Δεν βρίσκω καλύτερο αποχαιρετισμό για το 2009 που φεύγει, από αυτό το υπέροχο ιρλανδέζικο τραγούδι, τραγουδισμένο εδώ από τον Paul Weller σε μία από τις πάμπολλες διασκευές του.
Με την ευκαιρία, ευχαριστώ όλους τους φίλους και επισκέπτες για την καλή παρέα που κάναμε όλη τη χρονιά, κι εύχομαι ακόμα καλύτερα την επόμενη!
Καλή χρονιά να έχουμε.
.
31 Δεκεμβρίου 2009
23 Δεκεμβρίου 2009
22 Δεκεμβρίου 2009
Έκτακτη συφορά
Πρόλογος: Από την περασμένη Τρίτη το βράδυ, τα τηλέφωνα στο γραφείο νέκρωσαν και παρέμειναν νεκρά μέχρι σήμερα το πρωί. Κι όχι μόνο στο γραφείο -κάποια βλάβη στο δίκτυο του ΟΤΕ άφησε χωρίς τηλέφωνα (και φαξ και ίντερνετ) όλη την πολυκατοικία, υποθέτω και όλο το τετράγωνο. Κι έτσι περάσαμε μια βδομάδα στη Λίθινη Εποχή των τηλεπικοινωνιών. Στο μεταξύ, κάποια θέματα για ποστ μπαγιάτεψαν, αλλά ας είναι καλά η επικαιρότητα που δεν μας αφήνει να ησυχάσουμε...
Αντισυνταγματική κρίθηκε λοιπόν η περίφημη έκτακτη εισφορά σύμφωνα με απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου της Αθήνας, και στο οικονομικό επιτελείο πέσαν απ' τα σύννεφα. Ή μήπως όχι;
Όχι, γιατί η απόφαση ήταν απολύτως αναμενόμενη. Άλλωστε δεν ήταν η πρώτη: εδώ και λίγο καιρό, από τον Σεπτέμβριο αν δεν κάνω λάθος, το ίδιο δικαστήριο είχε κρίνει αντισυνταγματική την έκτακτη εισφορά με απόφασή του (4636/2009) επί αιτήσεως αναστολής που είχε ασκήσει κάποιος συνάδελφος που χαρατσώθηκε. Κι αν δεν έδωσε κανείς ιδιαίτερη σημασία τότε, είναι γιατί η αίτηση αναστολής αφορά προσωρινή δικαστική προστασία, και το δικαστήριο δεν μπαίνει εντελώς στην ουσία της υπόθεσης. Αν όμως διάβαζε κανείς προσεκτικά το σκεπτικό της απόφασης, θα έβλεπε την καταιγίδα να έρχεται: Το δικαστήριο έκρινε ότι "οι διατάξεις του άρθρου 18 του ν. 3758/2009, με τις οποίες επιβλήθηκε η έκτακτη οικονομική εισφορά, αντίκεινται στο άρθρο 78 παρ. 2 του Συντάγματος... και για το λόγο αυτό είναι ανίσχυρες και μη εφαρμοστέες".
Και όχι μόνο: τον Ιούνιο είχε δημοσιευτεί άλλη απόφαση, αυτή τη φορά από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (1912/2009), παναπεί από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας, που ναι μεν αφορούσε παλιότερη υπόθεση (μια άλλη "έκτακτη εισφορά", ή μάλλον έκτακτη φορολόγηση, που είχε επιβληθεί με νόμο του 1998), ωστόσο το σκεπτικό της ταιριάζει μια χαρά και σ' αυτήν που μας απασχολεί: φόρος οποιασδήποτε μορφής που επιβάλλεται αναδρομικά σε εισοδήματα, πέραν του προηγούμενου οικονομικού έτους από αυτό μέσα στο οποίο ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος, αντίκειται στο Σύνταγμα. Και η έκτακτη εισφορά επιβάλλεται με νόμο του 2009 στα εισοδήματα του 2007 (που δηλώθηκαν το 2008). Ένα κι ένα κάνουν δύο.
Χτες βράδυ άκουσα τον υπουργό Οικονομικών να λέει ότι είναι υποχρεωμένος να εξαντλήσει -για λογαριασμό του Δημοσίου- όλα τα ένδικα μέσα. Δικαιολογήθηκε ότι "αν αύριο ένα άλλο δικαστήριο βγάλει αντίθετη απόφαση, εμείς πώς θα πρέπει να κινηθούμε;". Ακούγεται λογικό, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από υπεκφυγή: το Σύνταγμα είναι σαφές, το σκεπτικό του ΣτΕ είναι μασίφ, και δεν υπάρχει καμία περίπτωση να δικαιωθεί το Δημόσιο, όσες εφέσεις και αναιρέσεις κι αν κάνει. Οπότε;
Οπότε, το σκεπτικό του υπουργού προφανώς είναι λιγάκι μπακαλίστικο: η έκτακτη εισφορά αφορά λίγους σχετικά συμπολίτες μας, και επιπλέον αυτούς που στο συλλογικό υποσυνείδητο έχουν καταγραφεί ως προνομιούχοι, έχοντες και κατέχοντες. Πόσοι δηλώνουν εισόδημα άνω των 60 χιλιάδων ευρώ; Ε, αυτοί, δεν πά' νά 'ναι το δίκιο τους βουνό, ας κόψουν το λαιμό τους. Κανείς δεν νοιάζεται ιδιαίτερα για την αδικία που γίνεται σε βάρος τους, με άλλα λόγια το πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση είναι ελάχιστο. Οπότε κι ο υπουργός έχει το περιθώριο να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα και να κωλυσιεργεί, περιμένοντας τα δικαστήρια να του πουν αυτό που ήδη ξέρει. Το πρόβλημα δεν θα λυθεί, απλώς παραπέμπεται στο μέλλον. Κάποια στιγμή το Δημόσιο θα υποχρεωθεί να επιστρέψει τα χρήματα σε αυτούς που τα πλήρωσαν -κι αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, θα πρέπει να τα επιστρέψει σε όλους, είτε προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη είτε όχι. Ε, το ζητούμενο είναι αυτή η στιγμή να πάει όσο γίνεται πιο μακριά. Κι έχει ο θεός.
Δεν πρέπει να μας προκαλεί κατάπληξη, βέβαια, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι απογοητευτικό να διαπιστώνει κανείς ότι οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η πατροπαράδοτη ελληνική τσαπατσουλιά και κουτοπονηριά μένει. Ως πότε;
.
Αντισυνταγματική κρίθηκε λοιπόν η περίφημη έκτακτη εισφορά σύμφωνα με απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου της Αθήνας, και στο οικονομικό επιτελείο πέσαν απ' τα σύννεφα. Ή μήπως όχι;
Όχι, γιατί η απόφαση ήταν απολύτως αναμενόμενη. Άλλωστε δεν ήταν η πρώτη: εδώ και λίγο καιρό, από τον Σεπτέμβριο αν δεν κάνω λάθος, το ίδιο δικαστήριο είχε κρίνει αντισυνταγματική την έκτακτη εισφορά με απόφασή του (4636/2009) επί αιτήσεως αναστολής που είχε ασκήσει κάποιος συνάδελφος που χαρατσώθηκε. Κι αν δεν έδωσε κανείς ιδιαίτερη σημασία τότε, είναι γιατί η αίτηση αναστολής αφορά προσωρινή δικαστική προστασία, και το δικαστήριο δεν μπαίνει εντελώς στην ουσία της υπόθεσης. Αν όμως διάβαζε κανείς προσεκτικά το σκεπτικό της απόφασης, θα έβλεπε την καταιγίδα να έρχεται: Το δικαστήριο έκρινε ότι "οι διατάξεις του άρθρου 18 του ν. 3758/2009, με τις οποίες επιβλήθηκε η έκτακτη οικονομική εισφορά, αντίκεινται στο άρθρο 78 παρ. 2 του Συντάγματος... και για το λόγο αυτό είναι ανίσχυρες και μη εφαρμοστέες".
Και όχι μόνο: τον Ιούνιο είχε δημοσιευτεί άλλη απόφαση, αυτή τη φορά από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (1912/2009), παναπεί από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας, που ναι μεν αφορούσε παλιότερη υπόθεση (μια άλλη "έκτακτη εισφορά", ή μάλλον έκτακτη φορολόγηση, που είχε επιβληθεί με νόμο του 1998), ωστόσο το σκεπτικό της ταιριάζει μια χαρά και σ' αυτήν που μας απασχολεί: φόρος οποιασδήποτε μορφής που επιβάλλεται αναδρομικά σε εισοδήματα, πέραν του προηγούμενου οικονομικού έτους από αυτό μέσα στο οποίο ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος, αντίκειται στο Σύνταγμα. Και η έκτακτη εισφορά επιβάλλεται με νόμο του 2009 στα εισοδήματα του 2007 (που δηλώθηκαν το 2008). Ένα κι ένα κάνουν δύο.
Χτες βράδυ άκουσα τον υπουργό Οικονομικών να λέει ότι είναι υποχρεωμένος να εξαντλήσει -για λογαριασμό του Δημοσίου- όλα τα ένδικα μέσα. Δικαιολογήθηκε ότι "αν αύριο ένα άλλο δικαστήριο βγάλει αντίθετη απόφαση, εμείς πώς θα πρέπει να κινηθούμε;". Ακούγεται λογικό, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από υπεκφυγή: το Σύνταγμα είναι σαφές, το σκεπτικό του ΣτΕ είναι μασίφ, και δεν υπάρχει καμία περίπτωση να δικαιωθεί το Δημόσιο, όσες εφέσεις και αναιρέσεις κι αν κάνει. Οπότε;
Οπότε, το σκεπτικό του υπουργού προφανώς είναι λιγάκι μπακαλίστικο: η έκτακτη εισφορά αφορά λίγους σχετικά συμπολίτες μας, και επιπλέον αυτούς που στο συλλογικό υποσυνείδητο έχουν καταγραφεί ως προνομιούχοι, έχοντες και κατέχοντες. Πόσοι δηλώνουν εισόδημα άνω των 60 χιλιάδων ευρώ; Ε, αυτοί, δεν πά' νά 'ναι το δίκιο τους βουνό, ας κόψουν το λαιμό τους. Κανείς δεν νοιάζεται ιδιαίτερα για την αδικία που γίνεται σε βάρος τους, με άλλα λόγια το πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση είναι ελάχιστο. Οπότε κι ο υπουργός έχει το περιθώριο να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα και να κωλυσιεργεί, περιμένοντας τα δικαστήρια να του πουν αυτό που ήδη ξέρει. Το πρόβλημα δεν θα λυθεί, απλώς παραπέμπεται στο μέλλον. Κάποια στιγμή το Δημόσιο θα υποχρεωθεί να επιστρέψει τα χρήματα σε αυτούς που τα πλήρωσαν -κι αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, θα πρέπει να τα επιστρέψει σε όλους, είτε προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη είτε όχι. Ε, το ζητούμενο είναι αυτή η στιγμή να πάει όσο γίνεται πιο μακριά. Κι έχει ο θεός.
Δεν πρέπει να μας προκαλεί κατάπληξη, βέβαια, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι απογοητευτικό να διαπιστώνει κανείς ότι οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η πατροπαράδοτη ελληνική τσαπατσουλιά και κουτοπονηριά μένει. Ως πότε;
.
07 Δεκεμβρίου 2009
Από τη μία κι από την άλλη
Από τη μία λες ότι δεν είναι δυνατόν να βρεθούν στον ίδιο χώρο διακόσια μπουκάλια αδειανά, δύο μπιτόνια κηροζίνη, μια ντουζίνα αντιασφυξιογόνες μάσκες κ.ο.κ. και να μην τρέχει τίποτα.
Από την άλλη σκέφτεσαι: είναι δυνατόν όλα αυτά τα αμαρτωλά υλικά να μαζεύτηκαν μέσα σε μία μέρα, και την ίδια μέρα η αστυνομία να πήρε μυρωδιά τι γίνεται, να οργάνωσε και να εκτέλεσε την έφοδο με όλους τους τύπους; Κι αν δεν έγινε έτσι, αν το Ρεσάλτο το είχαν βάλει στο μάτι από πριν, αν υπήρχαν "πληροφορίες της Δ/νσης Ασφάλειας Αττικής ότι ο συγκεκριμένος χώρος λειτουργούσε ως παρασκευαστήριο εκρηκτικών υλικών και ορμητήριο επιθέσεων", τότε γιατί περίμεναν να του την πέσουν προχτές και όχι νωρίτερα;
Κι από την άλλη σκέφτεσαι ότι έχουμε ξανακούσει να ανακαλύπτονται γιάφκες στην Αθήνα, αλλά είναι η πρώτη φορά που ταυτοποιείται ως γιάφκα ένας χώρος ανοιχτός στο κοινό, με ωράριο λειτουργίας, με δική του σελίδα στο ίντερνετ, με έντυπο που κυκλοφορεί τακτικά και αναγράφει φαρδιά-πλατιά τη διεύθυνσή του. Βρε αδερφέ, όσοι ασχολούνται με την κατασκευή παράνομων εκρηκτικών μηχανισμών συνήθως είναι κάπως πιο διακριτικοί, δεν βάζουν ντουντούκα να το φωνάξουν, "ελάτε μάγκες, εδώ είμαστε και φτιάχνουμε μολότοφ".
Ομολογώ ότι με έχει προβληματίσει αυτή η ιστορία. Μπορεί να είναι όλα όπως φαίνονται, μπορεί και όχι. Την ώρα όμως που καθόμαστε και συζητάμε αν τα μπουκάλια τα είχαν για ανακύκλωση ή όχι, αν την κηροζίνη την είχαν για τη σόμπα ή όχι, αν η χειροβομβίδα κρότου-λάμψης ήταν καινούργια ή σκασμένη που την είχαν μαζέψει για σουβενίρ, οι εικοσιδύο που μπουζουριάστηκαν στο στέκι έχουν παραπεμφθεί στον Εισαγγελέα και έχει ασκηθεί σε βάρος τους ποινική δίωξη για σοβαρά κακουργήματα -σύσταση και συμμορία, αν πιστέψουμε τα δημοσιεύματα.
Εδώ υπάρχει ένα ζήτημα. Οι κατηγορούμενοι βρέθηκαν μεν στον ίδιο χώρο με τα επίμαχα υλικά, αλλά ο χώρος αυτός δεν είναι π.χ. το σπίτι τους: είναι ένας "αυτοοργανωμένος χώρος", παναπεί ανοιχτός στο κοινό, που χρησιμοποιείται από έναν αόριστο αριθμό ατόμων, πιθανότατα ευρύτερο από τους εν λόγω εικοσιδύο που βρέθηκαν εκεί το Σάββατο το απόγευμα. Αν η αστυνομία ανακαλύψει σε ένα μπαρ τρία κιλά κοκαΐνη, θα πάει κατηγορούμενους όλους τους θαμώνες για κατοχή και χρήση; Όχι, είναι η προφανής απάντηση. Εδώ όμως συμβαίνει κάτι ανάλογο, και δικαιούται κανείς να αναρωτηθεί: προέκυψαν αποχρώσες ενδείξεις ότι αυτοί οι συγκεκριμένοι συλληφθέντες είχαν άμεση σχέση με αυτά τα συγκεκριμένα υλικά, και δεν έτυχε απλώς να βρεθούν στο στέκι εκείνη την ώρα;
Για να καταλάβουμε λίγο τις προεκτάσεις του θέματος: ξεκινάμε από την καλόπιστη υπόθεση ότι η αστυνομία και ο εισαγγελέας έκαναν κανονικά και σωστά τη δουλειά τους. Αν όμως, ΑΝ λέω, δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα, τότε υπάρχει το εξής ζήτημα: με την προληπτική αυτή ενέργεια των διωκτικών αρχών τυλίγονται σε μια κόλλα χαρτί κάποιοι συμπολίτες μας που τυχαίνει να έχουν συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση. Δεν σημαίνει ότι όσοι έχουν τη συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση, στον αντιεξουσιαστικό χώρο δηλαδή, είναι και δυνάμει εγκληματίες -το έχουμε πει πολλές φορές ότι μεγάλο μέρος των αναρχικών πάσης φύσεως είναι κατά της βίαιης πάλης. Ας μπούμε λοιπόν στη θέση των λοιπών συμπολιτών μας, που πιθανόν μέχρι χτες σύχναζαν σε παρόμοια στέκια διάσπαρτα στην πόλη, στα Εξάρχεια, στα Πατήσια, στα Πετράλωνα ή οπουδήποτε, κι ας σκεφτούμε: θα ξαναπηγαίναμε αύριο στο "στέκι", αν ξέραμε ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να μπουκάρει η αστυνομία και, ανακαλύπτοντας ένα καφάσι μπίρες κι ένα μπιτόνι πετρέλαιο για τη σόμπα, να μας τραβολογάει στο Κακουργοδικείο;
Και μη μου πει κανείς ότι καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται κι ότι η Αλήθεια θα λάμψει κλπ., γιατί θα βάλω τα γέλια, καθότι μέχρι να λάμψει η Αλήθεια μπορεί να έχουν περάσει και καμιά δεκαριά χρόνια.
Κοντολογίς, το ηθικό δίδαγμα για τους αντιεξουσιαστές συμπολίτες μας -που διαβάζουν ανάμεσα στις γραμμές- είναι ότι καλά θα κάνουν να κόψουν τις βεγγέρες στα στέκια του είδους, διαφορετικά ρισκάρουν να βρεθούν αντιμέτωποι με δυσάρεστες καταστάσεις. Φερ' ειπείν, να προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες, την ώρα που αστυνομία και εισαγγελία τους ζωγραφίζουν με προβοσκίδα, χαυλιόδοντες και μεγάλα αυτιά.
Αυτά τα ολίγα για την ώρα, και αναμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τη συνέχεια της ιστορίας. Στο μεταξύ, λέω να κάνω μια εκκαθάριση στο σπίτι. Έχω παρατημένα στο πίσω μπαλκόνι μερικά άδεια γυάλινα μπουκάλια, έχω ζάχαρη και υγρό απορρυπαντικό για τα πιάτα (υλικά κατασκευής μολότοφ). Επίσης, κάτι παλιά σώβρακα, που τα έχουμε κάνει κουρελούδες αλλά θα μπορούσαν κάλλιστα να μετατραπούν και σε στουπιά. Εύφλεκτο υγρό δεν έχω, εκτός κι αν υπάρχει πουθενά ξεχασμένο κανένα μπουκαλάκι με υγρό αναπτήρα, έχω όμως δύο φιαλίδια για το γκαζάκι που ψήνουμε τον καφέ, επιμελώς κρυμμένα στο ντουλάπι κάτω από τον νεροχύτη της κουζίνας. Και, τώρα που το ξανασκέφτομαι, έχω στην κατοχή μου και περίπου είκοσι λίτρα βενζίνης, σατανικά κρυμμένα στο ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου. Χμμμ.
.
Από την άλλη σκέφτεσαι: είναι δυνατόν όλα αυτά τα αμαρτωλά υλικά να μαζεύτηκαν μέσα σε μία μέρα, και την ίδια μέρα η αστυνομία να πήρε μυρωδιά τι γίνεται, να οργάνωσε και να εκτέλεσε την έφοδο με όλους τους τύπους; Κι αν δεν έγινε έτσι, αν το Ρεσάλτο το είχαν βάλει στο μάτι από πριν, αν υπήρχαν "πληροφορίες της Δ/νσης Ασφάλειας Αττικής ότι ο συγκεκριμένος χώρος λειτουργούσε ως παρασκευαστήριο εκρηκτικών υλικών και ορμητήριο επιθέσεων", τότε γιατί περίμεναν να του την πέσουν προχτές και όχι νωρίτερα;
Κι από την άλλη σκέφτεσαι ότι έχουμε ξανακούσει να ανακαλύπτονται γιάφκες στην Αθήνα, αλλά είναι η πρώτη φορά που ταυτοποιείται ως γιάφκα ένας χώρος ανοιχτός στο κοινό, με ωράριο λειτουργίας, με δική του σελίδα στο ίντερνετ, με έντυπο που κυκλοφορεί τακτικά και αναγράφει φαρδιά-πλατιά τη διεύθυνσή του. Βρε αδερφέ, όσοι ασχολούνται με την κατασκευή παράνομων εκρηκτικών μηχανισμών συνήθως είναι κάπως πιο διακριτικοί, δεν βάζουν ντουντούκα να το φωνάξουν, "ελάτε μάγκες, εδώ είμαστε και φτιάχνουμε μολότοφ".
Ομολογώ ότι με έχει προβληματίσει αυτή η ιστορία. Μπορεί να είναι όλα όπως φαίνονται, μπορεί και όχι. Την ώρα όμως που καθόμαστε και συζητάμε αν τα μπουκάλια τα είχαν για ανακύκλωση ή όχι, αν την κηροζίνη την είχαν για τη σόμπα ή όχι, αν η χειροβομβίδα κρότου-λάμψης ήταν καινούργια ή σκασμένη που την είχαν μαζέψει για σουβενίρ, οι εικοσιδύο που μπουζουριάστηκαν στο στέκι έχουν παραπεμφθεί στον Εισαγγελέα και έχει ασκηθεί σε βάρος τους ποινική δίωξη για σοβαρά κακουργήματα -σύσταση και συμμορία, αν πιστέψουμε τα δημοσιεύματα.
Εδώ υπάρχει ένα ζήτημα. Οι κατηγορούμενοι βρέθηκαν μεν στον ίδιο χώρο με τα επίμαχα υλικά, αλλά ο χώρος αυτός δεν είναι π.χ. το σπίτι τους: είναι ένας "αυτοοργανωμένος χώρος", παναπεί ανοιχτός στο κοινό, που χρησιμοποιείται από έναν αόριστο αριθμό ατόμων, πιθανότατα ευρύτερο από τους εν λόγω εικοσιδύο που βρέθηκαν εκεί το Σάββατο το απόγευμα. Αν η αστυνομία ανακαλύψει σε ένα μπαρ τρία κιλά κοκαΐνη, θα πάει κατηγορούμενους όλους τους θαμώνες για κατοχή και χρήση; Όχι, είναι η προφανής απάντηση. Εδώ όμως συμβαίνει κάτι ανάλογο, και δικαιούται κανείς να αναρωτηθεί: προέκυψαν αποχρώσες ενδείξεις ότι αυτοί οι συγκεκριμένοι συλληφθέντες είχαν άμεση σχέση με αυτά τα συγκεκριμένα υλικά, και δεν έτυχε απλώς να βρεθούν στο στέκι εκείνη την ώρα;
Για να καταλάβουμε λίγο τις προεκτάσεις του θέματος: ξεκινάμε από την καλόπιστη υπόθεση ότι η αστυνομία και ο εισαγγελέας έκαναν κανονικά και σωστά τη δουλειά τους. Αν όμως, ΑΝ λέω, δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα, τότε υπάρχει το εξής ζήτημα: με την προληπτική αυτή ενέργεια των διωκτικών αρχών τυλίγονται σε μια κόλλα χαρτί κάποιοι συμπολίτες μας που τυχαίνει να έχουν συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση. Δεν σημαίνει ότι όσοι έχουν τη συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση, στον αντιεξουσιαστικό χώρο δηλαδή, είναι και δυνάμει εγκληματίες -το έχουμε πει πολλές φορές ότι μεγάλο μέρος των αναρχικών πάσης φύσεως είναι κατά της βίαιης πάλης. Ας μπούμε λοιπόν στη θέση των λοιπών συμπολιτών μας, που πιθανόν μέχρι χτες σύχναζαν σε παρόμοια στέκια διάσπαρτα στην πόλη, στα Εξάρχεια, στα Πατήσια, στα Πετράλωνα ή οπουδήποτε, κι ας σκεφτούμε: θα ξαναπηγαίναμε αύριο στο "στέκι", αν ξέραμε ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να μπουκάρει η αστυνομία και, ανακαλύπτοντας ένα καφάσι μπίρες κι ένα μπιτόνι πετρέλαιο για τη σόμπα, να μας τραβολογάει στο Κακουργοδικείο;
Και μη μου πει κανείς ότι καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται κι ότι η Αλήθεια θα λάμψει κλπ., γιατί θα βάλω τα γέλια, καθότι μέχρι να λάμψει η Αλήθεια μπορεί να έχουν περάσει και καμιά δεκαριά χρόνια.
Κοντολογίς, το ηθικό δίδαγμα για τους αντιεξουσιαστές συμπολίτες μας -που διαβάζουν ανάμεσα στις γραμμές- είναι ότι καλά θα κάνουν να κόψουν τις βεγγέρες στα στέκια του είδους, διαφορετικά ρισκάρουν να βρεθούν αντιμέτωποι με δυσάρεστες καταστάσεις. Φερ' ειπείν, να προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες, την ώρα που αστυνομία και εισαγγελία τους ζωγραφίζουν με προβοσκίδα, χαυλιόδοντες και μεγάλα αυτιά.
Αυτά τα ολίγα για την ώρα, και αναμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τη συνέχεια της ιστορίας. Στο μεταξύ, λέω να κάνω μια εκκαθάριση στο σπίτι. Έχω παρατημένα στο πίσω μπαλκόνι μερικά άδεια γυάλινα μπουκάλια, έχω ζάχαρη και υγρό απορρυπαντικό για τα πιάτα (υλικά κατασκευής μολότοφ). Επίσης, κάτι παλιά σώβρακα, που τα έχουμε κάνει κουρελούδες αλλά θα μπορούσαν κάλλιστα να μετατραπούν και σε στουπιά. Εύφλεκτο υγρό δεν έχω, εκτός κι αν υπάρχει πουθενά ξεχασμένο κανένα μπουκαλάκι με υγρό αναπτήρα, έχω όμως δύο φιαλίδια για το γκαζάκι που ψήνουμε τον καφέ, επιμελώς κρυμμένα στο ντουλάπι κάτω από τον νεροχύτη της κουζίνας. Και, τώρα που το ξανασκέφτομαι, έχω στην κατοχή μου και περίπου είκοσι λίτρα βενζίνης, σατανικά κρυμμένα στο ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου. Χμμμ.
.
02 Δεκεμβρίου 2009
Σε λίγες ώρες...
...στο radioneverland.gr θα παίξουμε ωραίες μουσικές, σαξόφωνα, τρομπέτες, τρομπόνια και λοιπά χάλκινα. Όχι της Φλώρινας, της Αμέρικας. Σας περιμένουμε, ώρα 8:00 μ.μ., ένδυμα ό,τι νά 'ναι!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
