από εκεί και πέρα, κάθε εξομοίωση ανόμοιων γεγονότων, κάθε συμψηφισμός, είναι εκ του πονηρού. Και επικίνδυνος.


.